Evanescence
9 April 2005, 09:16 AM
صنعت خودرو هر کشور، نماد قدرتمند غرور ملی است و بنابراين می توان فهميد ورشکستگی قريب الوقوع کارخانه "ام جی روور" به عنوان آخرين خودروساز تحت مالکيت بريتانيا چقدر می تواند به اميدهای تونی بلر، نخست وزير اين کشور، برای پيروزی مجدد در انتخابات ماه آينده لطمه بزند.
حتی زمانی که شايد به دليل مشکلات مالی می بايست خودروسازان بومی را تعطيل کرد، نسلهای متوالی سياستمداران بريتانيا کوشيده اند اين شرکتها را زنده نگه دارند.
از همين رو، هنگامی که کارخانه روور نتوانست با بنگاه صنعت خودروسازی شانگهای برای عقد قراردادی حيات بخش به توافق برسد، دولت آقای بلر اعلام کرد ۷۵ ميليون دلار کمک مالی در اختيار قطعه سازان روور قرار می دهد، ولی آينده اين شرکت کماکان در لبه سقوط قرار دارد.
با انصراف طرف چينی از سرمايه گذاری در اين خودروساز بريتانيايی به دليل احتمال ضعيف سوددهی، شش هزار کارگر کارخانه لانگ بريج در مجاورت بيرمنگام، دومين شهر بزرگ بريتانيا، در شرف بيکاری قرار گرفتند.
همچنين بيم آن می رفت که ۱۵ هزار نفر در شرکتهای قطعه ساز روور شغلشان را از دست دهند، ولی انتظار می رود اين ۷۵ ميليون دلار، دست کم تا بعد از انتخابات پنجم مه، روحيه اين کارگران را بالا نگه دارد.
روزهای هولناک
روور بعد از توقف توليداتش در روز پنجشنبه هفتم آوريل اعلام کرد که شرکت پرايس واتر هاوس کوپرز را مامور رسيدگی به حساب و کتابش کرده ولی هنوز در مورد اعلام رسمی ورشکستگی به نتيجه نرسيده است.
روز جمعه، هشتم آوريل، کارگران لانگ بريج برای آنچه آخرين روز کاری اين کارخانه خوانده شده، به سر کار آمدند، اما کاملا روشن بود بسيار ناراحت هستند.
استيون تايلر که ۵۰ سال دارد و از ۱۹۷۶ در کارخانه لانگ بريج کار کرده است، می گويد: همه نگران هستند. اگر اين کارخانه تعطيل شود، خدا می داند کجا می توانيم کار ديگری بيابيم، چون تمام مهارت ما در کار با ماشين آلات و مونتاژ است."
شرکت سنت مادون که مالک بخش عمده کارخانه لانگ بريج است، می گويد که به احتمال زياد اين کارخانه ديگر به توليد خودرو ادامه نخواهد داد. روور که قدمتش به يکصد سال پيش بازمی گردد، نمونه های کلاسيکی همچون مينی، لندروور، آستين سون، موريس آکسفورد توليد کرده است.
بحران روور در بدترين زمان ممکن گريبان دولت کارگری آقای بلر را گرفته است، زيرا نخست وزير بريتانيا و وزير دارايی دولتش، گوردون براون، با برجسته کردن برنامه ها و دستاوردهای اقتصادی خود اميدوار به حفظ قدرت هستند.
آنها خوب می دانند که کارخانه لانگ بريج در نزديکی سه حوزه انتخاباتی واقع شده که حزب کارگر در آنجا اکثريت اندکی دارد. از همين رو، پاتريشا هوئيت، وزير تجارت و صنعت، اعلام کرد دولت بريتانيا تمام تلاش خود را برای نجات اين کارخانه بکار خواهد گرفت.
او گفت: "اين روزی هولناک برای کارگران شرکت ام جی روور و خانواده هايشان و نيز قطعه سازان است."
افول يک امپراتوری
در روزهای بعد از جنگ جهانی دوم، بريتانيا پيشتاز خودروسازی در جهان بود و نامهايی مانند ام جی، جگوار، روور و رولزرويس نماد تبحر مهندسی و قدرت صنعتی اين کشور بودند. اما در اواخر دهه ۱۹۵۰ آمريکا، فرانسه و آلمان که سرمايه گذاری سنجيده ای روی کارخانجات و ماشين آلات جديد کرده بودند، از بريتانيا سبقت گرفتند
راه حلی که دولتهای کارگری بريتانيا ارايه می کردند، ادغام بود، زيرا اين دسته از سياستمداران معتقدند بودند بدين ترتيب می توانند يک قدرت صنعتی ايجاد کرد که قادر است ساليانه بيش از يک ميليون دستگاه خودرو توليد کند و به رقابت با شرکتهای فورد و واکسال بپردازد که تحت مالکيت آمريکايی ها بود.
در دهه ۱۹۶۰ لانگ بريج بزرگترين کارخانه خودروسازی جهان بود و ۲۵۰ هزار نفر در آن کار می کردند. اما طرح ادغام طبق نقشه پيش نرفت. کارخانه های خودروسازی بريتانيا مازاد نيروی کار داشتند و سخت نيازمند سرمايه گذاری بودند. مردم نيز ديگر علاقه ای به خريد مدلهای قديمی که مدام تکثير می شدند، نشان نمی دادند.
سپس اعتصاب کارگران بر مشکلات اين شرکت افزود. گهگاه توليد خودرو به دليل دست کشيدن کارگران از کار مختل می شد. آنها تحت رهبری درک رابينسون، رييس اتحاديه کارگری بر سر دستمزد و شرايط کار با مديريت شرکت به مشاجره می پرداختند.
آقای رابينسون مجموعا رهبری ۵۲۳ اعتصاب را در لانگ بريج برعهده داشت که تخمين زده می شود بيش از ۳۵۰ ميليون دلار زيان وارد کرده باشد.
مارگارت تاچر، نخست وزير سابق بريتانيا از حزب محافظه کار، سوار بر يک رنج روور وارد دوانينگ استريت شد، ولی وی هيچ ترحمی نسبت شرکت سازنده اين اتومبيل نداشت. خانم تاچر "سر مايکل ادواردز" را مامور برخورد با اتحاديه های کارگری و دگرگونی روور کرد که آن موقع آستين روور ناميده می شد.
چيزی نمانده بود آقای ادواردز به حيات اين شرکت پايان دهد و خانم تاچر نيز در اقدامی ناموفق کوشيد روور را به شرکت آمريکايی فورد بفروشد.
فقط ۱۰ پوند
روور در نهايت تحت کنترل شرکت هوا و فضای بريتانيا درآمد. روور در دهه ۱۹۹۰ به شرکت بی ام و آلمان فروخته شد، ولی رسانه های آلمانی اين شرکت بريتانيايی را به دليل وضعيت مالی آن "بيمار انگليسی" خواندند. چهار سال پيش شرکت بی ام و و روور را به قيمت ده پوند به شرکت بريتانيايی فونيکس فروخت.
از آن زمان تاکنون روور افت و خيز زيادی داشته است. اين شرکت توانست زيان خود را از يک و نيم ميليارد دلار در سال ۱۹۹۹ به ۱۵۰ ميليون دلار در سال ۲۰۰۳ کاهش دهد.
ولی اين موفقيت، فاصله زيادی با هدف شرکت ام جی روور برای دستيابی به سود داشت. اين شرکت بايد ساليانه حدود ۱۸۰ هزار دستگاه خودرو بفروشد تا خرج و دخلش برابر شود. اما فروش آن سير نزولی داشته است. ام جی روور در سال۲۰۰۳ توانست ۱۱۶ هزار دستگاه خودرو بفروشد که ۳۰ هزار دستگاه کمتر از سال ۲۰۰۲ بود.
کارشناسان می گويند مشکل در اين است که اين شرکت قدرت مالی کافی برای رقابت در بازار جهانی خود که به شدت رقابتی است، خودرو ندارد. منتقدان می گويند محصولات ام جی روور اساسا نسخه "بزک شده" مدلهای قديمی است، زيرا پول کافی برای طراحی خودروهای جديد موجود نيست.
منتقدان همچنين می افزايند ام جی روور بحران هويت دارد و بهتر است تنها برای بخش خاصی از بازار، خودرو بسازد، آن هم در حد ۵۰ هزار دستگاه در سال.
بسياری از کارشناسان صنعت خودرو می گويند که حتی پيش از انصراف چينی ها از سرمايه گذاری يک ميليارد دلاری در اين شرکت بريتانيايی، خطر ورشکستگی برای روور هميشه تهديدی بزرگ بوده است. با اين حال، تحليلگران می گويند چينی ها شايد با افتادن روور به دست کارگزاران دولت، وسوسه شوند که بخشهای دلخواه روور را دستچين کنند.
چنانچه اين قرارداد منعقد می شد، شرکت روور می توانست مجموعه ای از خودروهای جديد را در اروپا عرضه کند و شبکه نمايندگی های خود را توسعه دهد. در مقابل چينی ها نيز می توانستند به بازار خودروی اروپا دسترسی داشته باشند و از دانش و امکانات پژوهشی اروپاييان بهره بگيرند.
اما بعد از ماه ها مذاکره و حتی وعده آقای بلر برای استفاده از نفوذ دولتش در چين برای کمک به انعقاد اين قرارداد، چينی ها از تصاحب ۷۵ درصد سهام ام جی روور گذشتند تا آخرين خودروساز بريتانيايی به آخر خط حياتش نزديک شود.
حتی زمانی که شايد به دليل مشکلات مالی می بايست خودروسازان بومی را تعطيل کرد، نسلهای متوالی سياستمداران بريتانيا کوشيده اند اين شرکتها را زنده نگه دارند.
از همين رو، هنگامی که کارخانه روور نتوانست با بنگاه صنعت خودروسازی شانگهای برای عقد قراردادی حيات بخش به توافق برسد، دولت آقای بلر اعلام کرد ۷۵ ميليون دلار کمک مالی در اختيار قطعه سازان روور قرار می دهد، ولی آينده اين شرکت کماکان در لبه سقوط قرار دارد.
با انصراف طرف چينی از سرمايه گذاری در اين خودروساز بريتانيايی به دليل احتمال ضعيف سوددهی، شش هزار کارگر کارخانه لانگ بريج در مجاورت بيرمنگام، دومين شهر بزرگ بريتانيا، در شرف بيکاری قرار گرفتند.
همچنين بيم آن می رفت که ۱۵ هزار نفر در شرکتهای قطعه ساز روور شغلشان را از دست دهند، ولی انتظار می رود اين ۷۵ ميليون دلار، دست کم تا بعد از انتخابات پنجم مه، روحيه اين کارگران را بالا نگه دارد.
روزهای هولناک
روور بعد از توقف توليداتش در روز پنجشنبه هفتم آوريل اعلام کرد که شرکت پرايس واتر هاوس کوپرز را مامور رسيدگی به حساب و کتابش کرده ولی هنوز در مورد اعلام رسمی ورشکستگی به نتيجه نرسيده است.
روز جمعه، هشتم آوريل، کارگران لانگ بريج برای آنچه آخرين روز کاری اين کارخانه خوانده شده، به سر کار آمدند، اما کاملا روشن بود بسيار ناراحت هستند.
استيون تايلر که ۵۰ سال دارد و از ۱۹۷۶ در کارخانه لانگ بريج کار کرده است، می گويد: همه نگران هستند. اگر اين کارخانه تعطيل شود، خدا می داند کجا می توانيم کار ديگری بيابيم، چون تمام مهارت ما در کار با ماشين آلات و مونتاژ است."
شرکت سنت مادون که مالک بخش عمده کارخانه لانگ بريج است، می گويد که به احتمال زياد اين کارخانه ديگر به توليد خودرو ادامه نخواهد داد. روور که قدمتش به يکصد سال پيش بازمی گردد، نمونه های کلاسيکی همچون مينی، لندروور، آستين سون، موريس آکسفورد توليد کرده است.
بحران روور در بدترين زمان ممکن گريبان دولت کارگری آقای بلر را گرفته است، زيرا نخست وزير بريتانيا و وزير دارايی دولتش، گوردون براون، با برجسته کردن برنامه ها و دستاوردهای اقتصادی خود اميدوار به حفظ قدرت هستند.
آنها خوب می دانند که کارخانه لانگ بريج در نزديکی سه حوزه انتخاباتی واقع شده که حزب کارگر در آنجا اکثريت اندکی دارد. از همين رو، پاتريشا هوئيت، وزير تجارت و صنعت، اعلام کرد دولت بريتانيا تمام تلاش خود را برای نجات اين کارخانه بکار خواهد گرفت.
او گفت: "اين روزی هولناک برای کارگران شرکت ام جی روور و خانواده هايشان و نيز قطعه سازان است."
افول يک امپراتوری
در روزهای بعد از جنگ جهانی دوم، بريتانيا پيشتاز خودروسازی در جهان بود و نامهايی مانند ام جی، جگوار، روور و رولزرويس نماد تبحر مهندسی و قدرت صنعتی اين کشور بودند. اما در اواخر دهه ۱۹۵۰ آمريکا، فرانسه و آلمان که سرمايه گذاری سنجيده ای روی کارخانجات و ماشين آلات جديد کرده بودند، از بريتانيا سبقت گرفتند
راه حلی که دولتهای کارگری بريتانيا ارايه می کردند، ادغام بود، زيرا اين دسته از سياستمداران معتقدند بودند بدين ترتيب می توانند يک قدرت صنعتی ايجاد کرد که قادر است ساليانه بيش از يک ميليون دستگاه خودرو توليد کند و به رقابت با شرکتهای فورد و واکسال بپردازد که تحت مالکيت آمريکايی ها بود.
در دهه ۱۹۶۰ لانگ بريج بزرگترين کارخانه خودروسازی جهان بود و ۲۵۰ هزار نفر در آن کار می کردند. اما طرح ادغام طبق نقشه پيش نرفت. کارخانه های خودروسازی بريتانيا مازاد نيروی کار داشتند و سخت نيازمند سرمايه گذاری بودند. مردم نيز ديگر علاقه ای به خريد مدلهای قديمی که مدام تکثير می شدند، نشان نمی دادند.
سپس اعتصاب کارگران بر مشکلات اين شرکت افزود. گهگاه توليد خودرو به دليل دست کشيدن کارگران از کار مختل می شد. آنها تحت رهبری درک رابينسون، رييس اتحاديه کارگری بر سر دستمزد و شرايط کار با مديريت شرکت به مشاجره می پرداختند.
آقای رابينسون مجموعا رهبری ۵۲۳ اعتصاب را در لانگ بريج برعهده داشت که تخمين زده می شود بيش از ۳۵۰ ميليون دلار زيان وارد کرده باشد.
مارگارت تاچر، نخست وزير سابق بريتانيا از حزب محافظه کار، سوار بر يک رنج روور وارد دوانينگ استريت شد، ولی وی هيچ ترحمی نسبت شرکت سازنده اين اتومبيل نداشت. خانم تاچر "سر مايکل ادواردز" را مامور برخورد با اتحاديه های کارگری و دگرگونی روور کرد که آن موقع آستين روور ناميده می شد.
چيزی نمانده بود آقای ادواردز به حيات اين شرکت پايان دهد و خانم تاچر نيز در اقدامی ناموفق کوشيد روور را به شرکت آمريکايی فورد بفروشد.
فقط ۱۰ پوند
روور در نهايت تحت کنترل شرکت هوا و فضای بريتانيا درآمد. روور در دهه ۱۹۹۰ به شرکت بی ام و آلمان فروخته شد، ولی رسانه های آلمانی اين شرکت بريتانيايی را به دليل وضعيت مالی آن "بيمار انگليسی" خواندند. چهار سال پيش شرکت بی ام و و روور را به قيمت ده پوند به شرکت بريتانيايی فونيکس فروخت.
از آن زمان تاکنون روور افت و خيز زيادی داشته است. اين شرکت توانست زيان خود را از يک و نيم ميليارد دلار در سال ۱۹۹۹ به ۱۵۰ ميليون دلار در سال ۲۰۰۳ کاهش دهد.
ولی اين موفقيت، فاصله زيادی با هدف شرکت ام جی روور برای دستيابی به سود داشت. اين شرکت بايد ساليانه حدود ۱۸۰ هزار دستگاه خودرو بفروشد تا خرج و دخلش برابر شود. اما فروش آن سير نزولی داشته است. ام جی روور در سال۲۰۰۳ توانست ۱۱۶ هزار دستگاه خودرو بفروشد که ۳۰ هزار دستگاه کمتر از سال ۲۰۰۲ بود.
کارشناسان می گويند مشکل در اين است که اين شرکت قدرت مالی کافی برای رقابت در بازار جهانی خود که به شدت رقابتی است، خودرو ندارد. منتقدان می گويند محصولات ام جی روور اساسا نسخه "بزک شده" مدلهای قديمی است، زيرا پول کافی برای طراحی خودروهای جديد موجود نيست.
منتقدان همچنين می افزايند ام جی روور بحران هويت دارد و بهتر است تنها برای بخش خاصی از بازار، خودرو بسازد، آن هم در حد ۵۰ هزار دستگاه در سال.
بسياری از کارشناسان صنعت خودرو می گويند که حتی پيش از انصراف چينی ها از سرمايه گذاری يک ميليارد دلاری در اين شرکت بريتانيايی، خطر ورشکستگی برای روور هميشه تهديدی بزرگ بوده است. با اين حال، تحليلگران می گويند چينی ها شايد با افتادن روور به دست کارگزاران دولت، وسوسه شوند که بخشهای دلخواه روور را دستچين کنند.
چنانچه اين قرارداد منعقد می شد، شرکت روور می توانست مجموعه ای از خودروهای جديد را در اروپا عرضه کند و شبکه نمايندگی های خود را توسعه دهد. در مقابل چينی ها نيز می توانستند به بازار خودروی اروپا دسترسی داشته باشند و از دانش و امکانات پژوهشی اروپاييان بهره بگيرند.
اما بعد از ماه ها مذاکره و حتی وعده آقای بلر برای استفاده از نفوذ دولتش در چين برای کمک به انعقاد اين قرارداد، چينی ها از تصاحب ۷۵ درصد سهام ام جی روور گذشتند تا آخرين خودروساز بريتانيايی به آخر خط حياتش نزديک شود.