PDA

View Full Version : اخبار و دانستنيهاي نجوم



صفحه ها : [1] 2

mohammad51
19 March 2007, 06:56 PM
دوستان هرچه اطلاعات خوب وجالب در مورد علم نجوم داريد در اين تاپيك قرار دهيد

1- انواع تلسكوبها
2- انواع ستاره ها
3- انواع سيارات
4- تعدادقمرهايي كه به دور يك سياره ميچرخند
وخلاصه همه چيزي كه به علم نجوم ربط داره رو لطف كنيد براي بالا رفتن اطلاعات خودمون ودوستان در اين تاپيك قرار بديد :icon_cool

يا حق

mohammad51
19 March 2007, 07:01 PM
ستاره‌اي با 4 قطب مغناطيسي


ستارگان و سيارات شناخته‌شده، يك قطب شمال و يك قطب جنوب مغناطيسي دارند، اما يك ستاره نوتروني كشف شده كه چهار قطب مغناطيسي مجزا دارد.
ستاره‌هاي نوتروني بقاياي ستاره‌هاي عظيمي‌اند كه در انفجارهاي موسوم به «سوپرنوا» به پايان عمر خود رسيده‌اند. برخي از ستاره‌هاي نوتروني در قطب‌هاي مغناطيسي خود، پالس‌هاي راديويي قدرتمندي منتشر مي‌كنند و به همين دليل به آن‌ها «تپ‌اختر» گفته مي‌شود.
محققان رصدخانه آرسيبو در پورتوريكو ستاره نوتروني كشف‌كرده‌اند كه پالس‌هاي راديويي منتشر شده از آن نشان مي‌دهد ميدان مغناطيسي اين ستاره احتمالاً متاثر از چهار قطب مغناطيسي است كه اگر اين مطلب ثابت شود، اين ستاره نخستين جسم آسماني شناسايي شده در جهان با چهار قطب مجزا است. اين ستاره نوتروني در سحابي خرچنگ است.
به طور معمول با توجه به چرخش وضعي ستاره‌هاي نوتروني، بسته به اينكه در هر لحظه يك يا دو قطب آنها به سوي زمين قرار گرفته باشند، ستاره‌شناسان مي‌توانند يك و يا هر دو پالس منتشر شده از ستاره را مشاهده كنند.
اما پالس‌هاي رسيده از اين ستاره دو نوع مختلف‌اند. يعني اين دو پالس به قطب‌هاي شمال و جنوب ستاره تعلق ندارند و چون قطب‌هاي مغناطيسي همواره زوج هستند، بنابراين دريافت دو پالس متفاوت از يك ستاره نشان مي‌دهد دو قطب ديگر نيز در طرف ديگر ستاره كه رو به زمين نيست، وجود دارد و درنتيجه ستاره در مجموع چهار قطب مغناطيسي مجزا دارد و از ميدان مغناطيسي پيچيده‌اي برخوردار است.

برگرفته از بي بي سي

موفق باشيد

mohammad51
19 March 2007, 07:04 PM
شگفتي دانشمندان از مواد تشكيل دهنده ستاره‌هاي دنباله‌دار

دانشمندان پس از تحقيق روي ذرات دست ‌نخورده يك ستاره دنباله‌دار كه فضاپيماي استارداست با خود به همراه آورده است، اعلام كردند ستاره‌هاي دنباله‌دار فقط از غبار بين ستاره‌اي و يخ تشكيل نشده‌اند بلكه در عوض ممكن است حاوي موادي باشند كه در حين زايش پرتلاطم منظومه شمسي،‌ وارد آن شده باشد.
روزنامه نيويورك تايمز در شماره روز جمعه خود نوشت شواهد موجود نشان مي‌دهد ستاره‌هاي دنباله‌دار در نقاط دوردست منظومه شمسي و در تنهايي تشكيل نشدند.
پژوهشگران مي‌گويند بخشي از مواد داغي كه سيارات پيرامون خورشيد را تشكيل داده.‌ ظاهراً به نقاط دوردست پرتاب و جزو مواد تشكيل دهنده ستاره‌هاي دنباله‌دار شده‌اند.
دكتر براون‌لي استاد دانشگاه واشنگتن گفت:«بسياري تصور مي‌كردند ستاره‌هاي دنباله‌دار در تنهايي كامل و جدا از بقيه منظومه شمسي تشكيل شده بودند. ما نشان داديم اين تصور درست نيست. وقتي كه منظومه شمسي 6/4 ميليارد سال پيش شكل گرفت،‌ مواد از دروني ترين بخش به بيروني‌ترين بخش منتقل شد.»
استارداست را ناسا در سال 1999 به فضا پرتاب كرد و اين فضاپيما در ژانويه 2004 با ستاره دنباله‌دار وايلد 2 فراتر از مدار مريخ مواجه شد. فضانوردان توانستند تا فاصله 240 كيلومتري آن نزديك شوند و ذرات متصاعد شده از آن را جمع كنند.
پس از سفري كه در‌ آن 63/4 ميليارد كيلومتر طي شد،‌ استارداست دي ماه سال گذشته به زمين بازگشت و هزاران ذره كوچك از وايلد 2 را همراه آورد.
بيش از 180 دانشمند از سراسر جهان روي مواد تشكيل دهنده اين ستاره دنباله‌دار تحقيق كردند.
اسكات سندفورد از دانشمندان ناسا گفت:«در غبار اين ستاره دنباله‌دار انواع ذراتي پيدا مي‌شود كه در مكان‌هاي مختلف و احتمالاً در زمان‌هاي مختلف و در شرايط مختلف شكل گرفته است.»
دكتر براون‌لي برآورد مي‌كند كه حدود 10 درصد مواد ستاره دنباله‌دار از درون منظومه شمسي آمده باشد.
وي گفت:«اين امر شگفت‌آور است چون تصور همگاني اين بود كه ستاره‌هاي دنباله‌دار از غبار و يخ بين ستاره‌اي تشكيل شده است.»


همشهري

mohammad51
19 March 2007, 07:06 PM
پرتاب تلسکوپ فضایی برای شکار سیاره‌ها


تلسکوپ "کورو" در جستجوی سیاره‌های خارج از منظومه شمسی چهارشنبه 27 دسامبر (6 دی) از بایکونور قزاقستان به فضا پرتاب شد.
به گزارش بی بی سی این تلسکوپ فضایی که تحت سرپرستی فرانسه ساخته شده حدود 120000 ستاره را تحت نظر خواهد گرفت تا نقاط کوچک نورانی را که سیارات هنگام عبور از مقابل این ستاره‌ها ایجاد می‌کنند، بیابد.
این ماموریت چندملیتی همچنین به بررسی مستقیم ستاره‌ها خواهد پرداخت تا نکات بیشتری در مورد رفتار درونی انها کشف کند.
کورو در ساعت 14:24 به وقت گرینویچ از پایگاه فضایی بایکونور سوار بر یک موشک حامل سایوز 2-1b به یک مدار قطبی کره زمین فرستاده شد.
کورو از فاصله 827 کیلومتری بالای زمین حوزه‌های ستارگان را تقریبا برای 2.5 سال مورد بررسی قرار خواهد داد.
سازمان فضایی فرانسه (CNES) با شش همکار بین‌المللی: سازمان فضایی اروپا(ESA) ،اتریش، اسپانیا، آلمان، بلژیک و برزیل این طرح پیش برده است.
به گزارش خبرگزاری فرانسه کورو که حاوی یک تلسکوپ 30 سانتی‌متری و دو دوربین است، برای یافتن سیاره‌های "صخره‌ای" دارای آب مایع و درجه حرارت متعادل، یعنی شرائط ضروری برای حیات به شکلی که ما می‌شناسیم، به فضا فرستاده شده است.
این طرح 170 میلیون دلاری که 75 درصد هزینه‌های آن را فرانسه پرداخته افق جدیدی در جستجو برای سیارات خارج منظومه شمسی خواهد گشود.
ی باگلین از رصدخانه پاریس- مودون که دانشمند ارشد طرح کورو است، درباره آن گفت: " گرچه طرح کورو کوچک است و با منابع محدودی به اجرا درآمده است، اما راهگشای ماموریت‌های بعدی در مورد نوع ستاره‌هایی خواهد بود که باید مورد کاوش قرار گیرند."
در سال 1995 میشل مایور و دیدیه کلوز ،دو ستاره‌شناس در رصدخانه ژنو، سیاره‌ای را کشف کردند که به دور ستاره "پاگاسی 51" در فاصله 50 سال نوری زمین می‌چرخید.
این مشاهده اولین مورد ثبت‌شده از یک سیاره خارج منطومه شمسی بود- البته در واقع مشاهده این سیاره به طور غیرمستقیم صورت گرفته بود. نور پاگاسی 51 به خاطر تاثیر چاذبه این سیاره بزرگ، با اندازه‌ای در حد مشتری، دچار لرزش شده بود.
از آن هنگام به بعد 209 سیاره خارج منظومه شمسی ما در 170 سیستم خورشیدی دیگر شناخته شده‌اند و هر ماه تقریبا دو سیاره به این شمار افزوده می‌شود.
ستاره‌شناسان علاوه بر روش"لرزش" می‌توانند هنگام گذر مستقیم سیاره از جلوی ستاره‌شان – روش گذر که کورو هم از آن استفاده می‌کند – و نیز یا روش " عکس‌برداری جاذبه‌ای" وجود سیاره را دریابند.
در حال حاضر 30 برنامه جستجوی سیاره در سراسر چهان با استفاده از تلسکوپ‌های زمینی هم در حال انجام است.. اما با این روش بعید است بتوان سیاره‌ای در ابعاد زمین را شناسایی کرد، چرا که علائم تورانی از یک سیاره کوچک دوردست بسیار ضعیف هستند و به راحتی بوسیله جو منحرف می‌شوند.
کورو طور طراحی شده که بتواند سیاره‌های سنگی به اندازه دو تا سه برابر اندازه زمین را ردیابی کند. پس از اتمام ماموریت دو ساله کورو ، در سال 2008 سفینه قدرتمندتر "کپلر" ساخت امریکا به فضا فرستاده خواهد شد که به طور خاص برای شناسایی سیاره‌های سنگی در اندازه کره زمین طراحی شده است.

همشهري

موفق باشيد

mohammad51
19 March 2007, 07:08 PM
در جست‌وجوي بيگانه‌ها

بسيار اتفاق افتاده هنگامي كه به آسمان‌ها نگاه مي‌كنيم و يا كتاب‌هايي را كه عكس‌هايي از كرات ديگر را نمايش مي‌دهند مي‌بينيم، اين پرسش در افكار ما نقش مي‌بندد كه آيا در كرات ديگر و نقاط دوردست ديگر نيز حيات وجود دارد؟
آيا موجودات ديگري نيز در اين دنياي لايتناهي وجود دارد؟ تمامي اين پرسش‌ها و بسياري پرسش‌هاي ديگر، شايد همگي طي 10 سال آينده روشن شود.
موزه علوم لندن اين بار با عنوان: «Search of alien life» باز هم نوآوري جديدي را براي همگان ارائه كرده‌است. موزه علوم لندن، دانشمندان و فيلمسازان تخيلي را گردهم آورده تا تمام داده‌هايي كه وجود دارد و تمام تصاويري كه به دست آمده است را به مردم ارائه دهند.
وقتي وارد موزه علوم لندن مي‌شويد، يك موجود بسيار عجيب كه در دو طرف سر خود، چشم‌هاي عجيبي دارد از شما استقبال مي‌كند و به شما مي‌گويد: «به نمايشگاه موجودات ناشناخته و دنياي مرموز آنان خوش آمديد...».
علم شناخت موجودات ناشناخته همواره بحث‌برانگيز بوده است. اين نمايشگاه‌ داستان‌هاي علمي- تخيلي را با تازه‌ترين تحقيقات علمي درمورد اين موجودات تركيب كرده و در معرض ديد بازديدكنندگان كنجكاو قرار داده است.
به‌جاي تمركز روي آنچه كه واضح است، برپاكنندگان اين نمايشگاه، پژوهش‌ها و مطالعات نوآورانه از چهار گوشه جهان را كه گهگاه توسط دانشمندان مشهور انجام شده است، جمع‌آوري كرده‌اند.
پروفسور «كانوي موريس» از دانشمندان كمبريج به همراه گروهي از پژوهشگران، پس از مشورت، دو سياره مصنوعي را در اين نمايشگاه پديد آورده‌اند.
آنها سپس تكامل موجودات اين دو سياره را تصور كرده و آنها را ساخته‌اند و در معرض ديد همگان گذارده‌اند. بازديدكنندگان مي‌توانند از چهار بخش ديدن كنند.
علاقه‌مندان همچنين مي‌توانند از دو سالن كه آخرين تحقيقات پژوهشگران در مورد سياره‌ها و موجودات ناشناخته را به صحنه آورده ديدن كنند. اين تركيب واقعيت و زاييده خيال انسان است كه نمايشگاه موزه علوم لندن را منحصر به فرد كرده است.
يكي از قسمت‌هاي جالب توجه اين نمايشگاه، بخش موجودات عجيب ساكن زمين است كه نشان مي‌دهد موجودات ناشناخته و يا به ظاهر ناشناخته تنها موجودات تخيلي سياره‌هاي ديگر نيستند و در كره خاكي ما هم وجود دارند. قسمتي ديگر، بخش‌هايي از فيلم‌هاي علمي- تخيلي و نيز عكس‌ها و نقاشي‌هاي گرفته شده و كشيده شده در مورد اين موجودات را به نمايش گذاشته است.آنچه كه اين نمايشگاه در صدد ارائه آن است، چنين است: «آنچه ما مي‌دانيم- آنچه ما گمان مي‌كنيم مي‌دانيم و آنچه شايد روزي به واقعيت تبديل شود.»
نمايشگاه موجودات ناشناخته قرار است به زودي در بسياري از كشورهاي جهان برپا شود.
حال سؤال اين است كه موجودات بيگانه چه هستند؟ آقاي موريس مي‌گويد: «تفاوت عمده‌اي بين موجوداتي كه در فيلم‌هاست و آنچه دانشمندان در مورد آن صحبت مي‌كنند، وجود دارد.
در فيلم‌ها، موجوداتي با سر و مغزهاي بزرگ ديده مي‌شوند كه نشانگر باهوش بودن آنها است و چشم‌هاي بزرگ كه مبين تيزبين بودن آنهاست و نيز دست و پاي نازك و لب‌هاي بسيار باريك. اينها چيزهايي است كه ما در فيلم‌ها ديده‌ايم و ماموريتشان هم آمدن به زمين است تا آدم‌ربايي كنند و تحقيقات عجيبي روي انسان انجام دهند.
واژه «Alien» يعني «موجود بيگانه» و يا «موجود ناشناخته»؛ اما تعريفي كه پژوهشگران از اين موجودات دارند، تنها بر ناشناخته و يا بيگانه‌بودن آنها تأكيد نمي‌كند، بلكه آنها روي «فرازميني» بودن اين موجودات تكيه دارند.
به عبارت ديگر، پژوهشگران مي‌گويند: «آنها وجود دارند، اما در زمين نيستند؛ ولي در آن سوي زمين قرار دارند.» بسياري از دانشمندان، به ويژه ستاره‌شناسان به اين نكته اذعان دارند كه «اين كمال خودخواهي است ما بگوييم تنها موجودات دنياي آفرينش هستيم.»
پژوهشگران مي‌گويند به احتمال بسيار زياد، موجودات ديگري هم در دوردست‌ها وجود دارند‌ كه ما آنها را نمي‌شناسيم. به‌تازگي دانشمندان ناسا اعلام كرده‌اند كه تا حدود پانزده سال ديگر كره‌اي همچون كره زمين را خواهند يافت كه البته احتمال دارد چندين ميليون سال نوري از زمين دور باشد، اما حيات در آنها وجود خواهد داشت و به احتمال قوي، شايد به عنوان منبع تنفسي از اكسيژن استفاده نكنند اما به هر حال وجود دارند. اينها تعاريفي است كه پژوهشگران از Alienها دارند.
پرسش ديگري وجود دارد و آن اينكه، آيا موجودات بيگانه همواره بوده‌اند؟ پروفسور «موريس» براي اين پرسش هم جواب جالبي دارد. وي مي‌گويد: «اين سوال هم توضيح علمي دارد و هم توضيح تخيلي؛ بخش علمي آن، اين است كه حدوداً سال‌هاي شش و هفت قبل از ميلاد مسيح، فيلسوف‌هاي يونان اعلام كردند كه اگر ما دنيايي بي‌انتها داشته باشيم لازمه‌اش اين است كه موجودات بي‌نهايتي هم در اين دنيا وجود داشته باشند و گفته‌اند كه اگر باور داشته باشيم دنيا بي‌نهايت است، موجوداتي هم در آن سوي دنيا‌‌ وجود خواهند داشت، اما در آن هنگام به علت اينكه مي‌گفتند كره زمين مركز دنياست، مخالفت‌هايي را نيز در پي داشت.
از سوي ديگر، در سال‌هاي حدود يكصد و بيست ميلادي، كه رمان‌نويسي رومانيايي‌تبار كه به زبان يوناني مطلب مي‌نوشت، براي اولين‌بار از موجودات فرازميني در داستان‌هاي خودش استفاده كرد. بنابراين، مي‌توان گفت كه صحبت از موجودات فرازميني از قرن‌ها پيش در زندگي ما وجود داشته ‌است.»
سؤال ديگري كه در اينجا بسيار خودنمايي مي‌كند، در مورد بشقاب پرنده‌هاست. پروفسور «موريس» مي‌گويد: «بشقاب پرنده‌ها يا يوفوها (UFO) كه شكل‌هاي نعلبكي‌مانند نيز داشته‌اند درحقيقت [مخفف (unidentified flying object) يعني شيء پروازكننده‌ ناشناخته] در مدارك بسياري ذكر شده است كه وجود دارند، در سال1947 براي اولين بار به‌طور رسمي ديده شده‌اند.
يك تاجر بسيار معتبر گزارش داد كه آنها را ديده است و سپس يكي از كاركنان سازمان فضايي ايالات متحده «ناسا» اعلام كرد كه آنها را ديده است و در پي آن، پليس فدرال ايالات متحده به‌طور رسمي شروع به فعاليت و تحقيق در اين زمينه كرد؛ چرا كه گزارش در اين زمينه زياد شده بود و يك سال بعد هم گزارشي را منتشر كردند كه چنين اجسامي وجود دارند، ولي هيچ‌گاه جزئيات بيشتري فاش نشد.
در سال 1954 تعريف اشياء ناشناخته پروازكننده عوض شد و گفتند اشيايي كه ما مي‌بينيم و با هيچ شيء پروازكننده در دنيا درست نشده و مطابقت ندارد. از اين رو، آن را به‌عنوان شيء ناشناخته اعلام كردند كه احتمال وجود داشتن دارد، ولي جزئياتش در دسترس نيست.


موفق باشيد

بي بي سي

mohammad51
19 March 2007, 07:12 PM
كشف 8 كهكشان اطراف راه شيري

در نشست انجمن ستاره‌شناسان آمريكا، اعلام شد كه 7 يا احتمالاً 8 كهكشان كوتوله، در حال گردش به دور كهكشان راه شيري كشف شده‌اند.
اين كهكشان‌ها در بخشي از پژوهش آسمان ديجيتال اسلوآن (SDSS-II) كه بلندپروازانه‌ترين پژوهشي است كه روي آسمان صورت گرفته، كشف شده‌ است.
دونالد اشنايدر - استاد اخترفيزيك دانشگاه پنسيلوانيا و رئيس پژوهش آسمان ديجيتال اسلوآن- در اين زمينه گفت: اين كهكشان‌هاي كوتوله‌ به وسيله جاذبه كهكشان راه شيري به دام افتاده‌اند و به‌تدريج و در نهايت با كهكشان ما ادغام خواهد شد.
كشف اين كهكشان‌هاي كوتوله قدرت غيرمنتظره تحقيقات بزرگ نجومي از جمله پژوهش آسمان ديجيتال اسلوآن را نشان مي‌دهد كه در ابتدا براي تحقيق روي اجرام آسماني با ميليون‌ها و ميلياردها سال نوري فاصله از زمين طراحي شده‌ بود.
دانيل زوكر - از دانشگاه كمبريج در انگليس و از محققان اين طرح- پيش‌بيني كرده‌است كه ده‌ها تا صدها گونه از اين كهكشان‌هاي كوتوله‌ در خوشه محلي كهكشان‌ها (شامل كهكشان راه شيري) وجود دارند كه هنوز كشف نشده‌اند.
كهكشان‌هاي كوتوله‌ حداكثر شامل چندين ميليون ستاره هستند. به علاوه، كهكشان‌هاي تازه‌كشف‌شده چندين ويژگي غيرمعمول نيز دارند.

رويترز

موفق باشيد

Y@TA
19 March 2007, 08:24 PM
با سلام

* نکته ای جالب در مورد راه شیری
راه کاهکشان، یا کهکشان، نوار شیری رنگی است که در شب‌های تیره در نواحی بدون آلودگی نوری در آسمان دیده می‌شود. این نوار در حقیقت مکان هندسی ستارگان تشکیل دهنده قرص کهکشان (http://fa.wikipedia.org/wiki/%DA%A9%D9%87%DA%A9%D8%B4%D8%A7%D9%86) ما است که از آسمان به طور دوبعدی دیده می‌شود.
در باورهای ایرانی از این نوار به راه مکه (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%B1%D8%A7%D9%87_%D9%85%DA%A9%D9 %87&action=edit) نیز یاد شده‌است از آن رو که در فصل تابستان که قسمت پرنور تر آن در آسمان دیده می‌شود جهت گیری آن در به سوی قبله (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%82%D8%A8%D9%84%D9%87&action=edit) می‌باشد.
در اساطیر یونانی این راه شیری از چکیدن قطره‌ای از شیری که هرکول (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%87%D8%B1%DA%A9%D9%88%D9%84) در کودکی از پستان مادرش می‌نوشیده، به وجود آمده‌است.
نام فارسی آن هم به شباهت آن با مسیری دلالت دارد که بعد از کشیدن/انتقال کاه‌های بسته بندی شده از مزرعه به انبار ایجاد می‌شود.
منبع : ویکی پدیا


سال نو بر همگان منصور باد

mohammad51
23 March 2007, 12:02 AM
رصد ایمن خورشید گرفتگی

http://www.persianstar.com/images/stories/eclipse/solar_filter.jpg
http://www.persianstar.com/images/stories/eclipse/telescope_projection_l.gif
http://www.persianstar.com/images/stories/eclipse/solar_safe.jpg
خورشیدگرفتگی که یکی از زیباترین پدیده های آسمانی است و بی شک یکی از تاثیرگذارترین این نوع پدیده ها بر روی کره ما و موجودات روی آن است، هر ساله عده زیادی از منجمان آماتور و حرفه ای و علاقه مندان به این نوع پدیده ها را به سمت خود جلب می کند. بامداد 28 اسفند ماه امسال کشورمان شاهد خورشید گرفتگی جزئی خواهد بود.در هنگام خورشید گرفتگی باید از نگاه کردن به خورشید سخت احتیاط شود و حتما از پشت فیلترهای مخصوص و مطمئن به آن نگاه کرد.
نگریستن مستقیم به کسوف با دوربین نجومی (تلسکوپ) و یا دوربین دو چشمی، حتی برای لحظه ای کوتاه هم که باشد، ممکن است آسیب فراوان به چشم برساند و حتی سبب کوری مطلق شود. در این مقاله سعی شده است نحوه مشاهده بدون خطر خورشید گرفتگی شرح داده شود.
مشاهده‌ی خورشیدگرفتگی در هنگام گرفت جزئی کاری خطرناک می‌باشد و برای چشم انسان ضرر داردو برای این منظور می‌توانید از عینک مخصوص و یا از شیشه جوشکاری نمره‌ی 14 استفاده کنید.
یکی دیگر از راه‌های آسان برای رصد خورشید استفاده از جعبه نمایش است که در متن زیر روش ساخت آن را می‌گوییم.
ابزار مورد نیاز :
1ـ چهارتخته‌ی مقوایی سفید به ابعاد 60*15 سانتی متر
2ـ دو تخته‌ی مقوای سفید مربع شکل به ضخامت چند میلیمتر و طول 15 سانتی متر
3ـ چند ورق فویل آلمینیومی و سوزن ته گرد.
روش ساخت :
ابتدا به کمک چهار قطعه مقوای سفید یک مکعب مستطیل بسازید. یکی از مقواهای مربع شکل را بردارید و در مرکز آن سوراخی به قطر 5 سانتیمتر ایجاد کنید. سپس روی آن را یک ورقه آلمینیوم بکشید و با سوزن در آن سوراخی ریز پدید آورید، طوری که در مرکز سوراخ 5 سانتیمتری مقوا قرار گیرد. این مقوا را به عنوان یکی از قاعده‌های مکعب و مقوای دیگر را به عنوان پرده نمایش برای قاعده دیگر استفاده کنید. بعد از چسباندن دو قاعده روی یکی از سطوح جانبی آن دریچه‌ای به وجود آورید تا بتوانید تصویر را روی پرده نمایش مشاهده کنید. به این ترتیب وسیله نمایش شما آماده است. حال قاعده‌ای که حاوی سوراخ کوچک است به سمت خورشید گرفته و از پنجره به درون آن نگاه کنید
یکی دیگر از روش‌های آسان برای مشاهده خورشیدگرفتگی قرار دادن صفحه سفیدی در پشت چشمی تلسکوپ یا دوربین دوچشمی و یا تک چشمی است. به این گونه که دور عدسی شی دوربین و یا تلسکوپ را با مقوایی تیره رنگ می‌پوشانیم. این مقوا مانع گذر نور از دور دوربین می‌شود. در پشت چشمی نیز مقوایی سفید قرار داده و آن را عقب و جلو می‌برید تا تصویر آن واضح شود. نمونه‌‌ای از آن را در شکل زیر مشاهده می کنید.
اگر هم که توانایی مالی دارید، می توانید برای تلسکوپ خود فیلتر مایلار مخصوص رصد خورشید تهیه کنید.


ياحق

Y@TA
23 March 2007, 05:55 PM
با سلام

محمد عزیزم داداش گلم خیلی خوب طرح میدی ...
دیدم شما به تلسکوپ اشاره کردی به ذهنم خطور کرد راجع به تلسکوپ برای دوستان مطلب قرار بدم بلکه هم مطالعه شود.
تلسکوپ یا اختربین وسیله‌ای است برای دیدن اجرام فضایی دور بصورت واضح و دقیق .
پیشینه : اغلب گالیله را نخستین کسی می‌‌دانند که از تلسکوپ برای مشاهدات نجومی بهره گرفت.
تلسکوپ در سده 18 برای ستاره‌‎شناسان به ابزاری غیر قابل چشمپوشی بدل شده بود. با پیشرفت فن تراش عدسی‌ها و دانش اپتیک (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%BE%D8%AA%DB%8C%DA%A9)، تلسکوپهای بزرگ‌تر و بهتر در رصد خانه‌ها نصب شد. حال آدمی سیارات و ستارگانی را می‌‌دید که پیش از اختراع تلسکوپ از وجود آنها بی خبر بود. او به یاری تلسکوپ پی برد جهان بزرگ‌تر از پندارهایش است
اخترشناسان برای مشاهده بهتر آسمان، تلسکوپها را در کوهستانها و نواحی عاری از گرد و غبار و نور شهرها، نصب می‌کنند با این وجود برای رصد آسمان (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A2%D8%B3%D9%85%D8%A7%D9%86&action=edit)، در بند شرایط جوی هستند.
انواع تلسکوپ


تلسکوپ گالیله‌ای

بزرگنمایی در این تلسکوپ‌ها بر اساس یک عدسی (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%B9%D8%AF%D8%B3%DB%8C&action=edit) که در جلوی دهنه تلسکوپ قرار دارد انجام می‌گیرید و روش استفاده شده در آنها مانند دوربین‌های دوچشمی معمولی است. هزینه این تلسکوپ‌ها در سطوح حرفه‌ای عموماً بسیار بیشتر از مدل‌های دیگر است، و کلفیت بهتری را نیز ارائه می‌کنند.
تلسکوپ نیوتنی

بزرگنمایی در این تلسکوپ‌ها بر اساس یک آینه مقعر (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A2%DB%8C%D9%86%D9%87_%D9%85%D9 %82%D8%B9%D8%B1&action=edit) انجام می‌شود که روی آن پوششی از آلومینیوم (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%D9%84%D9%88%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C%D9%88%D 9%85) دارد. پوشش آلومینیومی باعث می‌شود که اکسیده شدن آن باعث از بین رفتن قابلیت بازتاب آینه (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%DB%8C%D9%86%D9%87) نشود. در بعضی دیگر از تلسکوپ‌ها از نقره (http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%86%D9%82%D8%B1%D9%87) استفاده می‌شود سپس روی آن پوششی قرار می‌گیرد که اکسیده نشود. روش کارکرد این تلسکوپ‌های نیوتونی بدین صورت است: ابتدا پرتوها وارد تلسکوپ می‌شوند، سپس توسط آینه مقعر اصلی به نزدیکی دهانه تلسکوپ باز می‌گردند، و از آنجا توسط یک آینه یا منشور به سمت چشمی تلسکوپ بازتابیده می‌شوند. این تلسکوپ‌ها عموماً قیمت مناسبی نسبت به نوع‌های دیگر دارند، و استفاده زیادی از آن‌ها بخصوص در نجوم آماتوری (http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%86%D8%AC%D9%88%D9%85_%D8%A2%D9 %85%D8%A7%D8%AA%D9%88%D8%B1%DB%8C&action=edit) می‌شود. تلسکوپ‌های نیوتونی عموماً طول بلندی دارند، همچنین پس از مدتی نیاز به تمیز کردن آینه، و پس از آن بسته به کیفیت روکش آلومینیوم آینه، نیاز به تجدید روکش دارند.
تلسکوپ کاسگرین

تلسکوپ‌های نیوتنی عموماً بلند هستند، و هنگامی که اندازه آینه اصلی آنها بزرگ‌تر می‌شود، طول تلسکوپ بسیار زیاد می‌شود. برای حل این مشکل از روشی به نام کاسگرین استفاده می‌شود. در این روش، مرکز آینه اصلی تلسکوپ توسط تکنولوژی خاصی سوراخ شده، و چشمی در پشت تلسکوپ قرار می‌گیرد. همچنین آینه یا منشور جلوی تلسکوپ که پرتوهای نور را به سمت بدنه، یه چشمی هدایت می‌کرد، اکنون تنها پرتوها را به صورت مستقیم به آینه اصلی بازتاب می‌کند. در این روش به دلیل اینکه پرتوها طول تلسکوپ را دوبار طی می‌کنند، طول تلسکوپ به نصف کاهش می‌یابد. از روش کاسگرین در لنزهای آینه‌ای دوربین‌ها نیز استفاده می‌شود.
تیغه اشمیت

در بسیاری از تلسکوپ‌های امروزی، برای رفع مشکلات و خطاهای نوری که بخاطر نوع تراش آینه بوجود می‌آید، در دهانه تلسکوپ تیغه باریکی به نام تیغه اشمیت قرار می‌گیرد که کار تصحیح این خطا را بر عهده دارد و بر اساس تراش و خطای آینه ساخته می‌شود.
تلسکوپ اشمیت-کاسگرین

تلسکوپ اشمیت-کاسگرین به تلسکوپی گفته می‌شود که از هر دو فن‌آوری کاسگرین و تیغه اشمیت در آن استفاده شده باشد. این روش عموماً برای تلسکوپ‌های ۸ اینچ به بالا به کار می‌رود.

خواننده عزیز : در متن لینکهای متفاوتی وجود دارد که شما را به خواندن آنها توصیه میکنم
منبع : سیمرغ

یا حق

mohammad51
24 March 2007, 02:33 AM
نجوم و ستاره شناسى از بسيارى جهات، ويژگى هاى دوگانه و گاه متضادى دارند: هرچند كه نجوم از قديمى ترين علوم شناخته شده است، در صدر علوم تحقيقى جديد است كه هر روزه اخبار جديد ترين دستاورد هاى آن از طريق رسانه ها منتشر مى شود، هرچند كه بسيارى از دانشمندان مشغول محاسبه هاى نظرى رياضى و فيزيكى در مورد كيهان، ستارگان و مشخصات فيزيكى آن هستند، بسيارى ديگر فعاليت هاى رصدى را ترجيح داده و دوست دارند لذت كشف سياره يا دنباله دار دوردستى را تجربه كنند. به رغم آنكه در هيچ يك از رشته هاى علوم نمى توان انتظار داشت كه يك مبتدى حتى حرفه اى بتواند با ابزار ساده و معمولى دست به اكتشاف هاى جديد بزند، چنين چيزى در عرصه نجوم و ستاره شناسى پديده اى معمول و متداول است. شايد همين نكته راز اقبال بسيار گسترده مردم عادى به نجوم باشد.هرچند كه فيزيك آماتورى و شيمى آماتورى نداريم، اما نجوم آماتورى از طرفداران بسيارى برخوردار است. راز اين علاقه نيز در يكى از مهم ترين اختراعات بشر نهفته است: تلسكوپ.پيش از اختراع تلسكوپ جهان بسيار كوچك بود و به زمين، خورشيد، پنج سياره و تعدادى ستاره محدود مى شد. اما پس از اختراع تلسكوپ گستره وسيع ترى از جهان در مقابل ديدگان ما قرار گرفت. فهميديم كه كهكشان ما مجموعه اى از ستارگان است كه قطر آن به چند هزار سال نورى مى رسد. گذشته از كهكشان ما، ميليون ها كهكشان در عالم وجود دارد كه هركدام تعداد بى شمارى ستاره دارند.تلسكوپ يكى از مهم ترين اختراعات قرن هفدهم است هرچند كه دانشمندان سال ها پيش از توانايى عدسى براى بزرگ تر كردن اجسام مطلع بودند. اولين تلسكوپى كه عملاً مورد استفاده قرار گرفت در سال ۱۶۰۸ ساخته شد. هانس ليپرهى و ياكوب متيوس از جمله اولين افرادى بودند كه توانستند تلسكوپى با قدرت كم بسازند. اما گاليله كسى بود كه توانست در سال ۱۶۰۹ با استفاده از تلسكوپ به مشاهده دقيق اجرام آسمانى بپردازد. وى توانست با استفاده از تلسكوپش به تماشاى اقمار مشترى بپردازد و تصوير هايى از آن رسم كند. از زمان گاليله به بعد ساخت تلسكوپ با پيشرفت هاى فراوانى همراه بوده است.امروزه ما با تلسكوپ هاى بسيار قدرتمندى كه در اختيار داريم مى توانيم اجرامى را كه ميليون ها سال نورى از ما فاصله دارند، مشاهده كنيم. گذشته از تلسكوپ هاى بسيار قوى كه در بسيارى از مناطق جهان به جمع آورى اطلاعات مشغولند، تلسكوپ هاى بسيارى هم در خارج از زمين و در مدار، دورترين اجرام را رصد مى كنند كه تلسكوپ فضايى هابل از مشهور ترين آنان است. امروزه تلسكوپ هابل مى تواند تصوير هايى از دورترين نقاط براى ما ارسال كند كه به گمان بسيارى از دانشمندان مرز جهان ما محسوب مى شود. گذشته از اين تلسكوپ هايى وجود دارند كه در گستره اى از طيف كار مى كنند كه براى چشم انسان غير مرئى است. مانند پرتو هاى راديويى، گاما و اشعه ايكس.تلسكوپ ها معمولاً از يك يا دو عدسى يا آينه ساخته مى شوند كه مى توانند پرتو هاى نور را متمركز كنند. از آنجايى كه قطر عدسى يا آينه يك تلسكوپ به مراتب بزرگ تر از چشم انسان است، مى تواند مقدار بيشترى از نور را جمع آورى و متمركز كند و در نتيجه جزئيات بيشترى از جسم مورد نظر را ارائه دهد.هر چند كه امروزه انواع مختلفى از تلسكوپ ها وجود دارند كه در گستره وسيعى از طول موج ها كار مى كنند، اما براى بسيارى از آماتورها و حتى اخترشناسان حرفه اى يك تلسكوپ نورى خوب، بهترين گزينه است كه مى تواند خود را ساعت ها با آن مشغول كرده و در آسمان بى پايان شب دست به اكتشاف بزنند و لذت گاليله از تماشاى اقمار مشترى را يك بار ديگر شخصاً تجربه كنند.تلسكوپ شكستى (تلسكوپ هاى مجهز به عدسى) از جمله اولين تلسكوپ ها هستند ولى خيلى زود مشخص شد كه ساخت و استفاده از تلسكوپ هاى با بازتابى (مجهز به آينه) بسيار آسانتر است. عدسى ها را فقط مى توان از پيرامون آن نگه داشت و همين نكته باعث مى شود كه عدسى در اثر سنگينى وزن خودش خميده شود اما آينه ها اين محدوديت را ندارند

از طرف ديگر تصوير نورى كه از آينه ها به دست مى آيد عارى از هر گونه انحراف رنگى (خطاهاى رنگى) است با توجه به اينكه تلسكوپ ابزارى محورى در ستاره شناسى است، شناخت دقيق آن براى هر كسى كه بخواهد اقدام به فعاليت هاى رصدى كند از اهميت بسيار برخوردار است. كتاب ?فناورى تلسكوپ ها? مى تواند كاربر را در پيدا كردن موقعيت اجرام آسمانى، انواع مختلف تلسكوپ ها، شناخت نور، شناخت حركت ها، انواع مختلف نصب و ديگر موارد مرتبط يارى دهد. :icon_cool

ياحق

mohammad51
24 March 2007, 02:37 AM
بررسی‌های جدید قطب جنوب مریخ نشان می‌دهند که مقادیر فراوانی آب یخ‌زده در لایه‌های زیرين سطح مریخ وجود دارد. حجم آب این ناحیه به اندازه‌ای است که در صورت آب شدن می‌تواند دریایی را به عمق ۱۱ متر در سراسر سطح سیاره به وجود آورد
این اطلاعات را ابزار مشترک «ناسا» و «آژانس فضایی ایتالیا» که بر روی مدارگرد اروپایی «سریع‌ السیر مریخ»(Mars Express) نصب شده است به دست آورده است. داده‌های جدید از نقشه‌ برداری راداری به دست آمده است. تجهیزات راداری مدارگرد، این نقشه را در بیش از ۳۰۰ برش مقطعی از لایه‌های سطحی قطب جنوب مریخ به دست آورده است. این رادار قادر است یخ را تا عمق ۷/۳ کیلومتر زیر سطح تشخیص دهد.

«جفری پلات»(Jeffrey Plaut) از آزمایشگاه (JPL) می‌گوید:"وسعت این مناطق یخ‌زده از تگزاس آمریکا بیش‌تر است. پیش از این نیز مقدار آب این ناحیه تخمین زده شده بود؛ اما داده‌های جدید راداری بسیار دقیق‌تر است". وی یکی از مسئولان هدایت و تحقیقات رادار و مسئول اطلاع‌ رسانی این یافته‌های جدید است. نتایج این تحقیقات در نسخه‌ی آن‌لاین نشریه‌ی ساینس(Science) منتشر شده است.

«رادار پیشرفته‌ی بررسی زیر سطحی و ژرفاسنجی یونوسفر مریخ»(MARSIS) ضخامت لایه‌های یخی قطب شمال مریخ را نیز بررسی کرده است. «جیووانی پیکاردی»(Giovanni Picardi) استاد دانشگاه «رم» و یکی از مسئولان تحقیقات این ابزار می‌گوید:"رادار ما بسیار خوب عمل می‌کند. مارسیس ابزاری قدرتمند برای بررسی زیر سطح مریخ است و تیم ما به هدف خود یعنی نقشه برداری از یخ‌های قطبی رسیده است.ما انتظار داریم با پیشرفت روش‌های تحلیل داده‌ها، به جزئیات و دقت بیش‌تری دست پیدا کنیم".

هم اکنون بیش‌ترین حجم آب‌های مریخ در این ناحیه‌ی قطبی وجود دارد. اما به نظر می‌رسد که در گذشته‌های دور، آب در سطح مریخ جریان داشته است. شناخت سرگذشت آب در مریخ، ما را در شناخت هرچه بهتر امکان وجود حیات در این سیاره یاری می‌دهد. کلاهک قطب جنوب مریخ حاوی مقادیر زیادی یخ خشک و اندکی یخ آب است. زیر این کلاهک لایه‌های یخ آب مذکور گسترش یافته است. بازتاب امواج رادار نشان می‌دهد که حداقل ۹۰ درصد ترکیبات زیر سطح قطب، حاوی آب یخ زده است.

اما ناحیه‌ای در این نقطه وجود دارد که دانشمندان را شگفت‌زده کرده است. به نظر می‌رسد که در این ناحیه لایه‌ای از آب مایع وجود دارد که با توجه به محیط سرد غیر ممکن است. پلات می‌گوید:"ما نمی‌دانستیم که پایین‌ترین لایه‌ی یخ در چه عمقی قرار دارد. بررسی شکل یخ‌ها به ما اطلاعاتی درباره‌ی پوسته‌ی سیاره می‌دهد. ما در این تحقیق متوجه شدیم که لایه‌های یخی مریخ کم‌تر از زمین به پوسته فشار می‌آورند و این به این معنا است که پوسته و لایه‌های بالایی مریخ سخت‌تر از زمین هستند که دلیل آن می‌تواند سردتر بودن داخل مریخ باشد".

منبع: www.spaceflightnow.com

ياحق

mohammad51
24 March 2007, 02:39 AM
http://www.nojum.ir/Tools/Thumbnails.aspx?src=/images/gallery/1385127181917684.jpg&MaxWidth
آندرومدا

تصویری از نزدیک ترین کهکشان به ما با نام M31 همراه با دو کهکشان اقماری خویش M32 و M110 واقع در صورت فلکی آندرومدا. این کهکشان را همچنین می توانید در آسمان های تاریک به راحتی با چشم غیر مسلح تشخیص دهید.


ياحق

mohammad51
24 March 2007, 02:44 AM
خيلي ها فكر مي كنند كه گاليله تلسكوپ را اختراع كرده است اما واقعيت اين است كه يك عينك ساز هلندي اول دوربين را ساخت. در واقع گاليله اولين كسي بود كه در ايتاليا ساختن دوربين را ياد گرفت و با ان به آسمان نگاه كرد. براي اين كار هم از پادشاه و كليسا و ... هديه گرفت و يك مستمري بسيار زياد ساليانه هم بهش اختصاص دادند. باز هم بر خلاف تصور خيلي ها ، دوربيني كه گاليله با اون كار مي كرد از دو عدسي محدب (يكي شيئي و يكي چشمي ) ساخته نشده بود بلكه عدسي شيئي - جلوييه - محدب بود و عقبيه يا شيئي، مقعر بود كه باعث مي شد تصوير تشكيل بشود و جلوتر از جايي كه هست ديده شود. دوربينهاي كوچولوي قديمي اي كه ممكنه شما هم داشته باشين، همينطوري هستند.

به اين تلسكوپهايي كه از دو عدسي محدب استفاده ميكنند "شكستي" يا "انكساري" مي گويند. يعني نور را مي شكنند (در سرعتش تغيير ايجاد مي كند) و با اين كار نور را كانوني مي كنند. تلسكوپ در واقع وسيله اي است كه به خاطر جمع آوري نور بيشتر (نسبت به چشم انسان) اهميت دارد نه به دليل بزرگنمايي. در واقع چشم انسان كمتر از يك سانتيمتر مربع براي جذب نور (درواقع عصبهاي حسي براي احساس نور) دارد. پس اگه قطر شيئي تلسكوپي مثلا 10 سانتيمتر باشد، بيشتر از سي برابر چشم آدم نور جذب مي كند. اين باعث مي شود كه اجرام خيلي كم نورتر هم ديده شوند.

پس هر چه قطر شيئي بزرگتر باشد ، تلسكوپ بهتري خواهيم داشت. مشكلي كه در اين بين وجود دارد اين است كه شيشه هايي رو كه به عنوان شيئي استفاده مي شود نمي شود از يك حدي بزرگتر ساخت. خود شيشه نور زيادي رو جذب مي كند و تا اندازه اي باعث تجزيه ي نور هم مي شود. هرچند كه با كمك راه حلهايي توانسته اند عدسيهاي بزرگي رو تراش بدهند، اما باز هم اين كار محدوديت زيادي دارد.نيوتن اولين كسي بود كه راه حلي براي اين مشكل پيدا كرد.

نيوتن كه روي نور آزمايشهاي زيادي انجام داده بود، براي جمع آوري نور بيشتر (و در واقع كانوني كردن يك سطح) به جاي عدسي از آيينه ي مقعر استفاده كرد. آينه هاي مقعري كه سطح اونها اندود شده اند. به اين ترتيب، مشكل شكست نور و آبيراهي رفع مي شد. به كمك همين تكنولوژي هست كه ما امروزه مي توانيم تلسكوپهاي غولپيكر بسازيم و در اعماق آسمان جستجو كنيم .البته بعدها انواع ديگري از تلسكوپها هم به وجود امدند كه اساس كار انها بر روي استفاده از آينه ي مقعر است و تغييرات ديگري دادند كه به اينجا مربوط نمي شود. يك سري به تلسكوپ در ايران بزنيم. در دهه ي 30 هجري شمسي ، اولين تلسكوپ به ايران امد. سيد جلال تهراني ، محقق ايراني اي بود كه در لندن مطالعه و زندگي مي كرد. او در دهه ي سي به ايران بازگشت و همراهش يك تلسكوپ يازده سانتي متري شكستي هم با خود آورد. اين تلسكوپ همراه كلي وسايل نجومي و ساعت آفتابي و ... الان در موزه ي آستان قدس رضوي در مشهد است.

گاليله , سازنده اولين تلسكوپ :

ايا مدانستيد كه گاليله در سال 1609 اولين تلسكوپش را ساخت و با ان توانست قمر هاي مشتري , حلقه ي دور زحل , زهره و ستاره هاي راه شيري را ببيند. و سال بعد اين خبر را با نام "The Starry Messinger" به چاپ رساند.
ايا ميدانستيد كه شما ميتوانيد با يك تلسكوب آماتوري حداقل از 40 ميليون تا 500 ميليارد سال نوري در فضا ببينيد؟!

http://www.hupaa.com/Data/Pic/P00229B.jpg

Y@TA
24 March 2007, 07:18 PM
با سلام

اینقدر این نجوم گسترده و پر باره که تا دیدم دوست و استاد عزیزم محمد آقا پست گذاشته به نگارش بقیه مطلب پرداختیم
* غافل شدیم که در ابتدا توضیحی از باب اصلی نجوم نگارش کنیم و حالا ;

اخترشناسی، ستاره‌شناسی، یا نجوم بخشی از دانش فیزیک است که به بررسی و روشنگری دربارهٔ رویدادهای بیرون از کرهٔ *زمین و *جو آن می‌پردازد. این دانش به مطالعهٔ خاستگاه، فرگشت (تکامل)، و ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی پیکره‌هایی که در آسمان رصد می‌شوند (و فرای زمین قرار دارند) پرداخته و فرآیندهایی که با آنها پیوند دارند را می‌پژوهد.
ستاره‌شناسی یکی از اندک دانش‌هایی است که علاقه‌مندان ذوقی و غیرحرفه‌ای (آماتور) هنوز در آن نقش مهمی ایفا می‌کنند؛ به‌ویژه در کشف و زیرنظر داشتن پدیده‌های زودگذر. دانش اخترشناسی را نباید با ستاره‌بینی یا تنجیم اشتباه گرفت. ستاره بینی یک «شبه علم» است که می‌کوشد سرنوشت افراد را به وسیلهٔ ردگیری مسیر پیکره‌های آسمانی پیشبینی نماید. با آن‌که این دو رشته یعنی اخترشناسی و ستاره بینی هر دو خاستگاهی مشترک دارند، ولی تفاوت زیادی میان آنهاست.

زمین : همین کره خاکی که بر روی آن زندگی میکنیم
جَوّ یا اتمسفر به معنی فضای دور سیاره‌ها است. معنی آن به فارسی نیوار است

منبع : پایگاه اطلاع رسانی نجوم پارس اسکای

یا حق

mohammad51
25 March 2007, 05:28 PM
سياره زمين بي‌همتا نيست

منجمان تاکنون وجود تقريباً 200 سياره خارجی را با شيوه‌های غيرمستقيم استنباط کرده‌اند.
يک پژوهش تازه نتيجه‌گيری کرده است که سيارات مشابه زمين که حول ساير ستاره‌ها می‌گردند احتمالاً بسيار متداول‌تر از آن هستند که تصور می‌شد.
به گزارش بي بي سي، اکثر قريب به اتفاق سياراتی که تاکنون در اطراف ساير ستاره‌ها کشف شده‌اند از نوع غول‌های گازی مانند مشتری يا کيوان هستند که اين به دليل ضعف تکنيک‌های کنونی برای يافتن کرات کوچکتر در نقاط دور دست است.
اما تحليلی توسط دانشمندان در آمريکا نشان می‌دهد که يک سوم اين منظومه‌های حاوی سيارات غول پيکر همچنين ممکن است سياراتی مانند زمين داشته ‌باشند.
اين پژوهش بر نوعی از منظومه‌ها متمرکز است که سياراتي معروف به «مشتری‌های داغ» دارند. اين اجرام غول پيکر به فاصله خيلی کم از ستاره مرکزی می‌گردند، در مواردی حتی نزديک‌تر از تير به خورشيد.
تکنيکی که هم‌اکنون از آن برای يافتن سيارات دوردست استفاده می‌شود در واقع وجود آنها را به طور غيرمستقيم با رديابی تأثير جاذبه اين اجرام بر ستاره مرکزی استنباط می‌کند. به همين دليل احتمال يافتن سيارات غول پيکری که نزديک به ستاره مادر می‌گردند بيشتر است چرا که اثر جاذبه آنها بسيار مشخص‌تر است.
تصور می‌شود اين مشتری‌های داغ به هنگام تشکيل منظومه به سمت ستاره مرکزی کشيده شده باشند. در اين مرحله، منظومه‌ای که در حال تکامل است، آکنده از سيارک‌ها، اجرام يخی و سنگی و گاز در «صفحه (ديسک) پيش سياره‌ای» است. يک غول گازی که در داخل اين صفحه قرار داشته باشد تلاطم زيادی در آن ايجاد می‌کند. اما اينکه اين پديده دقيقاً چگونه بر تکامل منظومه اثر می‌گذارد موضوع بحث و اختلاف نظر است.
در گذشته محققان پيشنهاد کرده‌اند که مهاجرت غول‌های گازی به طرف ستاره مرکزی يا باعث می‌شود مواد موجود در ديسک خورده شود يا به فضای خارج پرت شود.
آوی مندل از دانشگاه ايالتی پنسيلوانيا و از نويسندگان اين مقاله علمی گفت: «مسلماً پراکندگی وجود دارد، اما يکی از چيزهايی که مردم تاکنون به حساب نمی‌آوردند گاز فشرده‌ای بود که در اين ديسک‌های پيش سياره‌ای وجود داشت
اين گاز فراهم کننده نيرويی است که باعث حرکت سيارات عظيم الجثه به طرف مرکز منظومه می‌شود اما همچنين از شدت پراکندگی و پخش شدن ذرات می‌کاهد و اجازه می‌دهد اين خاک و خاشاک در مدار ستاره مرکزی باقی بمانند.
آنها در مدارهای پرهرج و مرج و اغلب بسيار پهن می‌مانند؛ اما معمولاً اگر برای ميليون‌ها سال در منظومه باقی بمانند، آرام می‌گيرند و به مداری مدور باز می‌گردند و آنجا می‌توانند با ساير اجرام ترکيب شوند و به شکل سيارات کامل در آيند.»
محققان به سرپرستی شان ريموند از دانشگاه ايالتی کلرادو در بولدر مهاجرت غول‌های گازی در منظومه‌های در حال شکل‌گيری را با کامپيوتر شبيه سازی کردند. آنها کار را با بيش از هزار جرم مجازی به اندازه ماه از جنس سنگ و يخ آغاز کردند و در حدود 200 ميليون سال تکامل سياره‌ای را شبيه سازی کردند.
اين تيم نتيجه‌گيری کرد که از هر سه منظومه شناخته شده تقريباً يکی می‌تواند حاوی سيارات مشابه زمين در مناطق قابل سکونت منظومه يعنی در مدارهای دورتر از مشتری‌های داغ باشد. ناحيه قابل سکونت منطقه‌ای از منظومه است که نه خيلی داغ است و نه خيلی سرد به طوری که آب در سطح کره نه بخار می‌شود و نه منجمد، و می‌تواند در حالت مايع باقی بماند.
آوی مندل به سايت بی‌بی‌سی گفت: «شبيه‌سازی‌های ما نشان می‌دهد که می‌توانيد يک سياره غول پيکر را همانجا که مشتری در منظومه ما قرار دارد شکل بدهيد و آن را در بخش‌های داخلی‌تر منظومه به حرکت در‌آوريد.
سياراتی مانند زمين هنوز می‌توانند در خارج از آن (بيرون مدار غول‌ها) شکل بگيرند البته به شرطی که خيلی به سيارات غول پيکر نزديک نشوند. اگر خيلی نزديک شويد، غول گازی مواد را به سمت بيرون پراکنده خواهد کرد. اما اگر به اندازه کافی دور باشيد، مواد (موجود در ديسک) می‌توانند به کرات بدل شوند.»
اين محققان می‌گويند که سيارات مشابه زمين در مناطق قابل سکونت در حضور مقدار زيادی آب شکل می‌گيرند. اگر اين نظريه درست باشد در آن صورت احتمال آنکه سيارات شبيه به زمين - که در مناطق قابل سکونت دور می‌زنند - پوشيده از اقيانوس‌ها باشند بيشتر می‌شود؛ که همه عناصر ضروری برای پيدايش حيات را فراهم می آورد.
دکتر ريموند گفت: ما اکنون فکر می‌کنيم که دسته تازه‌ای از سيارات پوشيده از اقيانوس ها - و احتمالاً قابل سکونت - در منظومه‌های شمسی بی‌شباهت به منظومه ما وجود دارند. شبيه‌سازی‌ها همچنين نشان داد که کرات سنگی موسوم به «زمين‌های داغ» اغلب در داخل مدار مشتری‌های داغ شکل می‌گيرند.
تيمی از دانشگاه کاليفرنيا در برکلی قبلاً يک چنين نمونه‌ای را يافته است که به فاصله فقط 5/3 ميليون کيلومتر از ستاره مرکزی دور می‌زند. فاصله زمين از خورشيد 150 ميليون کيلومتر است.

iهمشهري

ياحق

mohammad51
25 March 2007, 05:31 PM
كشف يك سياره بزرگ و كم وزن

دانشمندان اعلا‌م كردند، سياره‌اي غول پيكر و در عين حال كم چگالي را كشف كرده‌اند كه مي‌تواند نظريه‌هاي پيشين را درباره نحوه شكل‌گيري سيارات تغيير دهد.
اين دانشمندان گفتند: اين سياره بسيار بزرگ و شگفت‌آور است و به دليل وزن كم و حجم بسيار زياد نظريه‌هاي موجود درباره شكل‌گيري سياره‌ها را به هم مي‌زند.
اين سياره جديد كه "هت پي يك " نام دارد, بزرگترين سياره‌اي است كه تاكنون كشف شده و قطر آن يك سوم بزرگتر از مشتري است، ولي به نظر مي‌رسد چگالي وزني آن فقط نصف مشتري باشد و بر خلاف كيوان، مشتري و ديگر سياره‌هاي بزرگ گازي، اين سياره هسته جامد ندارد.
همچنين اين سياره هر چهار و نيم روز يك بار به دور ستاره خود مي‌گردد. اين منظومه 450 سال نوري با زمين فاصله دارد.


ياحق

mohammad51
28 March 2007, 11:19 PM
http://www.nojum.ir/Common/Thumbnails/?src=/images/articles/1385121411543588/badhaye setare2.jpg&MaxWidth=260

بادهای تَپ‌اخترها رفتار گذشتهِ ستارگان مرده را بازگو می‌کنند. این یافتهِ جدید اعضای طرح چندملیتی هِس (سامانهِ سه‌بُعدی پُرانرژی) است که دکتر آرش جنتی عطایی، اخترفیزیکدان ایرانی آزمایشگاه ذرات کیهانی و کیهان‌شناسیAPC در پاریس، در نخستین همایش علمی تلسکوپ فضایی گلاست اعلام کرد.
تحریریه نجوم‌
گروهی از اخترشناسان از فرانسه و آفریقای جنوبی، اعضای طرح چند مِلیتی هِس؛HESS) سامانه سه بُعدی پُرانرژی)، نخستین فهرست گونهِ جدید منابع پرتو گاما را منتشر کردند. این منابع یک دوجین ابرهایی از تابش‌های <یادگار مانده> از ستاره‌های مُرده‌اند که دربارهِ گذشتهِ پُرانرژی این اجرام اطلاعاتی را آشکار می‌کنند.
این یافته‌ها را دکتر آرش جنتی عطایی، اخترفیزیکدان آزمایشگاه ذرات کیهانی و کیهان‌شناسی(APC) در پاریس، در بهمن ۱۳۸۵ در نخستین همایش علمی تلسکوپ فضایی گلاست(GLAST) در پالوآلتو، کالیفرنیا، اعلام کرد.
این فهرستِ سحابی‌های <یادگار> از بررسی دقیق و شبیه‌سازی منابعی به‌دست آمد که در دو سال گذشته در طرح هِس کشف شده‌اند. هِس آرایه‌ای از چهار تلسکوپ ۱۲ متری در نامیبیا واقع در آفریقا است.
آرش جَنتی عطایی از کودکی به‌آسمان عشق می‌ورزید و با تلسکوپی کوچک نجوم آماتوری را دنبال می‌کرد. پدر او از فرهیختگان ایرانی، ابوالقاسم جنتی عطایی، استاد تأتر و نویسنده شهیر است. با علاقهِ فراوان به‌نجوم در نوجوانی از تهران به‌پاریس رفت. در رشتهِ فیزیک دکتری اخترفیزیک خود را در سال ۱۳۵۹ از مؤسسه پژوهشی ماری‌کوری، با پایان‌نامه‌ای دربارهِ اولین مشاهدات پرتو گاما سحابی خرچنگ، گرفت. او در کنار پژوهش‌های نجوم گاما همواره به‌ترویج نجوم در میان مردم نیز علاقه‌مند بوده است.
مدتی پیش میزبان او در دفتر ماهنامه نجوم بودیم. اطلاعات زیر حاصل این گفتگو است. یکی از زمینه‌های کاری امروز او جستجوی منشأ پرتوهای کیهانی است. این ذرات پُرانرژی و دارای بار الکتریکی از جهات مختلف آسمان به‌ما می‌رسند. آنها در طیف وسیعی از انرژی‌های مختلف‌اند؛ از یک یا چند گیگاالکترون‌ولت تا ۱۰۲۰ الکترون‌ولت. خوشبختانه -‌و متأسفانه برای اخترشناسان- این پرتوهای پُرانرژی مرگبار مستقیماً‌ به‌زمین نمی‌رسند و بسیاری از ذرات پرتو کیهانی اولیه در جوّ زمین جذب می‌شوند. ویکتور هِس اتریشی، در سال ۱۹۱۱، نخستین‌بار نشان داد منشأ پرتوهایی که روی زمین ثبت می‌شود (پرتوهای ثانویه حاصل از برخورد ذرات پرتو کیهانی و باد خورشیدی با ملکول‌های جوّ زمین) کیهانی است. او در پروازی با بالن با دستگاه سادهِ الکترومتر پِی بُرد که شدت پرتوها در ارتفاعات بیشتر می‌شود؛ پس آنها از آسمان می‌آیند.


مجله نجوم
ياحق

mohammad51
30 March 2007, 10:29 PM
مریخ دوباره عكاسي شد
http://www.hamshahri.org/images/upload/news/posa/8511/mars-new-pictures-am1.jpg
سازمان فضایی اروپا یکشنبه 25 فوریه (8 اسفند) اعلام کرد سفینه فضایی روزتا ضمن عبور از روی مریخ "تصاویر جدید زیبایی" را از سطح مریخ ارسال کرده است.
به گزارش خبرگزاری فرانسه سفینه روزتا در فاصله 250 میلیون کیلومتری سیاره سرخ گرفت و از نیروی جاذبه مریخ استفاده کرد تا در مسیرش به دور منظومه شمسی جلو رانده شود.
سازمان فضایی اروپا(ESA) در بیانیه‌ای اعلام کرد سفینه یک میلیارد یورویی روزتا که در سال 2004 برای سفری 10 ساله به مسافت 7 تریلیون کیلومتر به فضا پرتاب شد، در فاصله ساعت‌های 2 تا 2:40 بامداد به وقت گرینیچ از مقابل مریخ عبور کرد و رشته ای از تصاویر از سطح این سیاره را به زمین فرستاد.
بیانیه ESA می‌گوید: "ابرهایی در کلاهک قطبی شمالی مریخ و در "Limb"بامدادی (لبه یا بیرونی‌ترین حاشیه یک جسم سماوی) قابل مشاهده‌اند. یک ابر در ارتفاع بالا نیز قابل مشاهده است."
به گفته ESA این سفینه هنگام عبور از کنار مریخ " مسیرش را تغییر داد و به آن نزدیک شد، و سپس در مسیر جدیدش شتاب گرفت و از این سیاره دور شد و به سفرش به مقصد فراسوی مدار مشتری ادامه داد."
جاذبه مریخ مانند یک قلاب‌سنگ سفینه را به سوی هدف نهاییش پرتاب می‌‌کند(swing-by)، رخدادی که ESA آن را "یک بیلیارد کیهانی"‌می‌نامد.
مانفرد وارهات، رئیس ماموریت‌های ESA گفت گذر از کنار مریخ پیچیده‌ترین مرحله ماموریت روزتا از هنگام پرتاب آن به فضا است.
روزتا اکنون به سوی زمین در حرکت است، و قرار است در ماه نوامبر آینده (آذر) به آن برسد تا دوباره با استفاده از جاذبه زمین به حرکت خود شتاب بخشد.
به گفته ESA روزتا به دوبار چرخش دیگر – یکی نوامبر 2007 و نوامبر 2009 به دور زمین نیاز دارد تا شتاب لازم برای حرکت به حاشیه منظومه شمسی را کسب کند.
معمولا این چرخش‌ها یا سوینگ-بای‌های سیاره‌ای برای شتاب‌ بخشیدن به حرکت سفینه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما عملیات یکشنبه در واقع برای ترمزکردن در حرکت روزتا طراحی شده بود.
قرار است روزتا در سال 2014 پس از سفری 7.1 میلیارد کیلومتری به ستاره دنباله‌دار چوریوموف-جراسیمنکو بپیوندد.
این سفینه یک آزمایشگاه به اندازه یک یخچال به نام Philae را به سطح این دنباله‌دار می‌فرستد تا ساختمان شیمیایی این سنگ آسمانی را بررسی کند، و دانشمندان انتظار دارند این کاوش اطلاعات ارزشمندی را درباره دوران آغازین منظومه شمسی – که تصور می‌رود 4.5 میلیارد سال پیش باشد- به دست دهد


ياحق

mohammad51
31 March 2007, 08:15 PM
چرا ستاره قطبی را همیشه در یک نقطه ثابت می بینیم؟

زمین دور محوری می چرخد که اگر این محور را به سمت شمال امتداد دهیم در فاصله بسیار دوری به ستاره قطبی خواهیم رسید. فاصله سباره قطبی از منظومه شمسی ما آنقدر زیاد است که مدار گردش زمین دور خورشید مانند چرخش یک نقطه بسیار ریز می ماند. اگر فردی در قطب شمال زمین ایستاده باشد ستاره قطبی را درست بالای سر خود خواهد دید. البته امتداد محور چرخش زمین در فضا ثابت نیست و در یک دوره 26 هزار ساله دور یک دایره می چرخد. بطوریکه تا 2000 سال دیگر امتداد محور چرخش زمین به ستاره دیگری به نام نسر واقع (وگا) ختم می شود و پس از یک دوره 26000 ساله دوباره امتداد محور چرخش زمین با ستاره قطبی فعلی منطبق می شود

ياحق

mohammad51
31 March 2007, 08:17 PM
ستاره شناسان چگونه فاصله ستارگان تا زمین را محاسبه می کنند؟

همانطور که می دانید فاصله برخی از ستاره ها تا زمین به هزاران سال نوری می رسد. اگر اخترشناسان می خواستند با محاسبه زمان ارسال و برگشت پرتوهای نوری یا امواج فاصله زمین تا ستاره ها را اندازه بگیرند می بایست هزاران و حتی میلیونها سال منتظر می ماندند.

دانشمندان ریاضیدان راه حل ساده ای به نام اختلاف منظر یافته اند که با این شیوه می توان به راحتی فاصله اجسام دور را محاسبه کرد.برای فهم بهتر ابتدا مثالی می زنیم : مدادی را مقابل چشمان خود بگیرید. ابتدا چشم چپ را ببندید و با چشم راست به آن نگاه کنید. بعد چشم راست را ببندید و با چشم چپ به آن نگاه کنید. حتما" به نظرتان آمده که مداد چند سانتی متر جابه جا شده است. با همین روش ساده بود که اخترشناسان توانستند شعاع کره زمین و به دنبال آن فاصله ماه و خورشید از زمین را پیدا کنند.با دانستن فاصله زمین تا خورشید می توان به راحتی فاصله زمین تا ستاره ها را محاسبه کرد.

اخترشناسان از یک ستاره مشخص دو عکس به فواصل 6 ماه از هم می گیرند. مقتی این دو عکس را با هم مقایسه می کنند به نظر می رسد که ستاره چند درجه در آسمان جابه جا شده است. با داشتن فاصله زمین تا خورشید و زاویه ( نصف زاویه ای که به نظر ستاره جابه جا شده ) و به کمک فرمول مثلثاتی ساده می توان فورا" فاصله چند سال نوری از زمین تا این ستاره را محاسبه کرد.

mohammad51
31 March 2007, 08:18 PM
ستاره شناسان چگونه فاصله ستارگان تا زمین را محاسبه می کنند؟

همانطور که می دانید فاصله برخی از ستاره ها تا زمین به هزاران سال نوری می رسد. اگر اخترشناسان می خواستند با محاسبه زمان ارسال و برگشت پرتوهای نوری یا امواج فاصله زمین تا ستاره ها را اندازه بگیرند می بایست هزاران و حتی میلیونها سال منتظر می ماندند.
دانشمندان ریاضیدان راه حل ساده ای به نام اختلاف منظر یافته اند که با این شیوه می توان به راحتی فاصله اجسام دور را محاسبه کرد.برای فهم بهتر ابتدا مثالی می زنیم : مدادی را مقابل چشمان خود بگیرید. ابتدا چشم چپ را ببندید و با چشم راست به آن نگاه کنید. بعد چشم راست را ببندید و با چشم چپ به آن نگاه کنید. حتما" به نظرتان آمده که مداد چند سانتی متر جابه جا شده است. با همین روش ساده بود که اخترشناسان توانستند شعاع کره زمین و به دنبال آن فاصله ماه و خورشید از زمین را پیدا کنند.با دانستن فاصله زمین تا خورشید می توان به راحتی فاصله زمین تا ستاره ها را محاسبه کرد.
اخترشناسان از یک ستاره مشخص دو عکس به فواصل 6 ماه از هم می گیرند. مقتی این دو عکس را با هم مقایسه می کنند به نظر می رسد که ستاره چند درجه در آسمان جابه جا شده است. با داشتن فاصله زمین تا خورشید و زاویه ( نصف زاویه ای که به نظر ستاره جابه جا شده ) و به کمک فرمول مثلثاتی ساده می توان فورا" فاصله چند سال نوری از زمین تا این ستاره را محاسبه کرد.

ياحق

mohammad51
31 March 2007, 08:27 PM
چند عكس از تلسكوپ هابل كه براي من خيلي جالب بود

http://spaceflightnow.com/news/n0505/05sombrero/sombrero.jpg

http://www.seds.org/messier/Jpg/m42.jpg

http://photojournal.jpl.nasa.gov/jpegMod/PIA03606_modest.jpg

اين نشون ميده كه دنيا چقدر بزرگه و چه چيزهاي مختلفي در جهان هست وما از ان بي خبريم


ياحق

mohammad51
3 April 2007, 12:21 AM
طرح مشترك چين و روسيه براي فرستادن سفينه به مريخ


چين چهارشنبه 29 مارس (8 فروردين) اعلام كرد يك مأموريت مشترك با روسيه براي سفر به مريخ در سال 2009 آغاز خواهد كرد.
به گزارش خبرگزاري فرانسه سازمان فضايي ملي چين مي‌گويد بر اساس توافقنامه‌اي كه دوشنبه اين هفته ميان اين سازمان و سازمان فضايي فدرال روسيه امضاء شد، يك ماهواره كوچك چيني با يك موشك روسي به فضا فرستاده خواهد شد.
اين موافقتنامه كه حين ديدار سه روزه در حال انجام رئيس‌جمهور چين هو جينتائو امضا شد به دنبال وعده‌هاي روسيه در ماه‌هاي اخير براي همكاري نزديك با پكن براي اكتشاف ماه و مريخ است.
سازمان فضايي چين در وب‌سايت خود اين موافقتنامه را "شاخصي مهم در همكاري چين و روسيه" شمرد.
بر اساس اين موافقتنامه يك ماهواره كوچك چيني به همراه "جستجوگر فوبوس" – يك سفينه فضايي روسي- احتمالا در اكتبر 2009 به فضا پرتاب خواهد شد.
اين ماهواره چيني 10 تا 11 ماه بعد هنگام ورو د به مدار مريخ از سفينه فضايي روسي جدا خواهد شد و به بررسي مريخ خواهد پرداخت.
"جستجوگر فوبوس" نيز كه تجهيزاتي را حمل مي‌كند كه بخشي از آنها بوسيله دانشگاه پلي‌تكنيك هنگ كنگ ساخته شده است بر روي فوبوس، يكي از فمرهاي مريخ، فرود خواهد آمد و نمونه‌هاي خاك آن را به كره زمين بازخواهد گرداند


ياحق

mohammad51
3 April 2007, 12:27 AM
طرح مشترك چين و روسيه براي فرستادن سفينه به مريخ


چين چهارشنبه 29 مارس (8 فروردين) اعلام كرد يك مأموريت مشترك با روسيه براي سفر به مريخ در سال 2009 آغاز خواهد كرد.
به گزارش خبرگزاري فرانسه سازمان فضايي ملي چين مي‌گويد بر اساس توافقنامه‌اي كه دوشنبه اين هفته ميان اين سازمان و سازمان فضايي فدرال روسيه امضاء شد، يك ماهواره كوچك چيني با يك موشك روسي به فضا فرستاده خواهد شد.
اين موافقتنامه كه حين ديدار سه روزه در حال انجام رئيس‌جمهور چين هو جينتائو امضا شد به دنبال وعده‌هاي روسيه در ماه‌هاي اخير براي همكاري نزديك با پكن براي اكتشاف ماه و مريخ است.
سازمان فضايي چين در وب‌سايت خود اين موافقتنامه را "شاخصي مهم در همكاري چين و روسيه" شمرد.
بر اساس اين موافقتنامه يك ماهواره كوچك چيني به همراه "جستجوگر فوبوس" – يك سفينه فضايي روسي- احتمالا در اكتبر 2009 به فضا پرتاب خواهد شد.
اين ماهواره چيني 10 تا 11 ماه بعد هنگام ورو د به مدار مريخ از سفينه فضايي روسي جدا خواهد شد و به بررسي مريخ خواهد پرداخت.
"جستجوگر فوبوس" نيز كه تجهيزاتي را حمل مي‌كند كه بخشي از آنها بوسيله دانشگاه پلي‌تكنيك هنگ كنگ ساخته شده است بر روي فوبوس، يكي از فمرهاي مريخ، فرود خواهد آمد و نمونه‌هاي خاك آن را به كره زمين بازخواهد گرداند


ياحق

mohammad51
6 April 2007, 01:27 AM
عكسهايي ديگر از هابل و دنياي پر عظمت



http://imgsrc.hubblesite.org/hu/db/2006/46/images/a/formats/web.jpg

http://imgsrc.hubblesite.org/hu/db/2000/38/images/a/formats/web.jpg

http://imgsrc.hubblesite.org/hu/db/2003/28/images/b/formats/web.jpg

http://imgsrc.hubblesite.org/hu/db/2005/01/images/a/formats/web.jpg

http://imgsrc.hubblesite.org/hu/db/2007/10/images/a/formats/web.jpg

http://imgsrc.hubblesite.org/hu/db/2006/41/images/a/formats/web.jpg

http://imgsrc.hubblesite.org/hu/db/1998/14/images/j/formats/web.jpg

http://imgsrc.hubblesite.org/hu/db/2002/24/images/a/formats/web.jpg


ياحق

mohammad51
11 April 2007, 03:32 PM
كشف هفت غار بر روي سياره سرخ

http://www.hamshahri.org/images/upload/news/pose/8601/Mars7-4[300].jpg
دانشمندان دانشگاه آريزونا با بررسي عكس‌هاي مدارگرد اوديسه، هفت غار را در مريخ كشف كرده‌اند.
اين غارها مكان‌هاي مناسبي براي جست‌وجوي حيات در سفره‌هاي آب زيرزميني مريخ هستند و اگر بشر بخواهد روزگاري روي مريخ پايگاهي بسازد، بهترين جا براي در امان ماندن از شرايط بد جوي و به خصوص توفان‌هاي شن مريخ است.
بشر از ديرباز در جست‌جوي موجوداتي ذي شعور در جهان هم سطح خودش بوده تا شايد تنهايي‌اش در اين دنياي بيكران را با آنها تقسيم كند. اين امر به خصوص در قرون معاصر كه سيارات و ستاره‌هاي آسمان را بهتر شناخته‌ايم، پررنگ‌تر شده است.
بشر روزگاري در ماه دنبال موجود زنده مي‌گشت اما وقتي تلسكوپ‌هاي قوي در اوايل قرن بيستم به رصد دقيق ماه پرداختند، محيط ماه بهتر شناخته شد و معلوم شد كه آنجا اصلاً‌ مناسب زندگي نيست.
بعد از آن گزينه‌هاي ديگري به ميان آمد مثل سياره مريخ يا قمر تايتان. اما پيشرفت‌هاي نجوم، به خصوص در چند سال اخير و با انجام عمليات‌هاي رباتيك در نقاط مختلف منظومه شمسي نشان داده كه پيدا كردن موجودي هم سطح انسان از لحاظ شعور در منظومه شمسي كاملاً‌ منتفي است و شايد بتوان روزگاري در دور دست‌هاي كهكشان راه شيري و در نزديكي ستاره‌اي مثل خورشيد‌ ما چنين چيزي را پيدا كرد.
اما با اين حال نزديك 4 ميليارد سال است كه حيات از پايين‌ترين سطح خود يعني موجودات تك سلولي تا پيچيده‌ترين سطحش يعني انسان در كره زمين بوده پس چرا نبايد در ساير مكان‌هاي منظومه شمسي، حيات حتي در ساده‌ترين شكلش وجود داشته باشد؟
يكي از دلايل اين حدس اين است كه تقريباً‌ شواهد خوبي به دست آمده كه نشان مي‌دهد برخلاف نظريه‌هاي قبلي، حيات در سطح مولكولي، نه در روي زمين و در اعماق اقيانوس‌ها بلكه در زمان اوليه پيدايش منظومه شمسي به وجود آمده. پس عناصر حيات در تمام منظومه شمسي پراكنده است.
هر چند اين نظريه هنوز تاييد نشده اما دانشمندان به دنبال پيدا كردن حيات در سطوح پايين آن (مولكولي) در نقاطي هستند كه امكان حفظ و تكامل ساده‌ترين موجوداتي كه بتوان عنوان زنده به آنها اطلاق كرد، وجود داشته باشد، سياره مريخ، قمر تايتان‌و آنسلادوس و قمر يو از جمله اين مكان‌ها هستند.
مقدار زيادي از انرژي و امكانات جست‌وجوگران حيات به جست‌وجو در مريخ اختصاص يافته است. البته صرف اين همه هزينه، نتايج بسيار جالب توجهي هم داشته است. از «صورتك مريخ» كه در سال 1976 كشف شد تا امروز، اتفاقات زيادي در مريخ افتاده كه نشان مي‌دهد كه ممكن است بتوان حيات را در مريخ پيدا كرد.
هر چند معلوم شد كه آن صورتك در حقيقت يك تپه بوده كه به خاطر زاويه خورشيد مثل يك چهره ديده مي‌شده و اصلاً‌ حيات هوشمندي در ساخت آن دخالت نداشته اما در قرن 21‌ مريخ‌ نوردهاي مختلف توانستند شواهد قوي مبني بر وجود آب در مريخ كشف كنند.
پيش از آن هم يخ در قطب‌هاي مريخ كشف شده بود. اما در تازه‌ترين كشفيات، فضاپيماهاي مدارگرد مريخ به اين نتيجه رسيده‌اند كه در زير سطح مريخ بايد سفره‌هاي آب زيرزميني باشد و در آنها شايد بتوان شواهدي مبني بر وجود حيات پيدا كرد.
اما راه رسيدن به اين سفره‌هاي زيرزميني با يكي از كشفيات دانشمندان مريخ‌شناس دانشگاه «شمالي آريزونا» (NAV) هموارتر شده است.
اين دانشمندان هفته گذشته با بررسي عكس‌هاي مدارگرد «اوديسه» ناسا به اين نتيجه رسيده‌اند كه نقاط سياهي كه در نزديكي منطقه «آريسا مونز»(Mons Arisa) پيدا شده‌اند احتمالاً غارهايي هستند كه به اعماق مريخ وصل هستند و بهترين گزينه‌ها براي جست‌وجوي حيات در مريخ هستند.
در فضايي به مساحت 110 متر در 270 متر، هفت غار پيدا شده است كه آنها را دنا، شلو، وندي، آني، آبي، نيكي و جاني ناميده‌اند. اين هفت خواهر را سيستم تصويربرداري تابش حرارتي مدارگرد اوديسه (Themis) پيدا كرده است.
گلن كوشينگ رئيس تيم دانشمندان دانشگاه آريزونا كه اين حفره‌ها را كشف كرده‌اند در اين باره گفت كه حتي اگر حيات در اين نقاط پيدا نشود، اين حفره‌ها براي سكونت اوليه بشر بر روي مريخ مناسب هستند زيرا انسانها و تجهيزاتشان را از طوفان‌هاي شن عظيم مريخ و شرايط بد جوي آن در امان نگه مي‌دارد.
پس اگر روزي بشر بخواهد به مريخ قدم بگذارد يا حتي در آن زندگي كند، اين غارها بهترين گزينه براي شروع است


موفق باشید

mohammad51
17 April 2007, 10:44 PM
هفته ستاره شناسي

http://www.persianstar.com/images/stories/news/astronomy_week.jpg

مراسم هفته ستاره شناسی از ۲۵ فروردین تا اول اردیبهشت ماه جاری با شعار «ستاره شناسی و صلح» در سراسر كشور برگزار می‌شود و با توجه به فواید گسترده‌ای كه این شاخه از علم در برقراری صلح میان كشورها و همكاریهای علمی داشته، با تكرار شعار «صلح و ستاره شناسی» هفته ستاره شناسی سال گذشته در سال جاری، تصمیم به ارائه گزارش موفقیت آمیز بودن آن به یونسكو و اتحادیه بین المللی نجوم داریم تا به عنوان شعار اصلی روز ستاره شناسی در سراسر جهان مطرح شود.
طبق پیشنهاد آقای هاشمی نیا از انجمن نجوم آماتوری آسمان توس مشهد، هر روز از هفته ستاره شناسی (25 فروردین تا 31 فروردین) در سال 1386، توسط شاخه آماتوری انجمن نجوم ایران، به نام یکی از دانشمندان ایرانی نامگذاری شده است:
روز اول: محمد خوارزمی
روز دوم: ابوریحان بیرونی
روز سوم: ابوالوفا بوزجانی
روزچهارم: عبد الرحمان صوفی
روز پنجم: حکیم عمر خیام نیشابوری
روز ششم: خواجه نصیرالدین طوسی
روز هفتم: غیاث الدین جمشید کاشانی

اتحادیه بین‌المللی نجوم (Astronomical League) - هماهنگ‌كننده برنامه‌های روز جهانی ستاره شناسی- زمان برگزاری روز ستاره شناسی سال ۲۰۰۷ را شنبه ۲۱ آوریل (اول اردیبهشت ماه) اعلام كرده است. انجمن نجوم ایران و بسیاری از گروه‌های نجومی طبق دستور العمل اتحادیه نجوم با توجه به‌ تعطیلی روز جمعه در ایران و نیز با هدف جذب خانواده‌ها و عموم مردم در سال‌های اخیر مراسم روز جهانی ستاره شناسی را در ایران همواره یك روز زودتر برگزار می‌كند، به‌ این ترتیب جمعه ۳۱ فروردین ۱۳۸۶ روز ستاره شناسی در سال ۱۳۸۶ است.
شامگاه این روز به ‌یاد ماندنی (اگر این‌بار آسمان صاف باشد!) سیاره درخشان زهره، درحالی كه در ارتفاع زیادی از افق به‌كشیدگی شرقی نزدیك می‌شود، به‌ ملاقات هلال ماه می‌رود. زهره و ماه در آن هنگام در جمع ستاره‌های ثور و خوشه پروین می‌ درخشند

mohammad51
18 April 2007, 08:41 PM
تحقق يك پيش‌بيني ديگر از نظريه نسبيت عام



نتایج اولیه ماموریت کاوشگر ناسا (Gravity Probe B) که با هدف بررسی دو پیش‌بینی مهم آلبرت اينشتين صورت گرفته است نشان می‌دهد که پیش‌بینی این فیزیکدان برجسته حداقل در یکی از این دو مورد درست بوده است.
اما حدود 8 ماه دیگر زمان احتیاج است تا درستی پیش‌بینی دیگر اينشتين تأیید شود. این کاوشگر در 20 آوریل سال 2004 به مدار زمین پرتاب شد.
ماهواره «گاوشگر گرانش B» بى گمان يكي از بي‌نظيرترين ساخته‌هاي دست بشر است و مهندسان ناسا براى توصيف آن از لغات «زيبا» و «هنرمندانه» استفاده مى‌كنند. ساخت GP-B از دهه ۱۹۵۰ مطرح بوده اما از لحاظ فنى امكان ساخت آن به تازگى فراهم شده است.
«جف كولد زيجزاك» رئيس پروژه در مركز پروازهاى فضايى «مارشال» ناسا درباره GP-B مى‌گويد: «اگر علم تجربى يك هنر است پس من هم به GP-B به عنوان يك شاهكار رنسانس نگاه مى‌كنم.» زيبايى و عظمت طراحى GP-B در اين است كه اين ماهواره در اطراف سياره زمين كه مملو از اجرام گوناگون است كشفياتى بسيار دقيق پرداخته كه اثر هر كدام از اين اجرام ممكن است در نتيجه آزمايش تأثير داشته باشد.
دانشمندان به‌وسيله اين ماهواره خميدگى فضا _ زمان در اطراف زمين را سنجيده‌اند. اين عمل بايد آن چنان دقيق انجام شود كه حتى لحظه‌اى دخالت يك نيروى خارجى ديگر يا يك نقص كوچك و ميلى مترى در داخل ماهواره موجب ايجاد يك خطاى سيستماتيك در نتيجه آزمايش شده و باعث پنهان شدن تأثيرى مى‌شود كه دانشمندان به دنبال آن هستند. نظريه نسبيت عام كه در سال ۱۹۱۶ توسط اينشتين تدوين شد، پيش‌بينى مى‌كند كه زمين با حركت وضعى به دور خود، فضا _ زمان را به همراه خود مى‌كشد و يك مارپيچ از فضا _ زمان در اطراف زمين تشكيل مى‌شود.
دانشمندان به اين پديده «كشيدگى چارچوب» مى‌گويند. با توجه به اثبات بسيارى از پيش‌بينى‌هاى نظريه نسبيت عام، اكثر فيزيكدانان منتظر بودند كه چنين وضعيت گردابى در فضا _ زمان مشاهده‌ شود. اما پيش از اين هيچ آزمايشى براى تاييد اين پيش بينى نظريه انجام نشده بود.
ايده آزمايش بسيار ساده است. ژيروسكوپ (يك كره) در حال دوران كه محور دوران در چارچوب ستاره‌هاى ثابت وضعيت مشخصى را دارد، در مدار زمين قرار مى‌دهيم و تلاش مى‌كنيم كه نيروهاى خارجى بر آن تأثير نداشته باشند. بنابراين محور دوران ژيروسكوپ نبايد تغيير جهت دهد و همواره بايد ثابت باشد. اما اگر فضا زمان در اثر جرم و حركت دورانى زمين به صورت يك مارپيچ درآمده باشد، محور دوران بايد تحت تأثير خميدگى فضا _ زمان به آرامى تغيير جهت بدهد و با اندازه‌گيرى اين تغييرات كوچك مى‌توان نظريه نسبيت عام را تحقيق كرد. اصول آزمايش ساده است ولى مشكل در نحوه انجام آن است. طبق محاسبات محور ژيروسكوپ بايد 042/0 ثانيه قوسى در سال نسبت به چارچوب ثوابت تغيير زاويه بدهد. هر ثانيه قوسى يك سه‌هزار و ششصدم درجه است! براى تحقيق اين چرخش بايد دقت اندازه گيرى GP-B كمتر از 0005/0 ثانيه قوسى باشد.
۴۰ سال برنامه‌ريزى، تحقيق و تلاش دانشمندان و مهندسين دانشگاه استانفورد مركز پروازهاى فضايى مارشال و هواپيماسازى لاكهيد مارتين باعث خلق اين شاهكار شده‌است. تيم سازنده GP-B توانستند كروى‌ترين گوى‌هايى را كه تاكنون بشر ساخته است براى ژيروسكوپ‌هاى اين ماهواره بسازند. اين گوى‌ها بايد در مدار زمين در يك محفظه‌اى كه با پوششى فلزى از نفوذ هرگونه ميدان الكترومغناطيسى جلوگيرى مى‌كند، قرار بگيرند. حركات چرخشى ماهواره هم اثرات گرانش زمين را خنثى مى‌كند.
بنابراين محور چرخش گوى‌ها تحت تأثير هيچ نيروى خارجى نيست و تنها خميدگى فضا زمان است كه مى‌تواند روى آن تأثير بگذارد. اين محفظه را محفظه بدون لرزش (drag-free) مى‌گويند. ساخت چنين محفظه‌اى بسيار مشكل است. زيرا ميدان مغناطيسى زمين چنان گسترده است كه GP-B را كه ۴۰۰ كيلومتر بالاى سطح زمين قرار دارد احاطه مى‌كند. گوى‌هاى ژيروسكوپ به اندازه يك توپ پينگ پنگ با قطر 5/1 اينچ هستند كه از جنس آلياژ كوارتز و سيليسيم ساخته شده‌اند. اين گوى‌ها توخالى هستند و بدنه آنها به حدى نازك است كه اگر گوى‌ها به اندازه كره زمين بودند ضخامت جدار آنها تنها حدود ۱۰ متر مى‌شد! اگر اين جدار نازك كاملاً كروى نبود، محور دوران آن خود به خود دچار تغيير جهت مى‌شد (در اثر گرانش زمين) و تمام تلاش‌هاى آزمايش‌گران از بين مى‌رفت.
قرار گرفتن در مدار موجب مى‌شود كه گوى‌ها به حالت بى‌وزنى در محفظه خود شناور شوند، اما بدون كنترل ممكن است گوى‌هاى چرخان چنان منحرف شوند كه به بدنه ماهواره برخورد كنند. ماهواره هم در حالت بى‌وزنى قرار دارد. براى جلوگيرى از برخورد ژيروسكوپ با بدنه ماهواره تيم GP-B از يك بدنه ماهواره ضدلرزش استفاده كرده‌اند. در درون ماهواره دستگاه‌هاى اندازه‌گيرى فاصله ژيروسكوپ تا بدنه محفظه با دقتى حدود يك نانومتر در حال كنترل آن هستند و موتورهاى ماهواره كوچك‌ترين تغييرى در اين فاصله را تصحيح مى‌كنند.
در نتيجه در حقيقت گوى‌هاى ژيروسكوپ در حالى به دور زمين مى‌چرخند كه درون يك محفظه‌اى قرار دارند كه هيچ گونه تماسى با آن ندارند اما اين محفظه همواره آنها را از شر هر نيروى خارجى در امان نگه مى‌دارد.
براى جلوگيرى از نفوذ ميدان مغناطيسى زمين كه باعث به هم خوردن محور دوران ژيروسكوپ ها مى‌شود چه بايد كرد؟ ميدان‌هاى الكترومغناطيسى در داخل فلزات نفوذ نمى‌كنند به همين دليل ژيروسكوپ‌ها در محفظه‌اى سربى قرار دارند كه پيرامون آن را حدود ۴۰۰ گالون هليم مايع فراگرفته كه دماى محيط را به حدود 7/1 كلوين (۲۷۱ - درجه سانتى گراد) مى‌رساند.
اين امر باعث ايجاد خاصيت ابررسانايى در سرب مى‌شود و به اين ترتيب از نفوذ هرگونه ميدان الكترومغناطيسى از جمله ميدان مغناطيسى زمين و يا ميدان‌هاى تابشى خورشيد، به درون محفظه ژيروسكوپ‌ها، جلوگيرى مى‌كند، در حقيقت ميدان مغناطيسى در مدارى كه اين ماهواره در آن قرار دارد حدود 003/0 گاوس است (در سطح زمين اين ميزان 5/0 گاوس است) اما اثر همين مقدار كم هم بايد از بين برود تا نتايج كاملاً صحيح باشند. سرماى شديد ناشى از هليم مايع فايده ديگرى هم دارد و آن اين است كه باعث ايجاد خلا با حداقل فشار ممكن در درون محفظه مى‌شود. بعد از خارج كردن هوا از محفظه آن ميزان از مولكول‌هاى گاز كه در محيط باقى مي‌مانند، در اثر سرماى ايجاد شده عملاً به سختى حركت مى‌كنند و مشكلى براى چرخش ژيروسكوپ‌ها به‌وجود نمى‌آورند. تجهيزات ايجاد خلأ بالا (High _ Vacum) محفظه قادرند با سرعت ۱۰ هزار دور در دقيقه به مدت هزار سال بدون كاهش حتى ۱ درصد در سرعتش بچرخد!
نكته مهم بعدى اندازه‌گيرى محور دوران ژيروسكوپ‌ها است كه اين عمل بايد بدون كوچك‌ترين ضربه به آن انجام شود. اين بار نيز از خواص ابررسانا استفاده مى‌شود. وقتى يك گوى رسانا مى‌چرخد ميدان مغناطيسى ضعيفى توليد مى‌كند. به‌همين دليل گوى‌ها از لايه نازكى از فلز «نيوبيوم» پوشيده شده. در دماى محفظه فلز نيوبيوم خاصيت رسانايى دارد و در اثر چرخش ميدانى ايجاد مى‌شود كه توسط SQUIDهاى به كار رفته در بدنه محفظه قابل رديابى هستند. SQUIDها وسيله‌اى براى سنجش ميدان‌هاى مغناطيسى هستند كه قادرند ميدان مغناطيسى به كوچكى ۵۰ ميلياردم يك ميكروگاوس (۱۰۱۴*۵ گاوس) را آشكار كنند.
در اثر تغيير هوا چرخش ژيروسكوپ، تغييرات ايجاد شده در ميدان مغناطيسى در همين حدود‌اند و قابل رديابى توسط SQUIDها هستند. در داخل ماهواره يك تلسكوپ كار گذاشته شده كه به سمت يك ستاره دوردست و تقريباً ثابت (در مدت دو سال ماموريت GP-B) به نام IM-Pegasus نشانه‌گير شده است. اگرچه اين ستاره كاملاً ثابت نيست اما كيهان شناسان تمام حركات آن را كنترل مى‌كنند.
اين ستاره به عنوان يك نقطه مرجع خارجى براى اندازه گيرى انحراف محور ژيروسكوپ‌ها به كار مى‌رود. ژيروسكوپ‌ها محفظه‌اى سربى ابررسانا SQUID ها، تلسكوپ ها و ساير تجهيزات GP-B كاوشگر گرانش B باعث شده كه فيزيكدانان به اين نتيجه برسند كه اين ماهواره واقعاً شاهكار فرد بشرى است.
با اين همه دقت، اين شاهكار ساخت بشر كه بدون شك يا شاهكارهاي دوران رنسانس براي مي‌كند توانسته است يكي از بزرگ‌ترين دستاوردهاي علمي همه تاريخ يعني نسبيت عام را تاييد كند.

موفق باشيد

mohammad51
18 April 2007, 08:44 PM
كشف سحابي مربع سرخ در كهكشان راه‌شيري

اختر‌شناسان از كشف يك شيء زيبا و عجيب آسماني خبر داده‌اند.
تيمي از پژوهشگران دانشگاه كلتك با استفاده از تصاوير دو تا از بزرگ‌ترين و معروف‌ترين تلسكوپ‌هاي زميني يعني تلسكوپ 5/4 متري هيل در مجموعه رصدخانه كوه پالومار و تلسكوپ عظيم كك-2 در هاوايي اين شيء زيبا را پيدا كرده‌اند. پيتر تاتهيل رئيس اين تيم رصدي اسم اين شي زيبا را مربع سرخ گذاشته است.
تاتهيل كه استاد دانشگاه سيدني است با همكاري جيمز لويد استاد اخترشناسي دانشگاه كرنل اين كشف زيبا را دو روز پيش در مجله ساينس در مقاله‌اي تحت عنوان «سحابي متقارن دوقطبي در نزديكي ستاره MWC922» اعلام كرد.
او كه از اين كشفش همچنان ذوق‌زده بود، گفت: «چنين كشف زيبا و نادري در آسمان، پديده‌اي نيست كه اغلب اتفاق بيافتد. حاصل همكاري مشترك دوتا از پيشرفته‌ترين و بزرگ‌ترين تلسكوپ‌هاي دنيا به‌علاوه كمي شانس، پيدا كردن يك جواهر مخفي در ميان هزاران ستاره در كهكشان است.»
جيمز لويد كه كمتر از تاتهيل ذوق‌زده بود گفت: «نكته كليدي كه باعث اين كشف شده، تحول عظيم در چند ساله اخير در فناوري‌هاي تصويربرداري و نوري است كه عيوب اساسي تلسكوپ‌هاي نوري را برطرف كرده‌است. اين باعث مي‌شود كه الان نوري كه تلسكوپ‌ها از اجسام آسماني مي‌گيرند، بدون كمترين ايراد و به‌هم‌ريختگي ثبت شود.»
دو تلسكوپ در حال بررسي ستاره داغ MWC992 در صورت فلكي مار بودند كه اين سحابي را كشف كردند. صورت فلكي مار كه در همسايگي صور فلكي سنبله، ميزان و هركول قرار دارد (مار نماد پزشكي هم هست) هميشه مورد توجه منجمان و اختر‌شناسان بوده است.
قسمتي از ناحيه چگال كهكشان راه‌شيري هم از نزديكي اين صورت فلكي مي‌گذرد. براي همين در اين صورت فلكي و نزديك آن اجرام زيبايي پيدا مي‌شوند كه معروف‌ترين آنها جرم پنجم مسيه (خوشه كروي) و جرم شانزدهم مسيه (خوشه باز و شاهكار آسمان، سحابي عقاب) هستند.
تصويري كه از سحابي مربع سرخ مشاهده مي‌شود، در فركانسي نزديك زيرسرخ (طول موج 6/1 ميكرون) و به وسعت زاويه‌اي 8/30 ثانيه فضايي گرفته شده‌است. همان‌طور كه مي‌بينيد، نور كناره‌هاي سحابي كم‌رنگ‌تر از هسته آن است. به‌دست آمدن چنين تصوير واضحي تنها مديون همان فناوري‌هاي پيشرفته نوري است كه جيمز لويد در بالا گفت.
سحابي‌ها از مرگ ستاره به‌وجود مي‌آيند، اما تاتهيل مي‌گويد كه نه يك ستاره بلكه مرگ و انفجار ابرنواختري دو ستاره، همزمان باعث به‌وجود آمدن چنين شيء زيبا و نادري شده‌است و طرز پخش‌ شدن اجرام باقي‌مانده از اين انفجارها در فضا و زاويه قرارگرفتن ما نسبت به اين گسترش مواد در فضا، طوري است كه شبيه يك مربع شده است. 30 سال پيش هم چيزي شبيه اين ساختار در فضا كشف شده‌بود كه البته مقدار زيادي كشيده بود. آن زمان اسم آن سحابي را مستطيل سرخ گذاشتند.
عكسي را كه مي‌بينيد، دانشمندان آزمايشگاه «پيش‌رانه موشكي» (JPL) ناسا در دانشگاه كلتك با تركيب سيستم نوري رصدخانه كوه پالومار و دوربين زيرسرخ ساخت دانشگاه كرنل در نيويورك ساخته‌اند.
اخترشناسان اميدوارند كه به زودي تلسكوپ فضايي هابل از بالاي جو تصوير شفاف‌تري از اين «جواهر نادر آسماني» بگيرد تا به جزييات بيشتري از آن پي ببرند.

موفق باشيد

mohammad51
23 April 2007, 11:47 PM
چرا اورانوس به نام سیاره ی به پهلو خوابیده هم معروف است ؟


همه ی سیارات ضمن گردش به دور خورشید به دور خود هم می چرخند این محور ، خطی فرضی است که از بین قطبین سیارات عبور می کند . در اثر سیارات این محور تقریبا به صورت یک خط عمود است ولی محور اورانوس تقریبا 90 درجه از خط قائم انحراف دارد و در نتیجه گویی این سیاره به پهلو خوابیده است . بنابرین وقتی اورانوس در مدار خود به دور خورشید می چرخد قطبین آن به خورشید قرار می گیرد و ازرو نواحی قطبی گرم تر از نواحی استوایی است این سیاره است . در صورتی که نواحی قطبی سیارات دیگر همیشه سردتر از هستند ( مثل زمین ) .

hossein_s89
25 April 2007, 01:55 PM
آژانس فضایی آمریکا، ناسا، نخستین عکس های سه بعدی از خورشید را منتشر کرده است. http://i12.tinypic.com/2hz08sj.jpg

این عکس ها با کمک داده های جمع آوری شده توسط دو مدارگرد موسوم به "استریو" که در ماه اکتبر پرتاب شده بود تهیه شده است.

تصاویر تازه از خورشید درک دانشمندان از فیزیک منظومه شمسی را بهبود خواهد بخشید و توانایی آنها برای مدل سازی و پیش بینی "وضعیت آب و هوا در فضا" را افزایش خواهد داد.

رویدادهای انفجاری در سطح خورشید که میلیاردها تن ذرات باردار را راهی زمین می کند و باعث اختلال در شبکه های برق و ماهواره ای می شود، از نگرانی هایی است که پیش بینی تحولات خورشید را لازم می آورد.

اين پديده که "فوران انبوه تاج خورشيدی" يا "سی ام ای" (coronal mass ejection) نام دارد همچنین می تواند برای فضانوردان خطرناک باشد.

"سی ای ام" انفجاری از مواد گازی و ذرات باردار به داخل فضا است که از نقطه ای در کورونا يا همان تاج يا پوسته بيرونی خورشيد فوران می کنند. اين فوران ها به لکه های خورشيدی مربوط هستند.

"استریو" یک ماموریت بین المللی به رهبری ناسا و آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جانز هاپکینز در ایالت مریلند است.

بریتانیا نقشی عمده در این پروژه دارد و کلیه سیستم های عکاسی فضاپیما را فراهم کرده است. این کشور همچنین یک تصویربردار هلیوسفری برای هر ماهواره تحویل ناسا داده است.

مدارگردهای دوقلوی "استریو" تازه ترین ورودی های صف بلندی از تلسکوپ های خورشیدی هستند اما توانایی تصویربرداری سه بعدی آنها توانایی چشمگیر تازه ای در زمینه کاوش پدیده های خورشیدی فراهم می کند.

این دو مدارگرد از زمان پرتاب سال گذشته در دو موقعیت دور از هم قرار گرفته اند: یکی در برابر زمین روی خط سیر کره دور خورشید و دیگری در پشت زمین.

نقطه قوت ماموریت، وجود فاصله میان دو ماهواره است. همانطور که فاصله اندک میان دو چشم انسان به درک عمق کمک می کند، فاصله این دو ماهواره به آنها امکان ایجاد عکس های سه بعدی را می دهد.

(برای درک عمق عکس به عینک های ویژه نیاز است)

bbcnews

hossein_s89
30 April 2007, 11:44 PM
منجمان سیاره ای را در خارج از منظومه شمسی ردیابی کرده اند که بیش از هر سیاره خارجی دیگری که تا به امروز کشف شده به زمین شباهت دارد؛ کره ای که امکان دارد آب بر سطح آن جاری باشد.
این سیاره در مدار ستاره کم فروغی به نام "Gliese 581" که فقط 20 سال و شش ماه نوری از زمین فاصله دارد در صورت فلکی "میزان" (Libra) کشف شده است.
دانشمندان این کشف را با کمک تلسکوپ 6/3 متری "اسو" (رصدخانه جنوبی اروپایی) انجام داده اند.
آنها می گویند دمای ملایم سطح سیاره بدان معنی است که هرگونه آبی در آن احتمالا در حالت مایع وجود دارد و این موضوع شانس وجود حیات در آن را افزایش می دهد.
استفان اودری از رصدخانه ژنو که نویسنده اصلی مقاله ای علمی در این باره است می گوید: "ما تخمین زده ایم که میانگین دمای این 'ابرزمین' چیزی میان صفر و 40 درجه سانتیگراد باشد، و بنابراین آب در آن در حالت مایع خواهد بود."
"به علاوه، شعاع آن تنها باید یک و نیم برابر شعاع زمین باشد، و مدل ها پیش بینی می کند که این کره یا سنگی است - مثل زمین - یا پوشیده از اقیانوس ها."
خاویر دلفوسه، از اعضای تیم محققان دانشگاه گرنوبل، افزود: "همانطور که می دانیم آب برای وجود حیات اهمیت اساسی دارد."
به اعتقاد وی این سیاره ممکن است به هدف خیلی مهمی برای ماموریت های آینده فضایی جهت یافتن زندگی فرازمینی بدل شود.
در اینگونه ماموریت ها تلسکوپ هایی در فضا قرار داده خواهد شد که می توانند "نشانه های" نوری گویای وجود فرآیندهای بیولوژیکی را ردیابی کنند.
این رصدخانه های فضایی در پی ردیابی آثار گازهای جوی مانند متان و حتی نشانگرهای کلوروفیل، رنگدانه های گیاهان زمینی که نقشی حیاتی در فتوسنتر بازی می کنند، برخواهند آمد.
ردیابی 'غیرمستقیم'
این سیاره خارجی کوچکترین سیاره یافت شده تا به امروز است و ظرف تنها 13 روز یک دور کامل حول ستاره مرکزی می گردد.
در اصطلاح منجمان به سیاراتی که حول سایر ستاره ها غیر از خورشید می گردند سیاره خارجی گفته می شود.
فاصله این سیاره از ستاره مرکزی چهارده بار کمتر از فاصله زمین از خورشید است.
با این حال با توجه به اینکه این ستاره مرکزی کوچکتر و سردتر - و در نتیجه کم فروغ تر - از خورشید است، سیاره مورد نظر در "ناحیه قابل سکونت" اطراف آن، یعنی ناحیه ای که آب می تواند در آن به صورت مایع باشد قرار دارد.

منظومه گلیس 581 توسط رصدخانه جنوبی اروپایی (European Southern Observatory) در لا سیلا واقع در کویر آتاکاما شناسایی شد.
پژوهشگران برای این اکتشاف، از یک ابزار بسیار حساس که می تواند تغییرات بی نهایت کوچک در شتاب یک ستاره هنگام کشیده شدن توسط نیروی گرانش سیاره ای در آن اطراف را اندازه گیری کند استفاده کردند.
منجمان هنوز مجبور به توسل به این شیوه ها هستند زیرا تلسکوپ های فعلی قادر به عکس گرفتن از اجرام آسمانی خیلی دوردست و کم فروغ مانند سیارات خارجی نیستند، به ویژه اگر در نزدیکی ستاره ای درخشان قرار داشته باشند.
تاکنون وجود سه سیاره در منظومه گلیس 581 استنباط شده است. به غیر از "اَبَر زمین" دو سیاره دیگر یکی 15 برابر زمین و دیگری 8 برابر زمین در این منظومه وجود دارد.
کشف تازه باعث هیجان زیادی میان دانشمندان شده است.
از میان 200 سیاره خارجی که تاکنون کشف شده، شمار بسیار زیادی از آنها غول های گازی از نوع مشتری هستند که دمای آنها به علت نزدیکی به خورشیدهای داغ، بسیار بالاست.
الیسون بویل، مسئول بخش نجوم در موزه علوم لندن در مورد این اکتشاف گفت: "از همه سیاراتی که تاکنون در اطراف سایر ستاره ها پیدا کرده ایم، این یکی طوری به نظر می رسد که گویی حاوی مخلفات لازم برای حیات باشد."
"فاصله اش از ما 20 سال نوری است یعنی به این زودی ها به آن پا نخواهیم گذاشت و باید منتظر انوع تازه فناوری های رانشی که می تواند در آینده تغییر کند باشیم. و واضح است که تلسکوپ های قدرتمندی را بر آن متمرکز خواهیم کرد تا ببینیم چه می توانیم رؤیت کنیم."
"اینکه آیا جای دیگری (غیر از زمین) زندگی وجود دارد یا نه سوالی اساسی است که همه ما می پرسیم."
منظومه گلیس 581 توسط رصدخانه جنوبی اروپایی (European Southern Observatory) در لا سیلا واقع در کویر آتاکاما شناسایی شد.
پژوهشگران برای این اکتشاف، از یک ابزار بسیار حساس که می تواند تغییرات بی نهایت کوچک در شتاب یک ستاره هنگام کشیده شدن توسط نیروی گرانش سیاره ای در آن اطراف را اندازه گیری کند استفاده کردند.
منجمان هنوز مجبور به توسل به این شیوه ها هستند زیرا تلسکوپ های فعلی قادر به عکس گرفتن از اجرام آسمانی خیلی دوردست و کم فروغ مانند سیارات خارجی نیستند، به ویژه اگر در نزدیکی ستاره ای درخشان قرار داشته باشند.
تاکنون وجود سه سیاره در منظومه گلیس 581 استنباط شده است. به غیر از "اَبَر زمین" دو سیاره دیگر یکی 15 برابر زمین و دیگری 8 برابر زمین در این منظومه وجود دارد.
کشف تازه باعث هیجان زیادی میان دانشمندان شده است.
از میان 200 سیاره خارجی که تاکنون کشف شده، شمار بسیار زیادی از آنها غول های گازی از نوع مشتری هستند که دمای آنها به علت نزدیکی به خورشیدهای داغ، بسیار بالاست.
الیسون بویل، مسئول بخش نجوم در موزه علوم لندن در مورد این اکتشاف گفت: "از همه سیاراتی که تاکنون در اطراف سایر ستاره ها پیدا کرده ایم، این یکی طوری به نظر می رسد که گویی حاوی مخلفات لازم برای حیات باشد."
"فاصله اش از ما 20 سال نوری است یعنی به این زودی ها به آن پا نخواهیم گذاشت و باید منتظر انوع تازه فناوری های رانشی که می تواند در آینده تغییر کند باشیم. و واضح است که تلسکوپ های قدرتمندی را بر آن متمرکز خواهیم کرد تا ببینیم چه می توانیم رؤیت کنیم."
"اینکه آیا جای دیگری (غیر از زمین) زندگی وجود دارد یا نه سوالی اساسی است که همه ما می پرسیم."
منظومه گلیس 581 توسط رصدخانه جنوبی اروپایی (European Southern Observatory) در لا سیلا واقع در کویر آتاکاما شناسایی شد.
پژوهشگران برای این اکتشاف، از یک ابزار بسیار حساس که می تواند تغییرات بی نهایت کوچک در شتاب یک ستاره هنگام کشیده شدن توسط نیروی گرانش سیاره ای در آن اطراف را اندازه گیری کند استفاده کردند.
منجمان هنوز مجبور به توسل به این شیوه ها هستند زیرا تلسکوپ های فعلی قادر به عکس گرفتن از اجرام آسمانی خیلی دوردست و کم فروغ مانند سیارات خارجی نیستند، به ویژه اگر در نزدیکی ستاره ای درخشان قرار داشته باشند.
تاکنون وجود سه سیاره در منظومه گلیس 581 استنباط شده است. به غیر از "اَبَر زمین" دو سیاره دیگر یکی 15 برابر زمین و دیگری 8 برابر زمین در این منظومه وجود دارد.
کشف تازه باعث هیجان زیادی میان دانشمندان شده است.
از میان 200 سیاره خارجی که تاکنون کشف شده، شمار بسیار زیادی از آنها غول های گازی از نوع مشتری هستند که دمای آنها به علت نزدیکی به خورشیدهای داغ، بسیار بالاست.
الیسون بویل، مسئول بخش نجوم در موزه علوم لندن در مورد این اکتشاف گفت: "از همه سیاراتی که تاکنون در اطراف سایر ستاره ها پیدا کرده ایم، این یکی طوری به نظر می رسد که گویی حاوی مخلفات لازم برای حیات باشد."
"فاصله اش از ما 20 سال نوری است یعنی به این زودی ها به آن پا نخواهیم گذاشت و باید منتظر انوع تازه فناوری های رانشی که می تواند در آینده تغییر کند باشیم. و واضح است که تلسکوپ های قدرتمندی را بر آن متمرکز خواهیم کرد تا ببینیم چه می توانیم رؤیت کنیم."
"اینکه آیا جای دیگری (غیر از زمین) زندگی وجود دارد یا نه سوالی اساسی است که همه ما می پرسیم."
منظومه گلیس 581 توسط رصدخانه جنوبی اروپایی (European Southern Observatory) در لا سیلا واقع در کویر آتاکاما شناسایی شد.
پژوهشگران برای این اکتشاف، از یک ابزار بسیار حساس که می تواند تغییرات بی نهایت کوچک در شتاب یک ستاره هنگام کشیده شدن توسط نیروی گرانش سیاره ای در آن اطراف را اندازه گیری کند استفاده کردند.
منجمان هنوز مجبور به توسل به این شیوه ها هستند زیرا تلسکوپ های فعلی قادر به عکس گرفتن از اجرام آسمانی خیلی دوردست و کم فروغ مانند سیارات خارجی نیستند، به ویژه اگر در نزدیکی ستاره ای درخشان قرار داشته باشند.
تاکنون وجود سه سیاره در منظومه گلیس 581 استنباط شده است. به غیر از "اَبَر زمین" دو سیاره دیگر یکی 15 برابر زمین و دیگری 8 برابر زمین در این منظومه وجود دارد.
کشف تازه باعث هیجان زیادی میان دانشمندان شده است.
از میان 200 سیاره خارجی که تاکنون کشف شده، شمار بسیار زیادی از آنها غول های گازی از نوع مشتری هستند که دمای آنها به علت نزدیکی به خورشیدهای داغ، بسیار بالاست.
الیسون بویل، مسئول بخش نجوم در موزه علوم لندن در مورد این اکتشاف گفت: "از همه سیاراتی که تاکنون در اطراف سایر ستاره ها پیدا کرده ایم، این یکی طوری به نظر می رسد که گویی حاوی مخلفات لازم برای حیات باشد."
"فاصله اش از ما 20 سال نوری است یعنی به این زودی ها به آن پا نخواهیم گذاشت و باید منتظر انوع تازه فناوری های رانشی که می تواند در آینده تغییر کند باشیم. و واضح است که تلسکوپ های قدرتمندی را بر آن متمرکز خواهیم کرد تا ببینیم چه می توانیم رؤیت کنیم."
"اینکه آیا جای دیگری (غیر از زمین) زندگی وجود دارد یا نه سوالی اساسی است که همه ما می پرسیم."

bbcnews

mohammad51
2 May 2007, 12:09 AM
چه چیزی در خورشید می‌سوزد؟

هزاران سال است که مردمان به آسمان چشم دوخته‌اند و از دیدن اجرام سماوی به شگفت آمده‌اند.
ستاره‌های چشمک‌زن و خورشید آتشین رازآمیز و شگفت‌‌ آور شمرده شده‌اند.
گرچه خورشید برای همه ما کره عظیم سوزانی است که به ما گرما، نور و حیات می‌دهد، از نظر ستاره‌شناسان خورشید تنها یک ستاره در حال مرگ مانند میلیاردها ستاره دیگر است.
اما چه چیزی در خورشید در حال سوختن است؟
همه ما می‌دانیم که در فضا هوایی وجود ندارد، و بنابراین اکسیژنی هم برای سوختن نیست.
در تجربه روزمره ما تنها سوختنی که برای ما آشناست، احتراق آتش است.اما احتراق تنها نوع سوختن نیست؛ در واقع خورشید در حال سوختن است، اما نه سوختنی شیمیایی، بلکه یک "واکنش هسته‌ای" در آن رخ می دهد.
خورشید هیدروژن می‌سوزاند- و مقدار بسیار عظیمی از آن را هم، چند صد میلیون تن در هر ثانیه.
اما نگران نباشید خورشید به این زودی‌ها دچار کمبود سوخت نخواهد شد؛ بر اساس اغلب تخمین‌ها، میزان هیدروژن موجود در خورشید برای 5 میلیارد سال دیگر کفایت می کند.

mohammad51
7 May 2007, 05:05 PM
کشف کوچکترین سیاره مشابه زمین در خارج از منظومه شمسی

یک گروه بین‌المللی از اخترشناسان ، موفق به کشف کوچکترین سیاره مشابه زمین در خارج از منظومه شمسی شده‌اند.
به گزارش روز پنجشنبه پایگاه اینترنتی "بی‌بی‌سی نیوز" ، جرم این سیاره پنج برابر جرم زمین است و در فاصله ‪ ۲۵‬هزار سال نوری از زمین در کهکشان راه شیری قرار دارد و به دور یک ستاره کوتوله سرخ‌رنگ در گردش است.
به نوشته نشریه "نیچر" ، محققان با کمک مایکرولنزینگ که قادر به ردیابی سیارات دوردست با جرمی مشابه زمین است، این سیاره را کشف کردند.
به علت دمای بسیار پایین ، احتمال وجود حیات بر روی سطح این سیاره بعید به نظر می‌رسد.
این سیاره که ‪ ۱۰‬سال طول می‌کشد به دور ستاره مرکزی خود بگردد، "-‪ "390Lb OGLE-2005-BLG‬ نامگذاری شده است.
این سیاره همچون زمین ، هسته‌ای از جنس سنگ و احتمالا جوی نازک دارد، اما مدار وسیع آن و سرد بودن ستاره مادر نشانگر سرمای شدید آن است.
پیش بینی می‌شود دمای سطح این سیاره ‪ ۲۲۰‬درصد سانتی‌گراد زیر صفر باشد و احتمالا سطح آن ، پوشیده از مایعات منجمد است. بنابراین ممکن است بیشتر به نمونه عظیم پلوتو شباهت داشته باشد.
"مایکل بد" استاد دانشگاه جان مورز در لیورپول و از پژوهشگران طرح روبونت (‪ (RoboNet‬که در این تحقیق مشارکت داشته است، این کشف را بااهمیت خواند و گفت: ««این سیاره بیش از هر سیاره دیگری که تاکنون یافت شده است، هم از نظر جرم و هم از نظر فاصله با ستاره مادر به زمین شباهت دارد.»»

mohammad51
7 May 2007, 05:08 PM
نخستین ستاره دارای چهار قطب مغناطیسی شناسایی شد


در حالی که ستارگان و سیارات معمولا دارای یک قطب شمال و یک قطب جنوب مغناطیسی هستند، ستاره‌شناسان به تازگی موفق به شناسایی ستاره نوترونی شده‌اند که احتمالا چهار قطب مغناطیسی مجزا دارد.
به گزارش سایت اینترنتی `بی‌بی‌سی‌نیوز`، ستاره‌های نوترونی بقایای ستاره‌های عظیمی هستند که در انفجارهای موسوم به `سوپرنوا` به پایان عمر خود رسیده‌اند. برخی از ستاره‌های نوترونی در قطبهای مغناطیسی خود، پالسهای رادیویی قدرتمندی منتشر می‌کنند و به همین دلیل بدانها `پالسار` گفته می‌شود.
هم‌اکنون محققان رصدخانه `آرسیبو` در `پورتوریکو` موفق به شناسایی ستاره نوترونی شده‌اند که پالسهای رادیویی منتشر شده از آن نشان می‌دهد میدان مغناطیسی این ستاره احتمالا متاثر از چهار قطب مغناطیسی است که اگر این مطلب ثابت شود، این ستاره نخستین جسم آسمانی شناسایی شده در جهان با چهار قطب مجزا است. به طور معمول با توجه به چرخش وضعی ستاره‌های نوترونی، بسته بدینکه در هر لحظه یک یا دو قطب آنها به سوی زمین قرار گرفته باشند، ستاره‌شناسان می‌توانند یک و یا هر دو پالس منتشر شده از ستاره را مشاهده کنند.
معمولا پالسهای مربوط به قطب شمال و جنوب هر ستاره نوترونی ویژگی‌های یکسانی دارند اما ستاره‌شناسان رصدخانه `آرسیبو` به تازگی ستاره نوترونی را در `سحابی خرچنگ`(‪ (Crab Nubula‬شناسایی کرده‌اند که دو پالس منتشر شده از آن که به زمین می‌رسند، با یکدیگر متفاوتند. این بدان معناست که این دو پالس به قطبهای شمال و جنوب ستاره تعلق ندارند و از آنجا که قطبهای مغناطیسی همواره در ستاره‌ها به شکل زوج هستند، بنابراین دریافت دو پالس متفاوت از یک ستاره نشان می‌دهد دو قطب دیگر نیز در طرف دیگر ستاره که رو به زمین نیست، وجود دارد و درنتیجه ستاره در مجموع دارای چهار قطب مغناطیسی مجزا است و از میدان مغناطیسی پیچیده‌ای برخوردار است.
جزییات مربوط به کشف اخیر در ‪۲۰۹‬امین همایش انجمن ستاره‌شناسی آمریکا در شهر سیاتل مطرح شده است

mohammad51
20 May 2007, 01:45 AM
نجوم خياباني

http://www.persianstar.com/images/stories/news/dobson.jpg

در بسیاری در کشورهای جهان شماری از منجمان آماتور به ترویج نجوم می پردازند. یکی از پیشگامان چنین کاری جان دابسون، منجم آماتور و تلسکوپ ساز مشهوری است که با تلسکوپهای دست ساز و ساده خود بیش از ۶ دهه است که به کمک گروهی از منجمان آماتور دلباخته اجرام آسمان را در پیاده روهای شهر سانفرانسیسکو به رهگذران نشان می‌دهد. امروز تلسکوپهای طرح دابسون متداول ترین تلسکوپ آماتوری در جهان به شمار می روند (تلسکوپ بازتابی دابسونی) و شیوه ترویج نجوم دابسون نیز به نام نجوم خیابانی شناخته شده است. قرار دادن یک یا چند تلسکوپ در یک شب صاف، به خصوص اگر پدیده ای در آسمان باشد، رهگذران بسیاری را جذب می کند. بسیاری از آنها نخستین بار است که از درون تلسکوپ به آسمان نگاه می کنند و دیدن شوق وصف ناشدنی نخستین نگاه به حلقه زحل یا گودال های ماه همان چیزی است که "منجمان پیاده رو" را سرشار از لذت می کند. آنها همراه رصد اطلاعات ساده و به خاطر ماندنی‌ای را نیز به همراه نشان دادن تصویری از آن جرم که با تلسکوپهای بزرگ تهیه شده است در اختیار مخاطبان خود قرار می‌دهند.

برای هماهنگ سازی و توسعه فعالیت زیبای نجوم خیابانی به کوشش جان دابسون، انجمن بین المللی نجوم خیابانی تاسیس شده است. این انجمن در شب شنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۳۸۶ ( ۱۹ مه ۲۰۰۷ ) نخستین شب جهانی نجوم خیابانی را با همکاری منجمان آماتوری در سراسر جهان برگزار می کنند. شبی که جلوه های بی نظیر آسمان‌شب مردم را در خیابانهای شهرهای مختلف دنیا غافلگیر می کند. در ایران نیز انجمن نجوم ایران - شاخه آماتوری از طریق ماهنامه نجوم با انجمن بین المللی نجوم خیابانی مرتبط شد. انجمن نجوم ایران در همکاری با شب جهانی نجوم خیابانی از منجمان آماتور علاقه مند به این کار در سراسر ایران دعوت می‌کند که در این شب برنامه‌ای را در منطقه خود ارائه کنند.
نحوه همکاری
تا کنون بیش از ۱۰۰۰ تلسکوپ و منجم آماتور که در تمام قاره های جهان (بجز جنوبگان) پراکنده اند به این برنامه پیوسته اند. حتی در مناطق پر آشوبی مانند عراق (منطقه کردستان) نیز منجمان آماتوری شب جهانی نجوم خیابانی را برگزار می کنند. دوستداران این فعالیت در ایران می‌توانند با مراجعه به پایگاه اینترنتی شب جهانی نجوم خیابانی اطلاعات بیشتری را کسب کنند و با ارسال نامه‌ای انگلیسی به دبیر این برنامه دانا اسمیت (Donna Smith) به نشانی sidewalkastronomyni ght@earthlink. net sidewalkastronomyni ght@earthlink. net This email address is being protected from spam bots, you need Javascript enabled to view it علاقه خود را به همکاری در این برنامه و اطلاعات و نشانی خود را در اختیار بگذارند. کپی الکترونیک این نامه می تواند برای ثبت اطلاعات فعالیت منجمان آماتور ایرانی در بانک اطلاعاتی انجمن نجوم ایران و تنظیم گزارش این برنامه در ایران برای ای میل عمومی شاخه آماتوری انجمن نجوم ایران info@asiac.ir info@asiac.ir This email address is being protected from spam bots, you need Javascript enabled to view it ارسال شود (یا گزارش جداگانه‌ای به انجمن نجوم ایران ارسال شود).
نکاتی درباره برگزاری شب جهانی نجوم خیابانی:
- معابر پر رفت آمد عمومی بهترین انتخاب است به شرط اینکه امنیت کافی برای کار شما و استقرار تلسکوپتان فراهم باشد. برای این کار همیشه بهتر است با مراکز ذی صلاح در این زمینه هماهنگ کنید (مانند نیروی انتظامی). مثلا در یک پارک یا فرهنگسرای پر رفت و آمد این برنامه را با مسئولان آن جا از قبل هماهنگ کنید و اهمیت این برنامه بین المللی را با آنها در میان بگذارید.
- بهتر است این برنامه را گروهی برگزاری کنید تا در صورتی که جمعیت زیادی جمع شدند بتوانید پاسخگوی سوالات و نظرات همه و امنیت ابزارتان باشید.
- با اطلاعات علمی کافی به سراغ برگزاری چنین برنامه ای بروید و سعی کنید فقط اطلاعات بسیار ساده و مثالهای به یاد ماندنی و دور از اعداد گیج کننده نجومی را در اختیار مخاطبان رهگذر قرار دهید.
- این شب برخلاف روز نجوم که اغلب در مراکز نجومی برگزار می شود بهتر است در عمومی ترین مناطق (به شرط امنیت کافی) برگزار شود. سعی کنید در جایی قرار بگیرید که رهگذران از دیدن تلسکوپ، یک منجم و جلوه های آسمان غافلگیر کنید.
- نجوم خیابانی به صبر و حوصله بسیار زیادی نیاز دارد که بتوانید پاسخگوی رهگذانی با خلق و خو، رفتار و سوالات متفاوت باشید. اگر از چنین صبر بلندی برخودار نیستید تلسکوپتان را به خیابان نبرید.
- همان طور که در نقشه راهنمای آسمان این صفحه مشخص است افق غرب آسمان ابتدای شب ۲۹ اردیبهشت سرشار از زیبایی است. در لب افق عطارد که کمتر فرصا رصد آن پیش می‌آید دیده می‌شود و بالاتر ماه و ناهید (درخشان‌ترین سیاره) در کنار هم (حدود ۵ درجه‌ای) منظره بسیار چشمگیری را پدید آورده اند. کمی بالاتر در امتداد دایره‌البروج زحل هم دیده می‌شود و ساعتی از شب که بگذرد سیاره درخشان مشتری نیز از فقا شرق سر‌می‌زند. به این ترتیب برای رهگذران ناآشنا با آسمان شب فرصتی است که چند سیاره در یک زمان ببینند و با تلسکوپ نخستین نگاه خود را به حلقه‌‌های زحل، گودال‌های ماه و قمرهای مشتری بیندازند. جالب است اگر زمان و مشخصات ظهور ماهواره‌‌های درخشان آن شب (مانند ماهواره‌های ایریدیوم) را از پایگاه مرجع رصدگران ماهواره‌ها استخراج کنید و به رهگذران این ماهواره‌ها را نیز نشان دهید. آنها بدون شک از پیش‌بین و ظهور دقیق یک ماهواره در آسمان و مشاهده آن شگفت زده خواهند شد.
- سعی کنید به جای استفاده از تلسکوپهای گران بها و پیچیده الکترونیک با ساده ترین تلسکوپها نجوم خیابانی را انجام دهید تا هم به مردم نشان دهید که زیباییهای آسمان با ساده ترین ابزارها هم دیده می شود و هم خطر کمتری در صدمه دیدن ابزارتان کرده باشید.
- اگر لکه خورشیدی جالب توجهی بر قرص خورشید است(از پایگاه مرجع اقلیم فضایی مطمئن شوید) یا تلسکوپ خورشیدی (اچ-آلفا) کوچکی دارید یا اینکه ماه یا زهره در آسمان روز دیده می شود فرصت مناسبی است که رصد را پیش از غر وب خورشید نیز انجام دهید. بخشی از نجوم خیابانی نشان دادن جلوه های آسمان روز است.
- بسیاری از سوالات عمومی رهگذران درباره بشقاب های پرنده، سیاهچاله ها و کرمچاله ها یا سفر های تخیلی فضایی یا درباره طالع بینی خواهد بود سعی کنید با صحبت درباره آنچه در تلسکوپ و در آسمان شب می بینند آنها را با ماهیت علمی اخترشناسی و جذابیتهای ساده و واقعی آن آشنا کنید. از صحبت درباره موضوعات پیچیده اخترفیزیک و کیهان شناسی که نه شما و نه رهگذر آن را درک می کند بپرهیزید.
- بهتر است نجوم خیابانی را رایگان برگزار کنید. برخی منجمان آماتور در جهان هزینه صدمه ابزار و وقتی را که نجوم خیابانی می گذارند از دریافت دلخواه وجه کمکی اندکی از رهگذران پوشش می دهند اما بهتر است این کار در شب بین المللی نجوم خیابانی برای همه رهگذران رایگان باشد . انجام این کار شاید به ترویج فرهنگ فعالیتهای سرگم کننده تفریحی، هنری و علمی در خیابان مانند نمایش، نقاشی و حتی نجوم خیابانی در ایران نیز کمک کند.
- علاقه مندانی که به نجوم خیابانی علاقه بسیار دارند همچنین می توانند عضو انجمن بین المللی نجوم خیابانی شوند که اطلاعات آن در این صفحه در دسترس است:
http://www.sidewalk astronomynight. com/id12. html
منتظر گزارشها و عکسهای شما از برگزاری نخستین شب جهانی نجوم خیابانی هستیم.
منبع : انجمن بین المللی نجوم خیابانی

mohammad51
20 May 2007, 10:59 PM
عكسهايي از دوست داران شب و نجوم در ايران و در پارك ملت

http://www.persianstar.com/images/stories/streetwalk_astronomy/streetwalk2.jpg
http://www.persianstar.com/images/stories/streetwalk_astronomy/streetwalk3.jpg
http://www.persianstar.com/images/stories/streetwalk_astronomy/streetwalk6.jpg
http://www.persianstar.com/images/stories/streetwalk_astronomy/streetwalk7.jpg
http://www.persianstar.com/images/stories/streetwalk_astronomy/streetwalk8.jpg
http://www.persianstar.com/images/stories/streetwalk_astronomy/streetwalk9.jpg
http://www.persianstar.com/images/stories/streetwalk_astronomy/streetwalk10.jpg

mohammad51
6 June 2007, 11:45 AM
کشف تپه‌های شنی در قمر تایتان سیاره زحل

دانشمندان می‌گویند مناطق وسیعی از قمر تایتان سیاره زحل از تپه‌های شنی پوشیده شده است که احتمالا از بلورهای یخ، شن یا دیگر مواد ناشناخته تشکیل یافته است. به گزارش خبرگزاری رویترز از واشنگتن، تصاویر دریافتی فضاپیمای کاسینی از قمر تایتان شباهت بسیار زیادی به تپه‌های شنی در بیابانهای صحرا، نامیبیا، عربستان سعودی و استرالیا دارد.
رالف لورنز از دانشگاه آریزونا و از دانشمند فضایی بین‌المللی می‌گوید تصاویر قمر زحل درست شبیه تصاویر راداری از نامیبیا یا عربستان است. جو تایتان ضخیم تر از جو زمین است، اما جاذبه آن کمتر است. شن‌های تایتان مطمئنا متفاوت با زمین است، فقط فرایند فیزیکی که تپه‌های شنی را تشکیل داده است به هم شباهت دارد. فضاپیمای کاسینی در سال ‪ ۱۹۹۷‬به فضا پرتاب شد و در سال ‪ ۲۰۰۴‬پس از عبور از کنار سیاره زهره و مشتری به سیاره زحل رسید. تازه‌ترین تصاویر راداری نشان می‌دهد این تپه‌های شنی ‪ ۱۵۰‬ارتفاع دارند و طول آنها به صدها کیلومتر می‌رسد. قطعات تاریک بر سطح تایتان که در ابتدا به نظر می‌رسید دریا باشد، اما اکنون به نظر می‌رسد از تپه‌های شنی تشکیل شده باشد. تایتان بزرگترین قمر از بین ‪ ۴۷‬قمر زحل است
سطح هموار تایتان بسیار سرد است و دمای آن ‪ ۱۸۰‬درجه سانتیگراد زیر صفر است و دانشمندان معتقدند از جو ضخیم آن گاهی متان می‌بارد.
وجود تپه‌های شنی بکر و دست نخورده نشان می‌دهد باد به تازگی دانه‌های ریزی از برخی مواد را به اطراف پراکنده است. این مواد می‌تواند شن، یخ یا چیز دیگری باشد. از آنجا که فرایند تشکیل تپه‌های شنی در زمین نیز قابل مطالعه است محققان وجود این تپه‌ها را دلگرم‌کننده خواندند. روز پنجشنبه گذشته سازمان فضایی اروپا فیلم جدیدی از فرود کاوشگر هویگنز بر سطح تایتان منتشر کرد. این کاوشگر سوار بر فضاپیمای کاسینی به سوی تایتان اعزام شده بود.
این فیلم چهار ساعته آنچه را که این کاوشگر طی چند ساعت اول فرود خود بر سطح تایتان گرفته است نشان می‌دهد. این فیلم در نشانی اینترنتی:

[‪ [http://www.lpl.arizona.edu/DISR‬یا [‪ [http://saturn.esa.int
قابل مشاهده است.
منبع: خبرگذاری جمهوری اسلامی

mohammad51
14 June 2007, 11:20 AM
حرکت عجیب ستاره های دنباله‌دار

http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/7/7d/Meteor1.jpg
ستاره های دنباله دار از ذرات گرد و غبار و همچنین قطعات کوچک و بزرگ یخ تشکیل شده اند، این تنوع اجزای تشکیل دهنده آنها ، باعث نوعی حرکت جالب در آنها و به هنگام حرکت به دورخورشید می شود. در واقع قدرت جاذبه خورشید باعث می شود به درون آن بگردند. قوه جاذبه خورشید با توجه به تنوع ذرات در بخشهای مختلف ستاره‌های دنباله دار، نیرو جاذبه متفاوتی را بوجود می‌آورد، یعنی اجزای بزرگتر و سنگینتر را با نیروی بیشتری به سمت خود می کشد و بنابراین وقتی که ستاره دنباله دار به خورشید نزدیک می شود نوک آن در قسمت جلوی آن قرار دارد، در حالی که وقتی از خورشید دور می شود این حالت کاملا بر عکس می‌شود، یعنی دم آن جلوتر از نوک حرکت می‌کند و این حالت در هر بار چرخش مدار خورشید تکرار می شود.

mohammad51
20 June 2007, 03:01 PM
فناوري‌هاي معمول فضايي، عامل تشكيل ابر درخشان

رصد هلال ماه، هميشه پديده جالبي بوده و رصدگران حرفه‌اي هلال ماه هم به دنبال كسب ركوردهاي مختلفي در رصد ماه هستند.
در هفته گذشته هم هلال ماه جمادي‌الثاني بسياري از رصدگران ايراني را به خود جذب كرده‌بود، اما رصدگران كشورمان که در غروب جمعه در مناطق مختلف کشور براي رصد اين هلال رفته بودند ابري ناشناخته و پرنور را به صورت توده اي درخشان و کوچک در افق غربي كشور مشاهده كردند كه توجه بسياري از منجمان حرفه‌اي و آماتور و همين‌طور علاقه‌مندان نجوم در كشورمان را به خود جلب كرد.
«ما براي رصد هلال ماه جمادي‌الثاني به كويري در كرمان رفتيم و بعد از استهلال، ساعت 20:10 منطقه را ترك كرديم، براي همين چيز خاصي را در آسمان نديديم. عكس‌هاي منتشر شده هم چندان گويا و واضح نيست كه بتوان اظهار نظر علمي كرد.» مسعود عتيقي، مدير انجمن نجوم آماتوري ايران ماجرا را توضيح مي‌دهد: «اما در همين زمان خبري روي سايت spaceweather.com قرار گرفت كه عنوانش اين بود: ابرهاي رازآلود ايراني.»
اين پديده که شگفتي اين منجمان را برانگيخته‌بود در حدود ساعت 55:02، چند ثانيه بعد از ظهور يك ماهواره ايريديومي درخشان در افق شمالي، به صورت توده‌اي درخشان و کوچک در افق غربي و در کنار ستارگان راس صورت فلکي جوزا، در آسمان ظاهر شد که با رنگ سفيد مايل به آبي مي درخشيد.
ايسنا، به نقل از رصدگراني كه در ناحيه ديزين در البرز مركزي به رصد هلال ماه رفته‌بودند، گزارش داد كه اندکي بعد از ظهور اين توده کم کم بر درخشش آن افزوده شد تا اينکه حدود دو دقيقه بعد به درخششي معادل قدر مجموع 6- رسيد کم کم اين توده که ياد آور شکل گيري دنباله‌دارها در سرعتي بسيار سريع بود از ناحيه قاعده مخروط خود که رو به آسمان بود گسترش پيدا کرد و سرانجام حدود 21دقيقه بعد در افق جنوبي و در آلودگي نوري تهران از نظرها محو شد.
بلافاصله، گزارش هاي مشابهي از سراسر ايران از منطقه عسلويه، سعادت شهر، سمنان، تخت سليمان، غرب تهران و کرمانشاه نيز دريافت شد که همين رويداد در موقعيتي مشابه در اين مناطق نيز رصد شده است.
ابتدا تصور بر اين بود كه با توجه به ارتفاع و اختلاف منظر اين پديده، منشاء آن در خارج جو بوده و احتمالا ناشي از ورود قطعه‌اي از يک دنباله دار به جو زمين يا ورود ماهواره‌اي در حال سقوط مربوط مي‌شد. برخي گزارش‌ها از وجود نقطه‌اي نوراني در زير مخروط نور حکايت داشت که با بررسي عکس‌ها، فرضيه مربوط به ارتباط اين نور با ماهواره‌ها تقويت شد.
بلافاصله بررسي اين موضوع با ارسال عکس‌ها به مراجع گوناگون و همين‌طور رايزني‌هاي گسترده با مراکز مرتبط، آغاز شد. تماس‌های بعدی با اعضاي گروه غیرحرفه‌ای رصدگران بين‌المللي ماهواره‌ها، بررسی مدارهای ممکن برای چنین پرتابه‌ای، بررسی تمام پرتابه‌های فضایی که در ۲۴ ساعت قبل از آن رخ داده‌است و همچنین بررسی گذر تمام ماهواره‌های بزرگ مقیاس در آن بازه زمانی، فعالیت‌های بعدی بود که صورت گرفت.
سايت www.spaceweather.com كه به بررسي اخبار و پديده‌هاي نجومي مربوط به زمين و خورشيد مي‌پردازد، هنور اين خبر و عكس‌هاي مربوط به آن را كه در صفحه اول خود قرار داده‌است.
عتيقي در اين‌باره گفت: «پس از انشار اين خبر، اين سايت، ساعاتي بعد در خبر تكميلي كه به همراه خبرنامه خود براي ما فرستاده است، در مطلب كوتاهي تحت عنوان «معما حل شد؟»
ضمن بررسي اين پديده، گزارش داده كه احتمالا قطعه‌اي از موشك اطلس 5 (V) كه 40 دقيقه پيش از رويت اين نور در ايران از اين موشك جدا شده‌بود و جاوي مقداري از سوخت اين موشك بوده‌است، عامل بروز اين پديده‌بوده است.»
روز جمعه موشک اطلس 5 از پايگاه ناسا در کيپ کاناورال فلوريدا در جنوب شرقي آمريكا به فضا پرتاب شد و حامل ماهواره نظامي NRO L-30 بوده است. اما چون اين يك پرتاب نظامي بوده، دسترسي به اطلاعات آن مشکل است.
البته ارتباط پديده مشاهده شده در شامگاه جمعه با موشک اطلس هنوز به قطعيت نرسيده و بررسي دقيق اين پديده توسط کارشناسان در کشور در حال پيگيري است.
شهرام يزدان‌پناه، مدير روابط عمومي سازمان فضايي ايران با اشاره به تشكيل يك گروه كاري ويژه براي بررسي ماهيت ابر ناشناخته‌اي كه شامگاه جمعه به مدت چند دقيقه توسط رصدگران در آسمان كشور مشاهده و تصويربرداري شده است، اعلام كرد: «نتايج بررسي‌هاي اين گروه احتمالا طي يك هفته تا 01روز آينده به اطلاع عموم خواهد رسيد.»
يزدان پناه درباره‌ سرنوشت ماهواره حمل‌شده با موشك اطلس 5 گفت: « گزارش‌هاي رسمي حاكي از موفقيت در پرتاب و استقرار ماهواره در مدار تعيين شده است ولي برخي گزارش‌هاي غيررسمي نشان از عدم استقرار ماهواره در مدار برنامه‌ريزي شده است كه فرضيه نشت سوخت از موشك را تقويت مي‌كند. اما ابعاد گسترده‌ي ابر مشاهده شده كه حدود 005هزار كيلومتر مربع است احتمال اين‌كه ناشي از نشت سوخت در مرحله‌اي از ماموريت يك موشك باشد را با ترديدهايي مواجه مي‌كند.»
ظاهراً پس از جدا شدن طبقه اول موشک، طبقه دوم آن به دليل نشت در قسمت سوختش دچار مشکل شده که احتمالا اين اتفاق در زماني که اين طبقه در مدار ما بوده اتفاق افتاده و همزمان نشت سوخت موشک که عمدتا از اکسيژن و هيدروژن است و بلافاصله پس از آزاد شدن تبخير شده، باعث شده که با بازتاب نور خورشيد چنين پديده اي شکل بگيرد.
اين اتفاق تنها 04 دقيقه پيش از رويت اين نور در ايران بوده است. اين پديده به بازگشت سوخت فضايي به جو معروف است که ممکن است حتي آزاد شدن اين سوخت پيش از ورود آن به جو زمين در اثر انجماد سوخت و بازتاباندن نور خورشيد به چنين شکلي ديده شود.
اين احتمال هنوز به قطعيت نرسيده و گروه كاري كه از روز شنبه در سازمان فضايي تشكيل شده، كار گسترده‌اي را بر روي پارامترها و ابعاد مختلف اين قضيه آغاز كرده است.
اما مسعود عتيقي، در پاسخ به اين سوال كه اگر فرضيه نشت سوخت موشك اطلس درست باشد، آيا الزاما اين نشت سوخت در آسمان ايران بوده يا نه، مي‌گويد: «در اين موارد با قطعيت نمي‌توان صحبت كرد و بايد گزارش‌هاي رسمي و دقيق دردست باشد تا بتوان چيزي گفت، اما اگر فرضيه نشت سوخت درست باشد، احتمالا درجاي ديگري از جو چنين پديده‌اي رخ‌داده ولي بازتابش نور خورشيد از آن طوري بوده كه از آسمان ايران قابل مشاهده بوده‌است.»
او همچنين با اشاره به وقايعي كه در چندسال اخير در آسمان ايران توسط افراد مختلف و حتي بعضا نهادهاي نظامي گزارش مي‌شود، و رخدادهايي را به پديده‌هاي فرازميني مربوط مي‌كنند، از همه كارشناسان و رسانه‌ها خواست كه از اظهار نظرهاي غيرعلمي و جوسازي‌هاي بي‌دليل پرهيز كنند.
مدير انجمن نجوم آماتوري در اين مورد مي‌گويد: «چند صد ماهواره و انواع پرتابه‌هاي دست بشر در مدار بالاي سر ما درحال گردش هستند و خيلي از آن‌ها مانند ايريديوم، بعضا در حد يك آذرگوي درخشش دارند، اما عدم اطلاع درست از اين گونه پديده‌ها اغلب منجر به اطلاع‌رساني نادرست و غيرعلمي مي‌شود.»
با اين حال، وي هرگونه اظهار نظر قطعي در اين زمينه را منوط به داشتن گزارش‌هاي معتبر و رسمي از نهادهاي علمي و فضايي مي‌داند و خاطر نشان مي‌كند: «احتمالا فناوري‌هاي معمول فضايي، عامل تشكيل اين ابرهاي درخشان بودند.»

mohammad51
6 August 2007, 12:09 AM
مریخ نشین فونیکس برای سفر به قطب شمال مریخ آماده است


پس از ماموریت موفقیت آمیز دو مریخ نورد روح و فرصت که بر خلاف پیش بینی ها هنوز به کار خود ادامه می دهند ، ناسا خود را برای پروژه بزرگتری در مریخ آماده می کند . مریخ نشین فونیکس یا ققنوس در 12 مرداد (سه آگوست) بوسیله یک راکت دلتا II به سمت قطب شمال مریخ پرتاب خواهد شد .
فونیکس بر خلاف ماموریت های قبلی همچون روح و فرصت به جای حرکت در میان دشت ها یا دره ها ، در جای خود ثابت می ماند . در این ماموریت فونیکس با حفاری به عمق سنگ ها و یخ های قطب شمال مریخ نفوذ می کند تا به طور مستقیم آنها را بررسی کند . این بررسی به دانشمندان کمک خواهد کرد تا تاریخچه آب در این سیاره را بهتر بشناسند ، دانشمندان امیدوارند به کمک این ماموریت به آثاری از حیات میکروبی باقیمانده از گذشته دست پیدا کنند و یا احتمال ذوب شدن یخ ها در دوره های مشخص را بدست بیاورند .
راکت دلتا که فونیکس را تا مریخ حمل خواهد کرد در سکوی پرتاب 17A در پایگاه فضایی کندی در جنوب فلوریدا آماده می شود ، همزمان با این کار فونیکس از مرکز فضایی کلورادو به نزدیکی پایگاه فضایی کندی انتقال میابد تا در یک "clean room" مورد بازبینی نهایی قرار می گیرد و آماده پیوستن به راکت اصلی شود (در مرکز فضایی کلورادو فونیکس را در یک محیط بیابانی شبیه به مریخ تحت آزمایش قرار داده بودند ) .
پس از این مرحله فونیکس به پایگاه فضایی کندی انتقال می یابد و در آنجا آخرین تست قبل از پرواز بر روی آن انجام می شود ، برای مثال صفحه های خورشیدی ، چتر نجات ، رادار پرواز و سپر حرارتی برای آخرین بار کنترل می شوند .
قرار گرفتن فونیکس در کپسول مخصوص در فضاپیما نیز در سه مرحله انجام می شود . ابتدا آن را در یک محفظه حفاظت شده قرار می دهند و سپس آن را تا محل فضا پیما حمل می کنند و در آخرین مرحله ، فضا پیما را بالا برده و در جای مخصوص قرار می دهند .
هم اکنون فونیکس به راکت اصلی خود متصل و آماده است تا چند روز دیگر به سمت سیاره سرخ پرتاب شود و تمامی عملیات بالا تا سه هفته قبل از پرتاب به پایان رسیده است .
پس از پرتاب این فضاپیما بیش از نه ماه در راه خواهد بود تا به مقصد برسد ، پس از رسیدن فونیکس به مریخ نوبت به فرود بر سطح مریخ می رسد که یکی از حساس ترین مراحل کار است . در هنگام فرود چتر نجات و موتور هیدروزین هردو وظیفه دارند تا با کاهش و کنترل سرعت ، فضاپیما را به سلامت بر روی سطح سیاره فرود آورند . پس از برخورد فضاپیما با جو مریخ ، همزمان با کاهش ارتفاع چتر نجات و موتور هیدروزین تعبیه شده سرعت را از حدود 125 مایل بر ساعت به 5 مایل بر ساعت کاهش می دهند تا فضاپیما بتواند دقیقا در نقطه مورد نظر در قطب شمال مریخ به آرامی بنشیند .
هنگامی که فونیکس به سلامت بر روی مریخ فرود آمد 30 دقیق صبر می کند تا گرد و غبار بوجود آمده در اثر فرود محو شود سپس دو صفحه خورشیدی مدور خود را باز می کند و بعد از آن دیگر ابزار های خود نظیر بازوی روباتیک ، دکل کوچک هواشناسی و دوربین خود را فعال خواهد کرد .
هنگامی که این مریخ نشین صفحات خورشیدی خود را باز کند 5.5 متر پهنا و 1.5 متر طول خواهد داشت ، بازوی روباتیک آن 2.3 متر طول دارد و به مریخ نشین این امکان را می دهد تا محیط اطرافش را به راحتی بررسی کند این بازو قادر است یخ های مریخ را تا چند اینچ حفاری کند و از لایه سطحی یخ ها عبور کرده به یخ ها ی عمیق تر و مدفون شده در زیر سطح سیاره دست یابد و همچینن قادر است مقداری از خاک سطح مریخ را به عنوان نمونه وارد آزمایشگاه کوچکی کند که در بدنه مریخ نشین طراحی شده . در این آزمایشگاه بوسیله حرارت به این نمونه ها می توان به مواردی مثل آب و همچنین کربن ها ی سازنده ی بلوک های حیات دست یافت . دکل کوچک هواشناسی ققنوس نیز می تواند به بررسی جو سیاره بپردازد و میزان آب و غبار موجود در اتمسفر محل فرود را مورد بررسی دهد . و در طی دوره ی 3 ماهه فعالیت مریخ نشین وضعیت جو سیاره در بهار و تابستان مریخی نیز تحلیل خواهد شد .
این پروژه توسط گروهی از دانشگاه آریزونا به سرپرستی پیتر اسمیت هدایت خواهد شد.

mohammad51
11 August 2007, 08:11 PM
جشن آسماني بارش« پرساووشي»

همه ساله در دهه آخر مرداد و در اوج گرماي تابستان، موقعيتي مناسب براي رصد ذرات به‌جامانده از دنباله‌دار سويفت‌تاتل (swift-tuttle) به‌وجود مي‌آيد.
اين دنباله‌دار، هم‌اكنون از زمين دور شده، اما آثار به‌جامانده از دم پهن آن عاملي براي ايجاد بارش شهابي پرساووشي است. دنباله‌دار سويفت‌تاتل آخرين بار در سال 1862 مشاهده شد و مدار آن محاسبه و دوره تناوب آن حدود 120 سال به‌دست آمد.
پيش‌بيني مي‌شد که اين دنباله دار در سال 1982 باز گردد، اما چنين نشد و به همين دليل تصور مي‌شد که اين دنباله دار متلاشي شده‌باشد. اين دنباله دار مجدداً در سال 1992، يعني 10سال بعد از زمان مورد انتظار رصد شد.
با اين اوصاف حالا مي‌توانيد اين تاريخ را در تقويم خود علامت بگذاريد: يکشنبه 21 مرداد 1386 و کنار آن بنويسيد «تمام شب با شهاب‌ها». کاغذ را روي يخچال و يا هر محل مناسبي که در ديد شما باشد بچسبانيد. توصيه مي کنيم بارش شهابي پرساووشي سال 1386 را هرگز از دست ندهيد.

دو شهاب در دقيقه

بيل کوک از دفتر محيطي شهابسنگ‌ها متعلق به ناسا در مرکز پروازهاي فضايي مارشال مي‌گويد: «نمايش بزرگي در پيش داريم. ماه در21 مرداد، نو است؛ يعني آسماني تاريک، بدون مهتاب و پر از شهاب خواهيم داشت.» او در مورد تعداد شهاب‌ها حدس مي‌زند يک يا دو شهاب در دقيقه در اوج بارش خواهيم داشت.
سرعت اين ذرات حدود 210 هزارکيلومتر برساعت و بهترين بارش‌ها وقتي است كه زمين با توده بزرگي از اين ذرات برخورد مي‌كند.
اين بارش كه به بارش نيم‌كره شمالي شهرت دارد، در نيم‌كره جنوبي هم ديده مي‌شود، اما تعداد شهاب‌هاي قابل رويت آن كمتر است. براي رصد اين بارش كافي است تا قبل از نيمه شب يکشنبه 21مرداد صبر كنيد و خوشبختانه ماه نو هم در آسمان حضور ندارد وتا قبل از طلوع خورشيد در بامداد دوشنبه 22 مرداد مهلت داريد شهابهاي درخشان اين بارش را ببينيد و بهترين فرصت همين بامداد خواهد بود.
البته هر چند كه زمان اوج احتمالي در ساعت 2 بامداد دوشنبه 22 مرداد است، اما ساعت 21 تا 22 يکشنبه 21 مرداد نيز متوقع مشاهده تعدادي شهاب هستيم. اين زماني است که بايد به زمين خراش‌هاي پرساووشي نگاه کرد.

رصد، بدون تلسكوپ

بد نيست بدانيد براي اين رصد به تلسكوپ و هيچ‌گونه ابزار نجومي نياز نداريد و كافي است رصد گاهي دور از نور و آلودگي هواي شهر انتخاب كنيد. يك زيرانداز مناسب هم امكان خوبي براي خوابيدن شما و چشم دوختن به آسمان به‌ويژه به افق شرقي است و يک ليوان چاي يا شايد با وجود فصل گرما يک نوشيدني خنک را نيز خوب است چاشني شب بيداري اين شب به‌ياد ماندني کنيد!
ZHR اين بارش 100 است، يعني در شرايط ايده‌آل 100 شهاب در ساعت را بايد رصد كنيد و اين در حالي ا‌ست كه كانون بارش در اين محاسبه در سمت الراس قرارگرفته باشد. ضرورتاً به كانون بارش توجه نكرده و صورت‌هاي فلكي اطراف آن را زير نظر بگيريد. هواي مساعد تابستان و درخشش اين شهاب‌ها بر زيبايي اين بارش مي‌افزايد.
بارش‌هاي شهابي كه برخورد جو زمين با ذرات ميليمتري و ميكرومتري است، براي انسان و يا زمين تهديدي محسوب نمي‌شوند.
لازم به ذكر است برخي از افراد با حذف «پ» فارسي و جايگزيني «ب» كه به علت نبود حرف «پ» در زبان عربي معمولاً به‌جاي آن قرار مي‌گيرد، بدون در نظر گرفتن پاسداشت زبان فارسي و صرفاً بنا بر تلقي عمومي اين بارش را «پرساووشي» مي‌نامند.
صورت فلكي پرساووش حدود ساعت 23 از افق شمال شرق رصدگاه شما به‌طور كامل طلوع مي‌كند. ستاره معروف الغول كه يك دوتايي گرفتي است در اين صورت فلكي قرار دارد.

گزارش از آذرگوي‌ها

كانون بارش به نقطه‌اي گفته مي‌شود كه امتداد شهاب‌هاي هر بارش در جهت خلاف حركتشان به آن نقطه كه در يك صورت فلكي است مي‌رسد.
ثبت گزارش شامل نام افراد گروه رصدي، موقعيت جغرافيايي رصدگاه، بازه زماني مشاهده، تعداد شهاب‌هاي رويت‌شده، رنگ شهاب‌ها، صورت فلكي كه در آن ديده مي‌شوند، ميزان جابه‌جايي هر شهاب در كره آسمان بر اساس درجه كمان، تعداد آذرگوي‌هاي (Fireball) مشاهده شده در بارش و... مي‌تواند در گزارش شما منعكس و حتي براي انجمن نجوم آماتوري ارسال تا در سايت اختصاصي منجمان آماتور کشور به آدرس www.iaas.ir از آن با نام خودتان استفاده شود.
پر واضح است در اين ميان دوربين‌هاي ديجيتالي هم حرفي براي گفتن دارند و با برخي از آنها که قابليت نوردهي طولاني به‌ويژه با توان حذف نويز را دارند مي‌توانيد عکس‌هاي زيبايي از اين بارش تهيه کنيد.
در طول رصد حتماً از چراغ قوه‌هاي با نور قرمز استفاده نموده و حتي‌المقدور آنها را به هر طرف نچرخانيد چرا كه شايد دهانه دوربيني براي شكار شهاب‌ها باز بوده و نور شما مشكل‌آفرين باشد.
انجمن نجوم آماتوري ايران براي آشنايي عملي علاقمندان با اينگونه رويدادها همچون گذشته گشت رصدي ويژه‌اي را در روز يکشنبه 21 مرداد امسال با حضور اعضا و ساير علاقمندان در کنار سمبل کشور يعني قله رفيع دماوند در منطقه پلور به اجرا در مي آورد.

mohammad51
13 August 2007, 09:39 PM
2 ماه در يك شب


در روز بيست و هفتم آگوست معادل دوم شهريور سياره مريخ يكي از درخشانترين اجرام قابل رويت در آسمان خواهد بود. رويدادي بسيار نادر كه آنرا حلول دو ماه در يك آسمان مينامند. براي مشاهده و رصد اين پديده زيبا دوم شهريور ساعت سي دقيقه نيمه شب نگاهي به آسمان بيندازيد. شايد برايتان جالب باشد بدانيد دفعه بعدي كه اين رويداد جالب را ميتوانيد ببينيد سال 2287 ميلادي خواهد بود. پس تا زنده هستيد اين فرصت را از دست ندهيد

web
15 August 2007, 03:17 PM
تعداد عکس ها 37 عکسه که واقعا شگفت انگیزن و هر ذهنیو به تفکر عمیق فرا میخونن. 20 عکس در این پست و 17 عکس در پست بعدی.


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/640_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/641_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/642_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/643_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/644_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/645_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/646_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/647_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/648_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/649_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/650_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/651_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/652_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/653_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/654_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/655_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/656_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/657_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/658_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/659_wallpaper.jpg

web
15 August 2007, 03:21 PM
http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/660_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/661_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/662_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/663_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/664_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/665_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/666_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/667_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/668_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/669_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/670_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/671_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/672_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/673_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/674_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/675_wallpaper.jpg


http://upload-server.persiangig.com/image/Hubble/676_wallpaper.jpg

century21co
16 August 2007, 11:11 AM
از دوست عزیزم web تشکر فراوان دارم برای عکسهای هابل...
من هم به زودی به جمع شما عزیزان می پیوندم تا اگر اطلاعاتی راجع به نجوم دارم ارائه کنم...
من دیوانه وار عاشق آسمانم...

mohammad51
17 August 2007, 12:37 AM
دوستان عزيز

من از تمام كساني كه اين علم رو دوست دارن و ميتونن در اين تاپيك فعاليت داشته باشن استقبال ميكنم و اگر ميتونن همكاري كنن تا تاپيك رو پر بار تر كنيم خوشحال ميشم :icon_cool

Y@TA
23 August 2007, 02:14 PM
سلام

رصدخانه ملي به شبكه تلسكوپ‌هاي 2 متري جهان مي‌پيوندد:icon_cool

فضا - گروه دانش:
دكتر رضا منصوري، استاد دانشگاه و مجري طرح رصدخانه ملي در‌ مورد مراحل اجرايي اين طرح در كنفرانس خبري اعلام كرد: در پنج ماه آينده، اهداف تلسكوپ مشخص خواهد شد و تا 10 ماه ديگر طراحي آن آغاز مي‌شود كه اتمام آن حداقل به پنج سال زمان نياز دارد.

دكتر منصوري در مورد مكان اين رصدخانه به خبرنگار همشهري گفت: «محدوده مكان ساخت اين تلسكوپ كه در منظقه مرزي بين قم، كاشان و اراك است مشخص شده‌است و قله‌هاي اطراف آنجا شناسايي شده‌اند. در دو محل پيشنهادي كه گفته مي‌شد قرار است محل رصدخانه از بين آنها انتخاب شود، بايد پارامترهاي گوناگون ديگري سنجيده شود و قله‌هاي اطراف هم ارتفاع‌سنجي شوند تا مكان نهايي انتخاب شود. پروفسور آرنه آردبرگ، مدير پروژه تلسكوپ يورو50 كه براي بررسي مكان‌هاي پيشنهادي براي رصدخانه ملي به ايران آمده بود پس از بازديد از دو منطقه در ارتفاعات سه هزار و 200 متري دينوا و قله كلاه برفي در كاشان كه به عنوان مكان‌هاي نهايي انتخاب شده بودند، محل‌هاي پيشنهادي را مناسب دانسته و لذا بررسي‌ها براي تعيين محل دقيق احداث رصدخانه ملي در همان محدوده ادامه مي‌يابد.»

در اين كنفرانس همچنين اعلام شد كه قرار است رصدخانه ملي به شبكه رصدخانه‌هاي2متري جهان بپيوندد. كلاس تلسكوپ‌هاي دومتري از بيشترين بازده اقتصادي برخوردار است، يعني با كمترين هزينه، بيشترين بازده علمي حاصل مي‌شود. با طراحي به موقع، تلسكوپ رصدخانه ملي ايران نيز مي‌تواند در طرح شبكه تلسكوپ‌هاي دو متري كه بيش از 30 عدد بوده و قرار است از كشور مراكش تا چين ساخته شود، قرار گيرد. يكي از مهم‌ترين مسائلي كه اين رصدخانه با آن روبروست، مديريت داده‌هاي حاصل از آن است، زيرا حجم داده‌هاي توليدي در چنين رصدخانه‌اي، حدود 20 ترابايت در شبانه روز است كه دانشمندان هنوز در چگونگي ضبط اطلاعات و استفاده از آن با مشكل مواجه هستند.

دكتر منصوري، رييس پژوهشكده نجوم پژوهشگاه دانش‌هاي بنيادي درباره ساير فعاليت‌هاي اين پژوهشگاه گفت:
«پس از ساخت اين تلسكوپ به سراغ طول موج‌هاي ديگر و ساخت تلسكوپ‌هاي دقيق‌تر اپتيكي و غير اپتيكي مي‌رويم و حتي شايد با گام نهادن در دانش طراحي تلسكوپ‌هاي فضايي تا 10 سال ديگر تلسكوپ كوچك ايراني را با ماهواره ايراني به فضا پرتاب كنيم.»

اين استاد دانشگاه صنعتي شريف، خاطرنشان كرد:
«تهيه چارت سازماني و بودجه آن حداقل يك سال طول مي‌كشد و در حال حاضر حين تربيت نيروهاي داخلي، طي مذاكره با منجمان ايراني مقيم خارج در نظر داريم طي يك ماه آينده يك يا دو نفر از آنها را به كشور بازگردانده و از دانش آنها در پژوهشكده نجوم بهره‌مند شويم كه در اين مورد از تجربه 17 ساله پژوهشگاه دانش‌هاي بنيادي نيز استفاده مي‌كنيم.»

دكتر منصوري در اين كنفرانس خبري اظهار كرد: «متاسفانه تعداد منجمان حرفه‌اي كنوني كشور كمتر از منجمان قرن پنجم رصدخانه مراغه در زمان آل بويه است و در اين شرايط كه شاهد توافق دولت و تصويب پروژه رصدخانه ملي هستيم اگر فرصت را غنيمت ندانسته و تلسكوپي در شأن تاريخ كشور نسازيم، مقصر هستيم.»

وي با اشاره به تلسكوپ بزرگ اروپا و رقم يك ميليارد يورويي هزينه آن و عدم توانايي بسياري از كشورها براي هزينه كردن چنين اعتباري افزود: «تلسكوپ رصدخانه ملي سه متري (در كلاس تلسكوپ‌هاي دو متري) بوده كه ضمن طراحي، دانش فني ساخت آن را وارد مي‌كنيم و در حال حاضر پس از سه سال اولين بودجه اين طرح به دست مسئولان ذي‌ربط رسيد.»


موفق باشید

Y@TA
23 August 2007, 02:20 PM
سلام

ایندور به زمین نشستhttp://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/posa/8605/shuttle_land_nasa-am2.jpg:icon_cool

فضا - همشهری آنلاین:
شاتل فضای ایندور یک روز زودتر از برنامه تعیین‌شده سه‌شنبه 21 آگوست ساعت 12:32 بعدازظهر به وقت شرق آمریکا در مرکز فضایی کندی در فلوریدای آمریکا به زمین نشست.


به گزارش CNN ناسا شنبه این هفته تصمیم گرفت با توجه به امکان گسترش توفان "دین" به سوی شمال خلیج مکزیک و تحت تاثیر قرار دادن پایگاه‌های فضایی، ایندور را یک روز زودتر، یعنی دوازده روز پس از پرتاب به مدار زمین برای تکمیل ساختمان ایستگاه فضایی بین‌‌المللی به کره زمین بازگرداند.


خدمه ایندور یکشنبه و دوشنبه این هفته بررسی دقیقی از لبه‌های جلویی بال‌ها و دماغه سفینه انجام دادند تا مطمئن شوند در مدت بودن شاتل در فضا آسیبی به سپر حرارتی سفینه وارد نیامده است.


هفته قیل یک منطقه آسیب‌‌دیده در سپر حرارتی بخش تحتانی سفینه پیدا شده بود، اما مهندسان ناسا تعمیر آن را در فضا را لازم ندانستند.


منبع (http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=30672)

موفق باشید

mohammad51
25 August 2007, 12:58 AM
حفره‌اي‌بزرگ درون کیهان

دانشمندان یک حفره‌ای غول‌آسا با عرضی تقریبی یک میلیارد سال نوری در جهان یافته‌اند که به طور کامل خالی از هر ماده‌ای، چه تیره و چه غیر آن، است.
لاورنس رادنیک، استاد ستاره‌شناسی دانشگاه مینه‌سوتا در آمریکا و سرپرست این گروه تحقیقاتی در این باره گفت": نه تنها تا به حال کسی فضایی خالی به این بزرگی را پیدا نکرده بود، ما نیز انتظار پیدا شدن حفره‌ای با چنین ابعادی نداشتیم."
به نوشته دانشمندان کاشف این حفره کیهانی عظیم در "نشریه اخترفیزیک" ستاره‌شناسان سال‌هاست که متوجه شده‌اند که جهان دارای حفره‌هایی است که عمدتا خالی از هر ماده‌ای هستند. اما اغلب آنها بسیار کوچکتر از حفره‌ای هستند که رادنیک و همکارانش یافته‌اند.
این گروه پس از بررسی داده‌های به دست آمده از " بررسی آسمانی NRAO VLA "به این نتیجه رسیدند که در ناحیه صورت فلاکی جوی (Eridanus) در جنوب غرب صورت فلکی شکارچی (Orion) شمار کهکشان‌ها به شدت افت می‌کند.
"بررسی آسمانی NRAO VLA" امکان مشاهده حدود 82 درصد آسمان را به یمن استفاده از تلسکوپ "آرایه بسیار بزرگ "(VLA) مستقر در "رصدخانه نجومی رادیویی ملی" (NRAO) در نیومکزیکوی آمریکا می‌دهد.
رادنیک در این باره گفت:‌"ما از قبل می‌دانستیم که در این نقطه از آسمان چیزی متفاوت وجود دارد." هنگامی که ستاره‌شناسان شروع به تجزیه و تحلیل امواج ضعیف رادیویی یه نام مایکروویو پس‌زمینه کیهانی (CMB) – پرتوهای باقیمانده از زمان مهبانگ - کردند، این ناحیه را "نقطه سرد" نامیده بودند.
داده‌ای این بررسی قبلی در سال 2004 بوسیله ماهواره Wilkinsons Microwave Anisotopy Probe - که در سال 2001 سازمان فضایی آمریکا آن را به فضا پرتاب کرد - جمع‌آوری شده بود.
رادنیک افزود:‌" گرچه این نتایج حیرت‌آور نیاز به تایید مستقل دارند، به نظر می‌رسد درجه حرارت پایین‌تر CMB در این ناحیه ناشی از حفره عظیمی خالی از هر نوع ماده در فاصله 6 تا 10 میلیارد سال نوری از کره زمین است."
اخترفیزیکدان فرانسوی ژاک دلابروی نیز در مورد این یافته گفت:‌"اینکه دو مشاهده جداگانه – نقطه سرد در بررسی مایکوویو پس‌زمینه کیهانی و افت تعداد کهکشان‌ها در بررسی آسمانی - ناحیه مشابهی را نشان دادند، امری غیرعادی بود."

dariushiraz
25 August 2007, 01:37 AM
پايگاه اينترنتي "بي‌بي سي" روز جمعه از كشف بقاياي يك ستاره مرده با مشخصه‌هاي غيرعادي از سوي منجمان خبر داد.
براساس اين گزارش، بنظر مي‌رسد اين شي موسوم به ستاره "نوتروني" كه با استفاده از تلسكوپ‌هاي فضايي و رصدخانه‌هاي زميني كشف شد و در صورت فلكي دب اصغر واقع است، فاقد برخي از مشخصه‌هاي كليدي يافت شده در ساير ستارگان نوتروني باشد.
تيمي از محققان آمريكايي و كانادايي، قرار است مشروح مطالعات بر روي اين ستاره را در نشريه "استروفيزيكال" چاپ كند.
با توجه به اينكه نويسندگان مقاله استروفيزيكال فاصله اين شي با زمين را ‪ ۲۵۰‬تا هزار سال نوري تخمين مي‌زنند، "كالورا" يكي از نزديك‌ترين ستارگان نوتروني به زمين يا شايد هم نزديك‌ترين باشد.
يكي از احتمالات به هنگام پايان يافتن عمر يك ستاره، تبديل آن به ستاره نوتروني است. وقتي روشنايي ستارگاني كه جرم آنها چهار تا هشت برابر خورشيد است، تمام مي‌شود، در انفجاري موسوم به ابرنواختر، لايه‌هاي بيروني خود را از دست مي‌دهند، بخش مركزي آنها ستاره زير وزن خود سقوط مي‌كند و اين امر، باعث تركيب پروتون‌ها و الكترون‌ها و توليد نوترون‌ها مي‌شود كه نام ستاره نيز به همين دليل نوتروني است.

parti3000
25 August 2007, 01:04 PM
2 ماه در يك شب


در روز بيست و هفتم آگوست معادل دوم شهريور سياره مريخ يكي از درخشانترين اجرام قابل رويت در آسمان خواهد بود. رويدادي بسيار نادر كه آنرا حلول دو ماه در يك آسمان مينامند. براي مشاهده و رصد اين پديده زيبا دوم شهريور ساعت سي دقيقه نيمه شب نگاهي به آسمان بيندازيد. شايد برايتان جالب باشد بدانيد دفعه بعدي كه اين رويداد جالب را ميتوانيد ببينيد سال 2287 ميلادي خواهد بود. پس تا زنده هستيد اين فرصت را از دست ندهيد

اقا منبع این خبرتون کجاست ؟
من تا اندازهای به نجوم علاقه دارم و به همین خاطر ساعت 12.5 یا همون سی دقیقه بامداد برای رصد رفتم ولی دریغ از دیدن خود ماه !!!!
یعنی اونشب در اون ساعت اصلا" ماه غروب کرده بود و چیزی رویت نمیشد در تمام سایت های خبری نجوم هم گشتم ولی همچین خبری رو در هیچکدوم ندیدم !!!!

mohammad51
25 August 2007, 02:16 PM
اقا منبع این خبرتون کجاست ؟
من تا اندازهای به نجوم علاقه دارم و به همین خاطر ساعت 12.5 یا همون سی دقیقه بامداد برای رصد رفتم ولی دریغ از دیدن خود ماه !!!!
یعنی اونشب در اون ساعت اصلا" ماه غروب کرده بود و چیزی رویت نمیشد در تمام سایت های خبری نجوم هم گشتم ولی همچین خبری رو در هیچکدوم ندیدم !!!!

دوست عزیز


این خبر برگرفته شده از همشهری انلاین است ودر مورد رصد شما باید دید که شما در کجا هستید که رصد رو انجام دادید چون اگر تهران بوده که اصلا نمیشه رصد کرد :icon_cool

parti3000
26 August 2007, 07:14 PM
دوست عزیز


این خبر برگرفته شده از همشهری انلاین است ودر مورد رصد شما باید دید که شما در کجا هستید که رصد رو انجام دادید چون اگر تهران بوده که اصلا نمیشه رصد کرد :icon_cool

من که جام مشخصه !!! تو لوکیشن نوشته ( خوزستان - خرمشهر) ولی اگر زودتر میگفتی که در تهران ( واحتمالا" در ایران) قابل رویت نیست بهتر بود !!
اخه شما تاریخ وساعت رو به شمسی اعلام کردید ما گفتیم حتما اینجا میشه دید !!
خیلی هم بد نگذشت فقط دمای هوای 45 درجه با 95% رطوبت بود !!!! :icon_razz:icon_razz
ولی جدا اسمون شب همیشه دیدنیه :icon_cool

mohammad51
27 August 2007, 01:14 PM
خوشهٔ ستاره‌ای چه هستند؟

خوشهٔ ستاره‌ای مجموعه‌ای از ستارگان است که با نیروی گرانشی دوجانبه به یکدیگر پیوسته‌اند.

ستارگان هر خوشه، هم‌زمان و از یک ابر غبار و گاز زاده شده‌اند و بنابر این سن و ترکیبشان مشابه است، ولی نوع این ستارگان متفاوت است چون جرم‌های متفاوتی دارند. چرخه حیاتی ستاره را جرم آن تعیین می‌‌کند. دو نوع خوشه وجود دارند: خوشه کروی و خوشه باز. خوشه‌های کروی پیرترند و در هاله‌ای کروی پیرامون هسته کهکشان راه شیری قرار دارند ولی خوشه‌های جوانتر باز، در قرص کهکشان قرار گرفته اند.

خوشه های ستاره ای بر دو قسم هستند

۱ خوشه‌های باز
۲ خوشه‌های کروی

خوشه های ستارهای باز

خوشه باز مجموعه‌ای از ستارگان سست‌پیوند است که تعدادشان از کمتر از صد ستاره تا بیش از چند هزار متغیر است. تقریباً 1200 خوشه باز شناخته شده در کهکشانمان وجود دارند که همگی در قرص کهکشان واقعند. معمولاً آنها چند سال نوری پهنا دارند و شامل ستارگان گروه اول اند که جوان و فوق العاده درخشان هستند. سرانجام ستارگان خوشه‌های باز بخاطر اختلالات گرانشی ناشی از سایر اجرام موجود در کهکشان از یکدیگر دور می‌‌شوند
مثال :خوشه ستاره‌ای پروین (هفت خواهران)
خوشه های ستاره ای کروی
خوشهٔ کروی مجموعه‌ای از ستارگان فشرده به یکدیگر است که تعدادشان از دهها هزار تا صدها هزار ستاره متغیر است. خوشه‌های کروی معمولاً دایره‌ای شکل بوده و تقریباً 100 سال نوری پهنا دارد. ستارگانشان در مرکز خوشه متمرکز شده اند. تقریباً 150 خوشه کروی شناخته شده در کهکشان ما وجود دارد، که اکثرشان در هاله پیرامون هسته کهکشان قرار دارند. ستارگان خوشه‌های کروی، پیر و از ستارگان گروه دوم هستند.

خوشه‌های کروی زمانی تشکیل شدند که کهکشان ابری کروی بود. هنگامی که کهکشان ما به شکل قرص درآمد، خوشه‌های کروی درون‌هاله‌ای، پیرامون هسته باقی ماندند سپس خوشه‌های باز در داخل قرص تشکیل شدند. این خوشه ها سوژه های مناسبی برای عکاسی نجومی می باشد

مثال :فلکی هرکول

mohammad51
29 August 2007, 03:59 AM
مسافرت فضا پيما هاي ويجر به سي و مين سال خود رسيد.



دو فضا پيماي ناسا با نام هاي ويجر 1 و ويجر 2 در آستانه رسيدن به سي ومين سال پرتاب خود هستند.فضا پيماي ويجر 2 در تاريخ 20 آگوست 1977 و فضاپيماي ويجر 1 در تاريخ 5 سپتامبر 1977 از سازمان فضايي ناسا به فضا پرتاب شدند.اين دو فضا پيما اكنون در ادامه كار خود اطلاعات را از مكاني دورتر ار سياره پلوتو و در خارج منظومه شمسي به زمين ارسال مي كنند.
پيشرفت و رسيدن اين دو فضاپيما به مكان هايي دور و خارج از منظومه شمسي بسيار قابل توجه و دستاوردي بسياربا اهميت و بي سابقه درتاريخ مي باشد.اكنون اين دو فضاپيما در حال رسيدن به ابتدا و مرز فضاي بين ستاره اي هستند.
ادامه خبر : http://www.spaceref.com/news/viewpr.html?pid=23295



اطلاعاتي در باره كاوشگرهاي ويجر

دو كاوشگر ويجر كه در سال 1977 به فضا پرتاب شدند با موفقيت مأموريت كاوش مشتري ٬ زحل٬ سياره اورانوس و نپتون را تا انتهاي حوزه
سيارات منظومه شمسي انجام دادند. ويجر 1و 2 بسوي مشتري و زحل رفتند و سپس ويجر 2 به تنهايي سفرش را به اورانوس و نپتون ادامه داد. كاوشگرها تصاوير مفصلي از سيارات حلقه‌ها و اقمارشان ارسال نمودند و قمرها و حلقه‌هاي تازه‌اي در هر سياره كشف كردند. سفر پيچيده ويجر 2 تنها به اين علت امكان پذير شد كه به هنگام پرتاب تمام سيارات گازي بزرگ به شيوه‌اي منظم شدند كه كاوشگر بعد از عبور از هر سياره در مدار سياره ديگري قرار مي‌گرفت. اين منظم شدن سيارات خارجي ديگر تا سال 2155 اتفاق نمي‌افتد، به هنگام ملاقات با هر سياره سفينه از جاذبه هر كدام از آن غولهاي گازي براي افزايش سرعت و قرار گرفتن در مسير سياره بعدي استفاده مي‌كرد.

اين كاوشگر بخاطر فاصله‌اش از خورشيد بيشتر از پيل هسته‌اي استفاده كرد تا صفحه خورشيدي.

اطلاعات كلي در مورد كاوشگرها
كاوشگر ويجر 1 در 5 دسامبر سال 1977 ميلادي توسط ايالات متحده براي كاوش و بررسي دقيق سيارات گازي مشتري ، زحل و فضاي ژرف فراتر از آنها به فضا پرتاب شد. اين كاوشگر در تاريخ 5 مارس 1979 به نزديك ترين فاصله خود نسبت به مشتري رسيد و پس از بررسي و ارسال داده‌هايي بسيار ارزشمند و بنيادين از اين سياره به زمين ، بسوي سياره زحل پيش رفت و پس از گذر از اين سياره در 12 نوامبر 1980 به وراي منظومه شمسي و فضاي بيكران بين ستاره‌اي پيش رفت تا سفر بي پايان خود را ادامه دهد. كاوشگر ويجر 2 در تاريخ 25 آگوست1977(اين بار براي كاوش و بررسي دقيق تر تمامي سيارات گازي منظومه شمسي ، مشتري ،زحل ، اورانوس و نپتون) به فضا پرتاب شد و پس از گذر از سياره مشتري و زحل به ترتيب در تاريخ 9 ژوئيه 1979 و 25 آگوست 1981 خود را به سياره اورانوس در24 ژانويه 1986 رساند و پس از عبور از سياره نپتون در 25 آگوست سال 1989 همانند ويجر1 سفر خود را بسوي ژرفاي فضا در پيش گرفت.

داده‌هاي بسيار ارزشمندي كه اين دو كاوشگر در مأموريت موفقشان ، در اختيار دانشمندان قرار دادند، پايه گذار بخش نويني از ديتاها و كاوشهاي ما پيرامون سيارات گازي منظومه شمسي بوده است، بطوري كه مي‌توان اين دو كاوشگر را پيشگام اين عرصه نوين دانست.

منبع : دانش نامه ي رشد

GHAHRAMAN
29 August 2007, 05:22 AM
یکم مقداری هم از عکاسی نجومی صحبت کنید فکر می کنم جذاب باشه.
مثلا عکاسی از ستاره ها در نیمه شب با دیافراگم باز.

mohammad51
30 August 2007, 03:07 AM
کشف نزدیک‌ترین ستاره‌ی نوترونی

دانشمندان نزديک‌ترين ستاره‌ي نوتروني شناخته شده را کشف کردند. فاصله‌ي اين ستاره‌ي نوتروني ازما بين ۲۵۰ تا ۱۰۰۰ سال نوري است و خصوصيات عجيبي دارد که تاکنون مشاهده نشده بود.
http://www.nojum.ir/Common/Thumbnails/?src=/images/articles/138653171245831/untitled.jpg&MaxWidth=350

ستارگان نوترونی دسته‌ایی از ستارگان هستند که از بقایای یک انفجار ابرنواختری پدید می‌آیند و ستاره شناسان معمولا آن‌ها را در کنار بقایای یک ابرنواختر یا یک ستاره ی همدم می‌یابند. تاکنون تنها ۷ ستاره‌ی نوترونی تک و بدون همدم شناخته شده است.
دانشمندان دانشگاه‌های ایالات متحده و کانادا٬ در بررسی یک منبع پرتوی ایکس که ماهواره‌ی « رزت »(ROSAT) آلمان و ‌آمریکا آن را کشف کرده بود، پس از کمک گرفتن از ماهواره‌ی سویفت ناسا و سپس تلسکوپ چاندرا و در نهایت رصدخانه‌ی جمینی شمالی هاوایی به این نتیجه رسیدند که جرم مورد بررسی یک ستاره‌ی نوترونی است که از صفحه‌ی راه شیری خارج شده است. این ستاره‌ی نوترونی که «کالورا»(Calvera ) نام دارد٬ بین ۲۵۰ تا ۱۰۰۰ سال نوری از ما فاصله دارد.
در این بررسی، بیش از ۱۸۰۰۰ منبع تابش پرتوی ایکس در طول موج‌های مختلف مورد بررسی قرار گرفت. این ۱۸۰۰۰ منبع را ماهواره‌ی آلمانی-آمریکایی «رزت» در سال‌های دهه ی ۹۰ کشف کرده بود. پس از بررسی در طول موج‌های مختلف مشخص شد که منبعی با نام ۱RXS J۱۴۱۲۵۶.۰+۷۹۲۲۰۴ در طول موج‌های پرتو ایکس درخشش بسیار بیش‌تری از سایر بخش‌های طیف الکترومغناطیس مانند نور مرئی، فرو سرخ و رادیویی دارد.
سپس با کمک گرفتن از ماهواره‌ی سویفت ناسا، اطلاعات بیش‌تری از این منبع ناشناخته به دست آمد و مشخص شد درخشش آن برابر با همان میزانی است که سال‌ها پیش رزت اندازه گیری کرده بود. آنگاه بزرگ‌ترین تلسکوپ زمین را برای بدست آوردن اطلاعات نوری در خدمت گرفتند. اما تلسکوپ ۱/۸ متری جمینی در هاوایی هیچ اثری از منبع مرموز رصد نکرد. حتی کوچک‌ترین اثری از این منبع در تصاویر یافت نشد و معلوم شد که این منبع هر چه که باشد تنها در طول موج پرتو ایکس می درخشد.
با توجه به اطلاعات به دست آمده، هیچ نظریه‌ای نمی‌توانست به طور کامل وضعیت را شرح دهد. به احتمال زیاد، این جسم نوع پیچیده‌ای از ستارگان نوترونی است همچنین بعید نیست نوع جدیدی از اجرام در فضا باشد. مورد عجیب دیگری هم درباره‌ی کالورا وجود دارد. ستارگان نوترونی به طور معمول در صفحه‌ی راه شیری پدید می‌آیند ولی کالورا در بخش‌های خارجی صفحه‌ی کهکشان واقع شده است. ممکن است کالورا در صفحه‌ی راه شیری تشکیل شده و سپس بر اثر نیرویی به خارج از صفحه رانده شده باشد.
با کشف کالورا، دانشمندان می‌گویند ممکن است تعداد زیادی از این گونه اجرام در گیتی وجود داشته باشد که با بررسی‌هاي بيش‌تر در سال های آینده اطلاعات ارزشمندی از چگونگی شگل گیری این اجرام و ساختار آنها بدست خواهند آورد.


منبع: Sky and Telescope و Universe Today

mohammad51
30 August 2007, 03:30 AM
ماده تاريك

در آزمايشگاههايي در اعماق زمين، دانشمندان مجهز به پيشرفته‌ترين دستگاهها، سرگرم رقابت براي يافتن "ماده تاريك"، هستند. ماده‌اي نامريي كه مانند يك چسب كيهاني، مانع از هم پاشيدن كهكشانها مي‌شود

http://www.vmrpcr.ir/upload/thumb/thumb_8898300.jpg

هركس ماهيت ماده تاريك را كشف كند، يكي از بزرگترين معماهاي دانش نوين را حل كرده است و مطمئنا به سمت جايزه نوبل روانه خواهد شد.
اما اين كار، صرفا يك فقط يك آزمون مغزي نيست. كشف رمز ماده تاريك، به همراه دستيابي به درك بهتري از يك نيروي مرموز ديگر به نام "انرژي تاريك" ، مي‌تواند به كشف سرنوشت كهكشانها كمك كند.
تلاشهايي كه در گذشته براي يافتن اين ماده، كه بر اساس فرضيات موجود بايد وجود داشته باشد، انجام شده تاكنون بي‌نتيجه بوده است اما اين موضوع نتوانسته است حدود بيست گروه پژوهشي را از دنبال كردن اثري از اين ماده در تاريكي معادن متروكه و چاههاي عمودي تونلها، منصرف كند.
ماشين‌هاي امروزي ردياب "ماده تاريك" در مقايسه با نسل‌هاي قديمي بسيار نيرومندتر هستند اما بهترين آنها نيز تاكنون نتوانسته‌است كوچكترين اثري از اين ماده را ثبت كند. اكنون بسياري از تيم‌ها در حال ساختن ردياب‌هاي بزرگتر هستند و يا سعي مي‌كنند براي شكار "ماده تاريك" فناوريهاي مدرن را به كار گيرند.
"شان كرول"، يك دانشمند فيزيك نظري در موسسه فناوري كاليفرنيا كه خود شخصا در اين تجربه‌هاي علمي شركت ندارد، مي‌گويد "اكنون در عصر طلايي جست‌وجوي ماده تاريك به سر مي‌بريم و به نظر مي‌رسد كه شرايط براي وقوع يك اتفاق بزرگ در اين زمينه فراهم است."
دانشمندان معترفند كه هنوز در مورد ماده تاريك، در تاريكي به سر مي‌برند. براساس تئوري حاكم كنوني، اين ماده از ذراتي بسيار كوچك و عجيب ساخته شده كه از زمان "انفجار بزرگ" (‪ (Big Bang‬درحدود ‪ ۱۳/۷‬ميليارد سال قبل باقي مانده‌اند.
ماده تاريك كه گمان مي‌رود يك چهارم جرم كيهان را تشكيل مي‌دهد، به اين دليل به اين اسم ناميده مي‌شود كه هيچ نور يا حرارتي از خود خارج نمي‌كند.
ستاره‌شناسان بخاطر كنش و واكنش جاذبه‌اي اين ماده با ستارگان و كهكشانها پي به وجود آن برده‌اند.
اما دانستن اين موضوع كه ماده تاريك وجود دارد، با دانستن اين كه ماهيت اين ماده چيست، فاصله زيادي دارد. در اكثر تجربيات علمي، دانشمندان به دنبال ذرات فرضيه‌اي به نام ‪ WIMPS‬هستند. اين ذرات كه اسم آنها از خلاصه‌اي از "ذرات پرجرم با تعامل ضعيف" تشكيل شده است، بزرگترين كانديداي ماده تاريك هستند.
ماشين‌هاي مجهزي كه در زير زمين كار گذاشته شده‌اند، همه منتظر لحظه نادري هستند كه يك ‪ WIMP‬به هسته اتم برخورد كند و موجب يك پس‌زني الاستيك شود.اين آزمايشها بايد زير زمين انجام گيرد تا اشعه‌هاي كيهاني روي نتايج آنها اثر نگذارند.
"نيل اسپونر"، محقق ماده تاريك از دانشگاه شفيلد انگلستان داستان را به اين گونه خلاصه مي‌كند: " سوزني در انبار كاه افتاده است و ما سعي مي‌كنيم براي پيدا كردن سوزن، كاه را كنار بزنيم. اكنون براي رد كردن آنچه زايد است و يافتن رويدادي كه در پي آن هستيم، بايد فناوري بهتري داشته باشيم."
آزمايشهاي علمي زيرزميني در يك معدن آهن متروكه در ايالت مينه‌سوتاي آمريكا و در غارهاي كانادا، فرانسه، ايتاليا، ژاپن و روسيه به آرامي جريان دارد. ماه گذشته بنياد ملي علم آمريكا، معدن طلاي متروكه‌اي در داكوتاي جنوبي را به عنوان مكان يكي از بزرگترين و عميق‌ترين نمونه از اين آزمايشگاهها در جهان، انتخاب كرد. اين معدن به اندازه يك دسته شش تايي از ساختمانهاي امپايراستيت در زير زمين است.
رقابت براي يافتن ماده تاريك، بسيار شديد است و فيزيكدانان تلاش مي‌كنند بهترين و مناسب‌ترين فناوري براي اين آزمايشها را بيابند.
تاكنون براي يافتن اثر محسوسي از ارتعاشات ناشي از برخورد يك ‪ ،WIMP‬از سيليكون فوق سرد و كريستالهاي ژرمانيوم استفاده كردند. در شيوه‌هاي مدرن تر، از گازهايي مانند زنون و يا فناوري‌هاي نوظهوري مانند اتاقك‌هاي حبابي مايع فوق داغ، استفاده شد اما به گفته يك دانشمند فيزيك ذرات در دانشگاه شيكاگو، هيچيك از اين روشها كامل نيستند و هريك مشكلات و محدوديتهاي خاص خود را دارند.
دانشمندان مي‌دانند ممكن است روزي از آنها سوال شود كه آيا واقعا مطمئنند آنچه در پي آن هستند، واقعي است؟
استيو اهلن، از دانشگاه بوستون كه به اتفاق همكارانش در موسسه فناوري ماساچوست ‪ MIT‬سرگرم ساخت نمونه‌اي از يك دستگاه مدرن زيرزميني براي تحقيقات در زمينه ماده تاريك است، مي‌گويد " هرقدر آزمايش عظيم باشد، بازهم ممكن است هيچ چيزي پيدا نشود."
تاكنون چند بار زنگها بيهوده به صدا درآمده‌اند. در سال ‪، ۲۰۰۰‬ دانشمندان ايتاليايي كه در يك آزمايشگاه زيرزميني در نزديكي رشته‌كوه "گران ساسو" فعاليت مي‌كنند، ادعا كردند كه نشانه‌اي از ماده تاريك را رديابي كرده‌اند.
اما هيچكس نتوانست اين نتيجه را تكرار كند و در محافل علمي شمار اندكي ممكن است اين ادعا را قبول داشته باشند. از آن زمان به بعد، محققان ايتاليايي سرگرم كار روي يك ردياب نسل دوم بوده‌اند و پيش‌بيني مي‌كنند تا سال آينده نتايج تازه‌اي را ارايه نمايند.
در بهار امسال، يك گروه رقيب به رهبري "النا اپرايل"، از دانشگاه كلمبيا كه در "گران ساسو" نيز فعاليت مي‌كند، در يك نشست علمي گفت پروژه گازمايع ابداعي گروه وي هب نام ‪ XENON10‬در مقايسه با ردياب ‪ CDMS‬حساس تر است و صداهاي زمينه‌اي بيشتري را حذف مي‌كند.
اپرايل كه با اعلام اين موضوع ديگر پژوهشگران را شگفت زده كرد، گفت "هرقدر حساسيت دستگاهها بيشتر باشد، حقيقت نزديكتر مي‌شود."
برنار سادوله از دانشگاه تكنولوژي كاليفرنيا در بركلي و سخنگوي ‪CDMS‬ معتقد است استفاده از چند فناوري در جست‌وجوي ماده تاريك بسيار مفيد است زيرا مي‌توان نتايج به دست آمده از راههاي مختلف را در كنار هم قرار داد و آنها را با يكديگر كنترل كرد. او مي‌گويد كه گروه پژوهشي او از سال گذشته سرگرم جمع‌آوري اطلاعات از طريق دستگاههاي ارتقاء يافته ردياب بوده است و پيش‌بيني مي‌كند كه اين گروه رهبري خود را از لحاظ حساسيت دستگاه ردياب دوباره به دست آورد.
تلاش براي يافتن ماده تاريك، به دهه ‪ ۱۹۳۰‬برمي‌گردد كه در آن زمان، "فريتس تسويكي" از دانشگاه فني كاليفرنيا "كل‌تك"، درحالي كه با تلسكوپ به آسمان نگاه مي‌كرد، با مشاهده حركات كهكشاني به اين نتيجه رسيد كه در كيهان جرم گمشده‌اي وجود دارد. جا افتادن اين فكر در اذهان ديگر دانشمندان و دانش پژوهان مدتها طول كشيد اما اكنون جست‌وجوي ماده تاريك، به يك شكار علمي پررقابت زيرزميني تبديل شده است.
ساخت ردياب‌هاي ماده تاريك پرهزينه است و ارتقاء و عملياتي كردن آنها از آن هم پرهزينه تر است. اكنون بودجه بسياري از پروژه‌ها توسط مجموعه‌اي از منابع مختلف تامين مي‌شود. براي مثال، بنياد ملي علوم از سال مالي ‪۲۰۰۰‬ روي شش پروژه، از جمله ‪ CDMS‬و ‪ XENON10‬حدود ‪ ۲۱‬ميليون دلار سرمايه‌گذاري كرده است.

mohammad51
31 August 2007, 01:02 AM
آيا دانشمندان در فضا نيز به دنبال ماده تاريك مي‌گردند.

ناسا قصد دارد سال آينده تلسكوپ "گلاست ‪ GLAST‬رابراي مطالعه در مورد انفجارهاي اشعه گاما، كه ممكن است از برخوردهاي ماده‌تاريك حاصل شده باشد، به فضا بفرستد.
اين امكان نيز وجود دارد كه دانشمندان حتي قبل از آنكه وجود ماده تاريك را در كهكشانها و يا در زير زمين تاييد كنند، آن را در آزمايشگاه توليد كنند، مثلا در برخورددهنده بزرگ هالدرون كه در اعماق زمين در مرز سوييس و فرانسه قرار دارد.

پژوهشگران در همه جستجوهاي خود فقط به دنبال ‪ WIMPS‬نيستند.

"آزمايشگاه ملي لارنس ليورمور" با اجراي پروژه‌اي تحت عنوان "تجربه ماده‌تاريك اكسيون" ، به دنبال يك ذره فرضيه‌اي ديگري به نام "اكسيون ‪ "axion‬است.
نخستين مرحله اين پروژه در سال ‪ ۲۰۰۳‬بدون ثبت هيچ نشانه‌اي از ماده تاريك، پايان گرفت. اما اخيرا وزارت انرژي آمريكا براي ارتقاء كيفي اين آزمايشها، چراغ سبز نشان داده است.
هيچكس نمي‌داند جست‌وجوي ماده تاريك تا چه زمان ادامه خواهد يافت.
لسلي روزنبرگ، يك سخنگوي پروژه "اكسيون" گفت "هنوز جام جهان نما كدر است اما روزي ماهيت ماده تاريك روشن خواهد شد."
در آزمايشگاههايي در اعماق زمين، دانشمندان مجهز به پيشرفته‌ترين دستگاهها، سرگرم رقابت براي يافتن "ماده تاريك"، هستند. ماده‌اي نامريي كه مانند يك چسب كيهاني، مانع از هم پاشيدن كهكشانها مي‌شود.
هركس ماهيت ماده تاريك را كشف كند، يكي از بزرگترين معماهاي دانش نوين را حل كرده است و مطمئنا به سمت جايزه نوبل روانه خواهد شد.
اما اين كار، صرفا يك فقط يك آزمون مغزي نيست. كشف رمز ماده تاريك، به همراه دستيابي به درك بهتري از يك نيروي مرموز ديگر به نام "انرژي تاريك" ، مي‌تواند به كشف سرنوشت كهكشانها كمك كند.
تلاشهايي كه در گذشته براي يافتن اين ماده، كه بر اساس فرضيات موجود بايد وجود داشته باشد، انجام شده تاكنون بي‌نتيجه بوده است اما اين موضوع نتوانسته است حدود بيست گروه پژوهشي را از دنبال كردن اثري از اين ماده در تاريكي معادن متروكه و چاههاي عمودي تونلها، منصرف كند.
ماشين‌هاي امروزي ردياب "ماده تاريك" در مقايسه با نسل‌هاي قديمي بسيار نيرومندتر هستند اما بهترين آنها نيز تاكنون نتوانسته‌است كوچكترين اثري از اين ماده را ثبت كند. اكنون بسياري از تيم‌ها در حال ساختن ردياب‌هاي بزرگتر هستند و يا سعي مي‌كنند براي شكار "ماده تاريك" فناوريهاي مدرن را به كار گيرند.
"شان كرول"، يك دانشمند فيزيك نظري در موسسه فناوري كاليفرنيا كه خود شخصا در اين تجربه‌هاي علمي شركت ندارد، مي‌گويد "اكنون در عصر طلايي جست‌وجوي ماده تاريك به سر مي‌بريم و به نظر مي‌رسد كه شرايط براي وقوع يك اتفاق بزرگ در اين زمينه فراهم است."
دانشمندان معترفند كه هنوز در مورد ماده تاريك، در تاريكي به سر مي‌برند. براساس تئوري حاكم كنوني، اين ماده از ذراتي بسيار كوچك و عجيب ساخته شده كه از زمان "انفجار بزرگ" (‪ (Big Bang‬درحدود ‪ ۱۳/۷‬ميليارد سال قبل باقي مانده‌اند.
ماده تاريك كه گمان مي‌رود يك چهارم جرم كيهان را تشكيل مي‌دهد، به اين دليل به اين اسم ناميده مي‌شود كه هيچ نور يا حرارتي از خود خارج نمي‌كند.
ستاره‌شناسان بخاطر كنش و واكنش جاذبه‌اي اين ماده با ستارگان و كهكشانها پي به وجود آن برده‌اند.
اما دانستن اين موضوع كه ماده تاريك وجود دارد، با دانستن اين كه ماهيت اين ماده چيست، فاصله زيادي دارد. در اكثر تجربيات علمي، دانشمندان به دنبال ذرات فرضيه‌اي به نام ‪ WIMPS‬هستند. اين ذرات كه اسم آنها از خلاصه‌اي از "ذرات پرجرم با تعامل ضعيف" تشكيل شده است، بزرگترين كانديداي ماده تاريك هستند.
ماشين‌هاي مجهزي كه در زير زمين كار گذاشته شده‌اند، همه منتظر لحظه نادري هستند كه يك ‪ WIMP‬به هسته اتم برخورد كند و موجب يك پس‌زني الاستيك شود.اين آزمايشها بايد زير زمين انجام گيرد تا اشعه‌هاي كيهاني روي نتايج آنها اثر نگذارند.
"نيل اسپونر"، محقق ماده تاريك از دانشگاه شفيلد انگلستان داستان را به اين گونه خلاصه مي‌كند: " سوزني در انبار كاه افتاده است و ما سعي مي‌كنيم براي پيدا كردن سوزن، كاه را كنار بزنيم. اكنون براي رد كردن آنچه زايد است و يافتن رويدادي كه در پي آن هستيم، بايد فناوري بهتري داشته باشيم."
آزمايشهاي علمي زيرزميني در يك معدن آهن متروكه در ايالت مينه‌سوتاي آمريكا و در غارهاي كانادا، فرانسه، ايتاليا، ژاپن و روسيه به آرامي جريان دارد. ماه گذشته بنياد ملي علم آمريكا، معدن طلاي متروكه‌اي در داكوتاي جنوبي را به عنوان مكان يكي از بزرگترين و عميق‌ترين نمونه از اين آزمايشگاهها در جهان، انتخاب كرد. اين معدن به اندازه يك دسته شش تايي از ساختمانهاي امپايراستيت در زير زمين است.
رقابت براي يافتن ماده تاريك، بسيار شديد است و فيزيكدانان تلاش مي‌كنند بهترين و مناسب‌ترين فناوري براي اين آزمايشها را بيابند.
تاكنون براي يافتن اثر محسوسي از ارتعاشات ناشي از برخورد يك ‪ ،WIMP‬از سيليكون فوق سرد و كريستالهاي ژرمانيوم استفاده كردند. در شيوه‌هاي مدرن تر، از گازهايي مانند زنون و يا فناوري‌هاي نوظهوري مانند اتاقك‌هاي حبابي مايع فوق داغ، استفاده شد اما به گفته يك دانشمند فيزيك ذرات در دانشگاه شيكاگو، هيچيك از اين روشها كامل نيستند و هريك مشكلات و محدوديتهاي خاص خود را دارند.

mohammad51
31 August 2007, 04:00 PM
مسافرت فضا پيما هاي ويجر به سي و مين سال خود رسيد.

دو فضا پيماي ناسا با نام هاي ويجر 1 و ويجر 2 در آستانه رسيدن به سي ومين سال پرتاب خود هستند.فضا پيماي ويجر 2 در تاريخ 20 آگوست 1977 و فضاپيماي ويجر 1 در تاريخ 5 سپتامبر 1977 از سازمان فضايي ناسا به فضا پرتاب شدند.اين دو فضا پيما اكنون در ادامه كار خود اطلاعات را از مكاني دورتر ار سياره پلوتو و در خارج منظومه شمسي به زمين ارسال مي كنند.
پيشرفت و رسيدن اين دو فضاپيما به مكان هايي دور و خارج از منظومه شمسي بسيار قابل توجه و دستاوردي بسياربا اهميت و بي سابقه درتاريخ مي باشد.اكنون اين دو فضاپيما در حال رسيدن به ابتدا و مرز فضاي بين ستاره اي هستند

اطلاعاتي در باره كاوشگرهاي ويجر

http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/6/6e/Voyjer.jpg

اين كاوشگر بخاطر فاصله‌اش
از خورشيد بيشتر از پيل هسته‌اي استفاده
كرد تا صفحه خورشيدي.

دو كاوشگر ويجر كه در سال 1977 به فضا پرتاب شدند با موفقيت مأموريت كاوش مشتري ٬ زحل٬ سياره اورانوس و نپتون را تا انتهاي حوزه
سيارات منظومه شمسي انجام دادند. ويجر 1و 2 بسوي مشتري و زحل رفتند و سپس ويجر 2 به تنهايي سفرش را به اورانوس و نپتون ادامه داد. كاوشگرها تصاوير مفصلي از سيارات حلقه‌ها و اقمارشان ارسال نمودند و قمرها و حلقه‌هاي تازه‌اي در هر سياره كشف كردند. سفر پيچيده ويجر 2 تنها به اين علت امكان پذير شد كه به هنگام پرتاب تمام سيارات گازي بزرگ به شيوه‌اي منظم شدند كه كاوشگر بعد از عبور از هر سياره در مدار سياره ديگري قرار مي‌گرفت. اين منظم شدن سيارات خارجي ديگر تا سال 2155 اتفاق نمي‌افتد، به هنگام ملاقات با هر سياره سفينه از جاذبه هر كدام از آن غولهاي گازي براي افزايش سرعت و قرار گرفتن در مسير سياره بعدي استفاده مي‌كرد.

اطلاعات كلي در مورد كاوشگرها

كاوشگر ويجر 1 در 5 دسامبر سال 1977 ميلادي توسط ايالات متحده براي كاوش و بررسي دقيق سيارات گازي مشتري ، زحل و فضاي ژرف فراتر از آنها به فضا پرتاب شد. اين كاوشگر در تاريخ 5 مارس 1979 به نزديك ترين فاصله خود نسبت به مشتري رسيد و پس از بررسي و ارسال داده‌هايي بسيار ارزشمند و بنيادين از اين سياره به زمين ، بسوي سياره زحل پيش رفت و پس از گذر از اين سياره در 12 نوامبر 1980 به وراي منظومه شمسي و فضاي بيكران بين ستاره‌اي پيش رفت تا سفر بي پايان خود را ادامه دهد. كاوشگر ويجر 2 در تاريخ 25 آگوست1977(اين بار براي كاوش و بررسي دقيق تر تمامي سيارات گازي منظومه شمسي ، مشتري ،زحل ، اورانوس و نپتون) به فضا پرتاب شد و پس از گذر از سياره مشتري و زحل به ترتيب در تاريخ 9 ژوئيه 1979 و 25 آگوست 1981 خود را به سياره اورانوس در24 ژانويه 1986 رساند و پس از عبور از سياره نپتون در 25 آگوست سال 1989 همانند ويجر1 سفر خود را بسوي ژرفاي فضا در پيش گرفت.

داده‌هاي بسيار ارزشمندي كه اين دو كاوشگر در مأموريت موفقشان ، در اختيار دانشمندان قرار دادند، پايه گذار بخش نويني از ديتاها و كاوشهاي ما پيرامون سيارات گازي منظومه شمسي بوده است، بطوري كه مي‌توان اين دو كاوشگر را پيشگام اين عرصه نوين دانست.

منبع :http://www.spaceref.com/news/viewpr.html?pid=23295

mohammad51
4 September 2007, 12:18 AM
قمر جدید سیاره زحل کشف شد

http://www.hamshahri.org/images/upload/news/posa/8604/Saturn_5.gif

سازمان فضایی اروپا (ESA) از کشف شصتمین قمر سیاره زحل که موقتا نام "فرانک" به آن داده شده است، خبر داد.
به گزارش خبرگزاری فرانسه این قمر تازه کشف شده برای دومین سیاره بزرگ منظومه شمسی بوسیله گروهی از ستاره‌شناسان به سرپرستی کارل موری ار کالج کویین مری در دانشگاه لندن شناسایی شد.
به گزارش ESA این گروه که از جستجوگر قدرتمند کاسینی که به دور سیاره زحل در حال گردش است، استفاده می‌کردند، " نقطه‌ای بسیار کم‌نور" را نزدیک قمرهای متون و پالن در تصاویر اخیرا برداشته‌شده بوسیله آن شناسایی کردند.
آنها با مرور تصاویر قبلی برداشته شده بوسیله کاسینی در سه سال اخیر توانستند وجود جرمی جدید را تایید کنند.
قمر فرانک حدود 2 کیلومتر قطر دارد و به نظر می‌رسد مانند اغلب قمرهای زحل عمدتا از سنگ و یخ ساخته شده باشد.
نام فرانک یک نام موقتی است و عنوان مناسب‌تری برای این قمر بعدها بوسیله اتحادیه بین‌المللی ستاره‌شناسی (IAU) مستقر در پاریس انتخاب خواهد شد.

mohammad51
4 September 2007, 12:19 AM
مریخ و زمین دو منشأ کاملاً متفاوت دارند


گروهی از سیاره‌شناسان بین‌المللی در بررسی‌های خود نشان دادند که زمین و مریخ با وجود شباهت های ظاهری زیاد، دو منشأ کاملاً متفاوت دارند.
به گزارش مهر، نتایج تحقیقات سیاره شناسان دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس ، دانشگاه آکسفورد در انگلیس و پلی تکنیک زوریخ در سوئیس که در مجله علمی "نیچر" منتشر شده است، نشان می‌دهد که ترکیبات ایزوتوپی زمین و ماه شباهت های بسیاری با هم دارند که تصور می‌شود اتم‌های این دو جرم آسمانی در مراحل خاستگاهی شکل‌گیری، شبیه به یکدیگر شده باشند.
این درحالی است که ایزوتوپ‌های زمین و مریخ هیچ شباهتی به هم ندارند.
بنابراین گزارش، روی زمین صخره هایی که آتشفشان ها و کوهها را می‌سازند، همانند منابع اقیانوسی از سیلیسیوم، اکسیژن و عناصر شیمیایی دیگر ساخته شده‌اند و سیلیکات ها تا عمق 2 هزار و900 کیلومتری توسعه یافته اند. این عمق در حدود نیمی از شعاع زمین است. در این عمق پرتگاهی با چگالی هسته فلز آهن وجود دارد.
این بررسی‌ها نشان می‌دهد که ایزوتوپ‌های سنگین‌تر سیلیکات‌های زمین از فوران ایزوتوپ‌های سنگین‌تر سیلسیوم شکل گرفته است.
هرچند هسته مریخ و شبه ستاره "وستا" هم مثل زمین از فلز آهن تشکیل شده است، باوجود این، ویژگی های سلیکاتی زمین تفاوت های زیادی با سنگهای سیلیکاتی این دو جرم آسمانی دارند.
این دانشمندان در توضیح این تفاوت احتمال داده اند که سیلیسیوم زمین به دو بخش تقسیم شده است. در بخش اول یک عنصر کوچک از فلز هسته ناپدید شده است و در بخش دوم پیوندهای سیلیسیوم - اکسیژن در جبه و پوسته زمین شکل گرفته اند

mohammad51
4 September 2007, 12:20 AM
زندگي در مريخ؛ شبيه سازي مي‌شود



آژانس فضايي اروپا به دنبال چند داوطلب مي‌گردد تا از آنها براي شبيه سازي زندگي در مريخ استفاده كند.
به گزارش بي بي سي اين چند داوطلب بايد به مدت 17 ماه در يك محفظه بسيار بزرگ كه زندگي در آْن شبيه‌سازي شده است زندگي كنند.
اين افراد در چند مدول فضايي كه به هم زنجير شده‌اند در يك مركز فضايي در مسكو زندگي و كار خواهند كرد. وقتي كه درهاي اين مدول‌ها بسته شود تنها كانال ارتباطي افراد با "زمين" يك خط راديويي است كه تأخير چند دقيقه‌اي امواج راديويي ميان زمين و مريخ در آن لحاظ مي‌شود. سراسر اين محفظه هم با دوربين كنترل مي‌شود.
حجم اين محفظه 550 متر مكعب است و در انستيتو مشكلات زيستي پزشكي روسيه قرار دارد. هدف از اجراي اين طرح مطالعه و شناخت رفتارهاي انساني است كه در سفر به مريخ پيش خواهد آمد.

mohammad51
5 September 2007, 01:28 AM
دنباله این ستاره در حال مرگ مسافت خارق العاده ای به طول 13 سال نوری را دربرمی گیرد

http://www.bbc.co.uk/worldservice/images/2007/08/20070816234927_mira_400.jpg


اخترشناسان می گویند یک ستاره دورافتاده که با سرعت خارق العاده ای در فضا حرکت می کند دارای دنباله عظیمی به طول 13 سال نوری است. دنباله این ستاره توسط تلسکوپ فضایی "کاشف تکامل کهکشانی" یا "گالکس" (Galaxy Evolution Eplorer) متعلق به ناسا کشف شد. محققان گفتند تاکنون چیزی شبیه این در اطراف هیچ ستاره ای کشف نشده بود.
آنها معتقدند که این ستاره به نام مایرا به آنها کمک خواهد کرد بفهمند یک ستاره هنگام روبرو شدن با سرنوشت نهایی خود چه چیزی را تجربه می کند. مارک سیبرت، منجم رصدخانه های کارنِگی در شهر پاسادینا در جنوب کالیفرنیا و از نویسندگان مقاله ای که در نشریه "نیچر" چاپ شده است گفت: "این یک پدیده کاملا تازه برای ماست، و ما هنوز در تلاشیم فیزیک این پدیده را درک کنیم."

mohammad51
6 September 2007, 08:48 PM
آيا قبل از انفجار بزرگ جهاني وجود داشته است ؟


http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures5/CB6_pic.jpg


همه فيزيكدانان باور ندارند كه زمان با انفجار بزرگ شروع شده باشد. انفجار بزرگ تنها مي توانسته گذري از يك رمبش به جهاني در حال انبساط باشد. اينك " مارتين بوجووالد " از دانشگاه ايالت پنسيلوانياي امريكا در حال بررسي مدلي از «گرانش كوانتومي حلقوي» است تا نشان دهد كه حتي اگر چنان جهاني، پيش از انفجار بزرگ وجود داشته باشد، شناخت جنبه هاي خاص آن غيرممكن خواهد بود. بسياري انفجار بزرگ را همچون «گلوله آتش» در نظر مي گيرند كه حدود ۱۴ ميليارد سال پيش از حالتي داغ و متراكم آغاز شد و به شكل جهان وسيعي كه امروزه مي بينيم، منبسط شد. در فيزيك كلاسيك مشكلي وجود دارد؛ وقتي مدل هاي خود را در جهت گذشته مورد استنتاج قرار مي دهيم، اين مدل ها انفجار بزرگ را به عنوان لحظه يي با انرژي و دماي بي نهايت پيش بيني مي كنند كه آن را «تكينگي» مي نامند. مدل هاي كلاسيكي مي توانند تا يك هزارميلياردم ثانيه اين تكينگي پيش بروند، اما همه مفهوم هاي پيشين معادلات شان از دست مي رود. فيزيكدانان براي شناخت جهان در زمان هاي دور بايد نظريه يي انتخاب كنند كه بتواند سه نيروي قوي تر طبيعت (الكترومغناطيسي، نيروي ضعيف هسته يي و نيروي قوي هسته يي) را با نيروي گرانش تلفيق كند، يعني آنها بايد نظريه گرانش اينشتين (نسبيت عام) را با مكانيك كوانتومي تطبيق دهند و يك نظريه كوانتومي گرانشي به وجود آورند. يكي از نظريه هايي كه به همين منظور پيشنهاد شده است، گرانش كوانتومي حلقوي نام دارد. اين نظريه فرض مي كند زمان در «جهش »هاي كوانتومي محدودي جلو مي رود. در نظريه كلاسيك انرژي مقادير بالاي دلخواهي مي گيرد، اما در نظريه گرانش كوانتومي حلقوي با يك حد فوقاني محدود مي شود. «بوجووالد» در اين باره مي گويد؛ " حدود ۶ سال قبل دريافتم كه گرانش كوانتومي حلقوي مي تواند از تشكيل تكينگي اجتناب كند، اما معادلاتي به كار بردم كه هنوز هم براي نشان دادن دقيق حالت كوانتومي بسيار پيچيده هستند. "
به هر حال فقدان تكينگي اين احتمال را پديد آورده است كه جهان مي توانست حالتي داشته باشد كه تا زمان هاي قبل از انفجار بزرگ امتداد يابد. اين يعني انفجار بزرگ آغاز جهان را نشان نمي دهد، اما انفجار بزرگ بيشتر يك گذر يا جهش جهان بود از حالتي پيش از رمبش به چيز در حال انبساط كه امروزه مي شناسيم. اكنون «بوجووالد» مشغول تحقيق روي اين موضوع است كه آيا مي توان به جهان پيش از انفجار بزرگ نگاهي گذرا افكند يا خير. او كه تحقيقاتش را با مدلي بر اساس گرانش كوانتومي حلقوي شروع كرد، در اوايل امسال گفت كه حالت جهان با تعدادي پارامتر از جمله چگونگي انبساط كنوني جهان، مقدار ماده موجود و شدت گرانش توصيف مي شود. وي به تدريج مدل را ساده سازي كرد و توانست معادلاتي براي حالت جهان بيابد كه در زمان پيش از انفجار بزرگ دقيقاً قابل حل باشد. ما كه هم اكنون در دوره پس از انفجار بزرگ زندگي مي كنيم، از فضا و زمان كاملاً هموار برخورداريم. اما پيش از انفجار بزرگ (اگر چنان زماني وجود داشته باشد) احتمال دارد كه جهان در چنان حالت كوانتومي پرافت و خيزي بود كه حتي مفاهيم معمولي زمان هم معني خود را از دست مي دادند. «بوجووالد» دريافت كه وسعت جهان حاضر عدم قطعيت بنيادي يي در معادلاتش به وجود مي آورد كه ما را از درك چگونگي تغييرات كوانتومي بزرگ پيش از انفجار بزرگ بازمي دارد؛ يعني امكان ندارد كه مثلاً براي پيگيري گذشته همه جنبه هاي جهان پيش از انفجار بزرگ، محاسبات مان را رو به عقب انجام دهيم. اين چيزي است كه «بوجووالد» نامش را «فراموشي كيهاني» مي گذارد. او مي گويد؛ «اين حقيقت كه برخي ويژگي ها به طور كامل پيش بيني ناپذيرند، بسيار غيرمنتظره است.» البته وي اضافه مي كند كه جنبه هاي مرتبط با رفتارهاي كلاسيكي همچون وسعت جهان و آهنگ انقباض را مي توان به طور كلي مشخص كرد. اما «جان بارت»، نظريه پرداز گرانش كوانتومي از دانشگاه ناتينگهام انگلستان يادآور مي شود كه گرانش كوانتومي حلقوي نظريه يي كاملاً مقبول در ميان ساير نظريه ها نيست كه اين موضوع مي تواند نتيجه گيري هاي «بوجووالد» را متزلزل سازد. او مي گويد : گرانش كوانتومي حلقوي مثل كيكي نيم پخته است. براي دستيابي به يك نظريه كوانتومي گرانشي كامل به برخي جنبه ها نياز داريم كه هنوز وجود ندارد.

منبع : www.Parssky.com

mohammad51
6 September 2007, 08:51 PM
قرص هاي چندگانه غبار در اطراف بتا حجار

تلسكوپ فضايي هابل در تصوير جديد خود، دو قرص غبار را بر گرد ستاره بتا حجار آشكار كرد. اين تصوير، گمانه‌زني‌هاي ده ساله اخترشناسان را تاييد كرد كه پيچ‌وتاب موجود در قرص غبار اطراف اين ستاره، احتمالا حلقه غبار ديگري است كه با قرص اصلي زاويه دارد. با اين يافته، اخترشناسان احتمال مي‌دهند كه حداقل يك سياره مشتري‌مانند در اطراف اين ستاره وجود داشته باشد
اگر در نور مريي به ستاره بتا حجار نگاه كنيم، اثري از اين قرص‌هاي غبارآلود نمي‌بينيم؛ زيرا غبار نور ستاره را بازتاب مي‌كند و درخشندگيش بسيار كم‌تر از درخشندگي خود ستاره است. اما مي‌توان با استفاده از تاج‌نگار دوربين پيشرفته نقشه‌برداري هابل، ACS، كسوفي مصنوعي ايجاد كرد، نور ستاره مركزي را حذف كرد و ساختارهاي كم‌نور اطراف آن را آشكار ساخت. تصوير دوربين ACS به وضوح، قرص غبار دومي را نشان مي‌دهد كه چهار درجه از قرص اصلي منحرف شده است. گستردگي اين قرص ۲۴ ميليارد كيلومتر اندازه‌گيري شده است، اما به نظر مي‌رسد تا فاصله دورتري نيز امتداد يافته باشد.
ديويد گوليمووسكي، اخترفيزيك‌دان دانشگاه جانزهاپكينز در توضيح اين عكس مي‌گويد: تصاوير هابل به‌وضوح نشان مي‌دهد آن‌چه پيش از اين پيچ‌وتاب قرص اصلي شناسايي شده بود، حلقه‌اي از غبار است و اين، دليلي است بر اين‌كه سيارات الزاما در يك صفحه تشكيل نمي‌شوند. البته دانشمندان چنين حدسي را مطرح كرده بودند، زيرا در منظومه شمسي خودمان هم تمام سيارات در يك صفحه قرار نگرفته‌اند و صفحه‌هاي مداري آنها نسبت به مدار زمين، چند درجه‌اي اختلاف دارد. شايد اين رويه معمول ستارگان در سال‌هاي تكوين منظومه‌هاي ستاره‌اي خود باشد كه بيش از يك قرص غبار در اطراف خود تشكيل دهند.
دانشمندان مدل‌هاي مختلفي را براي توضيح قرص دوم پيشنهاد كرده‌اند، اما بهترين آنها وجود سياره‌اي سنگين است كه در مدار قرص دوم گردش مي‌كند و گرد و غبار را از قرص اول جذب و در مدار خود پراكنده مي‌كند. ديويد مويلت و ژان چارلز آوگرو، كارشناسان رصدخانه گرنوبل فرانسه در شبيه‌سازي‌هاي رايانه‌اي نشان داده‌اند سياره‌اي بيست برابر پرجرم‌تر از مشتري ، در مداري مايل با ابر اول حركت مي‌كند، تكه‌هاي كوچك سنگ و يخ را با گرانش شديد خود جذب مي‌كند، آنها را به دنبال خود مي‌كشد و در مداري هم‌جهت با حركت خود پراكنده مي‌كند. اين تكه‌هاي كوچك كه ريزسياره نام دارند، با هم برخورد مي‌كنند و درنهايت قرص ماده جديدي را تشكيل مي‌دهند كه هابل در تصوير خود نشان داده است.
اما چرا اين مدل بهتر است؟ گوليمووسكي توضيح مي‌دهد: عمر واقعي دانه‌هاي غبار نسبتا كوتاه است و بيش از چندصدهزار سال نيست. اما در تصوير هابل، اين دانه‌هاي غبار در اطراف ستاره‌اي به عمر ده تا بيست ميليون سال درگردشند. تنها توجيه اين پديده، اين است كه برخورهاي بين ريزسياره‌ها، غبار جديدي توليد مي‌كند و ذخيره قرص غبار تجديد مي‌شود.
فرضيه سياره سنگين هنوز كامل نيست و ابهام‌هايي در آن به‌چشم مي‌خورد، مثلا اين‌كه چرا اين سياره احتمالي در مداري مايل قرار گرفته است. شبيه‌سازي‌هاي رايانه‌اي نشان مي‌دهد سيارات آغازين كه در صفحه‌اي بسيار نازك تشكيل مي‌شوند، مي‌توانند بر اثر اختلالات گرانشي در مدارهايي پراكنده شوند كه نسبت به صفحه اصلي مايل باشد.
ستاره بتا حجار، دومين ستاره درخشان صورت فلكي حجار در نيم‌كره جنوبي آسمان است و با آن‌كه از خورشيد بسيار جوان‌تر است، اما دو برابر از آن سنگين‌تر است و نه بار درخشان‌تر. اين ستاره نخستين‌بار بيست سال پيش مورد توجه قرار گرفت، زماني‌كه ماهواره فروسرخ MIAS تابش‌هاي فروسرخ بيش‌ از اندازه‌اي را از اين ستاره ثبت كرد. اخترشناسان اين تابش اضافي را به وجود يك قرص غبار گرم در اطراف ستاره تعبير كردند. در سال ۱۹۸۴، رصدخانه‌هاي زميني تصاويري را از اين ستاره تهيه كردند و با تاييد وجود قرص غبار، نشان دادند كه اين قرص از لبه ديده مي‌شود. در سال ۱۹۹۵، تلسكوپ فضايي هابل اين ستاره را با دوربين زاويه‌باز و سياره‌اي۲ (WFPC۲) رصد كرد و پيچ‌وتاب آشكاري را در قرص غبار نشان داد. داده‌هاي طيف‌نگار تصويربردار هابل (STIS) در سال ۲۰۰۰ نيز وجود اين پيچ‌وتاب را تاييد كرد.
رصدخانه كك در سال ۲۰۰۲، تصاوير فروسرخي را از ستاره بتا حجار تهيه كرد و نشان داد در اطراف اين ستاره، قرص داخلي كوچك‌تري نيز در ابعاد منظومه شمسي وجود دارد كه تمايلش در جهت مخالف قرص تازه‌ كشف‌شده است. چنين قرصي در تصوير جديد هابل ديده نمي‌شود، زيرا نقاب پوشاننده تاج‌نگار، آن بخش از اطراف ستاره را پوشانده است. با اين حال اگر اين قرص كوچك‌تر وجود داشته باشد، ارتباطي به حلقه تازه كشف‌شده ندارد، زيرا جهت‌گيريشان متفاوت است؛ اما هر دوي اين حلقه‌هاي غبار مي‌توانند شواهدي بر وجود يك يا دو سياره ( و شايد بيشتر) در اين منظومه ستاره‌اي باشد
منبع : http://www.academist.net

mohammad51
6 September 2007, 08:59 PM
خوشه ای ستاره ای که تا کنون در طیف فروسرخ پنهان بود به نمایش کشیده شد


http://www.vmrpcr.ir/upload/thumb/thumb_8846157.jpg

در آخرین تصویر ثبت شده با تلسکوپ فضایی اسپیتزر، خوشه ای ستاره ای که تا کنون در طیف فروسرخ پنهان بود به نمایش کشیده شد. در طول موج نور مرئی این خوشه در قسمت جنوبی صورت فلکی مار به مانند ابری محو خود نمایی می کند.
این خوشه توسط Robert Gutermuth و Tyler Bourke از دانشگاه اختر فیزیک هاروارد اسمیتسون کشف شده است. در هنگام کشف این خوشه از تلسکوپ اسپیتزر کمک گرفته نشد، و آنها نمی دانستند که چه تصمیمی باید گرفته شود، اینکه آیا ستاره هایی جدید در حال شکل گیری هستند یا آنکه آنها قسمتی از یک خوشه ستاره ای اند. اما با یافته های آرایه اسمیتسون SMA و اندازه گیری سرعت سیستم، آنها به کشف جدیدی پی بردند، این یافته حاکی از آن است: هنگامی که شکل گیری ستارگان به سبب ابرهای تشکیل دهنده، در حالت توقف است، ابرها با سرعتی یکنواخت دچار راندگی می شوند.
در تصویر اسپیتزر، این کشف جدید از این سیستم ستاره ای با رنگ سبز مشاهده می شود، رنگ زرد و نارنجی نشانه هایی از نور هستند. خط های سیاه در تصویر گاز و غبار های چگال اند و هنگامی که به سمت محل شکل گیری ستاره جاری می شوند، متراکم و چگال تر خواهند شد. قسمت سبز گازهای هیدروژن بسیار داغ اند. نواحی قرمز رنگ که ناحیه زیادی از تصویر را شامل می شوند، کمیت های ارگانیک مولکولی هستند که هیدروکربن های آروماتیک پولی سایلیک (polycyclic aromatic hydrocarbons ) نامیده می شوند. شما می توانید مانند این ذرات را در دود ماشین ها و قسمت های سوخته کباب مشاهده کنید.
این کشف موجب جلو راندن قسمتی از پروژه نقشه برداری Gould Belt شد. این پروژه مطالعه ای است برای تمام سیستم هایی که ستارگان در آنها در حال شکل گیری اند و فاصله آنها از زمین 1600 سال نوری است. تلسکوپ اسپیتزر و چندین تلسکوپ قدرتمند در زمین اطلاعات زیادی را با همکاری یکدیگر برای منجمان در این موضوع به ارمغان خواهند آورد.

dariushiraz
13 September 2007, 03:20 PM
در اینجا فقط عکس هایی که با گوگل ارث گرفته شده به نمایش گذاشته می شود.

یا حق.

خوب این عکس اول


http://i10.tinypic.com/4mjb888.jpg

سحابی کله اسبی ( عکس قبل ) با زوم بیشتر
http://i15.tinypic.com/2wrjm2u.jpg

مدیران عزیز اگر میدونن بزرگ بودن عکسها ایراد داره لطفا اطلاع بدن حتما ویرایش کنم متشکرم


این هم کهکشان زیبای آندرومدا

http://i18.tinypic.com/6ex4my1.jpg

Circinus Galaxy Spews Gas Into Space
کیفیتش پایینه ولی بازم

http://i16.tinypic.com/4qpw5qs.jpg

vol_voldemort
13 September 2007, 03:51 PM
سلام
این گوگل ارث رو از کجا میشه دانلود کرد

dariushiraz
13 September 2007, 08:44 PM
سلام
این گوگل ارث رو از کجا میشه دانلود کرد

دوست عزیز باید در اینترنت سرچ کنی تا نسخه Google earth 4.2 را پیدا کنی.راستش من یک لینک داشتم که الان دیگه کار نمی کنه.

یا حق.

iroonikids
14 September 2007, 12:16 AM
عكس ها زيباست

mohammad51
14 September 2007, 02:43 AM
نگاه جديد هابل به چهار سحابي سياره نما در اعماق آسمان

http://www.vmrpcr.ir/upload/thumb/thumb_6480018.jpg

سحابی های سیاره نما، برخی از زیبا ترین اجرام در عالم به شمار می آیند. مراقب باشید تا نام آنها شما را دچار اشتباه نسازد، آنها هیچ نسبتی با سیارات ندارند. آنها زمانی شکل می گیرند که، ستاره به پایان عمرش نزدیک شده، لذا به تدریج لایه های بیرونی خود را از دست می دهد و گازهایش در فضا پخش می شوند. تصاویر فوق نیز چهار عکس متفاوت و بسیار خوب از همین اجرام را نشان می دهد که به تازگی از سوی تلسکوپ فضایی هابل منتشر شده اند.
هنگامی که ستاره ای مانند خورشید ما به پایان عمر طولانی خویش نزدیک می شود، لایه های سطحی خود را به گونه ای مهیج به بیرون پرتاب می کند. نور فرابنفش از ستاره، سبب درخشش مواد آن، و همچنبن باعث ثبت در عکس هابل شده است. همچنین این طیف الکترومغناطیسی ابرهای حاوی مواد را پراکنده٬ و آنها را به طرف خارج هدایت می کند، و در نهایت، موارد در فضای بیکران عالم پخش و به مرور ناپدید می شوند.
اگرچه انرژی موجود در ستاره به آن عمری 10 بیلیون ساله می بخشد، اما این سحابی های سیاره نما تنها بعد از 10000 سال به پایان عمر خویش رسیده اند.

در این عکس هابل چهار سحابی سیاره نما ثبت شده است.

در قسمت بالا سمت چپ سحابی He2-47 را ملاحظه می کنید که با نام " ستاره دریایی" (starfish)، نیز شناخته می شود، دلیل این نامگذاری، شکل ظاهری سحابی است. سحابی ستاره دریایی دارای شش گوشه است که اشاره ای بر این موضوع است: ستاره اصلی، سه بار و در سه جهت متفاوت مواد را به بیرون پرتاب کرده است. که در هر کدام از این بیرون ریزی ها نیز، 2 جت، حاوی ماده از ستاره خارج شده است.
بالا سمت راست سحابی NGC5315 را با ساختاری مانند حرف X ، مشاهده می کنید. در مقایسه با سحابی قبلی، این یکی دارای دو بیرون ریزی متفاوت بوده است، که در آن هنگام، دو جت آتشین از مواد ستاره ، در دو جهت مخالف، به بیرون پرتاب شده اند.
سحابی بعدی که در سمت چپ، پایین قرار دارد با نام IC4593 شناخته می شود، این سحابی در شمال صورت فلکی جاثی واقع است، توضیحات خوبی به قلم " فیل پلیت" (Phil Plait ) در مورد این سحابی نوشته شده که می توانید آن را از اینجا دریافت کنید.
و در آخر NGC5307 در قسمت پایین، سمت راست قرار دارد، این سحابی دارای طرحی مارپیچی و زیبا است. ستاره در حال مرگ این سحابی توانایی مملموسی در چرخش داشته است این در حالی است که همزمان با چرخشش، گازهایش را نیز به سمت بیرون پرتاب کرده و سبب تشکیل این ساختار چند جزئی شده است.

سپندار مزد
14 September 2007, 11:59 AM
مقدمه
دانشمندان ابر سیاهچاله‌ای یافته‌اند که بیش از 10 میلیارد برابر خورشید منظومه شمسی جرم دارد. ... و جهان زاده شد: نور و گرما. اگر چه آغاز و پیدایش کیهانی که امروز آن را بدین سان سرشار از الماسهایی درخشان می‌بینیم، پر از نور و درخششی کور کننده بود، اما عمر این نور افشانی آسمانی دیری نپایید و به زودی جهان در خاموشی فرو رفت ... .

http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/d/db//Meghyasejahan.jpg

عصر تاریکی جهان فرا می‌رسد!!
هنوز زمان زیادی از تولد این جهان نو زاییده شده ، نگذشته بود که تاریکترین عصر همه تاریخ بر عالم حکم فرما شد. یک میلیون سال بعد از انفجار بزرگ ، تمام موادی که هم اکنون در جهان وجود دارند، چیزی بیشتر از ابرهای سترگ و تیره هیدروژن خنثی نبودند. جهانی که به سرعت از هم گشوده و منبسط می‌شد، کم کم سردتر شد و نور اولیه آن ، در نخستین شوربای کیهانی ، در تاریکی فرو رفت: "عصر تاریکی" شروع شده بود.

سعی در یافتن اسرار جهان
هر چند سخن گفتن درباره جهان اولیه بسیار دشوار می‌نماید و نیز اختلاف نظرها و نظریه‌ها در مورد آن فراوان است، اما دانشمندان بسیاری با بررسی دقیق نشانه‌های هر چند کوچک از آن دوران سعی در یافتن رازهای سر به مهر "جهان نوزاد" دارند. در این میان یکی از مبهم‌ترین مقاطع تاریخ عالم ، زمانی است که به "عصر تاریکی" معروف شده است. دوره‌ای در حدود یک میلیارد سال که هیچ جرمی که بتواند از خود نور تولید کند، هنوز بوجود نیامده بود: زمانی که اتمها در حال شکل گیری بودند. و چون نوری از آن دوران در اختیار نداریم، بررسی و قضاوت در موردش بسیار سخت و همراه با گمانه زنیهای فراوان خواهد بود.

در واقع سلطه تاریکی بر عالم تا هنگام تشکیل نخستین ستاره‌ها در کهکشانهای اولیه ادامه داشت. بعد از این بود که امواج فرابنفش ستارگان تازه متولد شده ، باعث یونیزه شدن گازهای خنثای میان کهکشانها شد و آنها را به درخشش و روشنایی وا داشت.

عصر تاریکی در تاریخ کیهانشناسی
با این حال هنوز این " دوران گذار" در تاریخ کیهانشناسی نکات مبهم بسیاری دارد: آغاز این دوره چه هنگام بود و عمرش کی به پایان رسید، این تغییرات چطور رخ دادند، ستارگان اولیه در کجا و به چه هنگام شکل گرفتند و چه بر سرشان آمده است؟ … این چنین است که اگر جرمی در لبه این "گودال تاریک" زندگانی عالم یافته شود، آینه‌ای تمام نما خواهد بود از دوران پیش از خود و نشانه‌ای از ابتدای ماده ، چیزی که امروز به آن اینگونه می‌نگریم.


یافتن شاهدان دوران "عصر تاریکی"
چنین جرمی یافت شد: کهکشان LALA J142442.24+353400.2 در صورت فلکی عوا. این کهکشان با استفاده از وسیله‌ای که به اختصار به آن Large Ara Lyman Alpha "لالا" می‌گویند و توسط اخترفیزیکدانان دانشگاه استنفورد کشف شد. گروهی از دانشمندان این دانشگاه موفق شدند جرم بسیار بزرگی را در مرز این دوران تاریخی کشف کنند. آنها ابرسیاهچاله‌ای را در مرکز این کهکشان ابتدایی یافته‌اند که بیش از 10 میلیارد برابر خورشید منظومه شمسی جرم دارد. نور این کهکشان جوان و البته بسیار دور ، از زمانی به ما رسیده است که جهان تنها 6 درصد عمر کنونی خویش را داشت. هنگامی که جهان برای نخستین بار ، نور ستاره‌ها و کهکشانها را به خود می‌دید.

کهکشان یاد شده در طرحی که آسمان را برای یافتن اجرامی که طیف نشری قوی در طیف خود دارند، بررسی می‌کرد، یافت شد. نور ستارگان کهکشانهایی که طیفی تقریبا یک دست و صاف دارند (مثل طیفی که از نور لامپهای سفید بدست می‌آید) نشان دهنده آن است که آن کهکشانها ، محل زایش ستارگان جدیدی هستند که می‌توانند درصد قابل توجهی از نور خود را در چند طول موج مشخص ساتع کنند. این طول موجها به صورت خطوط پر رنگی در طیفشان مشخص می‌شود.

چنین خطوط نشری هنگامی در یک طیف بوجود می‌آیند که هیدروژن (یا چند عنصر دیگر) میان ستاره‌ای ، بر اثر تابش اشعه فرابنفش ستارگان تازه متولد شده در پشت خود ، برانگیخته شوند و انرژی مازاد را در طول موجهای خاصی دوباره بتابانند. (لامپهای نئون نیز رنگهای زیبای خود را از طریق فرآیندی مشابه تولید می‌کنند).

تهیه تصاویر از آسمان شب به کمک کهکشان "لالا"
کار نقشه بردار "لالا" تهیه تصاویری است از آسمان شب که تنها در رنگهای خاصی قرار دارند. رنگهایی که با استفاده از فیلترهایی مخصوص ، که به محدوده کوچکی از رنگها اجازه عبور می‌دهد، بدست می‌آیند. کهکشانهایی که محل شکل گیری ستارگان جوان است، در تصاویری که بدین صورت تهیه می‌شوند بسیار درخشانتر از عکسهایی هستند که به صورت معمولی تهیه می‌شوند.

چون سیر نور در جهانی که در حال گسترش است باعث تغییر در رنگ اصلی‌اش می‌شود، انتخاب رنگ فیلتر ، نشان دهنده میزان فاصله جرم با ما هم خواهد بود. علاوه بر این ، این رنگهای ویژه را می‌توان در پنجره‌های خاصی نیز دید؛ جاهایی از آسمان شب که بطور خاصی تاریک هستند. این تاریکی باعث می‌شود که کهکشانهای کم نور دور دست خیلی راحت‌تر دیده شوند و نتیجه جستجو بهتر و مؤثرتر باشد. طیفی که با استفاده از تلسکوپ جمینی (دوپیکر) از این جرم تهیه شد خطوط نشری قوی از هیدروژن در خود آشکار کرد که با کمک آن فاصله کهکشان در حدود 12.8 میلیارد سال نوری بدست آمد.


انتقال به سرخ
انتقال به سرخ چیزی حدود 850 میلیون سال بعد از انفجار بزرگ! دورانی که کهکشان LALA در آن قرار دارد، همزمان است با پایان عصری که به تاریکی مشهور است. در همین زمان ها بود که اشعه فرابنفش ستارگان تازه متولد شده، هیدروژنی را که فضای میان کهکشانی را پر کرده بود، یونیزه می کرد و در این مرحله به تدریج دمای گازی که تنها 20 درجه بالاتر از صفر مطلق بود (253 – درجه سلسیوس) به بیشتر از 10 هزار درجه سلسیوس رسید. فرآیندی که به "باز یونیده شدن" معروف است.

خطوط نشری که در کهکشان لالا دیده شده است، جزو خطوط آلفا - لیمان است و بوسیله هیدروژن خنثی تولید می‌شود. پیش از باز یونیده شدن ، هیدروژن خنثی که در میان کهکشانها وجود داشت همانند "مه" تیره عمل می‌کرد و باعث پراکندگی در خطوط آلفا – لیمان طیف می‌شد. این مه تاریک در طول موجی که لالا بر روی آن کار کرد می‌بایست تأثیر زیادی می‌گذاشت و تصاویر آن را تار و مبهم می‌کرد. با این وجود تصویری که از کهکشان فوق تهیه شده است تصویر بسیار واضحی است و این نشان می‌دهد در دوره‌ای
که ما به این کهکشان نگاه می‌کنیم، باز یونیده شدن بطور کامل اتفاق افتاده است

دانشنامه رشد

dariushiraz
14 September 2007, 03:11 PM
دوستان من گشتم و لینک دانلود را پیدا کردم.

لینک دانلود گوگل ارث 4.2

http://www.4shared.com/file/23102115/2bd12b42/Google_Earth_42_with_Sky.html

cartwheel galaxy
وای اینم یه زیبایی دیگه
لذت ببرید



http://tinypic.ir/files/0or1vbzfca8sqmg1czx3.jpg

mohammad51
14 September 2007, 04:58 PM
پس از مرگ خورشيد، كره زمين احتمالا به كل از بين نخواهد رفت


ستاره‌شناسان سياره‌اي مشابه زمين را كشف كردند كه پس از مرحله مرگ ستاره خود، همچنان باقي مانده است. اين نخستين باري است كه سياره‌اي كشف مي‌شود كه از مرحله باصطلاح "غول سرخ" خود كه در آن ستاره پير، منبسط مي‌شود و اجرام چرخنده در اطرافش را مي‌بلعد، جان به در برده است.
كشف اين سياره گازي غول آسا كه سه برابر سياره مشتري است، منظري از آينده منظومه شمسي و آنچه با پير و متلاشي شدن خورشيد در زمين اتفاق خواهد افتاد، ارائه مي‌دهد.
دانشمندان دريافتند اين سياره حدود چهار هزار و ‪ ۵۰۰‬سال نوري از زمين فاصله دارد. اين سياره نيز زماني در فاصله كنوني زمين با خورشيد ما (حدود هشت دقيقه نوري) به دور ستاره خود مي‌چرخيده، اما سپس از مسير خود خارج شده است.
"جاناتان فورتني" محقق ناسا در نشريه نيچر نوشت، اكنون، اين تنها منظومه سياره‌اي كشف شده‌اي است كه از مرحله "غول‌سرخ" خود جان به در برده است.
اين كشف نه تنها در مورد منظومه شمسي ما كه در آن عطارد، زهره و حتي زمين در نهايت توسط خورشيد كه هنگام مرگ، سرخ و منبسط مي‌شود، بلعيده خواهند شد، بلكه در مورد منظومه‌هاي ديگري كه در همسايگي ما قرار دارند، اطلاعاتي را در اختيار دانشمندان قرار مي‌دهد.
دانشمندان حدود ‪ ۲۵۰‬سياره را شناسايي كرده‌اند كه دور ستاره‌هايي غير از خورشيد ما مي‌گردند. اغلب آنها از طريق اندازه‌گيري هايي غيرمستقيم مانند تغييرات جزيي در حركت يك ستاره كشف شده‌اند.
"دان كورتز" اخترفيزيك شناس دانشگاه لانكشاير گفت اين گروه تحقيقاتي سياره مذكور را بطور تصادفي و هنگامي كه در حال بررسي ستاره مادر آن موسوم به "‪Pegasi‬ ‪ "V 391‬بودند، كشف كردند.
امواج صوتي در اين ستاره آن را به تغييراتي نبض مانند واداشته و هر دقيقه روشنايي آن را تغيير مي‌داد. با مشاهده اين تغييرات ستاره‌شناسان مي‌توانند سرعت صوت را با هدف ديدن درون ستاره، اندازه‌گيري كنند.
اين گروه دريافت ستاره ‪Pegasi‬ ‪ V 391‬در ميانسالي خود زماني كه وارد فاز "غول‌سرخ" شد و پيش از آنكه شعاع خود را تا بيش از ‪ ۱۰۰‬برابر منبسط كند، جرمي برابر جرم خورشيد داشت. انتظار مي‌رود خورشيد اين كار را در پنج ميليارد سال انجام دهد.
محققان مي‌گويند ستاره مادر اين سياره جرم خود را از دست داد و نيروي گرانشي آن براي جذب آنقدر كم شد باعث شد كه سياره فقط اندكي از مسير خود منحرف شود و علت باقي‌ماندن اين سياره همين امر بوده است.
به گفته كورتز، زماني كه خورشيد (كه دانشمندان فكر مي‌كنند ‪ ۳۰‬درصد بزرگتر از زمان به وجود آمدن آن است) تمامي هيدروژن خود را از دست دهد و در طول مرحله غول‌سرخ، منبسط شود، زمين نيز احتمالا به همين دليل از نابودي كامل نجات خواهد يافت.
آينده‌زمين آنست كه گرماي خورشيد، اقيانوس را به جوش آورد، اما سنگهاي داغ از اين نابودي جان سالم به در مي‌برند.

dariushiraz
15 September 2007, 12:19 AM
خب در این عکس اگر دقت کنید یک جایی نوشته NGC و این یک انفجار از یک ستاره است.

یا حق.

http://i6.tinypic.com/535w60j.jpg

mohammad51
15 September 2007, 12:49 AM
زمان صفر و زمان گذشته تر از گذشته

http://www.hupaa.com/upload/thumb/thumb_1920518.jpg

بنابه نظريه انفجار بزرگ ، گسترش جهان از يك انفجار آتشين آغاز شده و تا امروز ادامه يافته است و احتمال دارد اين گسترش تا بينهايت ادامه داشته باشد. ولي ما يقينا مي‌خواهيم بدانيم پيش از اين انفجار اوليه وضع از چه قرار بوده است. اما براي فهميدن اين موضوع بايد از ديوار زمان صفر عبور كنيم. نه تنها در عرصه فيزيك ، بلكه حتي در عرصه منطق نيز دشواريهاي زيادي در اين سير وجود دارد.

ما نمي‌توانيم تاريخ كائنات را از زمان صفر يعني درست لحظه آفرينش فضا و زمان آغاز كنيم ولي قادريم آن را از لحظه‌هاي بسيار كوتاه و غير قابل تصور يعني 43- ^10 ثانيه پس از انفجار بزرگ آغاز كنيم. قوانين بنيادي فيزيك توانسته‌اند از امروز تا آن لحظه كه كائنات بسيار بسيار كوچك ، داغ و غليظ بوده ، استواري خود را حفظ كنند.

خصوصيات كائنات در زمان صفر

در 43- ^10 ثانيه پس از انفجار بزرگ ، كائنات بيش از 35 - ^ 10 متر قطر نداشته و ده ميليون ميليارد ميليارد بار كوچكتر از يك اتم هيدروژن بوده است. در اين زمان عالم چنان جوان است كه نور نمي‌تواند به دورها سفر كند و افق كيهاني كه كائنات قابل ديد را در بر مي‌گيرد، بسيار نزديك است. در اين زمان حرارت به 32 ^ 10 كلوين ميرسد. كائنات بسيار غليظ و فشرده (96 ^ 10 برابر غلظت آب) و انرژي آن غير قابل اندازه گيري است. چنانچه اگر بخواهيم چنين نيرويي توليد كنيم بايد دستگاههاي تسريع كننده ذرات اوليه‌اي بسازيم كه چندين سال نوري قطر داشته باشند.

زمان صفر يا زمان پلانك

در 43- ^10 ثانيه پس از انفجار ، كائنات چنان فشرده و غلظت چنان انباشته است كه نيروي جاذبه ، كه در حالت معمولي در مقياس ميكروسكوپي قابل اغماض است، مانند نيروها از قبيل نيروهاي هسته‌اي قوي و ضعيف نيروي الكترومغناطيسي ، بسيار قوي مي‌باشد. ولي ما نمي‌توانيم رفتار و مشخصات اتمها و نور را در جاذبه بسيار قوي دريابيم. اين مساله نخستين بار در آغاز قرن حاضر توسط "ماكس پلانك" مطرح شد. به همين دليل زمان 43- ^10 ثانيه را "زمان پلانك" مي‌گويند. كه در آن فيزيك از توضيح عاجز مي‌شود و مرز آگاهي‌ها به نهايت مي‌رسد.

جاذبه سد زمان صفر

براي پشت سر گذاشتن زمان پلانك به نظريه‌اي‌ كوانتيك از جاذبه نياز است كه در آن قوه جاذبه بتواند با ساير نيروها متحد شود. فيزيكدانان در تلاشند تا يك نظريه جامع طبيعت بيابند كه در آن چهار نيروي حاكم بر جهان بصورت يك نيروي واحد عمل كنند. و تا كنون موفق شده‌اند شرايط گرد آمدن نيروهاي هسته‌اي قوي و ضعيف و نيروي الكترومغناطيسي را بدست آورند. ولي نيروي جاذبه همچنان با اتحاد با اين نيروها مخالفت مي‌كند. اين نيرو كه بر دنياي بينهايت بزرگها حاكم است از هر گونه اتحاد با دنياي بينهايت خردها سرباز مي زند.
پيوند و اتحاد مكانيك كوانتومي با نسبيت در حال حاضر همچنان سدي غير قابل عبور است و حتي اينشتين كه در سي سال آخر عمر خود ، سر سختانه در اين زمينه به كار پرداخت، نتوانست از اين سد بگذرد. تا وقتي مقاومت و استقامت جاذبه شكسته نشود، فراتر از زمان پلانك را در يافتن ، كاري غير ممكن است. اين زمان مرز و حد نهايي آگاهي و شناخت ما است. در پشت ديوار پلانك واقعيتي هنوز دست نيافتني پنهان است كه در آن جفت فضا ـ زمان كائنات چهار بعدي ما مي‌تواند كاملا متفاوت باشد با ديگر وجود نداشته باشد.
پشت ديوار پلانك

فيزيكدانهايي كه شكافهاي كوتاه و گذرايي در پشت ديوار پلانك وارد كرده‌اند، مي‌گويند كه با كائنات پرآشوبي كه ده يا حتي بيست و شش بعد دارد، برخورد كرده‌اند، كه در آن قوه جاذبه چنان قوي است كه فضا را به كلي دگرگون كرده است و در آن ، فضا ، تحت تاثير جاذبه به تعداد بيشماري سوراخ سياه ميكروسكوپيك تبديل شده است كه گذشته ، حال و آينده و حتي زمان در آن معنا ندارد. هر كدام از اين سوراخها صد ميليارد ميليارد بار كوچكتر از يك پروتون هستند، كه با حرارت 32 ^10 كلوين در فاصله 43- ^10 ثانيه تبخير مي‌شوند، ناپديد مي‌شوند و دوباره ظاهر مي‌شوند.
زمان مرجع

سالها كوشش و مطالعه طاقت فرسا لازم است تا ديوار پلانك سوراخ شود و تا رسيدن به آن روز ما بايد "زمان پلانك" را به منزله "زمان صفر" بپذيريم. بنابرين ، وقتي از مبدا و آغاز خلقت كائنات گفتگو مي‌كنيم، زمان مرجع ما زمان پلانك خواهد بود.

dariushiraz
15 September 2007, 05:47 PM
http://seds.org/messier/Pics/Jpg/m33n604.jpg

This is a Hubble Space Telescope image (right) of a vast nebula NGC 604 in the Triangulum galaxy M33.

This is a site where new stars are being born in a spiral arm of the galaxy. Though such nebulae are common in galaxies, this one is particularly large, nearly 1,500 light-years across. The nebula is so vast it is easily seen in ground-based telescopic images (left).

At the heart of NGC 604 are over 200 hot stars, much more massive than our Sun.

این یک عکس از صحابی NGC 604 در کهکشان (triangulum (m33 توسط تلسکوپ فضایی هابل است . این یک موقعیت برای بوجود آمدن ستاره های جدید در بازوی مارپیچی کهکشان است . به هر حال یک چنین صحابیهایی در کهکشان ها رایج میباشد . این یک مخصوصا خیلی بزرگ است ، تقریبا عرض آن 1500 سال نوری است . این صحابی بسیار وسیع است و به راحتی میشه با تلسکوپ های سطح زمین تصویرش رو دید .
در مرکز ngc 604 بیش از 200 ستاره گرم وجود دارد ، بسیار عظیم تر از خورشید ما

کاملش رو هم میتونین از اینجا بخونین http://seds.org/messier/more/m033_n604.html (http://seds.org/messier/more/m033_n604.html)

NGC صرفا یک اسمه که من تحقیق میکنم ببینیم مخفف چیه ولی اصلا ربطی به انفجار نداره اگر هم کلمات firestorm رو میگی این هم یک اسمه که به خاطر شکل آتشین این صحابی که بسیار هم زیباست بهش اطلاق میشه همین عکس رو بدون نوشته ها همراه با زوم کامل رو صحابی صفحه قبل گذاشتم
موفق باشی

dariushiraz
15 September 2007, 10:25 PM
یکی از پرنورترین ستاره هایی که در شب می بینیم .

http://dariushiraz.persiangig.com/image/Parakandeh/Forum/Antares.jpg

mohammad51
22 September 2007, 10:08 AM
چه کسی توپی با قطر 2306 کیلومتر که یک پنجم قطر زمین هم نمی‌شود و جرم فقط دو هزارم جرم زمین را یک سیاره می‌داند؟

چه كسي توپي با قطر 2306 كيلومتر كه يك پنجم قطر زمين هم نمي‌شود و جرم فقط دو هزارم جرم زمين را يك سياره مي‌داند؟ پلوتون حتي از هفت ماه منظومه‌ي شمسي و بدتر از همه از ماه زمين هم ريز تر است. منظومه‌ي شمسي اين‌قدر گستاخانه با اعضاي ريزش برخورد نكرده‌است كه با پلوتون. مدار پلوتون با مدار همه‌ي سيارات فرق مي‌كند. اگر بتوانيم همه‌ي سياره‌ها را روي يك ميز مرتب بچينيم، پلوتون انگار به فنري وصل شده است كه باعث مي‌شود بالاتر يا پايين‌تر از سطح ميز جا بگيرد. مدار پلوتون در صفحه‌ي منظومه‌ي شمسي نيست. يوهان كپلر در قرن شانزدهم گفت كه مدار سيارات بيضي است، اما حقيقت اين است كه مدار هيچ سياره‌اي به اندازه‌ي پلوتون بيضي نيست. كپلر در خواب هم نمي‌ديد كه روزي سياره‌اي كشف شود كه مدارش به قدري بيضي باشد كه عنوان دورترين سياره‌ي منظومه‌ي شمسي را هر از چندگاهي با نپتون عوض كند. پلوتون وقتي به نزديك‌ترين فاصله اش از خورشيد مي‌رسد از سياره‌ي نپتون هم به خورشيد نزديك‌تر مي‌شود. بخشي از مدار پلوتون درون مدار نپتون است. مدار پلوتون بيشتر شبيه مدار دنباله‌دارهاست تا سياره‌ها. يعني از 18 بهمن 1357 (7 فوريه 1979) تا 22 بهمن 1377 (11 فوريه 1999) پلوتون درون مدار نپتون بود و نپتون دورترين سياره از خورشيد تلقي مي‌شد. عنواني كه به نظر مي‌رسد ديگر هرگز از دست ندهد.
سياره X
استان كشف پلوتون اسطوره‌ي اخترشناسي نوين است. وقتي يوهان گاله نپتون را در 1846 ديد مكانيك نيوتوني حاكم مطلق جهان بود. چه كسي مي‌توانست محاسبات فيزيكي كه محل نپتون را در آسمان پيش‌بيني كرده‌بودند انكار كند. داستان از اين قرار بود كه مدار اورانوس نامنظم بود و مطابق نظريه‌هاي فيزيكي رفتار نمي‌كرد. دو رياضي‌دان از روي داده‌هاي رصدي اورانوس حدس زدند كه سياره‌اي در وراي آن عامل اصلي اين اختلال‌هاست. آن‌دو به درستي محل سياره‌ي جديد را تخمين زدند و گاله فقط آن را ديد. اما به نظر مي‌رسيد مدار نپتون هم نامنظمي‌هايي دارد. اخترشناسان كه مزه‌ي كشف نپتون را چشيده بودند باز هم گمان بردند كه سياره‌اي آن‌سوي نپتون همه‌ي اين نامنظمي‌ها را پديد آورده است. ويليام پيكرينگ و پرسيوال لاول چندين محل را در آسمان تخمين زدند كه اگر سياره‌ي X در آن محل‌ها بود مي‌توانست چنين نامنظمي‌هايي در مدار نپتون پديد آورد. جستجو براي اين سياره از سال 1905 در رصدخانه‌ي لاول آغاز شد. كار جستجو حتي سال‌ها پس از مرگ لاول در 1916 نيز ادامه يافت.
كلايد تامباو (Clyde Tombaugh) منجم جواني بود كه تلسكوپي دست‌ساز ساخته بود. او طرح‌هايي را كه از پشت چشمي اين تلسكوپ از مشتري و زحل كشيده بود براي رصدخانه‌ي لاول فرستاد. اين باعث شد كه تامباو در 1929 در رصدخانه استخدام شود. در رصدخانه‌ي لاول از هر بخش آسمان به فواصل زماني معين (مثلا يك هفته) دوبار عكاسي مي‌شد. با مقايسه‌ي اين دو عكس اگر چيزي در زمينه‌ي ستاره‌هاي ثابت حركت مي‌كرد پيدا مي‌شد. براي مقايسه هر دو عكس را داخل دستگاهي به نام مقايسه گر چشمك‌زن (Blink Comparator) مي‌گذاشتند. تامباو شب‌ها را به عكاسي مي‌گذراند و روزها را به مقايسه‌ي عكس‌هاي تهيه شده. و سرانجام پس از 25 سال تلاش در رصدخانه‌ي لاول، تامباو جوان پلوتون را در 29 بهمن 1308 (18 فوريه‌ي 1930) در عكس‌هايي كه ماه پيش گرفته شده بود يافت.
سياره‌اي كه تامباو كشف كرده بود مدتي بي‌نام بود. نام پلوتون را دختري 11 ساله به نام ونتيا فير (Venetia Phair) كه آن زمان دانش‌آموز يك مدرسه‌ي ابتدايي در انگلستان بود پيشنهاد كرد. پلوتون (Pluto) خداي دنياي زيرين است. صبح يكي از روزهاي اواخر زمستان 1930 پدر ونتيا در صفحه‌ي 14 روزنامه‌ي Times خبر كشف سياره‌ي تازه را خواند و براي دخترش تعريف كرد كه هنوز نامي براي اين سياره انتخاب نشده است. ونتيا هم كه به اسطوره شناسي و نجوم علاقه‌مند بود نام پلوتون را پيشنهاد كرد. پلوتون به قدري نام موفقي بود كه همان سال شخصيت پلوتو (سگ معروف والت ديزنياز روي سياره جديد نام‌گذاري شد. .
عجيب نيست كه نشان پلوتون براي پاسداشت لاول تركيبي از حروف P و L است. اما…، اما اين پلوتون نمي‌توانست سياره‌ي X لاول باشد، با اين‌كه پلوتون تقريبا در يكي از محل‌هايي كشف شد كه لاول پيش‌بيني كرده بود. از همان ابتدا بعد از اين‌كه معلوم شد قرص پلوتون از پشت چشمي ديده نمي‌شود همه مي‌دانستند كه پلوتون كوچك‌تر و كم‌جرم‌تر از آن است كه چنين تغييراتي بر مدار نپتون وارد كند. تازه به نظر مي‌رسد اين نپتون است كه مدار پلوتون را بسيار آشفته كرده است، پلوتون هرگز نمي‌تواند تأثير چشمگيري بر نپتون بگذارد.
پس سياره‌ي X كجاست؟ پس از كشف پلوتون تامباو جستجويش را ادامه داد. او چندين سيارك، ستاره‌ي متغير و حتي يك دنباله‌دار يافت. اما خبري از سياره‌ي ديگري نشد. پايونير 10 و 11 و ويجرهاي 1 و 2 كه به ملاقات اورانوس و نپتون رفتند مشكل مدار آنها را براي هميشه حل كردند. وقتي فضاپيماها از كنار سياره‌ها مي‌گذشتند مقداري شتاب مي‌گرفتند. اين شتاب مستقيما به جرم سياره مربوط مي‌شود. با اندازه‌گيري اين شتاب دانشمندان دريافتند كه جرم اورانوس و نپتون را 1 درصد كمتر از جرم واقعي آنها محاسبه كرده بودند. با جايگذاري اعداد جديد مشكل نامنظمي‌هاي مدار هر دو سياره براي هميشه حل شد. پس هيچ سياره‌اي X اي وجود ندارد.
اجرام كوئي‌پر
با اين همه پلوتون بيش از هفتاد سال بدون مشكل بزرگي يك سياره بود. ولي همه چيز در پاييز 1380 (2002) تغيير كرد؛ زماني كه اخترشناسان كوآوار را يافتند. از 1992 كه اولين جرم در كمربند كوئي‌پر كشف شد تا كنون بيش از 800 جرم در اين ناحيه از منظومه‌ي شمسي شناخته شده است. كمربند كوئي‌پر منطقه‌اي است دورتر از مدار نپتون كه پيش‌بيني مي‌شود شامل هزاران جرم كوچكي باشد كه از ابتداي پيدايش منظومه‌ي شمسي به همراه خود سياره‌ي نپتون به آن محل رانده شده‌اند. هيچكدام از اين 800 جسم در حد و اندازه‌هاي پلوتون و حتي قمرش، كارن، نبودند. ولي كوآوار جسمي با قطر 1260 كيلومتر بود. بي‌شك كوآوار به گروهي از اجرام منظومه‌ي شمسي تعلق داشت كه پيش از اين نام‌گذاري شده بود: اجرام كمربند كويي‌پر (KBO). مشكل اين‌جا بود كه پلوتون هم مي‌بايست جزء اين گروه قرار مي‌گرفت. اگر تنها تفاوت پلوتون با ديگر اجرامي كويي‌پر اندازه‌اش بود، كوآوار فقط چند كيلومتر از پلوتون كوچك‌تر بود. سال پيش مسئله براي پلوتون وقتي حياتي‌تر شد كه جرم كوئي‌پر 2003 VB12 (معروف به سدنا، Sedna) پا به خانواده‌ي منظومه‌ي شمسي گذاشت. سدنا از پلوتون بزرگ‌تر بود. مدار سدنا بي‌اندازه كشيده‌تر از مدار پلوتون است طوري كه در نزديك‌ترين فاصله از خورشيد به 76 واحد نجومي (AU، هر واحد نجومي فاصله‌ي متوسط زمين از خورشيد و تقريبا معادل 150 ميليون كيلومتر است) و در دورترين نقطه‌ي مدارش به فاصله‌ي 526 واحد نجومي از خورشيد مي‌رسد. به هرحال همين كشف باعث شد تا اخترشناسان به فكر تعيين ماهيت يك سياره بيافتند.
ماهيت يك سياره
اين اولين باري نبود كه اخترشناسان به دنبال تعريفي براي يك سياره بودند. وقتي ويليام هرشل در 1781 به دنبال ستاره‌هاي دوتايي مي‌گشت جرمي را در صورت فلكي ثور ديد كه ابتدا تصور مي‌كرد يك دنباله‌دار است. اما مدار اين جرم تازه كشف شده بيشتر شبيه مدار سياره‌ها، دايره‌اي، بود. به زودي همه قبول كردند كه جرم تازه سياره‌ي هفتم منظومه‌ي شمسي است و نامش را اورانوس نهادند. اورانوس يك قانون كهنه را زنده كرد: قانون بده (Bode) كه اندازه و فاصله‌ي سيارات از خورشيد را بر حسب يك رابطه‌ي رياضي بيان مي‌كند. اخترشناسان تا پيش از كشف اورانوس قانون بده را بي‌معني مي‌پنداشتند(اين قانون امروزه ‌هم بي معني تلقي مي‌شود و صرفا از نظر تاريخي اهميت دارد) ولي اورانوس درست در محلي كشف شد كه قانون بده پيش‌بيني مي‌كرد سياره‌اي آنجا باشد. اما در قانون بده يك مشكل وجود داشت، اين قانون پيش‌بيني مي‌كرد كه مي‌بايست سياره‌اي بين مريخ و مشتري وجود داشته باشد، ولي تا آن زمان چنين جرمي كشف نشده بود. پس كاوش‌هاي بعدي براي كشف اين سياره ادامه يافت، تا اين‌كه در 1801 درست در همان فاصله‌ي بين مريخ و مشتري سرس (Ceres) كشف شد. بلافاصله اين جرم را يك سياره دانستند. اما يك سال بعد در همان منطقه پالاس كشف شد. چند سال بعد جونو پيدا شد كه مداري مشابه مدار دو جرم قبلي داشت. با ادامه‌ي اين كشف‌ها ويليام هرشل پيشنهاد كرد كه اين اجرام جديد در دسته‌اي جدا از سيارات طبقه بندي شوند. به هرحال حتي سال‌ها پس از مرگ هرشل اين طبقه بندي را همه قبول نداشتند. امروزه هزاران سيارك كشف شده است كه سرس از همه‌يشان بزرگ‌تر است. ديگر سيارك‌ها صخره‌هاي سرگرداني هستند كه بين مدار مريخ و مشتري دور خورشيد در گردشند.
بار بعد كه موضوع تعريف علمي سياره مطرح شد به طرح وجود كوتوله‌هاي قهوه‌اي باز مي‌گردد. كوتوله‌هاي قهوه‌اي ستاره‌هاي نارسي هستند كه نه آن‌قدر پرجرم‌اند كه يك ستاره باشند، نه آن‌قدر كم جرم كه يك سياره تلقي شوند. موضوع ديگر سيارات فراخورشيدي بودند. ده‌ها جرم سياره مانند كشف شده‌اند كه به دور ستاره‌هاي ديگر مي‌گردند. از نظر اتحاديه‌ي بين‌المللي نجوم يك سياره‌ي فراخورشيدي جسمي است كه:
اجرامي با جرمي كمتر از كمينه‌ي جرم لازم براي آغاز واكنش‌هاي گرما-هسته‌اي (13 برابر جرم مشتري براي جرمي با تركيب شيميايي مشابه) كه دور يك ستاره يا بازمانده‌ي يك ستاره مي‌گردد. اهميتي ندارد كه اين جرم چگونه شكل گرفته است. كمينه‌ي جرم يا اندازه‌ي لازم براي يك سياره‌ي فراخورشيدي تا يك سياره تلقي شود همان‌هايي است كه براي منظومه‌ي شمسي تعريف مي‌شود.
اين تعريف مشكلي از ما نمي‌كاهد، بايد كمينه‌ها را در منظومه‌ي شمسي خودمان تعريف كنيم. با كشف پلوتون، كوآوار، سدنا و ديگر اجرام كمربند كويي‌پر بار ديگر بحث تعريف ماهيت يك سياره به زبان‌ها افتاد.اتحاديه‌ي بين‌المللي نجوم مجبور بود كه پس از سال‌ها سكوت تعريف جامعي از يك سياره ارائه دهد. تا همين هفته‌ي پيش (اواخر مرداد 85) تعريف رسمي‌اي از يك سياره وجود نداشت.
پيش از اين مايك براون از MIT يك سياره را چنين تعريف كرده بود: «سياره به هر جسمي در منظومه‌ي شمسي مي‌گويند كه جرمش از مجموع جرم‌هاي ديگر اجرامي كه در مدار مشابه به مدار آن دور خورشيد مي‌گردند بيشتر است». طبق اين تعريف پلوتون سياره نبود. در پاييز 1385 گروه 19 نفره‌ي اتحاديه‌ي بين‌المللي نجوم (IAU) كه به مطالعه درباره‌ي تعريف يك سياره مي‌پرداخت سه گزينه مقابل خود داشت:
سياره هر جسمي است كه به دور خورشيد مي‌گردد و قطرش بيش از 2000 كيلومتر است
سياره هر جسمي است كه به دور خورشيد مي‌گردد و شكلش به دليل گرانشش ثابت است
سياره هر جسمي است كه به دور خورشيد مي‌گردد و جرم اصلي در منطقه‌اش محسوب مي‌شود.
سرانجام مسئله‌ي تعريف سياره به همايش تابستان 1385 (2006) IAU در پراگ جمهوري چك رسيد.
هر جسم گردي يك سياره نيست
پيش‌نويسي كه به جلسه‌ي IAU رسيد بيان مي‌كرد كه يك سياره جسمي است كه به دور خورشيد مي‌گردد و آن قدر جرم دارد كه بر اثر نيروي گرانش خودش شكلي كروي داشته باشد. بر اساس اين تعريف كميته‌ي تعيين ماهيت سيارات پيشنهاد كرده‌بود كه سرس، پلوتون و قمرش كارن و سدنا در فهرست سيارات منظومه‌ي شمسي قرار بگيرند. به اين ترتيب تعداد سيارات به 12 عدد مي‌رسيد. مشكل همين‌جا تمام مي‌شد اگر منظومه‌ي شمسي هيچ جسم ديگري نداشت. ولي پيش‌بيني مي‌شود كه بيش از 200 جرم در كمربند كويي‌پر وجود دارد كه همگي گرد اند. فكرش را بكنيد چه كسي مي‌توانست نام تمامي سيارات منظومه‌ي شمسي را از حفظ باشد.
در نهايت اين نظر مورد موافقت همه‌ي اعضا قرار نگرفت و در جلسه‌ي IAU 474 نفر از اخترشناسان درباره‌ي ماهيت يك سياره و آن‌چه كه يك سياره را از صخره يا اجرام ريز منظومه‌ي شمسي متمايز مي‌كند رأي دادند و تصميم گرفتند به جاي اين‌كه ده‌ها جرم ديگر را به فهرست سيارات منظومه‌ي شمسي وارد كنند، فقط پلوتون بيچاره را از مقامش عزل كنند. نتيجه‌ي رأي گيري اين شد كه تمام اجرام منظومه‌ي شمسي به سه دسته تقسيم شدند:
سيارات: يك سياره جسمي آسماني است كه 1. در مداري به دور خورشيد بگردد 2. به قدر كافي جرم داشته باشد تا به تعادل هيدرواستاتيكي برسد (يعني شكلي گرد داشته باشد) 3. منطقه‌ي اطراف مدارش را پاك كرده باشد.
سيارات كوتوله: يك سياره‌ي كوتوله جسمي آسماني است كه 1. در مداري به دور خورشيد بگردد 2. به قدر كافي جرم داشته باشد تا به تعادل هيدرواستاتيكي برسد (يعني شكلي گرد داشته باشد) 3. منطقه‌ي اطراف مدارش را پاك نكرده باشد 4. يك قمر نباشد.
اجرام كوچك منظومه‌ي شمسي: هر جسم ديگري كه در دسته‌بندي‌هاي گفته شده جاي نگيرد يك جرم كوچك منظومه‌ي شمسي محسوب مي‌گردد.
بنابراين هشت سياره‌ي منظومه‌ي شمسي: عطارد، زهره، زمين، مريخ، مشتري، زحل، اورانوس و نپتون هستند.
پلوتون يك سياره‌ي كوتوله است. و از اين پس به اجرام فرانپتوني (اجرامي كه در مدارهايي اطراف يا دورتر از نپتون به دور خورشيد مي‌گردند، چه سياره‌ي كوتوله باشند مثل سدنا يا چه جرم كوچك
منظومه‌ي شمسي) اجرامي پلوتوني گفته مي‌شود
ترديدها
اين تعريف جديد براي برخي اخترشناسان چندان خوش‌آيند نيست. مدير پروژه‌ي افق‌هاي نوي ناسا در ميان اين افراد است. آنها عقيده دارند كه معني «پاك كردن منطقه‌ي اطراف مدار» كه ويژگي سوم يك سياره است چندان واضح نيست. فرضيه‌ي شكل‌گيري سيارات بيان مي‌كند، نيروي گرانش يك سياره يا يك پيش‌سياره (سياره‌اي در حالت شكل‌گيري) با گذشت منطقه‌ي اطراف مدارش را جاروب مي‌كند. با صدها بار گردش سياره به دور ستاره‌ي اصلي سياره ديگر تمامي اجرام منطقه‌ي اطراف مدارش را يا جذب مي‌كند يا به آنها آن‌قدر شتاب مي‌دهد كه از آن ناحيه مي‌گريزند.
طبق تعريف سياره وقتي منطقه‌ي اطراف مدارش را جاروب كرده است كه هر جرم ديگري در آن منطقه يا قمر سياره باشد يا تحت كنترل نيروي گرانش آن سياره قرار داشته باشد. براي مثال سيارك‌هاي گروه تروجان همگي در مدار مشتري به گرد خورشيد مي‌گردند ولي همه‌ي آنها تحت كنترل جاذبه‌ي مشتري اند. اجرام پلوتوني (طبق تعريف جديد IAU همان اجرام فرانپتوني) تحت تأثير گرانش نپتون هستند، بنابراين نپتون يك سياره است و ماه زمين (كه هم گرد است و هم دور خورشيد مي‌گردد) قمر يك سياره ديگر (زمين) است، پس يك سياره نيست.
درباره‌ي گردي يك سياره هم ترديدهايي وجود دارد. تصميم‌گيري درباره‌ي اين‌كه چه اجسامي گرد اند يا چه اجسامي بر اثر نيروي گرانش خودشان شكل گرد پيدا كرده‌اند كار ساده‌اي نيست. به نظر نمي‌رسد ويژگي‌هاي فيزيكي ساده‌اي مثل جرم، اندازه يا چگالي كمكي به دسته‌بندي اجرام گرد بكنند. چون براي مثال سيارك پالاس با چگالي 2.9 گرم بر سانتيمتر مكعب شكلي نامنظم دارد ولي قمر انسلادوس با چگالي 1.61 گرم بر سانتيمتر مكعب نه تنها گرد است، بلكه كروي است.
با اين همه مصوبه‌هاي اتحاديه‌ي بين‌المللي نجوم منبع اصلي كتاب‌ها و مقالات علمي است. اگر احساس مي‌كنيد چيزي در دنيا تغيير كرده و سر جايش نيست، بله درست فكر مي‌كنيد. از دوم شهريور 1385 پلوتون پس از 76 سال ديگر عضو منظومه‌ي شمسي نيست. از اين پس منظومه‌ي شمسي هشت سياره دارد.

منبع: سايت مجله نجوم

SHAHRAM
24 September 2007, 11:55 PM
كشف سياره اي كه آينده زمين را پيش بيني مي كند


http://apod.nasa.gov/apod/image/0502/laser_keck.jpg

گروهي از ستاره شناسان در اطراف ستاره پگاسوس V391، سياره اي كشف كردند كه بسيار پير است و مي تواند آينده زمين را پيش بيني كند.
پگاسوس V391، يك ستاره بسيار شبيه به خورشيد است كه مرحله غول سرخ بودن را گذرانده و اكنون يك ستاره «زير كوچك» از نوع B است كه حدود 10 ميليارد سال عمر كرده است.

مراحل زندگي ستاره ها و سرنوشت آنها بستگي به جرم شان كاملاً پيش بيني پذير است. اينكه يك ستاره سرانجام تبديل به سياه چاله مي شود يا كوتوله سفيد يا ستاره نوتروني يا هر چيز ديگري كه امكان پذير است، به جرم آن بستگي دارد. زمان لازم براي رسيدن به اين دوره هاي گوناگون هم به جرم اوليه بستگي دارد. هرچه جرم يك ستاره بيشتر باشد، دوران بلوغ آن سريع تر بوده و عمر آن كوتاه تر است.

خورشيد هم ستاره اي است مثل ديگر ستاره هاي اين كاينات كه اين پيش بيني ها برايش امكان پذير است. اندازه گيري دقيق جرم خورشيد نشان مي دهد كه خورشيد، آنقدر بزرگ نيست كه بتواند سرانجام تبديل به يك سياه چاله شود. در ستاره ها و از جمله خورشيد، واكنش هاي هسته اي از نوع همجوشي (گداخت) رخ داده و انرژي توليد مي كند. سوخت اصلي خورشيد الان هيدروژن است. كم كم در 4-3 ميليارد سال آينده، سوخت هيدورژن براي واكنش هاي هسته اي در خورشيد كم شده و نوبت به هليم و سپس عناصر سنگين تر مي رسد كه در واكنش هاي هسته اي شركت كنند. حدود 5 ميليارد سال آينده، فرآيند واكنش هاي هسته اي در خورشيد كند مي شود و خورشيد انبساط پيدا كرده و آنقدر بزرگ مي شود كه تبديل به ستاره اي از نوع غول سرخ مي شود.

در آن زمان خورشيد آنقدر بزرگ است كه زمين با توجه به مدار فعلي اش، درون خورشيد قرار مي گيرد. البته آن موقع شعاع مدار زمين هم بزرگ تر و زمين از خورشيد فاصله مي گيرد. اما باز هم كافي نيست.

با پيدا كردن ستاره هايي كه جرمي مشابه خورشيد خودمان دارند، مي توانيم آينده خورشيد را همين الان ببينيم؛ ستاره پگاسوس V391 كه از نظر جرمي بسيار شبيه به خورشيد است مرحله غول سرخ بودن را گذرانده است بنابراين مي تواند مرجع خوبي براي پيش بيني اوضاع خورشيد در 5 يا 6 ميليارد سال آينده باشد.

اما نكته جالب اينكه گروهي از اختر فيزيك دانان موسسه ملي اختر فيزيك ايتاليا، با مطالعه اين ستاره، سياره اي را كشف كردند كه در مدار اطراف ستاره پگاسوس V391 مي چرخد. اين سياره از بين قديمي ترين اجرام آسماني كه تاكنون رصد شده اند، اولين سياره اي است كه در نزديكي يك ستاره بسيار تكامل يافته مي چرخد.عمر اين ستاره به حدود 10 ميليارد سال مي رسد. پس بنابراين زماني كه اين ستاره به غول سرخ تبديل شده بود هم اين سياره به دور آن مي چرخيده است. اما اين سياره پير در فاصله اي از ستاره اش كشف شده است كه 7/1 برابر بيشتر از فاصله متوسط ميان زمين و خورشيد است. يعني زماني كه پگاسوس V391 غول سرخ بوده، اين سياره در متن قضيه قرار داشته است!

اين كشف و مطالعه روي اين سياره، مي تواند وضعيت زمين را در زماني كه سن خورشيد به سن پگاسوس V391 مي رسد، پيش بيني كند. فاصله زمين تا خورشيد در آن زمان در حدود 5/1 برابر فاصله كنوني خواهد بود كه اين فاصله تقريباً شبيه به فاصله فعلي اين سياره با ستاره پگاسوس V391 است.
:icon_cool

mohammad51
26 September 2007, 02:49 PM
خورشيد مثل يك بالن هوائي پر از آب پيچ و تاب مي‌خورد

داخل خورشيد چگونه است؟ شايد سوال جسورانه‌اي باشد، چون در واقع محققان فقط از نوسانات سطح خورشيد مي‌توانند به اين موضوع پي ببرند كه چگونه ستاره مركزي منظومه ما ساخته شده است.
به گزارش ايرنا به نقل از سايت انجمن نجوم آماتوري ايران ،از زمانهاي بسيار دور مردم مي‌دانستند كه خورشيد اهداكننده زندگي به آنهاست، بيهوده نيست كه مصري‌هاي قديم به مانند يك خدا به خورشيد احترام مي‌گذاشتند.
امروزه ما مي‌دانيم كه اين ستاره يك توپ گازي مشتعل است ، گرچه نگاه كردن به اين جسم داغ امكان‌پذير نيست ، اما ستاره‌شناسان در سالهاي گذشته به خيلي چيزها در مورد درون آن پي برده‌اند.
خورشيد سطح جامد و سفتي ندارد، با اين حال سطح خارجي آن كه تقريبا تمام نور آن را ساطع مي‌كند قابل تشخيص است، اين فتوسفر ( نور كره) مرز بين سطح شفاف رويي، كروموسفر، تاج خورشيد و منطقه غير قابل رويت درون آن را نشان مي‌دهد.
تراكمي كه به طرف مركز ستاره افزايش پيدا مي‌كند موجب مي‌شود كه بخشهاي كوچك نور كه در آنجا به وجود آمده‌اند پي در پي و بي‌وقفه به صورت اتم و الكترون در جهت‌هاي تصادفي هدايت شوند، به همين علت به طور ميانگين يك فوتون ( واحد شدت نور وارده به شبكيه چشم) ، يك ميليون سال زمان نياز دارد تا از منطقه مركزي به سطح خورشيد برسد.
فشار و حرارت در جهت مركز ستاره افزايش مي‌يابد، بخش مركزي كه در آن انرژي خورشيد توليد مي‌شود ، فقط ‪ ۱/۶‬در صد كل حجم ستاره را اشغال مي‌كند، اما تقريبا نصف جرم يا توده خورشيد را متمركز و جمع مي‌كند.
در منطقه هسته با حرارت بالاي ‪ ۱۵‬ميليون درجه سانتيگراد ، فشاري بالغ بر ‪ ۲۰۰‬ميليارد اتمسفر وجود دارد، انرژي‌اي كه در هر ثانيه در آنجا توليد مي‌شود مي‌تواند نياز انرژي تمام انسانهاي امروز را تا يك ميليون سال تامين كند.
در ‪ ۲۵‬سال گذشته محققان شيوه‌اي را كشف كرده‌اند كه اطلاعاتي از درون خورشيد به دست مي‌دهد، " هليوسيسمولوژي" ، همانگونه كه از نامش پيداست با اين شيوه ارتعاشات خورشيد مورد بررسي و مطالعه قرار مي‌گيرد.
اين ارتعاشات به طرزي كاملا متفاوت باآنچه در زمين اتفاق مي‌افتد ايجاد مي‌شود، در درون خورشيد توده‌هاي گازي به‌طور مداوم به طرف سطح آن بالا مي‌رود ، سرد مي‌شود و دوباره به اعماق ستاره فرو مي‌رود.
فيزيك‌دانان اين بالا و پايين رفتن را كه مانند آن را در يك قابلمه نيز مي‌توان مشاهده نمود ، كانوكشن ( انتقال گرما در مايع ) نام نهاده‌اند، در همين حين امواج صوتي هم توليد مي‌شود كه از درون خورشيد عبور كرده و باعث ارتعاش آن مي‌شود.
مجموعه اين توپ گازي مثل بالني به نظر مي‌رسد كه از آب پر شده باشد.
محققان خورشيد در موقعيتي هستند كه اين ارتعاشات را دقيقا اندازه‌گيري مي‌كنند، محاسبات اين امكان را مي‌دهد كه از هزاران صداي اصلي و بالا ، مدلي از درون خورشيد طراحي و ساخته شود.
در خط فرضي استوا مواد خورشيدي در هر ‪ ۲۵‬روز يك بار دور محور مي‌چرخند در عرض‌هاي بالاتر اين روند تا ‪ ۳۵‬روزهم به طول مي‌انجامد، اما هنوز كاملا مشخص نشده است كه چگونه اين تغيير گردش‌ها پديد مي‌آيد.
اما آنچه قطعي است اين است كه اين تغييرات از طريق جابه‌جايي پيچيده بين توده‌هاي گازي كه بالا و پايين مي‌روند و چرخش كلي ستاره ايجاد مي‌شوند.
در بخش هسته در زير منطقه كانوكشن هيچ جريان گازي وجود ندارد ، اين منطقه درخشان مثل يك جسم خشك و انعطاف‌ناپذير با دوره‌اي در حدود ‪ ۲۷‬روز گردش مي‌كند.
در نتيجه در مرحله عبور منطقه كانوكشن به منطقه سوزان و درخشان داخلي جهشي در چرخش پديد مي‌آيد كه دانشمندان احتمال مي‌دهند در اين منطقه عبور و انتقال، محل انرژي جنبشي خورشيد وجود دارد كه باعث ايجاد ميدان مغناطيسي آن مي‌شود.
منبه : ايرنا

mohammad51
27 September 2007, 02:17 AM
تلسكوپ پرتو گاما به فضا مي‌رود

آژانس فضايي آمريكا قصد دارد تلسكوپ فضايي جديد پرتو گاما را در بهار آينده به فضا پرتاب كند.
به گزارش فارس به نقل از آسوشيتدپرس، تلسكوپ جديد فضايي ناسا به دانشمندان اين امكان را مي‌دهد تا عمق جهان و اجرام پر انرژي را در آن ببينند.
تلسكوپ فضايي «GLAST» قابليت ديد نورهاي مرئي را ندارد و تنها قادر به تصويربرداري از جرم‌هاي پرانرژي و در طيف الكترومغناطيسي است. اين تلسكوپ قادر خواهد بود از سياهچاله‌ها، ابرنواخترها، ستاره‌هاي نوتروني و ديگر پديده ها عكسبرداري كند.
تلكسوپ «GLAST» اولين رصدخانه‌اي است كه قادر به رصد اجرام در پرتو گاما است. دانشمندان اميد دارند تا با استفاده از اين تلسكوپ پي به اسرار ماده تاريك و مراحل پيدايش جهان ببرند.
آژانس فضايي آمريكا «ناسا» قصد دارد در بهار آينده اين تلسكوپ را به مدار زمين پرتاب كند تا به دور از آلودگي‌هاي جوي بتواند به رصد اعماق جهان هستي بپردازد

mohammad51
27 September 2007, 12:34 PM
تغییر چهره سیاره مشتری

طی چند ماه گذشته، ستاره شناسان در حال بررسی دائمی سیاره مشتری هستند، آنها متوجه شده اند که بر روی سطح سیاره مشتری (Jupiter) لکه قرمز دیگری در حال شکل گیری و بزرگ شدن است. پیش از این مشتری دارای یک لکه بزرگ به رنگ قرمز بود که به چشم مشتری شهرت داشت. هم اکنون تلسکوپ فضایی هابل اولین تصاویر از شکل گیری این لکه جدید بر روی سطح مشتری را به زمین مخابره کرده است، این اولین باری است که دانشمندان شاهد تولد چنین لکه و پدیده نادری هستند.
اولین لکه بزرگ سطح مشتری حدود 400 سال پیش برای اولین بار مشاهده شد، لکه جدید در حال حاضر حدود نصف مساحت لکه قدیمی را دارد. دانشمندان معتقد هستند که این لکه ها نوعی از طوفانهای گازی در سطح مشتری هستند و احتمال می دهند که لکه جدید بتدریج بزرگتر شود.
سطح مشتری مملو از مه گازی - مانند آمونیاک - است، این گازها در اطراف چشم مشتری بصورت مارپیچ در حال حرکت هستند. تحقیقات فضاپیمای گالیله نشان داده بود که جهت حرکت این گازها در سطح بیرونی لکه در جهت عقربه های ساعت و در ناحیه درونی در خلاف جهت عقربه های ساعت است. تصاویر مربوط به این لکه جدید بر روی سطح مشتری بطور رسمی از طریق NASA منتشر شد.
Red Spot Jr نامی است که دانشمندان طی شش سال گذشته برای طوفانهای شدید گازی سطح مشتری بکار برده اند. بنظر می رسد طوفانی که هم اکنون تصاویر آن دریافت شده است - و هم اکنون سطحی معادل نصف طوفان قبلی (چشم مشتری) را به خود اختصاص داده است - طی سال 2000 میلادی شکل گرفته باشد. سوابق موجود نشان می دهد که این این طوفان جدید در اوایل شکل گیری دارای رنگی نزدیک به سفید بوده اما در نوامبر سال 2005 رنگ آن شروع به تغییر کردن نمود. ابتدا به رنگ قهوه ای و سپس به سمت قرمز تغییر رنگ داد. برای بدست آوردن ایده از ابعاد این طوفانها کافی است اشاره کنیم که شما می توانید سه کره زمین را در طوفان بزرگ (چشم مشتری) قرار دهید

mohammad51
27 September 2007, 12:40 PM
کشف یک ستاره دارای امکان حیات


دانشمندان ستاره ای را در کهکشان راه شیری شناسایی کرده اند که می تواند یکی از بهترین مراکز سیاره ای برای پناه دادن به موجودات زنده ماوراء زمینی باشد. این ستاره که در صورت فلکی سگهای شکاری (Canes Venatici) قرار دارد، بسیار شبیه به خورشید است و beta CVn نامیده می شود و به نظر می رسد کلیه پیش شرط های لازم برای ادامه حیات در سیاره های اطارف خود را دارد. عکس زیر تلسکوپ ناسا (Terrestrial Planet Finder ) را نشان می دهد.
فاصله این ستاره تا زمین 26 سال نوری یعنی در حدود 153 تریلیون مایل است و در راس 5 ستاره ای قرار دارد که ستاره شناسان موسسه Carnegie واشنگتن معتقدند می توانند مراکز اصلی تحقیقات جدید برای برقراری ارتباط با دیگر موجودات هوشمند باشند. دکتر ترن بال (Turnbull) توانسته است از میان 17129 ستاره ای که شرایط فیزیکی آنها در حدی است که موجودات زنده هوشمند می توانند در آنها زندگی کنند، 5 ستاره را برای تحقیق بیشتر انتخاب کند. او می گوید که انتخابش تنها بر اساس ویژگی های ستارگان بوده و معتقد است که تک تک ستارگان با هم تفاوت دارند و همه آنها شبیه خورشید نیستند. عکس زیر تصویری از صورت فلکی سگهای شکاری را در نوشته های قدیمی نشان می دهد.
او معتقد است که اولین معیار برای انتخاب یک ستاره این است که حداقل 3 بیلیون سال عمر داشته باشد، که معادل مدت زمانی است که طول کشیده تا زمین به مرحله فعلی خود برسد. این زمان هم برای سیاره و هم برای رشد موجودات زنده در آنها زمان مناسبی است. او می گوید : "از دیگر شرایط این ستاره ها این است که حجم آنها بیشتر از 1.5 برابر خورشید نباشد، زیرا ستاره های بزرگتراز این اندازه عمرشان به اندازه ای نیست که قادر باشند در اطراف خود محیطی برای زندگی موجودات تهیه کنند."
"به علاوه در اتمسفر ستاره باید به اندازه کافی فلزآهن موجود باشد (حد اقل 50 درصد میزان آهنی که در اتمسفر خورشید وجود دارد)، در غیر اینصورت سیاره های اطراف آن نمی تواند شبه زمین صخره ای باشند."
از دیگر شرایطی که ترن بال به آن اشاره می کند این است که ستاره باید در مرحله مناسبی از تحولات ستاره ای باشد که بتواند ستاره های بزرگ و کوچکی که اغلب برای زندگی دراز مدت سیاره های همسایه مضر هستند را محو و نابود کنند.
دکتر ترن بال اضافه می کند : "ما ناخودآگاه به ستاره های شبیه خورشید تمایل بیشتری داریم. این ها ستاره ها مکان هایی هستند که اگر زمانی خداوند بخواهد سیاره ما را اطراف ستاره دیگری قرار دهد، احتمالآ ترجیج می دهد در یکی از آنها باشد. "
ژیل تارتر (Jill Tarter) از مرکز تحقیقات هوشمند ماوراء زمینی (Search for Extraterrestrial Intelligence) - موسسه ای خصوصی برای شناسایی سیگنال های رادیویی غیر طبیعی از موجودات زنده و هوشمند فضایی - اظهار داشته که موسسه اش رادیو تلسکوپهای خود را برای بررسی و تحقیق روی این پنج ستاره برنامه ریزی کرده است.
از دیگر فعالیت های جالب دکتر ترن بال، مشخص کردن سیاره ای است که به دلیل وجود آب در آن، می تواند شبیه ترین سیاره به زمین محسوب شود و محیط مناسبی برای رشد موجودات زنده است. اولین انتخاب او epsilon Indi A در صورت فلکی هندی (Indus) است، ستاره ای که تنها یک دهم درخشش خورشید را داراست و فاصله اش با خورشید ما در حدود 11.8 سال نوری است. نورطبیعی این ستاره برای سکونت کافی است اما به اندازه ای نیست که بتواند جوابگوی عکسبرداری از سیاره های اطراف آن با تلسکوپ باشد. دکتر ترن بال هنوز در مورد انتخاب سیارات قابل سکونت مشابه زمین اطمینان کامل ندارد، اما لیست اعلام شده از طرف او می تواند یک راهنمای دقیق برای تحقیقات ستاره شناسان دیگر باشد.
به گفته او اگر موجودات ماوراء زمینی کشف شوند هنوز هیچ استراتژی مشخصی برای مواجهه با آنها وجود ندارد.


پنج ستاره قابل سکونت برای موجودات زنده عبارتند از :
- beta CVn ستاره ای شبیه به خورشید با فاصله ای در حدود 26 سال نوری در صورت فلکی Canes Venatici.
- HD 10307 ستاره دیگری با فاصله ای در حدود 42 سال نوری ، که حجم، درجه حرارت و میزان فلز جو آن مساوی با خورشید است، به علاوه یک ستاره بی خطر نیز همراه خود دارد.
- HD 211415 که در حدود نیمی از مقدارفلز جو خورشید را دارد و از خورشید سردتر است و از HD 10307 کمی دورتر است.
- 18 Sco که هدف پیشنهادی محققان است. ستارهای در صورت فلکی عقرب (Scorpius) که می تواند با خورشید دوقلو باشد.
- 51 Pegasus ستاره ای کاملا مشهور که در سال 1995 ستاره شناسان سوئیسی اعلام کردند که اولین سیاره در پشت منظومه شمسی را در مداری در اطراف آن کشف کرده اند. پس از آن یک تیم آمریکایی سریعا شیء شبیه Jupiter را در اطراف آن شناسایی کرد

alirezasalam
27 September 2007, 09:49 PM
آیا می دانید :

در سطح كره ي ماه تا چه ارتفاعي مي توانيد بالا بپريد؟

در واقع نيروي ميدان گرانش بر روي سطح ماه تنها 0.16 شتاب گرانش بر روي زمين است، بنابراين اين بدان معناست كه با صرف انرژي مساوي ، شما مي بايست بتوانيد 6.1 برابر، بالاتر بپريد. البته در چنين گرانش ضعيفي اصلا صلاح نيست که خيلي بالا بپريد چون ممکن است امکان برگشت وجود نداشته باشد.

- در هر ثانيه خورشيد 540 ميليون تن هيدروژن را به 495 ميليون تن هليم تبديل ميكند .در اين فرايند 45 ميليون تن ماده به انرژي تبديل ميشود كه به شكل نور به زمين ميرسد.

- هنگامي كه هسته ي ستاره منفجر ميشود پوسته هاي بيروني ان به بيرون پرتاب ميشو ند ستاره محضر تنها در خلال چند ساعت انرژي اي را منتشر ميكند كه خورشيد ما در مدت پنج ميليون سال منتشر ميكند در اين حال ستاره چندين برابر درخشانتر ميشوداي پديده را ابر نواختر مينامند.

- منظومه شمسي ما مركز راه كهكشان (مركز كهكشان را شيري) را در هر 225ميليون سال بكبار دور ميزند اين مدت را اختر شناسان سال كيهاني ميگويند

- طبق نظريه اي از الكساندر فريدمن فيزيكدان روسي روزي جهان از منبسط شدن متوقف و سر انجام اجرام به سوي هم حركت ميكنند و همه ي انها در يك نقطه ي يگانه جمع ميشوند (پايان جهان).اين حادثه را رمبش بزرگ ميگويند.

- دستور طبخ يك ستاره:
بسيار ساده است ابتدا فشرده شدن ابر عظيمي از غبار و گاز بين ستاره اي در حجمي نسبتا كوچك اتمهاي هيدروژن را به يكديگر نزديك ميكند (در خود فرو ريختن ) اين ابر احتمالا با دريافت ضربه اي از موج حاصل از انفجار يك ستاه ي نزديك اغاز ميشود فشردگي ابر در اثر نيروي گرانش انقدر ادامه مييابد تا جوش هسته اي اغاز شود نيروي رو به بيرون حاصل از اين جوش هسته اي فشردگي بيشتر ابر را متوقف ميكند و وقتي اين تعادل برقرار شد در واقع ستاره متولد ميشود

- رنگ ستارگان از باطن ستاره پرده بر ميدارد:
ستارگان ابي داغتر از خورشيد و قرمز ها سردتر از ان هستند
بيشتر ستارگان داغتر از خورشيد بين ده تا صد برابر خورشيد جرم دارند.

به نقل از سایت گروه مقاله و پژوهش

dariushiraz
28 September 2007, 01:14 AM
http://dariushiraz.persiangig.com/image/Parakandeh/Forum/5tau.jpg

mohammad51
28 September 2007, 01:53 AM
تصویر جدید مدارگرد شناسایی مریخ

تصویر جدید مدارگرد شناسایی مریخ ناسا شواهدی ارائه داد که نشان میدهد موادی سیال در زیر سطح مریخ جریان داشته است .

دانشمندان ناسا به تازگی اعلام کردند ، مدار گرد شناسایی مریخ به تازگی موفق شده تا شواهدی را مبنی بر جاری بودن نوعی مایع یا گاز در زیر سطح مریخ پیدا کند .

تصویر روبرو که از تصاویر زیبا و در عین حال مهم مریخ محسوب می شود الگویی از لایه های عریان را در دره ای موسوم به Candor Chasma نشان می دهد. به گفته ی Chris Okubo زمین شناس دانشگاه آریزونا جزییات تصویر نشانگر دگرگونی های مواد معدنی است که به خاطر جاری بودن نوعی سیال در طول سالیان ایجاد شده است و می تواند دلیل مناسبی برای جاری بودن نوع خاصی از سیال مایع و یا گاز در کانال های زیرزمینی مریخ باشد

mohammad51
28 September 2007, 01:55 AM
رصدگرانی که با تلسکوپ خود زحل را نشانه می روند ممکن است متوجه شده باشند که این سیاره حلقه دار شبیه آنچه سال گذشته بوده، نیست.

http://cph-theory.persiangig.com/1967-1.jpg

الن فراید من، منجم آماتور از بوفالوی نیویورک، می گوید: (( حلقه ها در حال مایل شدن به سمت زمین هستند.)) او سال ها از زحل عکسبرداری کرده و این فیلم را در طول رصدهای سالهای 2004 تا 2007 تهیه کرده است.







این تغییرات ناشی از عوامل هندسی،حرکت مایل محور زحل به دور خودش( عمدتا) و حرکت مداری زمین می باشد. سرانجام حلقه ها آن قدر باریک می شوند که به نظر می آید ناپدید شده اند، سپس دوباره شروع به پهن شدن می کنند. عبور بعدی صفحه حلقه ها، 4 سپتامبر 2009 خواهد بود.
برگرفته از سایت انجمن اختروش ایران http://akhtarvash.com/

mohammad51
28 September 2007, 02:01 AM
روشي جديد براي مشاهده كهكشان‌ها با وضوحي دو برابر تلسكوپ «هابل» از زمين ابداع شد
گروهي از محققان در آمريكا روشي جديدي ابداع كرده‌اند كه به كمك آن مي‌توان كهكشان‌ها را با تلسكوپ‌هاي زميني با رزولشن (قدرت وضوح) دو برابر بيشتر از تلسكوپ هابل مشاهده كرد. به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين روش كه تصويربرداري لاكي ناميده شده است شامل افزودن دوربين‌هاي ديجيتالي ويژه به تلسكوپ‌هاي قديمي است. در ابتدا يك سيستم نوري انطباقي استفاده مي‌شود كه مي‌تواند بيشترين انحرافات اتمسفريك را اندازه‌گيري كرده و اصلاح كند، سپس روش تصويربرداري لاكي نيز اين تصاوير را بيشتر اصلاح مي‌كند. اگر چه اين سيستم بسيار عالي و فوق‌العاده عمل مي‌كند با اين حال محققان اعلام كردند كه تلسكوپ هابل بسيار حائز اهميت است و هرگز نمي‌توان سيستم جديد را جايگزين هابل كرد.

mohammad51
29 September 2007, 04:55 AM
ناسا كاوشگر سيارك‌ها را به فضا فرستاد

سازمان فضايي امريكا سفينه‌اي را با يك موشك دلتا براي كاوش دو سيارك بزرگ كه در فاصله مريخ و مشتري قرار دارند، به فضا فرستاد.
به گزارش خبرگزاري رويترز اين سفينه كه "داون" (Dawn) نام دارد، اولين سفينه‌اي است كه براي سفر و چرخيدن به دور اين دو جرم سماوي فرستاده مي‌شود. پيش از اين،انجام چنين سفري به چنان سوخت زيادي نياز داشت كه انجام آن ناممكن بود.
سفينه داون به جاي رانشگرهاي موشكي سنتي مبتني بر احتراق شيميايي بوسيله موتورهاي الكتريكي سه‌گانه‌اي نيروگيرنده از خورشيد به حركت درمي‌آيد كه گاز زنون را يونيزه مي‌كنند و به خارج مي‌رانند و دنباله‌اي به رنگ آبي درخشان به جاي مي‌گذارند.

اولين گام در سفر اين سفينه با پرتاب آن به مدار زمين با يك موشك دلتا-2 پنج‌شنبه 28 سپتامبر(6 مهر) در ساعت 7:34 دقيقه صبح به وقت شرق آمريكا از پايگاه كيپ كاناورال در فلوريدا انجام شد.

داون پس از رسيدن به مدار كره زمين، بالهاي خورشيدي‌اش را باز مي‌كند تا جمع‌آوري نيرو را براي موتورهاي يوني‌اش آغاز كند كه با گاز زنون باردارشده و گذراندن آن از ميان يك ميدان مغناطيسي عمل مي‌كنند.

اين گاز با سرعت 143200 كيلومتر در ساعت بيرون رانده مي‌شود و سفينه را در جهت مقابل به جلو مي‌رند. فشار حاصل بسيار ملايم و در حد نيروي وارد آمده بوسيله يك برگ كاغذ بر كف دست انسان است، اما اين نيرو در طول زمان افزايش پيدا مي كند.

چهار روز طول مي‌كشد تا داون به سرعت 100 كيلومتر در ساعت برسد و در طول يك سال سرعت ان به 8850 كيلومتر در ساعت مي‌رسد. و در اين مدت تنها به 15 گالون سوخت نياز خواهد داشت.

http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8607/asteroid_belt-am1.jpg

هدف سفينه داون رسيدن به دو تا از بزرگترين اجرام در كمربند سياركي است: "وستا"ي سنگي كه شبيه ماه كره زمين است و سياره كوتوله يخي "سرس"‌.

دانشمندان اميدوارند با مقايسه اين دو جرم كه در شرايط كاملا متفاوتي تشكيل شده‌اند، در باره مواد و فرآيندهاي ابتدايي در هنگام ايجاد منظومه شمسي بيشتر بياموزند.

انتظار مي‌رود داون تا چهار سال ديگر به .ستا برسد و شش ماه را در مدار آن بگذراند و بعدبه سوي "سرس" ادامه مسير دهد.

SHAHRAM
30 September 2007, 10:50 PM
ثبت علائم ناشناس از فضا


http://www.parsdating.co.uk/uk/pic2/224303.jpg

گروهي از ستاره شناسان آمريكايي به كمك تلسكوپ راديويي «پاركس» در استراليا امواج راديويي را دريافت كرده اند كه از خارج كهكشان راه شيري ارسال شده است ولي مبدأ آن مشخص نيست.

تيم ستاره شناسان ديويد ناركويك از دانشگاه ويرجينياي غربي به كمك تلسكوپ راديويي پاركس در استراليا امواج راديويي را از فاصله 6/1 ميليارد سال نوري از زمين دريافت كرده اند كه هنوز مبدأ آنها مشخص نشده است.

اين دانشمندان در جستجوي ستارگان نوتروني چرخنده در اطراف كهكشان راه شيري بودند كه امواج راديويي را تنها در مدت پنج هزار ثانيه با انرژي بالايي دريافت كردند. اين علائم به مدت 90 ساعت به ثبت رسيدند و سپس بدون هيچ دليلي محو شدند. اكنون اين گروه ستاره شناسان درحال خواندن و به خصوص كشف مبدأ اين علائم هستند.

براساس گزارش رويترز، اين دانشمندان دو فرضيه را در اين خصوص مطرح كرده اند كه براساس آنها، اين امواج مي توانند از در اثر برخورد دو ستاره و يا در اثر انفجار يك لامپ اشعه گاما ساطع شده باشد.

همچنين براساس فرضيه ديگري كه برپايه تئوري نسبيت عمومي ارايه شده هم جوشي بين دو ستاره نوتروني كه منجر به توليد امواج گرانشي شده است، مي تواند مبدأ توليد اين امواج راديويي باشد.به گفته اين دانشمندان، شكار اين نوع علائم مي تواند به دريافت امواج گرانشي كه تاكنون دريافت نشده اند نيز كمك كند.

dariushiraz
2 October 2007, 09:51 PM
یک عکس زیبا از فضا


http://dariushiraz.persiangig.com/image/Parakandeh/Forum/110%20vir.jpg

mohammad51
3 October 2007, 01:14 AM
اختر شناسان ده تصویر را بعنوان بهترین تصاویر گرفته شده توسط تلسکوپ فضایی هابل طی 16 سال گذشته انتخاب کردند. آنها اعتقاد دارند جهان ما نه تنها بسیار عمیق است، بلکه بطور شگفت انگیزی زیبا است.

تصاویر زیر به عنوان بهترین تصاویر گرفته شده توسط تلسکوپ هابل انتخاب شده است.

آنت نبولا - مخلوطی از غبار کیهانی و گاز

http://cph-theory.persiangig.com/2030-2.JPG

سومین بخش نبولا که اسکیمو نامیده می شود، زیرا شبیه صورت است.

http://cph-theory.persiangig.com/2030-3.JPG

چشم گربه نبولا

http://cph-theory.persiangig.com/2030-4.JPG

http://cph-theory.persiangig.com/2030-5.JPG

http://cph-theory.persiangig.com/2030-6.JPG

http://cph-theory.persiangig.com/2030-7.JPG

http://cph-theory.persiangig.com/2030-8.JPG

http://cph-theory.persiangig.com/2030-9.JPG

http://cph-theory.persiangig.com/2030-10.JPG

mohammad51
3 October 2007, 06:01 PM
تلسکوپ جیمز وب در مرحله آزمایشهای مرکز کنترل آینه ها

دانشمندان با موفقیت «مغز» کنترل آینه های تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST: James Webb Space Telescope) را آزمایش کردند. این تلسکوپ قرار است رقیب تلسکوپ فضایی هابل باشد.



نرم افزار حسگر و کنترل (WFSC: Wave Front Sensing and Control) امکان تنظیم 18 آینه شش ضلعی تلسکوپ جیمز وب را فراهم می کند.



بیل هایدن (Bill Hayden) مهندس سیستم در مرکز پروازهای فضایی گدارد ناسا در گرین بلت (Greenbelt) می گوید: «بسیار مهم است که 18 آینه در جای خود به گونه ای تنظیم شوند که بتوانند مانند یک سطح­ هموار و صاف عمل کنند. این کار به دانشمندان امکان می دهد تا بر روی چیزهای بسیار تاری که اکنون قابل مشاهده نیستند تمرکز نمایند.»

زمان پرتاب تلسکوپ جیمز وب سال 2013 تعیین شده است.



رقیب هابل

تلسکوپ فضایی جیمز وب با داشتن آینه ای ترکیبی به مساحت 269 فوت مربع (25 متر مربع) توانایی گردآوری نور به اندازه حدود 6 برابر تلسکوپ هابل را دارد که آینه غول پیکر آن 46 فوت مربع (4.3 متر مربع) مساحت دارد. دانشمندان انتظار دارند این حساسیت بالا به آنها امکان دهد تا اولین ستاره ها و کهکشانهای کیهان و نیز سیستمهای سیاره ای جوان را ببینند.



تلسکوپ به صورت جمع شده پرتاب می شود. پس از آن آینه های سبک بریلیومی خود را در مداری به فاصله یک میلیون مایل (1.6 میلیون کیلومتر) باز می کند. با این حال به دلیل تنظیم نبودن تلسکوپ، تصاویری مبهم مانند تصاویری که هابل هنگام استقرار در فضا تهیه نمود، تولید خواهد کرد.



دیوید تیلور (David L. Taylor) رئیس و مجری ارشد شرکت بال (Ball Aerospace & Technologies) عنوان کرد: «نرم افزار WFSC که از این مشکل جلوگیری می کند بر پایه همان برنامه ای است که برای رفع اشکال تلسکوپ هابل از آن استفاده شده است.»



جان ماتر (John Mather) دانشمند ارشد پروژه تلسکوپ جیمز وب می گوید: «این دستاورد بر مبنای الگوریتمهای نرم افزاری است که برای رفع اشکال تلسکوپ فضایی هابل و تنظیم تلسکوپ کک (Keck) استفاده شده است.»


http://www.iaas.ir/images/stories/news/1386/06/tech_070829_braintest_02.jpg

مینی وب

دانشمندان برای آزمایش تلسکوپ جیمز وب مدلی به اندازه یک ششم اندازه اصلی در آزمایشگاه ساخته اند. در آینده تلسکوپ 6.2 تنی (3700 پوندی) یک تصویر اولیه از فضا تهیه می کند، نرم افزار را برای تنظیم 18 منبع نوری (آینه ها) اجرا نموده و سپس آنها را با استفاده از موتورهای کوچک تنظیم می نماید.

هایدن در فصلنامه منتشر شده توسط دانشمندان تلسکوپ وب عنوان نموده است که آزمایشها کاملاً تام و کامل نیستند، اما باید بدون هیچ گیر و گرفتاری پیش رفت.



هایدن می گوید:«آزمایشها در نیمه اکتبر (نیمه مهر ماه) شروع و در اوایل دسامبر (آذر ماه) پایان خواهند یافت. نتایج اخیر بیانگر آن است که آزمایشهای نهایی بسیار موفق خواهند بود.»



دانشمندان تلسکوپ وب، کار تنظیم آینه ها را در 26 آگوست (4 شهریور) در انجمن مهندسان ابزارهای اپتیکی عکاسی (Society for Photo-Optical Instrumentation Engineers) در سن دیگو کالیفرنیا معرفی و ارائه نمودند.

منبع : iaas.ir

mohammad51
4 October 2007, 02:05 AM
خورشيد درحال بزرگ شدن است



گر بتوانيم فيلم سريعي از 200 ميليون سال آينده زمين درست كنيم، مي‌بينيم كه قاره‌ها به‌هم مي‌پيوندند تا شکل آينده کهن قاره (Pangaea) را به‌وجود آورند.
حرارت داخل زمين ،به خاطر شكافت اورانيوم 238 ايجاد مي‌شود که نيمه عمر آن 4.5 ميليارد سال است.

اين يعني مواد داخلي زمين هم‌اکنون حدود نيمي از ميزان اوليه، گرما توليد مي‌کنند. با سرد شدن مواد داخلي، فرايندهاي نوسازي زمين شناسي به‌تدريج متوقف مي‌شود و سياره به دوران پيري و سالخوردگي وارد مي‌شود.

آتشفشان‌ها فوران مي‌کنند و قاره‌ها به تدريج به شکل و ساختار نهايي خود مي‌رسند و سال سطح آب اقيانوس‌ها كمي پايين مي‌رود، چون پوسته زمين به طور ثابت در حال خنک‌شدن است و اين آب را جذب مي‌كند.

با اين حال خنک‌شدن زمين، با خنک‌شدن سطح زمين همراه نيست.خورشيد كه همواره از زمان تولدش درخشان‌تر مي‌شود، به بلايي سوزان براي حيات زمين تبديل خواهد شد.

ورشيد مانند بيشتر ستاره‌ها در وضعيت پايداري بين کشش جاذبه به داخل از يک سو و فشار حاصل از گرماي گداخت هسته‌اي به خارج از سوي ديگر قرار دارد. اين يک تعادل خود تنظيم است.

کمي منقبض‌شدن خورشيد باعث افزايش چگالي و دماي مرکزي آن مي‌شود و واکنش‌هاي هسته‌اي را سريع‌تر مي‌کند که گرماي اضافي آن سبب منبسط‌شدن خورشيد مي‌شود.

انبساط هم قسمت‌هاي داخلي را کمي خنک و توليد انرژي هسته‌اي را کند مي‌کند و سبب انقباض مجدد مي‌شود و خورشيد در حال تعادل باقي مي‌ماند. اما بعد از صدها ميليون سال اين تعادل كمي به‌هم مي‌خورد.

گداخت هسته‌اي و تبديل هيدروژن به هليم، مقدار هيدروژن در هسته خورشيد را كم مي‌كند. هليم خنثي است، پس هسته بايد کوچک‌تر و گرم‌تر شود تا همجوشي ادامه يابد.

خورشيد با گذشت 4.5 ميليارد سال از تولدش، اندکي کمتر از نيمي از هيدروژن اوليه خود را سوزانده و هسته آن واقعاً سرشار از هليم شده‌است. به‌اين ترتيب خورشيد وارد دنباله‌اي از اتفاقات پيچيده مي‌شود که هيچ‌كدام، پديده خوشي براي زمين نيست.

با چگال‌تر شدن هسته، دماي مرکزي خورشيد بالا مي‌رود تا هيدروژن سريع‌تر بسوزد. براي همين است كه خورشيد از زمان تولدش 30درصد درخشان‌تر شده و در 1.2 ميليارد سال آينده کمي بزرگ‌تر شده و 10درصد ديگر هم درخشان‌تر مي‌شود.

پديده گلخانه‌اي

با نگاهي بلندمدت مي‌بينيم كه زمين که بسيار گرم‌تر شده ممکن است واقعاً نعمتي براي زندگي باشد و زندگي در گلخانه رونق مي‌گيرد. اما سرانجام دماي سرنوشت‌ساز (دماي جوش آب) فراخواهد رسيد.

مدل‌هاي آب‌وهوايي نشان مي‌دهد که زمين در 1.2 ميليارد سال آينده به وضعيت گلخانه مرطوب خواهد رسيد. اين از هر آنچه که ما با رها‌کردن دي‌اکسيد کربن در جو مي‌توانيم انجام دهيم، بسيار ويرانگرتر خواهد بود، چون بخار آب در صورت وجود به اندازه کافي، خود يک گاز گلخانه‌اي قوي است.

در دوران گلخانه مرطوب، تبخير آب اقيانوس‌ها در اثر دماهاي بسيار بالا به شدت زياد مي‌شود و بخار آب بيشتري وارد جو مي‌شود.

در نتيجه حتي به دماهاي بالاتري مي‌رسيم و اين روند ادامه دارد تا اين‌که اقيانوسها به کلي تبخير و خشک شود. انتظار داريم زمين در مدت کوتاهي پس از يک ميليارد سال به يک بيابان برهوت و برشته تبديل شود. سخت است تصور کنيم که حيات چند سلولي‌ها چگونه ادامه خواهد يافت.

مدل‌سازي‌هاي انجام شده توسط جيمز کستينگ از دانشگاه پنسيلوانيا نشان مي‌دهد که گلخانه خشک، تقريباً 3 ميليارد سال آينده در زمين اتفاق خواهد افتاد، 2ميليارد سال پس از آنکه آخرين قطره آب مايع هم تبخير شد.

دما در آن زمان دوباره بالا خواهد رفت و به دماي ذوب کننده 400 درجه سانتيگراد خواهد رسيد. خورشيد در آن زمان 40درصد درخشان‌تر از حال حاضر خواهد بود و چند ميليارد سال ديگر براي سوزاندن هيدروژن درپيش‌رو خواهد داشت.

به‌تعويق انداختن واقعه‌اي اجتناب ناپذير

من و فرد آدامز از دانشگاه ميشيگان و دان کريکانسکي از دانشگاه کاليفرنيا در سانتاکروز در سال 2000 به صورت گروهي طرحي را آماده کرديم تا دماي مطلوب فعلي زمين را در برابر گرماي افزاينده خورشيد در چند ميليارد سال آينده، تثبيت كنيم. کليد اين طرح، زمان بسيار طولاني است که در پيش‌رو داريم.

ما نشان داديم که تنها با مصرف کمي انرژي در هزاران يا ميليون‌ها سال مي‌توان جرم بزرگتري از کمربند سيارکي يا کوييپر را به گونه‌اي مانور داد که پي‌درپي گذرهاي نزديکي از زمين و مشتري داشته باشد، به گونه اي که بخشي از انرژي عظيم مداري مشتري را به زمين منتقل كند.

چنين گذري در هر 10هزار سال کافي است تا مدار زمين را با سرعت کافي به سمت خارج حرکت داد تا با درخشندگي افزاينده خورشيد مقابله کند.

اگرچه فناوري لازم براي شروع چنين طرحي تقريباً موجود است، اما برنامه‌ريزي بلندمدت و ثبات انساني بايد به‌اندازه زيادي، در ابعاد مختلف رشد کند.

مشکل فقط اين نيست که يک اشتباه کوچک محاسباتي مي‌تواند باعث بروز برخورد يك سيارك به زمين شود.پس از چاپ نتايج اين کار، رسانه‌ها کاملاً به اشتباه گزارش دادند که اين طرح مي‌تواند در کوتاه مدت، گرم‌شدن جهاني زمين توسط انسان‌ها را به‌تأخير اندازد.

چنين گزارش‌هايي منجر به نوشته‌هاي روزنامه‌ها، ميزگردهاي بي‌معني تلويزيوني و سيل فراگير نامه‌ها و تماس‌هاي خشمگينانه شد. 10 ميليون سال زمان خوبي‌است تا قبل از شروع صبر کنيم.

مسئله اصلي که بايد در نظر بگيريم آن است که آيا تمدن دراين مدت دوام خواهد آورد؟
اما تحول خورشيد بدون درنظر گرفتن آنچه آيندگان ما انجام خواهند داد، سرعت خواهد گرفت.

مدل‌هاي کامپيوتري و رصدهاي دقيق از ستاره‌هاي شبيه خورشيد نشان مي‌دهد که سوختن هيدروژن از هسته خورشيد به سمت پوسته خارجي پيش خواهد رفت و اين انتقال سريع‌تر و سريع‌تر خواهد شد. توليد انرژي به طرز شگرفي افزايش خواهد يافت و باعث بزرگ‌شدن لايه‌هاي خارجي خورشيد خواهد شد.

مدل‌ها نشان مي‌دهد که خورشيد در 6.36 ميليارد سال بعد، 2.2 برابر درخشنده‌تر از وضعيت فعلي خواهد بود و مريخ به اندازه الان زمين، گرما دريافت مي‌کند. اما جاذبه مريخ آن‌قدر کم است که نمي‌تواند جو گرم قابل ملاحظه‌اي را نگه دارد تا آن‌را به يک منطقه قابل سکونت تبديل كند.

درخشندگي خورشيد در 730 ميليون سال بعدي، 2.7 برابر و اندازه آن 2.3 برابر الان مي‌شود. منظومه شمسي در آن زمان به‌واقع غيرقابل سکونت مي‌شود.

ناهيد و زمين دوقلوهاي سولفوري مي‌شوند و مريخ به يک بيابان سوزان تبديل مي‌شود. اقمار مشتري همچنان يخ‌زده هستند، اما ذوب‌شدن آنها نزديک است. خورشيد پس از 590 ميليون سال به يک غول سرخ تبديل مي‌شود و مراحل بعدي بسيار شديدتر از هر آنچه تا کنون بوده مي‌شود.

غول سرخ

شما مي‌توانيد يک مدل مقايسه‌اي از زمين و خورشيد درست کنيد. يک دانه شن را دريک دست و يک سکه ده سنتي (قطر 17.9، ضخامت 1.35ميليمتر و حجم 339.7 ميليمتر مکعب) را در دست ديگر گرفته و تا جايي که مي توانيد آنها را دور از هم بگيريد.

همان‌طور که خورشيد به يک غول سرخ تبديل مي‌شود، سکه ده سنتي را ابتدا با يک سکه 25 سنتي (قطر 24.3 ، ضخامت 1.75 ميليمتر و حجم 811.6 ميليمتر مکعب) و پس از آن با يک گريپ فروت جايگزين كنيد.

اقمار گاليله‌اي مشتري (اروپا، گانيمد، کاليستو و يو) در آن زمان يک جو ضخيم از بخار آب مي‌سازند و وارد دوره گلخانه مرطوب مي‌شوند. سپس آب آنها فتوليز شده و به فضا مي‌رود.

تايتان بزرگترين قمر كيوان، به‌خوبي گرم مي‌شود. کريس مک‌کي، از مرکز تحقيقات آمس ناسا و همکارانش دوره‌اي چند صد ميليون ساله شناسايي کرده‌اند که اقيانوس‌هاي آمونياک مايع در سطح تايتان به پايداري مي‌رسند.

واکنش‌هاي شيميايي پيچيده در بين مولکول‌هاي ارگانيک آنها انجام خواهد شد و احتمالاً سبب ايجاد شکل جديدي از زندگي، البته نه براي مدتي خيلي طولاني خواهد شد.

و زمين؟ سؤال اين است که آيا اين سياره اصلاً باقي خواهد ماند؟ در مدل مقايسه‌اي ما، خورشيد از گريپ فروت به توپ بسکتبال و سپس به توپ بزرگ بازي ساحلي تبديل مي شود و سرانجام سياره تير را خواهد بلعيد.

اما چون درخشندگي آن صدها برابر مي‌شود و جاذبه سطحي آن به‌علت افزايش قطرش كم مي‌شود، باد قدرتمندي از خورشيد شروع به وزيدن مي کند که سرانجام نزديک به يک چهارم از جرم خورشيد را با خود به خارج مي‌برد.

در نتيجه خورشيد يک چهارم از نيروي گرانش خود را از دست مي‌دهد. بنابراين مدار سيارات به سمت خارج منتقل مي‌شود.

همچنان‌که خورشيد به اوج تبديل به غول سرخ نزديک مي‌شود، بيش از 200 برابر اندازه کنوني خود مي‌شود و به‌راحتي مدار فعلي ناهيد و تقريباً مدار فعلي زمين را در بر مي‌گيرد.

اما ناهيد در آن زمان احتمالاً به جاي کنوني زمين رسيده و زمين نزديک به مدار فعلي مريخ است. بنابراين در نگاه اول به‌نظر مي‌رسد که زمين فرار مي‌کند.

به تازگي کاسپر ريبکي از مؤسسه ژئوفيزيک آکادمي علوم لهستان و کارلوس دنيس از دانشگاه لژ بلژيک مطالعات دقيق‌تري در مورد اثرات غول سرخ خورشيد بر منظومه شمسي انجام داده‌اند. آنها به يک نتيجه گيري مهم دست يافته اند: نيروهاي کشندي (جذرومد) نقش مهم و حساسي در سرنوشت زمين دارند. همچنان‌که خورشيد بزرگ‌تر مي‌شود، گرانش زمين سبب ايجاد برآمدگي کشندي خيلي کوچکي در سطح خورشيدي مي‌شود.

اصطکاک سبب مي‌شود تا اين برآمدگي اندکي تأخير در حرکت ايجاد كند. اين تأخير به نوبه خود کشش گرانشي دائمي به سياره وارد مي‌كند و سبب مي‌شود تا زمين به آهستگي به سمت داخل حرکت مارپيچي کند.

اين حرکت مشابه وضعيتي است که براي ماه رخ مي‌دهد که در آن اثر کشندي ماه بر زمين باعث مي‌شود ماه به سمت خارج حرکت کرده و از زمين دور شود، با اين تفاوت که در اينجا برعکس اتفاق مي‌افتد، زيرا سرعت گردش خورشيد آهسته‌تر از سرعت گردش ما به دور خورشيد است نه سريع‌تر از آن. با در نظر داشتن همه احتمالات، هنوز مشخص نيست که آيا زمين از بلعيده شدن توسط غول سرخ فرار خواهد کرد يا نه.

مرحله اول غول سرخ زماني پايان خواهد يافت که دماي هسته به 100 ميليون درجه سانتيگراد مي‌رسد و هليم شروع به گداخت به کربن مي‌کند که منبع جديد تازه‌اي از انرژي است. خورشيد در پاسخ به اين انرژي جديد زياد به ميزان زيادي کوچک شده و درخشندگي کلي آن حدود 100 برابر کاهش مي يابد.

خورشيد هليم را براي چند صد ميليون سال با آهنگ ثابت مصرف مي‌کند و منظومه خورشيدي براي مدتي از زنجيره بلايا خلاصي مي‌يابد. اگر زمين سالم باشد (با هزينه‌اي اندک، اين احتمال به 75 مي رسد) احتمالاً به صورت صخره‌اي از سيليکات جوش خورده‌است که به طور مستقيم با خلأ در تماس است و دماي ظهر آن به 600 درجه سانتيگراد مي‌رسد. هر نشانه‌اي که در سياره ما وجود داشته، مدت‌هاست ذوب و دوباره کريستال شده‌اند و به‌فراموشي سپرده شده‌اند.

درکشاکش مرگ

خورشيد در نزديکي به پايان رسيدن هليم خود به يک کوتوله سفيد با هسته‌اي از کربن و هيدروژن تبديل مي‌شود. در اين زمان لايه‌هاي خارجي خورشيد دوباره بزرگ و سرد مي‌شوند و خورشيد براي دومين بار به يک غول سرخ مبدل مي‌شود.

ستاره‌شناسان به اين دومين غول سرخ، «شاخه مجانب» مي‌گويند. خورشيد يک‌بار ديگر به تهديدي جدي براي فيزيک زمين تبديل مي‌شود.

غول سرخ، طي مرحله دوم چندين دوره خروج عظيم انرژي را تجربه مي‌کند. هليم شعله‌ور مي‌شود که منجر به ارتعاش و تپشي با دوره 10هزار سال خواهد شد. کاملاً محتمل است که زمين پيش از آنکه فرصتي براي حرکت مارپيچ به بيرون از خرابي کلي داشته باشد، مختصري توسط خورشيد دربر گرفته شود.
سپس 100 ميليون سال پس از شروع مرحله دوم غول سرخ، خورشيد لايه‌هاي بزرگ خارجي خود را به‌طور کامل بيرون مي‌ريزد تا يک سحابي سياره‌اي، شايد مشابه آنچه در تصوير نشان داده شده تشکيل دهد که يک کوتوله سفيد کوچک، اما گرم و درخشان باقي مي‌گذارد و دوباره تهديد ديگري از راه مي رسد.
ما دريافته‌ايم که ازدست‌دادن جرم توسط خورشيد براي حيات فيزيکي زمين ضروري است. اما اگر خورشيد بيش از حد مورد انتظار جرم از دست دهد، مشتري و زحل به صورتي خطرناک برهم کنش گرانشي خواهند داشت.
آنها يکديگر را تحريک کرده و حرکتي طولاني و ديوانه وار در حلقه‌هاي بيضوي انجام مي‌دهند که مابقي منظومه شمسي را ويران خواهد كرد.
اجرام منظومه شمسي يا به فضاي بين ستاره‌اي پرتاب شده يا به سمت خورشيد سقوط مي‌کنند. بقاياي مشابهي از منظومه‌هاي خورشيدي ويران‌شده در دو و شايد 40 کوتوله سفيد مشاهده شده‌اند، از جمله يکي که از دست دادن جرم آن موجب ايجاد سحابي مارپيچ شده است.
تبديل خورشيد به کوتوله سفيد پايان نقش خورشيد در داستان ما است. سيارات به‌جا مانده، شايد شامل بقاياي سوخته و گداخته زمين و ناهيد به صورت پايدار براي صدها ميليارد سال به دور کوتوله سفيد مي‌چرخند در حالي‌که سرماي آنها و خورشيد به سمت صفر مطلق ميل مي‌کند. آنها منتظر مجموعه‌اي عجيب از بلاياي کيهاني هستند.
همچنانکه خورشيد کوتوله سفيد، به تدريج رو به سياهي مي‌رود، درخشاني شب نيز کم خواهد شد. جهان در حال ورود به عصر انبساط سريع است که طي چند صد ميليارد سال همه کهکشان‌ها را به جز آنهايي که در گرانش با گروه محلي ما هستند به وراي افق علّي ما مي‌برد. راه‌شيري نيز با کهکشان آندرومدا ادغام شده و يک کهکشان مارپيچ را تشکيل داده است.
مي توانيم انتظار داشته باشيم که طي حدود 100 تريليون سال بقاياي تصادفي يک کوتوله سفيد به اندازه کافي از نزديکي زمين عبور مي‌کند که زمين را از مدارش خارج کرده و آن‌را در کهکشان اکنون تاريک، رها کند تا آنجا نيز به تنهايي براي هزارتريليون سال ديگر پرسه زند.

مجله Sky & Telescope

mohammad51
4 October 2007, 02:07 AM
سياره‌اي كه از برخي ستاره‌ها هم داغ تر است!


گروهي از محققان آژانس هوانوردي و فضانوردي آمريكا (ناسا) يكي از داغ‌ترين اجرام غيرستاره‌اي دنيا را پيدا كردند.
اين جسم كه يك سياره گازي دور دست است، اسمش HD149026B است و احتمالاً داغترين سياره‌اي است كه تاكنون كشف شده است.

اخترشناسان به سرپرستي جوزف هارينگتون از دانشگاه مركزي فلوريدا در شهر اورلاندو در آمريكا دريافته‌اند كه اين سياره با درجه حرارت 2040 درجه سانتي‌گراد حتي گرم‌تر از برخي از ستاره‌هاي كم تراكم است.

اين سياره در فاصله 279 سال نوري در صورت فلكي هركولس واقع شده است. اين سياره به اندازه كيوان است و هسته آن احتمالاً 70 تا 90 برابر متراكم‌تر از هسته زمين است.

تلسكوپ فضايي اسپيتزر ناسا اين كشفيات را انجام داده است. اين تلسكوپ در كنار تلسكوپ‌هاي فضايي هابل، سوييفت، جيمز‌وب و ... بخشي از برنامه ناسا براي پوشش كليه طيف الكترومغناطيسي هست. تلسكوپ فضايي اسپيتزر در اين ميان مأمور عكس‌برداري در طول موج‌هاي زيرسرخ است.

اجرام هرچه كه داغ‌تر بشوند ازخود نور ساطع مي‌كنند. اين نور با افزايش دما از زيرسرخ و مرئي شروع شده و به سمت فرابنفش و اشعه ايكس و گاما مي‌رود.

اجرامي مثل اين سياره كه تا حدي داغ هستند كه از خود نور ساطع كنند ولي ستاره نشوند، تابش‌هايي در محدوده زيرسرخ از خودشان ساطع مي‌كنند كه تلسكوپ فضايي اسپيتزر توانسته آنها را رديابي كنند.

هنوز علت اصلي تابش اين سياره مشخص نيست، اما آن چيزي كه بيشتر به واقعيت نزديك است، اين است كه اين سياره احتمالاً تحت اثر حرارت زيادي كه از ستاره مادرش مي‌گيرد به شدت داغ شده و در اثر فشار زياد گازهايش به يك حالت پيش‌ستاره‌اي رسيده‌است و از خود تابش توليد مي‌كند.
البته اين سياره نمي‌تواند هرگز به يك ستاره تبديل شود، چون حداقل جرم لازم براي اين كار را ندارد.

mohammad51
4 October 2007, 08:43 PM
ستاره شناسي دانش يگانگي كيهان

در بقاياي تمدن سومري كتيبه هايي مربوط به ستاره شناسي يافت شده است كه قدمت آنها به 25000 سال قبل از ميلاد مسيح مي رسد . در بقاياي سنگي كتيبه هاي يافت شده ، تصاويري از گردش ماه به دور زمين وجود دارد . استادان ماوراءالطبيعه سومري خيلي زود دريافتند هر اتفاقي كه براي انسان رخ مي دهد يه نوعي به به ستارگان ارتباط دارد و در و.اقع ستارگان منشاء همه اتفاقات هستند . در سال 1920 يك دانشمند روسي بنام چيجفسكي مطالعات كاملي در اين خصوص انجام داد و متوجه شد هر يازده سال يكبار انفجارهاي عظيمي در خورشيد رخ مي دهد .

او با بررسي يك دوره هفتصد ساله دريافت ، هميشه همزمان با پديده انفجار خورشيدي يك جنگ ، اغتشاش و يا نابساماني در كره زمين اتفاق مي افتد . محاسبات و مشاهدات او كه يك دوره هفتصد ساله را پوشش مي داد ، آنقدر علمي و دقيق بود كه رد كردن نظريه او را دشوار ساخته بود . در واقع خورشيد يك ارگانيسم زنده ، پويا و آتشين است . حالات خورشيد هر لحظه تغيير مي كند و زماني كه اندكي تغيير در حالات خورشيد به وجود آيد ، زمين نيز تحت تاثير قرار مي گيرد . بعدها يك فيزيكدان سويسي بنام پاراسلوس با مطالعات بيشتري در اين زمينه به كشف جديدي نايل آمد . او كشف كرد انسان زماني بيمار مي شود كه هماهنگي بين او و چيدماني از ستارگان كه در زمان تولدش وجود داشته است از بين برود . قبل از پاراسلوس ، فيثاغورث اصل ارزشمند توازن سياره اي را مطرح كرده بود .
او معتقد بود كه هر ستاره يا سياره اي از طريق حركت و جابجايي در فضا ارتعاشات منحصر به فردي را توليد مي كند . مجموع ارتعاشات اجرام آسماني يك توازن موسيقيايي توليد مي كند كه توازن كيهاني ناميده مي شود . در سال 1950 گئورگي گياردي دانش جديدي بنام شيمي كيهاني را به وجود آورد . او پس از انجام آزمايشات متعدد به روش علمي اثبات كرد كل جهان يك وحدت بنيادين و يك جسم يكپارچه است . يعني هيچيك از اعضاء آن از هم منفك نيستند و به يكديگر متصلل هستند . پس اگر قسمتي از اين جسم دستخوش تغيير گردد كل جسم مرتعش مي شود و همه بخش هاي آن تحت تاثير قرار مي گيرند . پس با به وجود آمدن تغيير در هر ستاره اي ، در هر فاصله از زمين كه باشد ، ضربان ما دچار تغيير خواهد شد . وقتي خورشيد در شرايط و موقعيت خاصي قرار مي گيرد گردش خون ما نيز تحت تاثير قرار خواهد گرفت . دكتر تاماتوي از ژاپن هم كشف كرد كه شدت طوفان هاي اتمي خورشيد بر ضخامت گلبولهاي خون به خصوص در آقايان تاثيرات فراوان دارد . فرانك براون ، متفكر آمريكايي نيز مي گويد : در لحظه تولد يك انسان ستارگان بسياري در حال طلوع و غروب كردن هستند .
مجمع الكواكبي در حال صعود و مجمع الكواكبي در حال فرود هستند و انسان در چيدماني مشخص از ستارگان به دنيا مي آيد . از تحقيقات هاي صورت گرفته نتيجه مهمي حاصل مي شود ( با در نظر گرفتن اينكه كل حيات تحت تاثير چيدمان ستارگان قرار دارند ، با كمي مطالعه عميق تر مي توان دريافت كه هر انساني نيز تحت تاثير ستارگان است ) در زمينه تاثير چيدمان ستارگان بر حيات انسان مطالعات زيادي انجام شده است . به عنوان مثال مي دانيم كه اقيانوس ها تحت تاثير حالات ماه قرار مي گيرند . حال اگر در نظر داشته باشيم كه نسبت آب و نمك موجود در اقيانوس ها دقيقاً مشابه نسبت آب و نمك بدن انسان است آنگاه نتيجه خواهيم گرفت كه آب بدن انسان نيز همانند اقيانوس ها تحت تاثير نيروي ماه قرار مي گيرد . همچنين تحقيقات نشان مي دهد كه با نزديك شدن ماه به حالت بدر ( ماه كامل ) ميزان جنون و ديوانگي نيز در دنيا افزايش مي يابد . پروفسور براون تحقيق جالبي را انجام داده است . او نمودار تولد بسياري از نظاميان ، پزشكان و متخصصين مشهور را جمع آوري كرده و با بررسي اين نمودارها متوجه شد افرادي كه تخصص هاي يكساني دارند اكثراً تحت چيدمان مشابهي از ستارگان متولد شده اند .
به عنوان مثال دريافت ، سياره مريخ تاثير ز يادي بر زندگي نظاميان مشهور داشته است . از گذشته تا امروز عده اي ستاره شناسي را خرافات و اعتقاد كوركورانه به حساب مي آورند . اما واقعيت اين است كه ستاره شناسي كاملاً علمي است . البته علم به معناي بررسي و تحقيق و رابطه بين علت و معلول . در ستاره شناسي گفته مي شود هيچ اتفاقي در روي كره زمين بدون علت نيست حتي اگر ما از علت آن آگاه نباشيم . به طور كلي مي توان گفت ستاره شناسي تلاش براي كاوش در آينده به روش هاي مختلف است . يكي از متداول ترين روش ها ، مطالعه چگونگي تاثيرگذاري اجرام آسماني بر انسان است . يكي از ايده هاي جالب ستاره شناسي اين است كه ما نيز بر اجرام سماوي اثر مي گذاريم زيرا اثر گذاري يك رابطه دوطرفه است از ديدگاه علمي بايد دانست كه تمامي خانواده خورشيدي از خورشيد متولد شده اند ماه ، مريخ ، مشتري ، زمين و ديگر اجرام منظومه شمسي همگي اندامهاي خورشيد هستند . انسان نيز از اندام هاي زمين است و زمين از اندام هاي خورشيد . همه چيزهايي كه از منبع واحدي متولد مي شوند داراي درونيات مشتركي هستند .
پس هر اتفاقي كه در خورشيد روي مي دهد ، ارتعاشي در سلول هاي ما ايجاد خواهد كرد زيرا سلول هاي ما نيز از خورشيد متولد شده اند . علم ستاره شناسي همواره بر روي اين احتمال كه وقوع هر اتفاقي در هستي بر روي انسان تاثير مي گذارد ، تحقيق كرده است . در اين تحقيقات مشخص شده است كه علاوه بردوره يازده ساله طوفان هاي خورشيدي يك دوره 90 ساله نيز در حيات خورشيد وجود دارد . دوره جواني خورشيد 45 سال طول مي كشد و پس از آن دوره پيري خورشيد آغاز مي شود كه 45 سال به طول مي انجامد . در دوران جواني ، اثر خورشيد به حداكثر خود مي رسد و در مدت پيري انرژي خورشيد رو به افول مي رود . پس از گذشت 90 سال خورشيد پير شده و دوباره شروع به جوان شدن مي كند . كودكاني كه در 45 سال اول متولد مي شوند از سلامتي كامل برخوردار هستند اما كودكاني كه در 45 سال دوم به دنيا مي آيند داراي مشكلات فراواني هستند . در 45 سال دوم ميزان زلزله افزايش ميابد . وقتي چرخه 90 ساله خورشيد به پايان مي رسد حركت وضعي زمين نيز دچار اختلال مي گردد . آگاهي يا تشخيص ما ، ملاكي براي وجود يا عدم وجود هيچ چيز نيست . حوزه هاي مختلف انرژي در اطراف وجود دارند كه دائماً بر زندگي ما اثر مي گذارند . انسان به محض تولد در معرض اين اثرات قرار مي گيرد . امروزه دانشمندان معتقدند هر جرم آسماني تشعشع راديواكتيو منحصر به فرد خود را دارد . امواجي كه سياره زهره از خود ساطع ميكند آرام و ساكن هستند در حالي كه ماه امواج متفاوتي را از خود ساطع مي كند . امواجي كه از سياره مشتري به ما مي رسند متفاوت از امواجي هستند كه از خورشيد به ما مي رسند . اين تفاوت به خاطر اختلاف تركيبات گازي لايه هاي تشكيل دهنده هر جسم است . در زمان تولد يك كودك تمام مجمع الكواكب ، ستارگان و كهكشانهاي ديگر كه در افق زمين در حال گردش هستند در ذهن كودك ثبت مي شوند . شرايط كيهاني موجود در لحظه تولد ، با تمام ضعف ها ، قوتها و توانايي هايش بر كل زندگي انسان اثر مي گذارد . ستاره شناسي را ميتوان به سه بخش تقسيم نمود .
بخش اول هسته و جوهره آن است كه غير قابل تغيير است و پس از شناختن آن فقط بايد با آن همراه بود . بخش دوم لايه مياني است و فرد مي تواند آن را تغيير دهد اين بخش نيمه ضروري ستاره شناسي است و اگر آگاهي هاي لازم را داشته باشيم مي توان آن را تغيير داد . و بخش سوم لايه بيروني و غير ضروري آن است . هرچند همه مردم بيشتر كنجكاوي را نسبت به اين بخش دارند . اگر آگاه نباشيم آنچه بايد اتفاق بيافتد ، اتفاق خواهد افتاد . اگر دانش و آگاهي وجود داشته باشد ، آنگاه راه هاي مختلفي براي ايجاد تغيير وجود دارد . هدف نهايي ستاره شناسي پرداختن به ضروريات و بنيان ها است . معنا و جوهره ستاره شناسي يكي بودن با هستي است . ما نه تنها جزئي از ين عالم هستيم بلكه در تمامي اتفاقات و شرايط به وجود آمده مشاركت داريم . اگر بتوانيم ضروريات را از غير ضروريات جدا كنيم ، علم ستاره شناسي ابزار مناسبي در دستان ما خواهد بود

dariushiraz
4 October 2007, 09:36 PM
http://i.d.com.com/i/dl/media/dlimage/50/22/8/50228_large.jpeg

http://samoht.com/weblog_img/neptune_despina_sm.jpg

dariushiraz
4 October 2007, 11:47 PM
این تصویر که خوشه باز NGC2244 را در سحابی روزت نشان می دهد با استفاده از تلسکوپ فضاییSpitzer گرفته شده است.

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures5/Z93_695px_Ngc2244c-l.jpg

mohammad51
8 October 2007, 10:33 PM
منظومه‌ای فراخورشیدی و ستاره‌ای عجیب!


اخترشناسان دانشگاه تگزاس منظومه‌ای را با چند سياره كشف كردند. آنچه مهم است، ستاره مادر آن‌هاست كه ﭘيش از اين هرگز انتظار نمی‌رفت به دور آن منظومه‌ای در حال گردش باشد. در حال حاضر اين موضوع ممكن است نظريه تكامل سياره‌ای را دگرگون كند.
هدا راشدی

اختر شناسان با استفاده از تلسكوﭖ ۲/۹ متری &Acirc;«هابی-ایبرلی&Acirc;» (HET) منظومه‌ای را متشكل از دو سياره مشتری مانند كشف كردند كه به دور ستاره‌ مادر خود می‌گردند و به‌نظر می‌رسد ساختار ستاره مادر از قاعده‌ای كه در نظريه تكامل سياره‌ای آمده ‌است ﭘيروی نمی‌كند. &Acirc;«كوچران&Acirc;» (Cochran) و &Acirc;«اندل&Acirc;» (Endl) با استفاده از طيف ‌نگار HET از سال ۲۰۰۱ بر روی طيف ستاره ۱۵۵٣۵۸ HD مطالعه ‌كرده‌اند. اندازه‌گيری سرعت شعاعی آن نشان داد كه ستاره لرزش‌هايی را علاوه بر حركت عادی‌اش دارد كه احتمالا به دليل وجود نيروی كشش از سوی همدم آن است.

۱۵۵٣۵۸ HD كمی داغ‌تر از خورشيد است و جرم آن كمی از خورشيد كمتر است. نكته مهم در مقايسه ساختار اين دو ستاره مقدار آهن ذخيره‌ شده در آن‌هاست؛ اين ستاره فقط ۲۰ درصد از آهن خورشيد را دارد. منظور از آهن موادی است كه از هيدروژن و هليم سنگين‌تر هستند. يکی از سياره‌ها با دوره تناوبی در حدود ۱۹۵ روز حدود ۹۰ درصد جرم مشتری را داراست. اين سياره در فاصله ۶/۰ واحد نجومی از ستاره مادر به دور آن می‌گردد. دوره تناوب سياره ديگر در حدود ۵۳۰ روز است. جرم آن در كم‌ترين حالت نصف جرم مشتری است و در فاصله ۲/۱ واحد نجومی از ستاره مادر قرار دارد.

&Acirc;«ويتن‌ماير&Acirc;» (Wittenmyer) با استفاده از تجهيزات دانشگاه تگزاس برای محاسبه مدار اين دو سياره در صد ميليون سال آينده تلاش می‌کند. او می‌گوید:"مدار آن‌ها در حال حاضر دايره‌ای نيست، در آينده نيز مدار آن‌ها به‌تدريج به هم نزديک می‌شود و در نهايت يكديگر را دفع خواهند كرد".

اندل می‌گويد:"آينده آن‌ها مانند الگوی رقص است، در ابتدا به صورت غير هم‌ مركز است. ﺳﭙﺲ به صورت دايره در می‌آيد و در نهايت دفع شدن از طرف يكديگر. با استفاده از محاسبات می‌توان گفت كه اين الگو هر ۳۰۰۰ سال تكرار می‌شود". گردش دو سياره سنگين به دور ستاره‌ای با مقدار بسيار كم آهن بر روی نظريه تكامل سياره‌ای تاثير گذار است. به گفته اندل دو مدل در اين نظريه وجود دارد كه هنوز بر روی نقض يكی از آن‌ها رقابتی برﭘاست. اين دو مدل عبارت‌اند از: &Acirc;«مدل رشد هسته‌ای&Acirc;» و &Acirc;«مدل ديسک ناﭘايدار&Acirc;».

هر دو مدل با گردش ابرها در هنگام تولد ستاره‌ها آغاز می‌شود. در هنگام چرخيدن، ابرها به صورت يک ديسک ﭘهن می‌شوند. با گذشت زمان غبارها دسته دسته جمع می‌شوند و به صورت ﭘيش‌سياره در‌می‌‌آيند و در نهايت سياره خواهند‌شد. تفاوت دو مدل در مقياس زمانی آن‌هاست. اما در هيچ مدلی شرايط ستاره مادر مانند آن‌چه در اين منظومه ديده شد، نبود.

اندل می‌گويد:"نتيجه كلی از اين كشف اين است كه ديسک لازم برای تشكيل سياره‌ها بسيار بزرگتر و ﭘرجرم‌تر از آن است كه ما در مدل‌های قبلی تصور می‌كرديم".

منبع: www.spaceref. com

mohammad51
8 October 2007, 10:33 PM
شواهدی مبنی بر وجود آب در مریخ
براساس اطلاعات فرستاده شده از فضاپیمای روح، وجود مقادیر قابل توجهی سیلیس (۹۰%) در خاک این سیاره نشانی بر وجود آب در گذشته آن است.
آذین زنگویی


&Acirc;«س. اسکوئیر&Acirc;» (S. Squyres) یکی از مسئولان این پروژه می‌گوید:"کشف این مسئله بعد از ۱۲۰۰ روز امیدی بر اکتشاف‌های آینده در مریخ است". در ابتدا &Acirc;«س. راف&Acirc;» (S. Ruff) از دانشگاه آریزونا متوجه مقدار زیادی سیلیس در یک نمونه‌ شد و همین مسئله باعث تحقیقات وسیع‌تر بر روی آن شد. کشف مواردی از قبیل مناطق پراکنده حاوی آب، خاک غنی از سولفور، کانی‌های دگرگون شده و آتشفشان‌های فعال به وسیله‌ی فضاپیمای روح در محل دهانه &Acirc;«گوسف&Acirc;» (Gusev) مبنی بر وجود آب در گذشته مریخ هستند.
منشا سیلیس خاک به علت تماس آن با بخار اسیدی حاصل از آتشفشان یا وجود چشمه‌های آب گرم است که شرایط مساعدی را برای حیات فراهم می‌کنند. &Acirc;«د. دماریس&Acirc;» می‌گوید:‌"این مسئله وجود مناطقی با شرایط معتدل که مشابه با شرایط زیست محیطی زمین هستند را نشان می‌دهد". دو فضاپیمای روح و &Acirc;«فرصت&Acirc;» ماموریت اصلی ۳ ماهه خود را در سال ۲۰۰۴ به اتمام رساندند ولی تا به امروز نیز به کار خود ادامه دادند. یکی از شش چرخ روح دیگر نمی‌چرخد و تنها برای نمونه‌ برداری از خاک استفاده می‌شود که تازه‌ترین کشف آن وجود سیلیس در خاک بوده است.
&Acirc;«د. مک کوئیستین&Acirc;» (D. McCuistion) مدیر مرکز اکتشافات مریخ ناسا می‌گوید:"این کشف تازه توانایی فضاپیمای‌های روح و فرصت برای اکتشافات پیشرفته را نشان می‌دهد. همچنین نظریه وجود آب در مریخ مساعد بودن شرایط این سیاره برای حیات را تقویت می‌کند". راف، ماه گذشته پیشنهاد کرد که طیف گرمایی روح برای بررسی نمونه خاک برداشته شده به کار برود. از آن جایی که این وسیله قادر به تشخیص ترکیب شیمیایی کانی‌ها است و میزان قابل توجهی سیلیس را نشان داد، برنامه آینده این است که خاک این قسمت با ذرات آلفا و طیف سنج پرتو ایکس مورد بررسی قرار گیرد. سیلیس در زمین به حالت بلور کوارتز است ولی در مریخ به حالت بلور یافت نمی‌شود.
این کشف تازه، حاصل ۱۸ ماه تحقیق فضاپیمای روح است که ۷۲/۴۵ متر از این ناحیه را پوشش داد، در حالی که فضاپیمای فرصت در طی ۸ ماه گذشته و در طرف دیگر سیاره مشغول بررسی دهانه ویکتوریا است.

منبع: http://www.spacefli ghtnow.com

پیمان ق
10 October 2007, 01:38 PM
سندی از عظمت خداوند و جهان هستی .

http://i22.tinypic.com/zyawkn.jpg


http://i22.tinypic.com/33vjcky.jpg
http://i22.tinypic.com/33vjcky.jpg
http://i22.tinypic.com/34dfqec.jpg
http://i20.tinypic.com/ig9j15.jpg

SHAHRAM
11 October 2007, 01:34 PM
طلوع آفتاب و صبح در كره مريخ

اميدوارم تكراري نباشند


http://i21.tinypic.com/n6pzsw.jpg

http://i21.tinypic.com/2u7lp36.jpg

http://i22.tinypic.com/2j4ya6w.jpg

http://i22.tinypic.com/doqwk5.jpg

http://i21.tinypic.com/2vl89ba.jpg
:icon_cool

SHAHRAM
11 October 2007, 01:36 PM
http://i24.tinypic.com/116i4he.jpg

http://i22.tinypic.com/2qiy9vd.jpg

http://i20.tinypic.com/2hpu69w.jpg

http://i20.tinypic.com/2e1astx.jpg

http://i24.tinypic.com/10fau5f.jpg
:icon_cool

mohammad51
12 October 2007, 01:30 AM
عكسهايي از شاتل فضايي و فضانورداني كه براي تعمير ماهواره در فضا هستند

http://img3.nnm.ru/imagez/gallery/4/c/8/6/6/4c866d5530a91733184a4899f0ea079b.jpg

http://img3.nnm.ru/imagez/gallery/e/8/f/a/8/e8fa8c55c646c65dcad0011a5e42cf65.jpg

http://img3.nnm.ru/imagez/gallery/d/c/0/e/1/dc0e145e26d503cc4ae60823806fb080.jpg

http://img3.nnm.ru/imagez/gallery/c/5/5/e/f/c55ef9ba0717f89a61c40c0fefd96397.jpg

http://img3.nnm.ru/imagez/gallery/f/9/1/d/d/f91dd14f70d0d707b954802f45101ca6.jpg

http://img3.nnm.ru/imagez/gallery/9/9/1/3/5/99135880deaa7c8deb59ff48be3783cb.jpg

http://img3.nnm.ru/imagez/gallery/4/4/1/6/3/44163e0cd0809dc9b41610c3d77fb766.jpg

اين هم تصويري از يك طوفان

http://img3.nnm.ru/imagez/gallery/5/6/3/2/2/56322aaaeef58eeb2ecc4de1bbe75bdf.jpg

dariushiraz
12 October 2007, 09:47 PM
http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/7/72/Kahkeshanenamonazam.jpg

منظومه کهکشانی بزرگ
اندازه ابر ماژلانی بزرگ ، تقریبا یک چهارم اندازه
کهکشان راه شیری است و حتی می‌توان آنرا قمر
کهکشان راه شیری است و حتی می‌توان
آنرا قمر کهکشان راه شیری به حساب آورد.

http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/6/68/Kahkeshanemarpichi.jpg

چرخش در فضا
چنانچه در کهکشان ام100 مشاهده می‌شود، ستاره‌ها
و ابرهای گازی بطور مارپیچ از بازویی به بازوی دیگر در
حرکت هستند. این عامل سبب تشکیل ستاره‌های
جدید در ابرهای گازی آبی رنگ می‌شود.

http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/7/7d/Kahkeshanemilehei.jpg

ستاره‌ها در قسمت میله‌ای
برخی کهکشانهای مارپیچی دارای چندین بازو
هستند، ولی یک کهکشان مارپیچی میله‌ای مانند
این که در تصویر می‌بینید (ان.جی.سی 1313) ، فقط دو بازو دارد.

http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/0/08/Kahkeshanebeyzavi.jpg

بازماندگان گذشته‌ها
تقریبآ تمام ستاره‌های کهکشانهای بیضوی
مانند ان.جی.سی 1399 که در تصویر می بینید
دارای طول عمری بیش از 10 میلیارد سال هستند.

http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/d/d4/Kahkeshanefaal.jpg

آشوب کیهانی
این تصویر که توسط تلسکوپ فضایی هابل تهیه شده
نمایانگر ناحیه مرکزی کهکشان فعال ان.جی.سی
1069 می‌باشد.

http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/d/d9/Tasadomekahkeshan.jpg

جفت کهکشانی آی.جی 29 و آی.جی 30
در این تصویر که رنگهایش ساختگی هستند، یک
دنباله کشندی دو کهکشان را به هم وصل کرده
شکل یک قارچ چتری را بوجود می‌آورد.

dariushiraz
13 October 2007, 06:48 PM
اصطلاحات نجومی
اصطلاحاتي كه بايد بدانيد مانند هر زمينه تخصصي ديگري، نجوم هم اصطلاحات مخصوص خودش را دارد. افراد تازه‌وارد به‌سرعت به‌عباراتي مانند «ثانيه قوس»، «قدر چهار» و «بُعد» برخورد مي‌كنند. اما نااميد نشويد، اين اصطلاح‌ها را به‌خوبي ياد مي‌گيريد. در اينجا مروري سريع بر مهمترين اصطلاحات نجومي و مفاهيم آنها كه شما به‌دانستن آنها نياز داريد، خواهيم داشت.
اصطلاحاتي كه بايد بدانيد
مانند هر زمينه تخصصي ديگري، نجوم هم اصطلاحات مخصوص خودش را دارد. افراد تازه‌وارد به‌سرعت به‌عباراتي مانند «ثانيه قوس»، «قدر چهار» و «بُعد» برخورد مي‌كنند. اما نااميد نشويد، اين اصطلاح‌ها را به‌خوبي ياد مي‌گيريد. در اينجا مروري سريع بر مهمترين اصطلاحات نجومي و مفاهيم آنها كه شما به‌دانستن آنها نياز داريد، خواهيم داشت.
مقياس‌ها در آسمان
افراد مبتدي اغلب براي توصيف فواصل در اسمان دچار مشكل مي‌شوند. شما هم ممكن است در گفتگويي مانند اين گفتگو گرفتار شده باشيد:
«آن دو ستاره را مي‌بيني؟ همان دو ستاره كه تقريباً ۸ اينچ از هم فاصله دارند؟
بله، اما به‌نظر من ۶ فوت از هم فاصله دارند.»
شكلي كه اينجا وجود داشت اين بود كه فواصل را در آسمان نمي‌توان با مقياس‌هاي خطي مانند فوت يا اينچ بيان كرد. روشي كه براي اين‌كار وجود دارد، فاصله زاويه‌اي است.
ستاره‌شناسان ممكن است بگويند كه دو ستاره از هم ده درجه ( ْ۱۰) فاصله دارند. اين به ‌آن معناست كه اگر از چشم شما به‌هر يك از آن ستاره‌ها، خطوطي رسم شوند، آن دو خط به‌رأس چشم شما يك زاويه ْ۱۰درجه تشكيل مي‌دهند. خيلي ساده!
مُشت خود را در طول بازويتان قرار دهيد و از پشت آن با يك چشم خود نگاه كنيد. مشت شما از يك سو تا سوي ديگر تقريباً ْ۱۰ از آسمان را مي‌پوشاند. نوك انگشت در طول بازو، حدود ْ۱ را مي‌پوشاند. عرض خورشيد و ماه هركدام ْ۲/۱ است. طول ملاقه دب‌اكبر ْ۲۵ و از افق تا نقطه بالاي سر (سرسو، سمت‌الرأس) هم ْ۹۰ است.
فاصله زاويه‌اي، تقسيمات كوچكتري هم دارد. يك درجه از ۶۰ دقيقه قوس و هر دقيقه قوس هم از ۶۰ ثانيه قوس تشكيل شده است.
اگر دو جسم با فاصله يك ربع درجه از هم ظاهر شوند، ستاره‌شناسان ممكن است آن را به‌صورت ۱۵ دقيقه قوس يادداشت كنند (به‌اختصار َ۱۵). پُرنورترين سياره‌ها معمولاً فقط با جدايي زاويه‌اي چند ده ثانيه قوس از زمين ديده مي‌شوند.
يك تلسكوپ ۵ اينچ مي‌تواند جزيياتي را با جدايي زاويه‌اي ۱ ثانيه قوس ( ً۱) مشخص كند. اين مقدار، پهناي يك سكه يك پِني است كه از فاصله ۴ كيلومتري ديده شود (۵/۲ مايل).

مختصات در آسمان
آسمان شب از زمين، مانند گنبد عظيمي به‌نظر مي‌آيد كه ستاره‌ها به‌سطح داخلي آن چسبيده‌اند. اگر زمين زيرِ پاي ما ناپديد مي‌شد، آن‌گاه مي‌توانستيم ستارگان را در هر سوي خودمان ببينيم (و احساس هيجان‌انگيز معلق بودن در مركز يك كره پهناور و پُرستاره را تجربه كنيم).
ستاره‌شناسان موقعيت ستاره‌ها را به‌وسيله موضعي كه آنها روی كره آسمان دارند، تعيين مي‌كنند. زمين را درحالي كه در مركز كره آسمان معلق است، مجسم كنيد و مدارهای طول و عرض جغرافيايی را روی آن تصور كنيد، آنها را به‌سمت خارج باد كنيد تا روي سطح داخلي كره آسمان قرار بگيرند. حالا اين مدارها صفحه مختصاتي را روی آسمان فراهم آورده‌اند كه موقعيت هر ستاره‌ای را مشخص مي‌كند. همان‌گونه كه طول و عرض جغرافيايي موقعيت هر نقطه روی زمين را مشخص مي‌كنند. در آسمان، عرض جغرافيايي، «ميل» و طول جغرافيايي، «بُعد» ناميده مي‌شود. اينها مختصات استاندارد آسمان هستند.
ميل به‌درجه، دقيقه قوس و ثانيه قوس شمالي (+) و يا جنوبي (-) از استواي سماوی، تقسيم مي‌شود. بُعد با درجه تقسيم‌بندی نشده است، بلكه به‌ساعت‌ها (h)، دقيقه‌ها (m) و ثانيه‌های زمانی (s)، از ۰ تا ۲۴ ساعت تقسيم مي‌شود.
ستاره‌شناسان اين تنظيم را سال‌ها پيش وضع كردند، زيرا زمين هر دور كامل به‌دور خودش را در حدود ۲۴ ساعت كامل مي‌كند. بنابراين كره آسمان، با صفحه مختصات ثابتی كه روی آن قرار دارد، به‌نظر مي‌آيد كه تقريباً هر ۲۴ ساعت يك دور كامل را مي‌پيمايد.
ولي تغييرات كوچكي هم وجود دارند. مختصات سماوي يك ستاره بعد از گذشت سال‌ها، بتدريج تغيير مي‌كند كه اين تغييرات از تغيير جهت آهسته محور زمين در فضا كه حركت تقويمي نام دارد، ناشی مي‌شود. زماني كه بُعد و مِيل در كتاب‌ها و اطلس‌ها داده مي‌شوند، شما اغلب تاريخ سالي مانند ۲۰۰۰.۰. را ضميمه آنها مشاهده مي‌كنيد (لفظ ۰.. به‌معنای زمان آغاز سال است: نيمه شب اول ژانويه). اين تاريخ زماني است كه تا آن هنگام، مختصات داده شده صحيح هستند. براي بيشتر اهداف آماتوري، اين ميزان تصحيح، چون خيلي ناچيز است، زياد مهم نيست.
درخشندگی
درخشندگی يك ستاره (يا هر چيز ديگري در آسمان) قدر ناميده مي‌شود. شما با اين اصطلاح زياد مواجه خواهيد شد. روش قدرسنجي حدود ۲۱۰۰ سال پيش آغاز شد، يعنی زمانی كه ستاره‌شناس يوناني، ابرخُس، ستاره‌ها را به‌رده‌های درخشندگی تقسيم كرد و پُرنورترين ستاره‌ها را «قدر اول» ناميد كه به‌سادگي، «بزرگترين» معني مي‌دهد. ستاره‌هايی را كه كمی كم‌نورتر بودند، «قدر دوم» ناميد، يعني دومين مرتبه بزرگی و به‌همين ترتيب تا كم‌نورترين ستاره‌هايي كه مي‌توانست ببيند و آنها را قدر ششم ناميد.
با اختراع تلسكوپ، رصدگران مي‌توانستند ستاره‌های حتی كم‌نورتر را هم ببينند. به‌اين‌گونه قدرهاي ۷، ۸، و ۹ هم اضافه شدند. امروز دوربين‌هاي دوچشمي مي‌توانند ستاره‌هايي از قدر ۹ و تلسكوپ‌های ۶ اينچ آماتوري قدرهاي ۱۲ و ۱۳ را هم نشان دهند. تلسكوپ فضايي هابل ستارگانی از قدر ۳۰ را هم ديده كه تقريباً ۱۰ ميليارد بار كم‌نورتر از كم‌نورترين ستاره‌هايی هستند كه با چشم غيرمسلح قابل مشاهده‌اند.
در سوی ديگر اين مقياس، به‌نظر مي‌آيد كه بعضی از ستاره‌های قدر اول ابرخس، بسيار پُرنورتر از بقيه هستند. براي اصلاح اين موضوع، اين مقياس حالا اعداد منفي را هم دربر مي‌گيرد. وِگا (Vega) از قدر صفر و شباهنگ، پُرنورترين ستاره آسمان از قدر ۴/۱– مي‌درخشند. زهره حتي از اين هم درخشان‌تر است و معمولاً از قدر ۴- مي‌درخشد. ماه كامل هم از قدر ۱۳- و خورشيد هم از قدر ۲۷- مي‌درخشد.

فواصل
زمين در هر سال يك‌بار به‌دور خورشيد مي‌گردد و فاصله‌اش از خورشيد به‌طور ميانگين ۱۵۰ ميليون كيلومتر يا ۹۳ ميليون مايل است. اين فاصله يك واحدنجومي ناميده مي‌شود كه يك واحد سودمند و قابل استفاده براي اندازه‌گيری فواصل در منظومه شمسي است.
فاصله‌ای را كه نور در مدت يك سال طی می كند، يك سال نوری ناميده مي‌شود (يك سال نوری برابر است با ۵/۹ تريليارد كيلومتر يا ۹/۵ تريليارد مايل يا ۶۳۰۰۰ واحدنجومی).
به‌اين نكته توجه كنيد كه سال نوری مقياسی برای فاصله است نه زمان... درست مانند كيلومتر يا مايل. بيشتر ستارگان پُرنور آسمان بين چند ده سال نوری تا چند هزار سال نوری از ما واقع شده‌اند.
نزديكترين ستاره به‌ما، يعنی آلفا-قنطورس، فقط ۳/۴ سال نوری از ما فاصله دارد. كهكشان آندرومدا، نزديكترين كهكشان بزرگ در آن سوی راه‌شيری، ۵/۲ ميليون سال نوری از ما فاصله دارد.
ستاره‌شناسان حرفه‌ای اغلب از واحد ديگری هم براي بيان فواصل بزرگ استفاده مي‌كنند كه پارسك نام دارد. يك پارسك برابر است با ۲۶/۳ سال نوری (در اينجا چيزيی كه شما را واقعاً شگفت‌زده مي‌كند، اين است كه يك پارسك فاصلی ما از ستاره‌اي است كه به‌هنگام حركت زمين به‌اندازه IAU به‌دور خورشيد، اختلاف منظری برابر يك ثانيه قوس را نسبت به‌پس‌زمينه ستارگان داشته باشد).
يك كيلو پارسك برابر ۱۰۰۰ پارسك و يك مِگاپارسِك يك ميليون پارسك است.
خيلي سخت نبود، اين‌طور نيست!

dariushiraz
14 October 2007, 05:45 PM
فضاپیمای افق‌های نو با عبور از کنار مشتری و رصدهایی که انجام داد، توانست دید بشر را نسبت به اين سياره و سيستم اقمار و حلقه‌‌هاي اطراف آن تغيير دهد. در اين خبر با برخي از اين تغييرات آشنا مي‌شويد.




فضاپیمای افق‌های نو در اسفند ماه سال گذشته از کنار مشتری عبور کرد و با گردش به دور این سیاره عظیم و با استفاده از گرانش آن برای افزایش سرعت، مسیر خود را برای رسیدن به پلوتو پیش گرفت. طراحی، ساخت و راه اندازی این فضاپیما به وسیله‌ی آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان هاپکینز (ALP)، انجام شد.

http://www.nojum.ir/Common/Thumbnails/?src=/images/articles/138671944544933/5474_web.jpg&MaxWidth=300 (http://javascript%3cb%3e%3c/b%3E:void(0))
تصوير ترکيبي مشتري و يو

فضاپیمای افق‌های نو هشتمین فضاپیمایی است که با بزرگ‌ترین سیاره‌ی منظومه شمسی، مشتری ملاقات داشته است، اما عواملی مانند اهداف تعیین شده، تکنولوژی ساخت و مسئله زمان، سبب شد تا این فضاپیما بتواند به جزئیات زیادی مانند آذرخش‌ها، قطبین، حلقه کم نور مشتری، ساختار آتشفشانی قمر یو، ابرهای آمونیاکی و دنباله‌ی اسرار آمیز مغناطیسی مشتری، بپردازد.
«آلن استرن»(Alan Stern)، رئیس تحقیقات افق‌های نو از ناسا می‌گوید:" رویارویی با مشتری موفقیتی ستودنی از رویاهای ما در مورد این سیاره بود." او همچنین می‌گوید:" نه تنها این فضاپیما اکنون در مسیر درست قرار دارد و در سال ۲۰۱۵ به پلوتو می‌رسد، بلکه با ابزار قدرتمند خود توانست از مسیری عبور کند که ماموریت‌های قبلی نمی‌توانستند از آن بگذرند. و همچنین توانست اطلاعاتی شگفت انگیز در مورد سیاره مشتری، قمرهای آن، جو و حلقه‌اش در اختیار ما قرار دهد."
در فاصله‌ي ماه‌های دي تا خرداد، فضاپیمای افق‌های نو با استفاده از ابزارهای علمی خود توانست، بیش از ۷۰۰ رصد جداگانه از سیستم سیاره مشتری (Jovian system) انجام دهد که اغلب آن‌ها در هشت روز اطراف زمان گذر انجام شد. «جف مور»(Jeff Moore) از مسئولان مرکز تحقیقات ناسا و رئیس تیم علمی افق‌های نو می‌گوید:" ما رصد‌های مهمی را که در حقیقت مکمل رصد‌های پیشین از مشتری بودند٬ برگزیدیم و با تمرکز و مطالعه دقیق‌تر آن‌ها توانستیم به پیشرفت اطلاعات ناشناخته در مورد این سیاره غول پیکر کمک کنیم." وی همچنین افزود:" سیستم مشتری(مشتری به همراه قمرها و سایر اجزایش) دائما در حال تغییر است و ما با قرار دادن فضاپیما در مکانی مناسب و زمانی صحیح توانستیم به اطلاعات شگفت انگیزتری دست پیدا کنیم."
آب و هوای مشتری از مواردی بود که در صدر لیست تحقیقات قرار داشت، حسگرهای فروسرخ و فرابنفش ابزارهایی بودند که در مورد اتمسفر مشتری به کاوش پرداختند و اطلاعات مهمی را در مورد ساختار و ترکیب موجود در ابرهای مشتری به ارمغان آوردند. آنها مشاهده کردند که ابرها از آمونیاک موجود در جو شکل می‌گیرند، سپس همراه با گرما و نور از قسمت های پایین به بالا می آیند و سرانجام به نواحی قطبی می رسند و دلیل این فرآیند وجود ابرهای آب گونه است که میان آنها وجود دارند. آنها همچنین موج هایی که در عرض سیاره حرکت دارند را آشکار کردند و سرعتشان را اندازه گیری کردند، همچنین توانستند جزئیاتی دقیق از طوفان قدرتمند واقع در جنوب سیاره مشتري به دست آورند. این فضاپیما توانست از طوفانی کوچک و تازه تولد یافته که اندازه ای حدود نصف طوفان قرمز بزرگ در مشتری دارد تصویر برداری کند و اطلاعاتی ارزشمند در مورد دینامیک آن به دست آورد.
افق‌های نو همچنین تصاویری دقیق از حلقه مشتری ثبت کرد، حلقه‌ای که با چشم و حتی با اپتیک های بسيار قوی نیز قابل رویت نیست. در این عکس دانشمندان انبوهی از تکه تکه‌هاي سيارکي را یافتند که احتمال می‌رود حاصل از برخوردی در نواحی کنار حلقه باشند، و یا می تواند دلایلی عجیب‌تر نیز داشته باشد. تمام این تصاویر از این کاوشگر اطلاعات مهمی در مورد دینامیک سیاره در اختیار دانشمندان قرار داده است، همچنین این کاوشگر توانست از اثر دو قمر «متیس»(Metis) و «آدراستا»(Adrastea) بر روی حلقه‌ي مشتری اطلاعاتی دقیق ثبت کند. جستجو برای یافتن قمرهای جدید و کوچک که در کنار حلقه سکنی دارند و قطر آنها بسیار کم و زیر یک کیلومتر است و همچنین منابع جدید غبار از دیگر فعالیت‌های افق های نو بوده است.


http://www.nojum.ir/Common/Thumbnails/?src=/images/articles/138671944544933/050107_04.jpg&MaxWidth=300 (http://javascript%3cb%3e%3c/b%3E:void(0))

در هنگام تحقیق در مورد «یو»(Io)، یکی از چهار قمر اصلی مشتری، افق های نو توانست ۱۱ گونه از دهانه‌های آتشفشانی بر روی این قمر شناسایی کند. سه عدد از این دهانه‌ها برای اولین بار بود که شناسایی می‌شدند. این ثبت‌های استثنایی سبب شد تا حرکات، فعالیت‌ها و ساختار این آتشفشان‌ها به خوبی ثبت شود. همچنین نقشه برداری‌های دقیقی از قسمت‌های مرتفع که چگالی بیشتری دارند انجام شد. اضافه بر این افق‌های نو بر روی آتشفشان‌های یو ۳۶ نقطه درخشان را در طول موج فروسرخ بررسی کرد و دمای آنها را که به ۱۹۰۰ درجه فارنهایت می‌رسید اندازه گرفت، این دما برابر دمایی است که برای آتشفشان‌های موجود در زمین اندازه گیری شده است.

افق‌های نو نقشه‌ای از یو تهیه کرد که نشان دهنده‌ی مناطق فعال بر روی این قمر است. این نقشه سبب نمایان شدن بیش از ۲۰ تغییر زمین شناسی در سطح این قمر شد. این تغییرات پس از رصدهای فضاپیمای گالیله از سطح این قمر به وجود آمده اند و نشان دهنده‌ی فعالیت‌های این قمرند. همچنین با قرار گرفتن آیو در سایه مشتری، اخترشناسان شاهد درخشش گازها و آتشفشان‌ها بر سطح این قمر بودند. اخترشناسان بر این باورند که مطالعه این گازها به شناخت بهتر جو یو کمک می کند.


http://www.nojum.ir/Common/Thumbnails/?src=/images/articles/138671944544933/050107_11.jpg&MaxWidth=300 (http://javascript%3cb%3e%3c/b%3E:void(0))

کاوشگر افق‌های نو با گذر از قسمت‌های پایینی سیاره مشتری، توانست دنباله مغناطیسی عظیم آن را ثبت کند، این دنباله مغناطیسی ناحیه‌ای وسیع را فرا می‌گیرد که نشان از میدان بسیار قوی مغناطیسی در سیاره مشتری دارد. ردیاب ذرات افق‌های نو توانست مدرکی به دست آورد که نشان می‌دهد ذرات حاصل از آتشفشان‌های قمر آیو به سمت دنباله مغناطیسی مشتری کشیده می‌شوند و سپس این ذرات چگال با حرکتی آرام با دنباله عظیم مغناطیسی مشتری هم‌سفر می‌شوند. با تحلیل داده‌های مربوط به این ذرات میلیونی از لحاظ مقدار و انرژی کلی، دانشمندان به این اکتشاف نائل شدند که چگونه گازهای حاصل از آیو یونیزه می‌شوند وبه دلیل وجود میدان مغناطیسی مشتری انرژی می‌گیرند و سپس از این سیستم به بیرون پرتاب می‌شوند.



nojum.ir

dariushiraz
14 October 2007, 05:49 PM
در سال ۱۹۶۱ ستاره شناس فرانك درك معادله اى را ارائه كرد كه جست وجو براى يافتن موجودات فرازمينى را در مسيرى علمى قرار داد و پروژه مدرن سنتى را بنا نهاد. امروز اعداد و ارقام اين معادله چگونه به نظر مى رسند؟

جست وجو براى يافتن حيات فرازمينى به موضوعى جذاب در ستاره شناسى و زيست شناسى تبديل شده است اما كمتر كسى به ياد دارد كه چگونه اين موضوع در حدود چهل سال قبل ارائه شد.در سپتامبر ۱۹۵۹ دو فيزيكدان به نام هاى فيليپ موريسون و جوزف كوكونى مقاله ويژه اى را در هفته نامه انگليسى نيچر به چاپ رسانيدند تحت عنوانى تحريك كننده به اين مضمون «تحقيقات جهت ارتباطات بين ستاره اى».كوكونى و موريسون ادعا كردند كه راديوتلسكوپ ها به اندازه كافى حساس شده اند كه موارد ارسالى از تمدن هايى در اطراف ستارگان دوردست را دريافت كنند.

آنان اشاره كردند كه اين گونه پيام ها به احتمال زياد بايد در طول موجى معادل ۲۱ سانتى متر ارسال شوند. اين همان طول موج ويژه اى است كه از هيدروژن خنثى (معمول ترين ذره موجود در عالم) ساطع مى گردد.موجودات فرازمينى احتمالاً اين طول موج را به عنوان يك مشخصه منطقى در طيف راديويى قلمداد مى كنند، در جايى كه محققانى مانند ما علاقه مند به بررسى آن هستند.

هفت ماه بعد يعنى در آوريل ۱۹۶۰ راديو اخترشناسى به نام فرانك درك براى اولين بار تحقيقى دقيق را براى رديابى سينگال هاى هوشمند از اقصى نقاط كيهان انجام داد.وى از يك آنتن با بشقابى به قطر ۲۵ متر كه در رصدخانه ملى راديو اخترشناسى واقع در گرين بنك (ويرجينياى غربى) قرار داشت استفاده كرد و به دو ستاره نزديك كه به خورشيد شباهت داشتند گوش فرا داد و يا به عبارتى به استراق سمع راديويى پرداخت.دو ستاره مذكور عبارت بودند از تاوقيطس (اول النعامات) و ديگرى ستاره اپسيلون از صورت فلكى نهر (لازم به ذكر است كه منظور از اپسيلون پنجمين ستاره از هر صورت فلكى از لحاظ قدر است) پروژه وى به نام ازما، پروژه اى كم ارزش، ساده و ناموفق بود.

به دنبال تجربه ازما، درك نشستى را با حضور جمعى از دانشمندان ترتيب داد تا درباره چشم انداز و البته موانع و مشكلات پيش روى جست وجو براى هوش فرازمينى بحث و تبادل نظر شود.

در نوامبر سال ۱۹۶۱ ، ۱۰ كارشناس فنى مسائل راديويى، ستاره شناس و زيست شناس به مدت ۲ روز در گرين بنك گردهم آمدند.كارل ساگان جوان نيز به همراه ملوين كالوين (شيمى دان دانشگاه بركلى) در آنجا حضور داشت، كسى كه در طول زمان برگزارى نشست خبرى دريافت كرد مبنى بر اينكه برنده جايزه نوبل شيمى شده است.همه چيز براى برگزارى نشست فراهم شده بود كه درك با فرمول مشهور خود از راه رسيد. اين فرمول عبارت بود از:


L*fc*fi*f1*ne*fp*N= R


امروزه اين رتبه از حروف و نشانه ها را مى توان بر روى پيراهن ها، سپر اتومبيل ها و بسيارى جاهاى ديگر يافت كرد.اين معادله بيان كننده عدد (N) است كه برابر است با تعداد «تمدن هاى قابل رويت» كه در كهكشان راه شيرى واقع است.R عبارت است نرخ ساليانه تولد ستارگان در راه شيرى.fp كسرى از اين ستارگان است كه داراى سياره هستند. ne متوسط تعداد سيارات «زمين گونه» است (سياراتى كه به طرز قانع كننده و مستدلى براى زندگى مناسب اند) كه در منظومه هايى از سنخ منظومه شمسى قرار دارند.f1 كسرى از اين سيارات است كه فى الواقع حيات بر روى آن ها شكل مى گيرد.fi كسرى از سيارات است كه علاوه بر اينكه محل زندگى هستند تكامل زيستى موجب ايجاد گونه اى هوشمند از حيات مى گردد.fc كسرى از گونه هاى هوشمند مذكور است كه قابليت ارتباط راديويى بين ستاره اى را داشته باشد.و L برابر است با عمر متوسط تمدن هاى قابل ارتباط. معادله درك به همان ميزانى كه ساده است جذاب نيز است.

معادله مذكور با طبقه بندى يك مجهول بزرگ و تبديل آن به دسته اى از پرسش هاى كوچك تر و بيش از پيش قابل تحليل، تحقيق در زمينه موجودات فرازمينى را هرچه بيشتر محتمل و در ضمن واقع بينانه مى كند.
معادله درك پروژه ستى را به يك تلاش ملموس تبديل كرد و به اين پرسش كه آيا در نقطه اى ديگر از جهان هستى حيات وجود دارد يا خير مبنايى عملى بخشيد.
ستاره شناسان و زيست شناسان هر دو به يك ميزان از زمان ارائه فرمول درصدد حل آن برآمده اند.


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/18E_064488.jpg

در نگاه اول استنتاج يك مقدار تخمينى مناسب براى معادله نسبتاً ساده به نظر مى رسد ولى در واقع محاسبه تعداد هوش هاى فرازمينى كه برقرارى ارتباط با آنان ممكن باشد به سادگى ميسر نيست.در سال هاى اخير برخى از اين متغيرها وضعيت مشخصى پيدا كرده اند اما اغلب آنها بسيار ناشناخته باقى مانده اند. سرعت شكل گيرى و يا به عبارت ديگر نرخ تولد ستارگان در كهكشان ما تقريباً برابر است با يك ستاره در سال و نتيجتاً ۱= Rخواهد بود.

مولفه بعدى (fp) احتمالاً بايد از اولين مورد كوچك تر باشد به اين دليل كه همه ستارگان همراه خود سياره ندارند.از سوى ديگر هنگامى كه يك ستاره داراى سيستم سياره اى باشد به احتمال حداقل ۲ يا ۳ سياره و قمر از اين سيستم به طور بالقوه شرايط اينكه سرچشمه حيات باشند را دارا هستند. با اين اوصاف احتمالاً مقادير fp و nc خيلى از يك كوچكتر نيستند.

گروهى كه به يافتن حيات در نقاط ديگر كيهان خوش بين هستند مى گويند حيات هركجا كه بتواند تشكيل مى شود يعنى (۱=f1) و اينكه سير تكوين داروينى سرانجام متوجه تكامل هوش خواهد شد و اين يعنى (۱=fi) و همچنين اينكه هيچ تمدن هوشمندى براى مدت طولانى بقاى خود را حفظ نخواهد كرد مگر اينكه الكتريسيته را كشف كند و احساس كنجكاوى جهت برقرارى ارتباط را درك كند (۱=fc ). در چنين حالتى كه البته بسيار خوشبينانه است معادله درك تبديل به حالت ساده اى مى شود كه عبارت است از ۱=N كه در آن L طول عمر متوسط يك جامعه هوشمند است برحسب سال.
حال اگر L ما عددى معادل ده هزار باشد آنگاه ما، ده هزار تمدن همانند تمدن خودمان در كهكشانمان خواهيم داشت يا به عبارتى يك تمدن در كنار هر بيست ميليون ستاره.اگر اين مجموعه به شكلى تصادفى در كهكشان راه شيرى پخش شده باشند احتمالاً نزديك ترين آنها به ما در حدود هزار سال نورى از ما فاصله خواهد داشت.در اين وضعيت زمان لازم براى يك ارتباط دوسويه معادل بخش عظيمى از تاريخ ثبت شده بشر است اما يك ارسال يك سويه احتمالاً مسموع خواهد بود.

به هرحال حدود ۴۰ سال از پروژه ستى با شكست مواجه شده و نتيجه اى را در پى نداشته است در حالى كه از اوايل دهه ۱۹۶۰ تاكنون گستره فعاليت راديوتلسكوپ ها، تكنيك هاى دريافت اطلاعات و همچنين قابليت هاى محاسباتى به ميزان چشمگيرى پيشرفت كرده است.به طور قطع Parameter Space سيگنال هاى راديويى محتمل (اعم از فركانس ها، مكان هاى واقع در آسمان، قدرت سيگنال ها و مواردى از اين دست) بسيار بسيار وسيع تر از آن چيزى است كه تاكنون مورد جست وجو و بررسى قرار گرفته است.

اما حداقل اين است كه اكنون ما دريافتيم كه كهكشان ما حاوى فرستنده هاى قوى فرازمينى نيست كه به طور متمادى و در ضمن آن طور كه مدنظر ماست علايم را به ما ارسال كند. در سال ۱۹۶۱ هيچ كس قادر به بيان اين مطلب نبود. آيا ما مقادير برخى از پارامترهاى معادله درك را زياد برآورده كرده و دست بالا گرفته ايم؟
آيا طول عمر تمدن هاى پيشرفته خيلى كوتاه است؟ و يا اينكه ستاره شناسان يك نكته مهم و عميق را از قلم انداخته اند؟
اكنون با تحليل جداگانه هريك از اجزاى معادله به بررسى مجدد اين رابطه مى پردازيم.R عبارت است از تعداد ستارگانى كه هر ساله در كهكشان ما تشكيل مى شوند (كه فى الواقع در حدود يك است). در اين مورد دانشمندان اخترفيزيك تقريباً اتفاق نظر دارند. (البته اين بدان معنا نيست كه دقيقاً در هر سال يك ستاره در راه شيرى متولد مى شود بلكه دامنه تغييرات آن بين ۳/۰ و ۳ است.) اما مطلب اينجاست كه اطمينان ستاره شناسان و زيست شناسان در رابطه با عوامل بعدى اين معادله بسيار كمتر است.

• چند سياره وجود دارد؟ (Fp)

fp متغير دوم است كه عبارت است از كسرى از ستارگان كه داراى سيستم هاى سياره اى هستند.
اكتشافات اخير در رابطه با ستارگان جوانى كه با صفحات پيش سياره اى احاطه شده اند و در ضمن كشف سيارات حقيقى در حال گردش در اطراف ستارگانى كه شبيه به خورشيد هستند شك محققان را درباره اينكه آيا وجود سيارات امرى معمول است يا نه به يقين بدل كرده است.اين _ به اصطلاح _ صفحات پيش سياره اى به وسيله رصدهاى گسترده در محدوده اشعه مادون قرمز كشف شده اند و در عكس هايى كه توسط تلكسوپ هابل از سحابى جبار گرفته شده به طور مستقيم ديده شده اند. اين سحابى منطقه اى حاصلخيز جهت تشكيل ستارگان است. اين قبيل رصدها القاكننده اين نظر هستند كه حداقل نيمى از تمامى ستارگانى كه تازه متولد مى شوند با سياراتى همراه هستند.اگر چه هيچ كس اطمينان ندارد كه اين صفحات (پيش سياره اى) چقدر پابرجا خواهند بود.

رصدهاى اخير كه در محدوده امواج زير ميليمترى انجام شده، صفحات رقيق گازى بيشترى را در اطراف تعدادى از ستارگان پيرتر نشان داده است كه از جمله اين ستارگان مى توان به اولين هدف فرانك درك كه همان ستاره اپسيلون از صورت فلكى نهر است اشاره كرد.بسيارى از اين صفحات شكل حلقوى دارند. طبق ايده برخى از نظريه پردازان حفره ميان اين صفحات تنها مى تواند حاصل سياراتى باشد كه با گاز و غبار همراهند و در بخش داخلى صفحه قرار دارند.
در عرصه كشف سيارات حقيقى پركارترين و پرمحصول ترين گروه از ميان شكارچيان سيارات گروهى هستند عبارت از Michel Mayor و Dider Queloz در اروپا و Raui Butier geoffrey Marcy .R در كاليفرنيا.اين گروه در بررسى ۲۰۰ ستاره كه دوتايى نبوده و به خورشيد شباهت داشتند موفق به يافتن قريب به ۱۰ سيستم سياره اى شده اند.

از اين نتايج چنين برمى آيد كه حدود ۵ درصد ستارگان با سياراتى همراه هستند و در نتيجه مقدار متغير برابر با ۰۵/۰ خواهد بود.در هر حال مطلبى كه در اينجا وجود دارد اين است كه تكنيك هاى تحقيقاتى كنونى تنها نسبت به سيارات پرجرم و آنهايى كه در مدارهاى نزديك به ستاره خود گردش مى كنند حساس هستند. در حال حاضر موقعيتى مشابه منظومه شمسى قابل آشكارسازى نيست. به احتمال زياد نسبت حقيقى ستارگانى كه دوتايى نيستند، مانند خورشيد هستند و توسط سيارات همراهى مى شوند بسيار بيش از ۵/۰ درصد است. اين نسبت مى تواند ۵۰ و يا حتى ۱۰۰ درصد باشد.حال بايد منتظر بمانيم و ببينيم كه اين رصدهاى جديد چه مسائلى را درباره مولفه fp به ما ارائه مى كند؟
اگرچه ما هنوز مقدار نهايى مولفه فوق را در دست نداريم اما براى ما روشن است كه نقش بسيار مهمى را در معادله درك بازى مى كند و تنها يك بخش ناچيز از اين عرصه نيست.

• (ne) چه تعدادى از سيارات مناسب هستند

هنگامى كه به سراغ متغير سوم اين معادله مى رويم اخبار دلسردكننده اى به دست مى رسد، اين متغير چيزى نيست مگر ne.
اين عامل از معادله بيانگر تعداد متوسط سيارات موجود در منظومه هاى ديگر است كه جهت آغاز حيات از محيط مناسبى برخوردار هستند.(حرف e در اينجا مخفف «زمين سان» است يعنى سيارات مثل زمين).درك در كتابى تحت عنوان «آيا كسى آنجا هست؟» كه در سال ۱۹۹۲ به چاپ رسيد خاطرنشان مى سازد كه شركت كنندگان در گردهمايى گربن بنك مقدار مولفه ne را بين ۱ و ۵ ارزيابى كرده بودند.به ديگر كلام هر سيستم سياره اى مى بايست حداقل شامل يك سياره مانند زمين باشد (منظور محلى است كه وجود آب مايع در آن امكان پذير باشد) و اين رقم مى تواند به آسانى به ۳ و يا ۵ هم برسد.
اين ديدگاه خوشبينانه برپايه اين تصور استوار است كه منظومه شمسى ما در تعداد، اندازه و توزيع سيارات يك شاخص به شمار مى رود.

امروزه مريخ و همين طور اروپا كه يكى از اقمار مشترى است جزء محل هايى است كه براى يافتن اشكال اوليه حيات مورد بررسى قرار مى گيرند و فى الواقع با اين وضعيت ۳ زمين احتمالى براى فرمول درك در منظومه ما پديد مى آيد.به هر حال سيارات فراخورشيدى كه در سال هاى اخير كشف شده اند نكته اى را به ما انسان ها آموخته اند (به اين ترتيب كه) منظومه شمسى ما با مجموعه اى از عوالم و اقمار كه در وضعيتى پايدار و در عين حال زيبا و با مداراتى كه تقريباً به دايره نزديك است، قرار دارد شايد انتظار بيش از آن چيزى است كه در قانون طبيعت وجود دارد.

• fi چه تعداد از سيارات سرچشمه حيات هستند؟

امروزه در محافل علمى در رابطه با مقدار متغير fi نظرات مثبت بيشترى وجود دارد همان متغيرى كه بيانگر كسرى از سيارات است كه قابل سكونت باشد و حيات در آن شكل بگيرد.توده هاى مولكولى پيكره حيات (اعم از مجموعه هاى بنيادى هيدروكربنى و حتى اسيدهاى آمينه) در سرتاسر عالم به وفور يافت مى شوند. موارد فوق الذكر در شهاب سنگ ها، دنباله دارها و گاز و غبارهاى بين ستاره اى كشف شده اند.
با وجود اينكه هيدروكربن ها و اسيدهاى آمينه ارگان هاى زنده نيستند لكن شكى وجود ندارد كه تحولات ماقبل حيات بسيارى در محبس تاريك كهكشان و در ميان ستارگان در حال انجام است.

مهمترين بخش اين روند، يافته هاى شگفت انگيزى است كه (به زبان زمين شناسى) چنين بيان مى شود: ميكروارگانيسم ها تنها لحظاتى پس از آخرين برخورد مخرب (در روند شكل گيرى زمين) بر روى اين سياره نمايان شده اند.احتمالاً (البته در صورت حصول شرايط صحيح) پيدايش حيات روندى بالنسبه سهل الوصول دارد كه به راحتى اتفاق مى افتد، اگر اين روند مسيرى نامعمول و دشوار بود نمى شد انتظار داشت كه در اولين فرصت پيش آمده بر روى زمين انجام پذيرد بلكه بايد در مقاطع بعدى تاريخ سياره پديدار مى شد.

امروزه زيست شناسان در اين باره به بحث مى پردازند كه آيا حيات بر روى زمين چند بار و به صورت جداگانه پديد آمده يا نه.دلايل فراوانى وجود دارد كه نشان مى دهد تمام موجودات زنده اى كه امروزه بر پهنه كره زمين يافت مى شوند منشاء واحدى دارند ولى (با اين وجود) رشته هاى ديگرى از حيات نيز ممكن است در طول تاريخ ظهور كرده و از ميان رفته باشد.

• هوش fi

با پايان بخش مربوط به تعداد سيارات زمين مانند ما تنها با ۳ مجهول ديگر مواجه هستيم. (اولاً) احتمال تكامل منتج به هوش چقدر است؟ (پاسخ به اين سئوال مقدار مولفه fi را براى ما مشخص مى كند)
(ثانياً) ما تا چه حد اطمينان داريم كه موجودات فرازمينى قادر مايل به انتشار امواج راديويى هستند (پاسخ اين سئوال ما را به سوى تعيين مقدار fc رهنمون مى سازد).و آخرين مورد اينكه طول عمر متوسط تمدن هايى كه امكان و توان برقرارى تماس راديويى را داشته باشند چقدر است؟
(L)
اين عوامل زيست شناختى و جامعه شناختى (مطروحه) در معادله درك بحث ها و ترديدهاى علمى بيشترى را در مقايسه با عناصر بيان شده در عرصه اخترشناسى پديد آورده است. با توجه به نظرات بسيارى از دانشمندانى كه در زمينه حيات فعاليت دارند بسيار ساده لوحانه است كه بينگاريم سير تكامل در يك سياره ديگر لزوماً بايد به هوش (آن گونه كه مدنظر ماست) منتج گردد.ديرين شناسى به نام استفن جى گلد (دانشگاه هاروارد) در پرفروش ترين كتاب خود به نام «جهان شگفت انگيز» چنين ادعا مى كند كه: «احتمالاً ما وجود خود را مديون اقبال خوش هستيم، بشر صرفاً به حركت محدود نيست بلكه يك جوهر است.»
مسير تكامل، يك فرآيند غيرقابل پيش بينى، آشفته و عارى از نظم است.

گلد بارها و بارها به اين مطلب اشاره مى كند كه اگر ما قادر بوديم كه نوار سير تكامل بر روى سياره زمين را به عقب بازگردانده و دوباره آن را آغاز كنيم، غيرممكن بود كه انسان دوباره بر روى صحنه زمين خودنمايى كند.
ديگران اين گونه پاسخ مى دهند كه البته، آنچه كه ما در جست وجوى آن هستيم نوع بشر نيست. هيچ كس در پى آن نيست كه انسانى را در ميان ستارگان بيابد (موجودات كوچك سبز رنگ يا چيزى شبيه به آن).
بلكه موضوع اين است كه آيا اصولاً هيچ گونه ارگانيسمى وجود دارد كه قابليت استفاده از ابزار، پيشبرد يك جامعه پيشرفته و پيچيده و همچنين ذخيره و پردازش اطلاعات به طريقى كه منتهى به كشف اصول و مبانى الكتريسيته شود را از خود بروز دهد؟از ديدگاه افراد خوش بين در اين مورد تفاوت تنها در درجه است و نه در نوع، به اين دليل كه مراحل متفاوت هوش در انواع گسترده جانوران به طور مستقل تكامل پيدا كرده است.اما گلد اشاره مى كند كه هيچ الگوى كلى و يا هر گونه گرايش ترجيهى در مسير تكامل وجود ندارد. اين برداشت كه افزايش تنوع زيستى ضرورتاً همراه است با افزايش توان فكرى كاملاً غلط است. اگر برخى از حيوانات كه به تازگى تكامل يافته اند، بزرگ تر و باهوش تر از گذشتگان خود هستند تنها مى تواند محصول يك اتفاق باشد.
پيشرفت بشر هم در زمينه هاى مختلف مى تواند به همين شكل صورت گرفته باشد.

از ديدگاه برخى از زيست شناسان و حاميان طرح سنتى عبارت «بقاى انسب» بيانگر اين واقعيت است كه هوش بيشتر ضرورتاً شانس ادامه حيات و همچنين تكثير از طريق انتخاب طبيعى را بيشتر مى كند.

اما زيست شناس مشهورى به نام ارنست ماير (دانشگاه هاروارد) معتقد است كه بسيارى از ستاره شناسان و فيزيكدانان بيش از حد در رابطه با حتمى بودن هوش خوش بين اند.
وى در شماره هاى ماه مه سال ۱۹۹۶ در مجله پلنترى ريپورت چنين مى نويسد: فيزيكدانان هنوز بيش از زيست شناسان تمايل دارند كه نظريات جبرگرايانه را سرلوحه كار خود قرار دهند. فيزيكدان ها به اين نظر گرايش دارند كه هر كجا كه حيات پديدار شود هوش نيز در زمانى مقتضى پديد خواهد آمد اما در سوى ديگر زيست شناسان شالوده تفكرات خود را در اين رابطه بر پايه نظرياتى بنا نهاده اند كه احتمال چنين تحول و تكاملى را رد كرده و منتفى مى داند.

جاى بسى شگفتى است كه هر دو گروه موافق و مخالف ادعاى خود را بر پايه يك مشاهده مشابه بنا كرده اند و آن، عبارت زير است.
«تكنولوژى و تمدن بر روى سياره ما پس از چهار ميليارد سال پديد آمده است»

طرف بدبين اين مجادله از جمله ماير (البته اين طور به نظر مى رسد كه آنها بيشتر راضى خواهند بود اگر به جاى بدبين آن را رئاليست خطاب كنيم) در مورد مطلب فوق از جمله مذكور به عنوان مدركى استفاده مى كنند كه حامى نظريه عدم احتمال پديدار شدن هوش به عنوان حاصل يك سير تكاملى است. اما براى گروه مقابل (يعنى سوى خوش بين اين بحث) اين امر موجب تقويت اعتقادشان مبنى بر وجود تمدن هاى ديگر مى گردد.
گروهى كه بر يافتن تمدن هاى فرازمينى نظر مثبت دارند بر اين مطلب اشاره مى كنند كه زمين پيش از آنكه توسط خورشيدى كه (به دليل نزديك شدن به زمان مرگ) در حال گسترش است پخته شود بيش از يك ميليارد سال را در صلح و صفا سپرى خواهد كرد.
اين زمان بيش از دو برابر مقدار زمانى است كه از هنگام خزيدن نخستين موجودات ساده از دريا به سوى خشكى مى گذرد.

بر طبق نظرات طرف خوش بين اين جدل اگر پديدار گشتن هوش، دشوار (كمياب) و نامعمول بود آنگاه احتمالاً با توجه به زمانى كه در دست داشته آنقدر زود نمايان نمى شد. با توجه به اينكه ما هنوز در ابتداى اين مسير قرار داريم مى توان انتظار داشت كه چند نوع حيات ديگر در خلال اين دوره بر پهنه زمين خودنمايى كند.
اين مورد بازتاب نكته اى است كه از پديدار شدن زودهنگام ميكروارگانيسم ها بر روى زمين به دست مى آيد. گروه بدبين در مورد اين مطلب اين گونه پاسخ مى دهند كه «ما نمى دانيم كه زمين تا كى اينچنين رئوف و مهربان باقى مى ماند (آب و هواى به ظاهر باثباتى كه هم اكنون وجود دارد ممكن است حاصل مجموعه اى از اقبال هاى نيك بوده باشد). پس در واقع اين امر محتمل مى نمود كه ما با بازه زمانى موجود در زمان هاى ديرترى پديدار مى شديم.

برخلاف باور عمومى اين واقعيت كه وضعيت كنونى ما و همين طور نمايان شدن هوش تنها يك بار واقع شده يا نه هيچ كمكى به ما، در حل اين مسئله نمى كند و ما را در راه رسيدن به اين نكته كه آيا مورد فوق امرى معمول است يا نه يارى نمى رساند. به عنوان يك دليل ساده ما مى توانيم به خودمان به عنوان يك نمونه اشاره كنيم! حتى اگر حيات هوشمند آنقدر نامانوس و بعيد باشد به طورى كه تنها يك بار و در گوشه دور افتاده اى از عالم هستى واقع شده باشد، به طور قطع ما خود را آنجا خواهيم يافت چون ما خود همان مورد هستيم.

نكته شگفت انگيز آن است كه هر دو سوى جبهه اين نبرد بر سر اصل (به اصطلاح) كوپرنيكى توافق دارند، همان اصلى كه مدعى است «نوع بشر هيچ نقطه اى در فضا يا زمان را به عنوان نقطه ارجح برنمى گزيند.»
شكاكان از جمله ماير در مورد اين مطلب بيان مى دارند كه اعتقاد بر اين مورد كه هوش از نوع بشرگونه آن بار ها در عالم پديد آمده عقيده اى به شدت انسان محور است. افرادى كه (از جمله درك) به تعدد محل هاى تشكيل حيات هوشمند معتقدند مايل نيستند كه تنهايى ما را (در عالم) بپذيرند زيرا پذيرفتن اين مطلب ما را در مسيرى كاملاً غير از مسير كوپرنيك قرار مى دهند.


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/CB2_064878.jpg


بنا بر شواهد و قرائن مقدار متغير fi بحث برانگيز ترين عامل در معادله درك است. برخى از دانشمندان معتقدند كه مقدار اين عامل تقريباً نزديك به صفر است و ديگران بر اين امر توافق دارند كه اين مقدار عددى است نزديك به ۱.
اين طور به نظر مى رسد كه در اين مورد مقدارى ميانى وجود ندارد. اين سئوال كه هوش اجتناب ناپذير و قطعى است سئوالى است كه بيش از هر موضوع ديگر بحث درباره پروژه ستى را به تضاد كشانده است.

حتى اگر هوش نتيجه اى محتمل براى سير تكامل باشد باز هم مقدار fi به احتمال زياد، خيلى كمتر از يك است، همانطور كه نگرش اخير درباره ثبات منظومه شمسى و وضعيت آب و هوايى سياره اى گواهى است بر همين مطلب. در ميان موارد ديگر، شبيه سازى هاى كامپيوتر ى كه توسط فردر اسيو و اريك فورد در موسسه تكنولوژى ماساچوست انجام شده است نشان مى دهد سياراتى كه مانند زمين هستند نمى توانند در مقابل كشش دوجانبه اى كه توسط دو يا چند سياره غول پيكر پرجرم، مانند مشترى بر آنان اعمال مى شود تاب بياورند.

سياراتى از اين دست يا به خارج از سيستم پرتاب مى شوند و يا به سمت ستاره مركزى متمايل مى شوند.
در وضعيت معكوس، سيستم هاى بدون سياره هاى غول پيكر هم براى سياره هايى كه قابل سكونت باشند مناسب نيستند. شبيه سازى كامپيوترى توسط جورج وتريل در موسسه كارنگى واقع در واشينگتن بيانگر اين مطلب است كه سياره مشترى به عنوان يك جاروبرقى گرانشى در منظومه شمسى عمل مى كند و به ميزانى در حد كفايت تعداد ستارگان دنباله دارى را كه مدار زمين را قطع مى كنند تقليل مى بخشد.

وتريل مى گويد: بدون وجود سياره مشترى در منظومه شمسى برخورد هاى كنونى دنباله دار ها با زمين هزار برابر بيشتر مى شد و برخورد هاى فاجعه بارى كه اكنون ۶۵ ميليون سال از واپسين آن مى گذرد هر صد هزار سال يك بار اتفاق مى افتد. اين مسئله به طور قطع موجب توقف هرگونه روند تكاملى مى شد، از اشكال ساده حيات گرفته تا مراتب بالاتر هوش.همچنين مطالعات پويا و مستمر توسط فيليپ روبوتل و در پاريس نشان داده است كه سيارات سنگى زمين شكل تغيير و تحول هاى بدون نظمى را در انحرافات مدارى خود نشان مى دهند، كه همين مطلب مى تواند منجر به تغييرات شديد آب و هوايى شود.

خوشبختانه گرايش زمين در مورد اين بى نظمى ها توسط برهمكنش كشندى ماه مهار مى گردد. بدون وجود يك قمر بالنسبه بزرگ، احتمالاً زمين دگرگونى هايى را در انحرافات مدارى خود همانطور كه در مريخ اتفاق مى افتد تجربه مى كرد. احتمالاً به ميزانى معادل ۲۰ تا ۶۰ درجه سانتى گراد.

اين واقعه موجب تغييرات بسيار شديد در وضعيت فصل ها مى شود. با اين تفاسير هر كسى مى تواند حدس بزند كه اين مسائل چقدر بر سير تكامل حيات و همين طور، احتمال پديدار شدن هوش تاثير مى گذارد. زيست شناسان بر اين باورند كه ديگرگونى ها و فشار ها سبب پديد آمدن انواعى از موجودات شده كه قابليت سازگارى با محيط را دارند.
پاول اف هافمن (دانشگاه هاروارد) و سه تن از هم درسان او اين تئورى را پيشنهاد كرده اند كه مجموعه اى از اعصار يخى عالمگير در حدود ۵۵۰ تا ۷۶۰ ميليون سال قبل كه تمامى سطوح اقيانوس ها را حتى در استوا منجمد كرد فاجعه اى بود كه حاصل انفجار پركامبرين بود (لازم به ذكر است) كه در همان حول و حوش زمانى حيات شكل گرفت.

نتايج انهدام هاى عظيم و مصيبت بار بر روى زمين (در آن دوران) با شكل گيرى تعداد زيادى موجود تازه در دوران زمين شناسى بعدى جبران شد.
گاهى اوقات از پديدار شدن ما به عنوان يك موجود زنده در دورانى غيرعادى از اعصار يخى به عنوان يك مثال محتمل در رابطه با تكامل تحت فشار ياد مى شود.
اما فجايع سياره اى كه بيش از حد زياد و يا غيرمعمول باشند همه چيز را نابود خواهند كرد و يا اينكه حيات را در سطوح پايين آن متوقف خواهند كرد.
در هر حال اين طور به نظر مى آيد كه حضور ما بر روى اين سياره و در اين زمان محصول تصادف و اتفاق بوده (اتفاقاتى نجومى) كه در سال ۱۹۶۱ متصور نبود.

آيا موجودات فرازمينى اقدام به انتشار امواج مى كنند؟ (fC) فرض را بر اين مى گيريم كه تعداد هوش هاى فرازمينى كم، اما موجود باشد، آيا ما مى توانستيم كه از آنها انتظار برقرارى ارتباط راديويى داشته باشيم؟
چه كسرى از اين تمدن ها قادر و مايل به انتشار امواج به طريقى هستند كه براى ما قابل آشكارسازى باشد؟
به ديگر كلام، مقدار fC چقدر است؟

حاميان پروژه ستى بر اين باورند كه مقدار مولفه fC زياد است و اينگونه بيان مى دارند كه «بالاخره زمانى فرا مى رسد كه هر تمدن داراى فناورى، كشف مى كند كه راديو كارآمدترين مسير جهت برقرارى ارتباط در فواصل نجومى است و بدون شك درصدد بهره گيرى از آن برخواهد آمد.» آيا ممكن است در اين مورد تفكرى ساده لوحانه از انسان محورى وجود داشته باشد؟

آيا اين امر منطقى به نظر مى رسد كه ما متوقع باشيم كه حيات بر روى سياره اى كه ديگر با ميكروارگانيسم هاى تك سلولى آغاز مى شود منتج به تشكيل موجوداتى بشود كه راديوتلسكوپ بسازند؟
شايد ما تنوع حقيقى در تكامل زيستى و همين طور آن بخش از علوم و فناورى را كه براى بشر ناشناخته باقى مانده است نپذيرفته ايم.
شايد راديو در مقايسه با آنچه كه ما بايد در آينده كشف كنيم به طرز نااميدكننده اى ابتدايى باشد.

طول عمر (L)
پس از آنكه ما موفق به تعيين مقدار مولفه هاى fi و fC نشديم به سراغ آخرين عامل در معادله درك مى رويم: (L) طول عمر متوسط تمدن هايى كه قابليت برقرارى ارتباط را دارند در اينجا هم موافقان و مخالفان نظرات بسيار متفاوتى دارند.گروه خوش بين بر اين باورند كه جامعه هوشمند اگر جاودان نباشد حداقل مى تواند براى ده ها ميليون سال پابرجا بماند. اين نظر به طور قطع تنگنا هاى موجود در اوايل معادله درك را تا حدى قابل عبورتر مى سازد.گروه مخالف ابراز مى دارد كه انسان تنها چند دهه پيش راديو را اختراع كرد در حالى كه انسان در زما ن هاى بسيارى به دليل جنگ و همين طور افزايش آلاينده ها خود را در معرض نابودى قرار داده است.

Sky & Telescop, Dec .1998

dariushiraz
14 October 2007, 06:01 PM
http://dariushiraz.persiangig.com/image/Google%20Earth/59%20her.jpg

mohammad51
14 October 2007, 08:14 PM
دانشمندان به نشانه‌هاي جديد احتمال انتقال حيات از فضا به زمين دست يافته‌اند

تحقيقات جديد نشان مي‌دهد مطالعه حبابهاي خالي موجود در يك شهاب سنگ بسيار قديمي ممكن است بتواند به درك چگونگي پيدايش حيات در كره زمين كمك كند.
به گزارش سايت اينترنتي "بي‌بي‌سي‌نيوز"، دانشمندان سازمان هوانوردي و فضايي آمريكا اعلام كردند شهاب‌سنگ‌هايي نظير شهاب‌سنگي كه در درياچه "تگيش" واقع در كشور كانادا كشف شده ممكن است به پيدايش فرايندهاي شيميايي لازم براي ظهور حيات در زمين كمك كرده باشند
بررسي حبابهاي موجود در اين شهاب‌سنگ نشان مي‌دهد عمر اين حفره‌ها احتمالا از عمر منظومه شمسي نيز بيشتر است و ويژگي‌هاي شيميايي آنها نشان مي‌دهد كه اين حبابها در دماي حدود منهاي ‪ ۲۶۰‬درجه سانتي‌گراد، يا درواقع نزديك به صفر مطلق، شكل گرفته‌اند.
تجزيه و تحليل حبابهاي موجود در اين شهاب‌سنگ حاكي از آن است كه آنها به همراه شهاب‌سنگ و از فضا به زمين منتقل شده‌اند و پس از ورود شهاب‌سنگ به زمين شكل نگرفته‌اند.
به گفته دانشمندان مركز فضايي "جانسون" در هوستون تگزاس، اين حفره‌هاي خالي ممكن است ميلياردها سال قبل حفاظ مناسبي را براي مولكولهاي آلي كه در آن زمان براي ظهور نخستين شكل حيات لازم بوده‌اند، ايجاد كرده باشند
دكتر "ليندزي كلر" از اين مركز اعلام كرد اين ساختارها ممكن است قدمي در جهت صحيح براي ايجاد يك غشاي سلولي اوليه باشند.

وي افزود: هر چند اين حفره‌ها را به هيچ وجه نمي‌توان مشابه سلولها دانست اما به هرحال اين حبابهاي خالي در سطح خود داراي مولكولهاي آلي بوده‌اند.

"مايك زولنسكي" كارشناس سنگهاي آسماني سازمان "ناسا" نيز در اين زمينه اظهار داشت كه اگر همانگونه كه ما تصور مي‌كنيم اين قبيل شهاب‌سنگها در طول تاريخ زمين به وفور روي زمين سقوط كرده باشند، بنابراين كره زمين در زمان پيدايش نخستين اشكال حيات نيز پذيراي اين حبابهاي ساخته شده از جنس مواد آلي بوده است.

به گفته محققان "ناسا"، نسبت ايزوتوپهاي عنصر هيدروژن درون اين حبابها بسيار غير عادي بوده و همين امر نشان مي‌دهد آنها داراي منشاء زميني نيستند و توسط اين شهاب‌سنگ از فضا به زمين منتقل شده‌اند.

دانشمندان عقيده دارند مواد آلي مشاهده شده درون اين حبابها احتمالا به ابرهاي سردي تعلق دارند كه خورشيد و سيارات منظومه شمسي بعدها از آن بوجود آمده‌اند.

شهاب‌سنگ مذكور در سال ‪ ۲۰۰۰‬بلافاصله پس از سقوط در درياچه "تگيش" واقع در كانادا شناسايي شده بود. اين شهاب‌سنگ از آن زمان به صورت منجمد نگهداري مي‌شود تا احتمال آلوده شدن آن به مواد زميني به حداقل برسد

mohammad51
14 October 2007, 08:22 PM
نخستين اخترنماي سه بعدي كشف شد




در نشست انجمن ستاره شناسي آمريكا در سياتل اعلام شد كه ستاره شناسان اولين نمونه از يك اخترنماي سه تايي را كشف كرده‌اند.

به گزارش سرويس «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اخترنماها منابع قدرتمندي از انرژي هستند و تصور مي‌شود كه انرژي آنها از سوي ابر سياه چاله‌ها تامين مي‌شود.

در ابتدا محققان تصور كردند كه اخترنماي سه تايي فقط يك تمثيل است كه در اثر منشعب شدن پرتوهاي نور به وجود مي‌آيد؛ اما گروهي از دانشمندان با استفاده از رصدخانه WMKECK در هاوايي دريافته‌اند كه اين سيستم در واقع شامل سه سياه چاله است.

هر اخترنما مقدار بسيار زيادي انرژي الكترومغناطيس توليد مي‌كند كه شامل نور مرئي و امواج راديويي هستند.

اين اخترنماها از گازي كه به درون سياه چاله در مركز يك كهكشان ريخته مي‌شود انرژي مي‌گيرند.

يك اخترنما به تنهايي مي‌تواند هزار بار روشنتر از يك كهكشان كامل با يك صد ميليون ستاره باشد.

پروفسور جورج دجورگوسكي از موسسه فن‌آوري كاليفرنيا در پاسادنا و دستياران وي بر روي اين سيستم موسوم به LBQS 1429-008 مطالعه كرده‌اند.

به گزارش ايسنا، اين سيستم توسط گروه ديگري از ستاره شناسان در سال 1989 كشف شد.

اين ستاره شناسان در آن زمان اعلام كردند كه به نظر مي‌رسد اين سيستم شامل دو اخترنما باشد.

اخترنما معمولا در طول يك دوره از زمان كيهاني و وقتي تعاملات بين كهكشان‌ها به بالاترين حد خود مي‌رسند، قابل مشاهده هستند.

خبرگزاري دانشجويان ايران

alirezasalam
14 October 2007, 09:22 PM
راز خاک جهان کشف شد
گروهی از ستاره شناسان آمریکایی و انگلیسی به کمک تصاویر گرفته شده توسط تلسکوپ فضایی اسپایتزر و با بررسی یک شبه ستاره نورانی موفق شدند منشاء تولید خاک جهان را کشف کنند.

دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا و دانشگاه منچستر با هدف بررسی منشاء تولید خاک جهان تصاویری را که تلسکوپ فضایی اسپایتزر از شبه ستاره ای در فاصله 8 میلیارد سال نوری از زمین قرار دارد مورد بررسی قرار دادند و کشف کردند که نیروی سیاه چاله ها توانایی ایجاد و جابجا کردن خاک ستارگان را در جهان دارند.


به گزارش سایت جهان و به نقل ازمهر، شبه ستاره ها، اجرامی کیهانی هستند که شباهت زیادی به ستارگان دارند و نسبت به دیگر اجرام آسمانی نورانی تر هستند. درحقیقت نور ویژه شبه ستاره ها به خاطر حضور یک سیاه چاله بسیار بزرگ است که در اطراف این اجرام قرار دارد. این سیاه چاله سبب تولید خاک و نور شدید شبه ستاره ها می شود.


نیروهای قوی گریز از مرکز و جانب مرکز که توسط سیاه چاله ساخته می شود و بادهای کیهانی که حاصل این نیروها است، مولکولهای گازی شکلی را تولید کرده و این مولکول ها را به مولکول های پیچیده تر تبدیل می کنند.


رصد تلسکوپ فضایی اسپاتزر به ستاره شناسان این امکان را داد که شیشه، شن، بلور، مرمر، یاقوت سرخ و یاقوت کبود را در این شبه ستاره شناسایی کنند.


نتایج این تحقیقات که در شماره اکتبر مجله Astrophysical Journal Letters منتشر شده است، نشان می دهد که جهان پیش از آنکه تبدیل به خاک شود، از گاز تشکیل شده بوده است. اما هنوز این سوال مطرح است که این گاز از چه چیزی تولید شده است.

dariushiraz
14 October 2007, 11:16 PM
AndromedaGalaxy

http://www.searchenginejournal.com/wp-content/uploads/2007/08/andromedagalaxy.jpg

dariushiraz
15 October 2007, 09:55 PM
http://dariushiraz.persiangig.com/image/Google%20Earth/Mercury.jpg

mohammad51
18 October 2007, 01:15 AM
ستاره‌ها چه مدت زنده می‌مانند؟


ستاره‌ها برای مدت‌های متفاوتی زنده می‌مانند که بسته به آن دارد که چقدر بزرگ باشند
ستاره‌ای مانند خورشید حدود 10 میلیارد سال زنده می‌ماند، در حالیکه ستاره‌ای که 20 برابر وزن بیشتری دارد، تنها 10 میلیون سال عمر دارد، حدود یک هزارم عمر خورشید.

ستاره‌ها زندگی‌شان را به صورت ابرهای متراکمی از گاز و غبار آغاز می‌کنند. پس از اینکه یک ستاره شکل می‌گیرد، هیدروژن را به صورت هلیوم تیدبل می‌کند و انرژی به وجود می‌آورد.

و هنگامی که هیدروژن شروع به پایان یافتن می‌کند، این تبدیل یا همجوشی هسته‌ای به مراحل متاخرتری ادامه پیدا می‌کند، مانند تبدیل هلیوم به عناصر سنگین‌‌تر.

اگر ستاره‌ای جرمی کمتر از چند برابر جرم خورشید داشته باشد، نهایتا به یک "کوتوله سفید" بدل می‌شود. اگر این ستاره جرمی بسیار بیشتر داشته باشد، ابتدا به درون فرو می‌ریزد، بعد منفجر می‌شود و به صورت یک "ابرنواختر" گسترش می‌یابد

dariushiraz
19 October 2007, 11:16 PM
حتما" ما می دانیم که جهان آغازی داشته است ، هرچند که این علم از جستجوی بشر برای بهتر فهمیدنش چندان راضی نیست . کنجکاوی های ما باعث می شود که این سؤال در ذهن ما ایجاد شود که جایگاه ما در جهان چیست و یا اینکه جایگاه خود جهان کجا است . در سراسر زمان ما این سؤالات را از خومان داشته ایم که جهان چطور آغاز شد ؟ و یا اینکه سن جهان چند سال است ؟ دیگر سؤال مطرح این است که ماده چگونه پدید آمد . این سؤالات آسان نیستند و ما در طول عمرمان در تاریخ این سیاره در تلاش هستیم که سرنخ هایی را به دست آوریم . اما هنوز با صرف این همه انرژی « چرا » های بسیاری باقی است که ما فقط می توانیم در آنها تأمل کنیم .

ما راه های بسیاری را برای کشف چگونگی آغاز کیهان و خواستگاه جهان هستی پیموده ایم که بسیار طولانی نیز بوده اند . از میان درک های علمی نوین ما این امکان را داریم که تعدادی تئوری را برای پاسخ به این سؤالات آماده کنیم که آنها را فرضیه می خوانیم . طبیعت صحیح علم بدین گونه است که اکثریت این پاسخ ها فقط در حد یک تئوری هستند که در آن سؤالات پیچیده ای نیز وجود دارد . شاید این امری ذاتی باشد که خداوند در ما قرار داده است که به دنبال علت سؤالات می رویم تا اینکه به بتوانیم به هستی ادامه دهیم .

اگر چه در این مقاله ی کوتاه قادر نخواهیم بود که به تمام این سؤالات درباره ی آفرینش هرچیز پاسخ دهیم ، در صورتی که واقعیت ها هستند ولی سعی می کنیم که پاسخی معین و قابل قبول برای این سؤالات ارائه کنیم . این موضوع مهم است که این اطلاعات در ذهن به خاطر بسپاریم . این سؤالات به فهم دوباره ی جهان به طور شفاف کمک خواهند کرد . در میان این موضوعات در مورد بیگ بنگ ، سن جهان و اولین اتمها بحث خواهیم کرد . باور ما این است که قادریم به چند سؤال کلیدی پاسخ دهیم .



http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/58A_bang.gif

بیگ بنگ

یکی از سؤالات همیشه پایدار در طول زندگی انسان ها این بوده است که :

جهان چگونه آفریده شده است ؟

عده ای بر این عقیده اند که جهان آغازی نداشته است و پایان آن نیز بی نهایت خواهد بود . در میان این نظریه ها ، تئوری بیگ بنگ دارای اعتباری بیشتری است . حدود 15 میلیارد سال قبل در انفجاری فوق العاده عظیم انبساط جهان آغاز شد . این انفجار اصطلاحا" به بیگ بنگ Big Bang معروف است که در زبان فارسی معادلی به نام مهبانگ برای آن وجود دارد . در نقطه ای که این رویداد انجام پذیرفت تمام ماده و انرژی جهان متمرکز بود ؛ چه چیز قبل از این رویداد وجود داشت آیا ماده ای خالص بود ، هنوز ما کاملا" نمی دانیم و در فکریم . این رخداد یک انفجار مرسوم نبود . فضا پس از این رویداد پر از ذرات شد . بیگ بنگ کاملا" به انفجار فضا در خودش بستگی داشت و این انفجار برخلاف انفجار یک بمب است که به طرف خارج تکه هایی را پرتاب می کند . در آن زمان کهکشان ها و یا خوشه ها وجود نداشتند . ولی در کل بیگ بنگ بنیاد جهان را پایه گذاری کرد .

منشأ تئوری بیگ بنگ را می توان ادوین هابل دانست . هابل به این موضوع پی برد که جهان پیوسته در حال گسترش است . همچنین او به این موضوع پی برد که سرعت کهکشان ها با فاصله یشان متناسب است . یعنی مثلا" کهکشان هایی که دو برابر از ما دورترند دوبرابر سریع تر حرکت می کنند . دیگر نتیجه این بود که جهان در همه جهت در حال گسترش است . این بدان معنا است که هر کهکشان با مقدار حرکت یکسان از زمان برای حرکت از موقعیتی یکسان و مشترک می آیند . با توجه به مشاهدات ادوین هابل تنها تئوری بیگ بنگ می تواند این موضوعات را شرح دهد .



http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/F42_10ord-esa3.jpg

بعد از بیگ بنگ جهان پیوسته در حال انبساط بوده است و بدین سان رفته رفته فاصله ی خوشه های کهکشانی بیشتر و بیشتر شد . این پدیده خارق العاده که کهکشان های همواره از هم فاصله می گیرند را انتقال به قرمز می گویند . یعنی نور کهکشان های دور وقتی به زمین یا هر کهکشان دیگر نزدیک می شود طول موج آن کشیده می شود ، در واقع افزایش می یابد .

این سرعت کهکشان ها به فهم این موضوع کمک می کند که همه از یک نقطه نشأت گرفته اند . مدرکی دیگر نیز برای بیگ بنگ وجود دارد ؛ در سال 1964 دو ستاره شناس به نامهای آرنو پزیانس و رابرت ویلسون در یک کوشش مشترک امواج میکروموج را از فضای بیرونی جو کشف کردند . آنها به طور اتفاقی منشأ جار و جنجال های بیرون را کشف کردند . این سر و صداها به نظر نمی آمد که از یک نقطه نشاأت گرفته باشند در عوض از همه ی جهات به یک اندازه می آمد . آنها از دورترین نقطه ی جهان می آمدند که بعد بیگ بنگ آنها محل واقعه را ترک کرده بودند . این کشف و که نتیجه نخستین انفجار و پرتوافشانی بوده است اعتماد به بیگ بنگ را افزایش میدهد .

اخیرا" ماهواره ی COBE ناسا میکروموج هایی را کشف کرد که از بیرون جهان منشأت گرفته بودند . هرچند که این ماهواره کشف کرد که جهان در سردی آغاز شده که هنوز در حال انبساط یافتن بود نوسانات کم به علت تفاوت دمایی وجود را آغاز کرد . این نوسانات محاسبات نخستین از امکان سرما و پیشرفت جهان در کسری از ثانیه بعد از بیگ بنگ را ثابت می کند . این نوسانات در جهان برای توصیف و شرح لحظه ای بعد از بیگ بنگ آماده شده است . همچنین به شکل گیری کهکشان هایی که در فصل های آینده در مورد آن بحث می کنیم کمک خواهند کرد .

در تئوری بیگ بنگ برای هریک از سؤالات مهم راه حلی قابل قبول ارائه شده است . این موضوع در فهم آن مهم است که در این تئوری ثابت شده تجدید نظر شده است . چون مشاهدات کامل تر شده اند و پژوهش ها نیز افزایش یافته است ، تئوری بیگ بنگ تکامل یافته است و اطلاعات ما از منشأ جهان اساسی تر شده است.

نخستین اتم ها

حال که در تلاش های بسیار دانشمندان توانسته چگونگی ساخته شدن جهان را مورد بررسی قرار دهند سؤال منطقی دیگر اینجا است که پس از آن چه رخ داد ؟ در کسر بسیار کوچکی از نخستین ثانیه آفرینش بود که خلاء کامل آغاز شد جایی که امروزه می دانیم که جهان در آن رشد کرده است . در این لحظه بسیار کوتاه جهان آشامه ای از پلاسما بود . ما از این لحظه ی کوتاه چه می دانیم ؟ علم تدابیری برای این لحظات دارد که پایه ای بر آنچه است که امروز می دانیم .

بی درنگ پس از بیگ بنگ ، چنانکه هر کس می تواند تصور کند جهات به طور عجیبی گرم بود چنانکه به به سرعت ماده و ضد ماده در جهات مختلف انتشار یافتند . همچنین آن سرما در زمانی در حدود 43- ^ 10 ثانیه بعد از آفرینش به مقداری ماده و ضد ماده تبدیل شد که هنوز کیهان شناسی با این مقدار نامتقارن است . همچنین این دو نوع با یکدیگر آفریده شدند ؛ آنها با یکدیگر برخورد می کردند و نابود می شدند و در عوض انرژی خالص پدید می آمد . خوشبختانه برای ما یک عدم تقارن ، توجه ماده وجود داشت . همچنین نتیجه صحیح از فزونی که حدودا" یک قسمت در میلیون است . جهان می تواند در راهی مساعد برای ایستادگی ماده رشد کند . از این گذشته جهان از آغاز با منبسط شدن همراه بود ، این تفاوت باعث رشد وسیع آن شد . ذراتی که در جهان به وجود آمده بودند به ترتیب آفریده می شدند و دوباره به همراه ضد ذرات نابود می شدند .

برای ذراتی که در جهان به وجود آمدند نامگذاری خاصی داریم این ذره ها هر کدام به تنهایی نامی دارند از جمله نوترینو ها ، باریون ها ، الکترون ها و کوارک ها که هر کدام از اینها سازنده ی کالبد ماده ی زندگی است که امروزه ما آنها را می شناسیم . هنگام آغاز دوره ی باریون ها ذرات سنگین قابل شناخت وجود نداشت زیرا هنوز بسیار داغ بود . در این لحظه فقط آشامه ی کوارک وجود داشت چون جهان به سردی آغاز شد و انبساط یافت ، ما فهم این مطلب را دقیقا" واضح آغاز می کنیم .

بهد دمای جهان در خدود 300میلیارد درجه کلوین رو به نزول گذاشت . اگر بخواهیم تشبیه نسبتا" خوبی به کار ببریم می توانیم بگوئیم همانند آبی که تبدیل به یخ شده باشد . حال جهان ترکیبی از نوترون ها و فوتون ها است که آنها را هادرون می خوانیم . هنوز ماده ی پیچیده ای در این دما وجو ندارد . اگر چه ذرات بار دار یا همان لپتون ها نیز وجود داشتند ولی از واکنش دادن با هادرون ها منع می شدند که البته ماده ی پیچیده تری نیز هستند . به زودی لپتون ها که شامل الکترون ها نیز هستند می توانند به هادرون ها متصل شوند و اتصال و اتحادی را بین خود به وجود آورند که در واقع همان ماده ی مشترک است .



http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/1Z6_COBE_Secrets_of_Big_Bang.gif

در حدود یک تا سه دقیقه پس از آفرینش جهان نوترون ها و پروتون ها با هم واکنش نشان دادند و هسته ی دوتریوم که ایزوتوپی از هیدروژن است را می افریند به زودی دوترویوم نوترون دیگری را نیز جذب می کند و هسته ی تریتیوم را نیز می سازد تریتیوم نیز یکی دیگر از ایزوتوپ ها هیدروژن است . به سرعت به پیروی از این واکنش پروتون ها و نوترون های دیگری نیز افزوده می شود که پس از تریتیوم با اضافه شدن پروتون هسته ی هلیوم ساخته می شود . دانشمندان بر این عقیده اند که در نخستین سه دقیقه آفرینش برای هر هسته ی هلیوم ده پروتون وجود داشت . بعد از افزایش سرما این پروتون ها می توانستند الکترون ها برای آفریده شدن هیدروژن معمولی اسیر کنند . نتیجه آن جهان امروز که به اعضای هر هلیوم یازده اتم هیدروژن موجود می باشد .

می دانیم که بیشتر این اطلاعات صحیح از حدس انسان سرچشمه می گیرند . با تحقیقاتی که امروزه در جهان صورت گرفته است می توانیم درباره گذشته آن توضیحی دهیم . تلاش های بسیاری فهم شکل گیری باریون ها و تعداد آنها صورت گرفته است . از میان پاسخ به سوالات مدرن امروزی نقش های بیگ بنگ و گذشته آن قابل قبول است . متعاقب مطالعات در زمینه ی چگونگی شکل کردن اتمهای ساده در آزمایشگاه می توانیم چند حدس جالب دیگر بزنیم همانند چگونه این منشأ جهان شکل داده شد . هرچند که تلاش های بسیاری برای چگونگی شکل کردن نخستین اتم ها و همچنین آفریده جهان صورت گرفته است با این حال ما هنوز از اینها کاملا" مطمئن نیستیم .

سن جهان

حالا ما دو پاسخ مهم برای دو تا از سؤالات خود داریم که در رابطه با جهان هستند . هرچند که هنوز یک سؤال عمده باقی مانده است ؛ اگر جهان به راستی متناهی است چند سال وجود دارد ؟ دوباره علم از روی شواهد و قرائن موجود می تواند سن جهان را از بیگ بنگ تا کنون حدس بزند . با به کار بستن معادله های مشترک و معمولی فیزیک از فاصله و سرعت برابر با زمان که دوباره از مشاهدات هابل استفاده می شود ، نسبیتا" می توان سن آن را به طور صحیح تخمین زد .

دو اندازه گیری به فاصله حرکت کهکشان ها از ما و انتقال به قرمز کهکشان نیازمند بودند . شکست نخستین کوشش ها باعث جستجوی مسافت از میان مثلثات شد . دانشمندان این امکان را داشتند تا ضخامت مدار زمین را به دور خورشید محاسبه کنند که حرکات خورشید را در کهکشان خودمان تقویت می کرد . متأسفانه این محاسبات به تنهایی قادر نبودند تا فاصله هنگفت بین کهکشان ما و آن جسم را تعیین کنند تا سن جهان تخمین زده شود و این هم خطایی معنی دار و مهم بود .

گام بعد فهم ارتعاش ستاره ها بود . آن مشاهدات در زمینه ی ستارگانی بوده است که دارای درخشش یکسان هستند و سوسو زدن آنها نیز یکسان بوده است . دانشمندان فرض می کنند که ستاره هایی که در کهکشان خودمان هستند و چشمک زدن یکسانی نیز دارند همچون اجرامی هستند در مقدار فاصله یکسانی در فاصله های کهکشانی باید باشند که شدت یکسانی دارند . استفاده از روش مثلثات محاسبه ی فاصله ی ستاره از کهکشان ما را امکان پذیر می سازد . از این رو فاصله ی کهکشان های دور با مطالعات مختلفی قابل محاسبه است البته سختی این کارها همانند تعیین فاصله ی دو اتومبیل در شب ظلمانی است . فرض کنید چراغ جلوی دو اتومبیل شدت تابش یکسانی دارد . از دید ناظر نور اتومبیلی واضح تر به نظر می رسد که از او فاصله ی کمتری داشته باشد و آن اتومبیلی که از او دورتر است کم فروغ تر به نظر می رسد . باز هم این راه حل نمی تواند مسافت های بسیار زیاد کهکشان ها را به تنهایی مورد محاسبه قرار دهد . در فاصله ها خاص غیر ممکن است که فاصله ی کهکشان را از یک ستاره مشخص سازیم . زیرا انتقال به قرمز زیاد این کهشکان ها باید یک روش داشته باشد تا فاصله تمام خوشه ها کهکشانی از یک ستاره به تنهایی اندازه گیری کند .

با مطالعه ی خوشه های کهکشانی که به ما نزدیک هستند می توانند از عقیده جود اندازه ی دیگر خوشه ها بهره مند شوند . نتیجه ی آن می تواند پیشگویی فاصله راه شیری از آنها باشد . بنابراین محاسبات برای بدست آوردن فاصله ی خوشه و انتقال به قرمز آن ، نظری پایانی است که تعیین می کند کهکشان چند سال از ما در حال حرکت بوده است . تک تک این اعداد می توانند به صورت تک تک محاسبه شوند و زمانی که این دو کهکشان در یک مکان و یک زمان بودند را بازگرداند که در واقع همان لحظه ی بیگ بنگ است . معادله ی عمومی که برای محاسبه سن جهان استفاده می شود به صورت زیر است :



(distance of a particular galaxy) / (that galaxys velocity) = (time)

or

4.6 x 10^26 cm / 1 x 10^9 cm/sec = 4.6 x 10^17 sec

حاصل این معادله برابر 17 ^ 10 × 6.4 ثانیه است که با اندکی محاسبات بسیار ساده ریاضی می توانیم آن را به عددی که تقریبا" برابر پانزده میلیارد سال است تبدیل نمود . این محاسبه تقریبا" برای هر کهکشانی که قابل مطالعه است صدق می کند . هرچند که اندازه گیری این مقدارها که در معادلات به دست آمده اند که تخمینی از سن جهان می باشند می توانند صحیح باشند . در صورتیکه برآورد سن جهان فرایندی پیچیده است . این دستاورد در این علم گامی بحرانی است .

و حالا چه ؟

خلاصه ما نخستین موضوعات را که دانشمندان در زمینه ی جهان کشف کرده اند را شرح دادیم . درک ما از بیگ بنگ و چگونگی آن ، نخستین اتمها و سن جهان به طور معیوب آشکار است ؛ در واقع در این زمینه مباحث زیادی برای بحث وجود دارد . در زمینه زمان نیز سؤالات بی انتهایی وجود دارد که هنوز برای پاسخ به آنها باید کمی صبوری کنیم . هنوز بسیار از مفاهیم پایه ای جهان پیچیده هستند و جای تفکر در آنها باقی است .



http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/Z49_19esfand-hst.jpg

بعد از درک این موضوع تئوری بیگ بنگ به پایداری افراد را به مبارزه و رقابت می طلبد . این تئوری رقیب های خود را به سویی راهنمایی می کند که جستجوی بیشتر باعث می شود که ثابت شود این تئوری صحیح است در واقع به آن ها مدارکی قابل ارائه می کند . در سر فصل هایی از این مقاله مدارکی را مورد بررسی قرار دادیم که آزموده شده بودند و از جهات مختلفی جستجو شده بودند ، در هر صورت باعث می شوند که تصویر نسبتا" کاملی از جهان در ذهن داشته باشیم .

اخیرا" ناسا موضوعاتی را کشف نموده است که انسان را متحیر و انگشت به دهان می کند . در واقع دلایلی بر وجود بیگ بنگ هستند . بیشتر ستاره شناسان و فیزیکدانان از رصدخانه ی استرو 2 استفاده می کردند این رصدخانه می توانست یکی از نیازمندی های پایه ای جهان را در بیگ بنگ تأیید کند . در ژوئن 1995 دانشمندان تونستند نخستین هلیم را کشف کنند ، همچون دتریوم در فاصله های دور جهان . این کشف با یکی از نمود های مهم بیگ بنگ هماهنگ است که در آغاز خلقت هلیوم و هیدروژن با یکدیگر ترکیب شدند .

بعد در مشاهدات تلسکوپ فضایی هابل این سرنخی معین برای عناصر باقیمانده ای است که ما امروزه می شناسیم . دانشمندان با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل دریافته که در ستاره های کهن عنصر بور زیادی موجود بوده است . آنها فرض کردند که وجودش می تواند عامل هرکدام از این دوتا باشد . می تواند باقیمانده رویداد نیرومند تولد کهکشان یا اینکه نشان دهنده ی این است که حتی بور تاریخ آن به قبل از بیگ بنگ برمی گردد . اگر دومی صحیح باشد ، دانشمندانی باید دوباره سعی کنند تا تئوری جدیدی برای تولد جهان ارائه کنند همچنین برای رویداد های پس از آن . بر طبق تئوری های کنونی در آن زمان امکان وجود اتم های سنگین و پیچیده وجود نداشته است .

در این روش آنچه را که می بینیم هرگز درست نیست . اشتیاق ما برای دریافتن این علم هرگز فرونشانده نمی شود . با این حال پاسخ سؤال حالا چه ؟ در حال حاضر غیر ممکن است . در این دوره ما نمی توانیم پاسخ این سؤالات را به کار ببندیم.

افکار عمیق

این گمان بسیار مشکل است که این موضوع را از افکار روزانه جدا کنیم . هر کس در هر نقطه از زمان به سختی می تواند با این موضوع ستیز کند که چرا ما اینجا هستیم ؟ برخی در فلسفه ی طبیعی محض به دنبال پناهگاهی برای این سؤال هستند ، در صورتیکه اکثریت برای پاسخ این سؤال به دلایل علمی نزدیک می شوند . این افراد خاص در سطح های بالاتر به دنبال پاسخ این سؤال هستند و فقط در وجود انسانی تمرکز نمی کنند بلکه هر چیز را که واقعی می دانند مد نظر قرار می دهند .

اگر شما در مکانی بنشینید و سعی کنید تمام جهان را تصور کنید متحیر خواهید شد . هرچند که حالا علم می تواند در رابطه با جهان به بحث بپردازد ؛ درباره ی چگونگی آغاز آن و آینده ی صحبت کند و ... . این موضوع آسان به نظر می رسد تا در مقیاس های بزرگ در رابطه با سالها ( میلیارد ) بحث کنیم . ما از میان زندگی خود به اینجا سفر می کنیم و دوباره از همان میان به آسمان ها بازمیگردیم .

در این مقاله سعی کردیم که تا حدودی کمی جهان را به تقد و بررسی بگذاریم . این موضوع نیز جالب است که ما هنوز به طور کامل نمی دانیم که چه طور به وجود آمده ایم و تمام این حرفهایی را که گفتیم در حد یک نظریه است که امکان دارد درست باشد و یا اینکه غلط نمایان گر شود . خداوند این توانایی را در هر انسان سالمی قرار داده است که تفکر کند و بهترین حدس را بزند . از میان این گمان ها ما می توانیم درست ترین آنها را مشخص کنیم و مبنا قرار دهیم.

منبع : Parssky

dariushiraz
20 October 2007, 09:26 PM
مارك سينسل
ترجمه: احمد آرين خو

پيشرفت هاى پديد آمده در مسير كشفيات، در سده گذشته، افق هاى تازه اى را براى درك منشا و خاستگاه كيهان به روى ما گشوده است، لكن هنوز راز و رمزهاى بزرگى باقى است و ساليانى خواهد گذشت تا ستاره شناسان اين رموز را كشف كنند.
ممكن است از ياد برده باشيم كه در حدود يك قرن پيش، هيچ كس سياره پلوتو را مشاهده نكرده بود و همين طور ستاره شناسان معتقد بودند كه جهان هستى محدود به سر حدات ناحيه درخشانى به نام راه شيرى است.اين تصوير از عالم در حالى كه ما به قرن ۲۱ پا گذاشته ايم به مراتب پيچيده تر شده است. نظريه نسبيت عام كه توسط آلبرت اينشتين ارائه شده است توضيح مى دهد كه چگونه گرانش موجب خميدگى فضا- زمان مى شود و بدين وسيله بيان مى دارد كه هر جرم مانند توپ بولينگى كه بر روى يك تشك قرار دارد، فرورفتگى اندكى را در سيستم فضا - زمان ايجاد مى كند. در هر حال اينشتين به اشتباه معتقد بود كه عالم بدون تغيير است. براى اين كه نظر خود را در معادلاتش لحاظ كند يك ساختار جديد رياضى را فرض كرد (ثابت كيهان شناختى)، كه اين مورد تامين كننده يك نيروى دافعه است كه از سقوط عالم در اثر نيروى گرانش خود پيشگيرى مى كند.
رياضيدان گمنامى به نام الكساندر فريدمن كه اهل روسيه بود دريافت كه ايده هاى اينشتين در رابطه با گرانش مى تواند بيانگر تفسيرى كاملاً متفاوت باشد، يعنى عالم هستى به جاى آن كه پايدارى و ثبات داشته باشد به سوى انبساط و گسترش پيش مى رود.كيهان شناسى بلژيكى به نام جورج لومتر (Georges Lemaitre) كه يك كشيش كاتوليك بود، نيز از فرضيه جهان در حال انبساط جانبدارى مى كرد.وى در سال ۱۹۲۷ بيان كرد كه انتقال مشهور دوپلر در نورى كه از سحابى ها (كه البته امروزه آن سحابى ها را كهكشان مى ناميم) به ما مى رسد و به سوى طول موج هاى بلندتر ميل مى كند بيانگر اين نكته است كه سحابى ها از زمين دور مى شوند. بدين ترتيب نشان داد كه عالم در حال انبساط است.لومتر فرضيه اى را بنيان نهاد كه بر طبق آن عالم هستى، از اندازه اى كوچك آغاز شده و تا رسيدن به مقياس ايده آل خود به پيش مى رود. البته اينشتين اين فرضيه را تاييد نكرد.در هرحال در سال ۱۹۲۰ ادوين هابل با بهره گيرى از ميزان درخشندگى ستارگان متغير، موفق به ايجاد معيارى براى محاسبه فاصله كهكشان ها شد.
هابل دريافت كه هرچه يك كهكشان از زمين دورتر باشد، با سرعت بيشترى از ما فاصله مى گيرد.امروزه معتقديم كه انبساط مذكور، در حقيقت انبساط و گسترش فضا است و نه حركت كهكشان ها در فضا. (مفهومى كه هابل هيچ گاه آن را به طور كامل نپذيرفت)در سال ۱۹۴۸ جورج گاموف و رالف آلفر با بهره گيرى از ايده لومتر و همچنين مشاهدات هابل، نظريه «انفجار بزرگ» خود را ارائه كردند.آنها مدعى شدند كه انفجار كيهانى، موجب تشكيل ماده اوليه اى شده است كه بى نهايت داغ بوده و در ضمن حاوى نوترون ها و پس مانده هاى حاصل از انهدام آنها بوده است.اين ايده عجيب يك پيش بينى قابل آزمايش را در خود نهفته داشت كه براى ساليانى از نظر دور مانده بود:«باقى مانده سرد مهبانگ در قالب تابش ريزموج از زمين قابل آشكارسازى است.» در سال ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ رابرت ويلسون و آرنو پنزياس، دانشمندان لابراتوار اى تى اند تى بل (AT&Tbell) از يك راديو تلسكوپ كه براى دريافت اطلاعات از نخستين ماهواره ارتباطاتى طراحى شده بود، استفاده كردند تا علائم مربوط به تابش فراگير ريزموج را آشكار سازند.
وجود اين پارازيت ، كاملاً مستقل از جهت قرارگرفتن آنتن بود. آن دو مجدداً تلسكوپ را تنظيم و آن را تميز كردند اما سيگنال مذكور همچنان وجود داشت.
اين پارازيت راديويى صرفنظر از اين كه پنزياس و ويلسون تلسكوپ خود را به سوى خورشيد و يا كهكشان راه شيرى نشانه بروند به شكل سابق خود باقى مى ماند و اين مورد بيانگر اين مطلب بود كه تابش موردنظر، منشاء خورشيدى و يا كهكشانى ندارد. پنزياس و ويلسون به زودى دريافتند كه اين پارازيت همان تابش مايكروويو است كه گامو و آلفر پيش بينى كرده بودند.
با توجه به موارد فوق، ديگر انفجار بزرگ مطلبى دور از ذهن نبود.در هرحال نظريه انفجار بزرگ مانند تمامى نظريه هاى عظيم قرون گذشته و احتمالاً تمام نظريه هاى بزرگى كه در آينده ارائه خواهند شد، بيش از آن كه به ابهامات پاسخ روشنى بدهد، سئوالات تازه اى را بر سر راه دانشمندان قرار داد.
در سال ۱۹۹۸ گروه هاى جداگانه اى از ستاره شناسان كه سرپرستى آنها برعهده برايان اشميت (از رصدخانه هاى سايدينگ اسپرينگ و مونت استروملو، واقع در وسترن كريك استراليا) و سول پرلماتر (آزمايشگاه ملى لورنس واقع در بركلى _ كاليفرنيا) بود به ثبت درخشندگى ابرنواخترهاى دوردست پرداختند تا ميزان كندشدن انبساط عالم را محاسبه كنند.هر دو گروه به يافته هايى نائل شدند كه هر جزء آن به نوبه خود به اندازه يافته هاى پنزياس و ويلسون، در رابطه با ريزموج پس زمينه كيهانى غيرمنتظره بود.«كهكشان هاى دوردست كه دربردارنده ابرنواختر هستند با سرعتى كه با گذشت زمان كاهش پيدا كند از ما دور نمى شوند، بلكه اين كهكشان ها با شتاب از ما دور مى شوند.»اين كشف مانند تمامى پيشرفت هاى غيرمنتظره علمى كه در گذشته روى داده است، مجموعه اى از سئوالات را در رابطه با موضوع مورد بحث پديد آورد. معماهايى كه در ذيل مورد بحث قرار خواهند گرفت نشانى از دستاوردهاى سترگ قرن گذشته است و در عين حال ما را آگاه مى سازد كه هنوز راه درازى در پيش داريم.
۱- جهان هستى در چند بعد خلاصه مى شود
فى الواقع به جز در نمايش هاى شعبده بازى هيچ كس يك خرگوش را از يك كلاه خالى بيرون نمى آورد، براى ما كه در جهانى سه بعدى زندگى مى كنيم. مگر نه؟ ولى شايد هم اين طور نباشد. فيزيكدان ها به طور سنتى عالم هستى را با بهره گيرى از چهار بعد ترسيم و تفسير مى كنند: سه بعد فضايى آشنا و ديگرى بعد زمان.مدل مذكور به ما كمك مى كند تا براى همه چيز توضيح و تفسيرى داشته باشيم، از خميدگى نور ستارگان در هنگام عبور از كنار خورشيد گرفته تا شكل گيرى سياهچاله ها. اكنون فيزيكدانان به اين مطلب مى انديشند كه احتمالاً بايد چند بعد فضايى ديگر را به سيستم كنونى بيفزايند.مسئله سلسله مراتب موجبات تحريك فيزيكدانان را فراهم مى سازد. به بيان ساده تر آنان نمى دانند كه چرا نيروى جاذبه گرانشى به شدت از سه نيروى بنيادين ديگر يعنى الكترومغناطيس، نيروى قوى و نيروى ضعيف، ضعيف تر است. دو فيزيكدان به نام هاى ليزا راندال از موسسه فناورى ماساچوست در كمبريج و رامان ساندرام از دانشگاه جان هاپكينز در بالتيمور (مريلند) تفسيرى ارائه كرده اند كه بر طبق آن بعد ديگرى به ابعاد كنونى اضافه مى شود.در مدلى كه آن دو ارائه دادند ما در دنياى چهار بعدى زندگى مى كنيم و ذرات گراويتون كه حامل نيروى گرانشى هستند، در بعدى ديگر واقع اند.اختلافى كوچك در بعد پنجم، ميان اين دو جهان، موجب كاهش چشمگير نيروى گرانشى مى شود.نظريه پردازان تئورى ريسمان حتى از اين هم فراتر مى روند. آنها چهار نيروى بنيادين فيزيك را در يك مدل يازده بعدى يكپارچه مى سازند، كه در آن، حلقه هاى بسيار كوچك و قطعات ريسمانى، بنيادى ترين ذرات هستند.اما حتى خوش بين ترين نظريه پردازان تئورى ريسمان نيز ترديد دارند كه در آينده نزديك بتوانند اين ريسمان ها را مشاهده كنند.نظريه مذكور پيش بينى مى كند كه اين ريسمان ها ۱۰۰ ميليون ميليارد برابر كوچكتر از ريزترين ذرات زيراتمى هستند. (منظور ذراتى است كه توسط نيرومندترين شتاب دهنده هاى ذرات ايجاد شده اند.)اما در اين بين شواهد دال بر بعد پنجم مى تواند بسيار زودتر به دست ما برسد. راندال و ساندرام پيش بينى مى كنند كه شتابدهنده بزرگ هادرون، واقع در جنوا كه قرار است در سال ۲۰۰۷ شروع به كار كند مى تواند انرژى كافى را براى نفوذ يك گراويتون به دنياى ما فراهم سازد.
2- جهان چگونه شكل گرفت
ميان كيهان شناسان بر سر زمان شكل گيرى عالم قابل رويت، اين اجماع وجود دارد كه جهانى كه ما مى توانيم ببينيم، زائيده رويدادى است كه بين ۱۳ تا ۱۴ ميليارد سال پيش اتفاق افتاده است.در مدت يك ميكرو ثانيه پس از واقعه مذكور، عالم آشامه اى (سوپى) بى اندازه داغ بوده كه حاوى كوارك ها و ديگر ذرات عجيب بوده است.
در همان اثنا كه اين سوپ داغ در حال خنك تر شدن بود، كوارك ها متراكم شدند و موجبات تشكيل پروتون ها و نوترون ها و همين طور ذراتى از اين دست منجمله هادرون ها و مزون ها را فراهم كردند.هنگامى كه جهان هستى در زمانى معادل يك ثانيه به بلوغى خاص رسيده بود، ديگر به جز نوترون ها، پروتون ها، فوتون ها، الكترون ها و نوترينوها چيز ديگرى وجود نداشت.مجموعه اى از واكنش هاى هسته اى در دويست ثانيه بعدى، موجبات تشكيل هسته سه عنصر اوليه را كه كوچكترين عناصر هستند فراهم ساخت.
امواج صوتى حاصل از پژواك مهبانگ كه در شرف محو شدن بود در درون سيال بى اندازه داغ و چگال جهان، كه هنوز در نخستين دوره رشد خود بود، مانند موج درون يك درياچه انتشار مى يافت.يك گروه متراكم از الكترون هاى آزاد با بار منفى كه توسط پروتون ها (كه بار مثبت دارند) كشيده مى شدند، با جزر و مد اين سيال همراه مى شدند، در اين مسير فوتون ها در برخورد با ذرات باردار مذكور، جمع آورى و محصور مى شوند.در آن هنگام كه جهان سيصد و هشتاد هزار سالگى خويش را پشت سر گذاشته بود به اندازه كافى سرد شده بود كه اتم ها براى شكل گيرى مجال پيدا كنند.اين اتفاق موجب شد كه فوتون هاى محصور، آزاد شوند و آنگاه روشنايى جهانى هستى را فرا گرفت.فوتون هاى رها شده حامل اطلاعات در رابطه با نوسانات چگالى و دما در عالم نوپا در قالب الگويى از تغييرات درخشندگى بودند.
ستاره شناسان به اين تابش باستانى كه از دوران هاى نخستين حيات عالم بر جاى مانده است (كه البته نخستين بار توسط پنزياس و ويلسون مشاهده گرديد)، عبارت ريزموج پس زمينه اى كيهانى اطلاق مى كنند.
هنگامى كه ستاره شناسان تلسكوپ هاى ريزموج مانند كاوشگر پس زمينه كيهانى و يا جايگزين آن (كاوشگر ناهمسانگردى موج) به نام ويلكينسون را به جهت خاصى نشانه رفتند و آنگاه دماى كهموج زمينه اى كيهانى را محاسبه كردند، تابشى را مشاهده كردند كه دمايى در حدود ۷/۲ درجه سيلسيوس بالاتر از صفر مطلق داشت (يا به عبارتى ۷/۲ درجه كلوين).هنگامى كه جهت مخالف را بررسى كردند مجدداً ۷/۲ درجه كلوين را به دست آوردند. البته نوساناتى هم وجود داشت كه ناچيز بود و در حالت بيشنيه به حدود يك واحد در صدهزار مى رسد.هر انفجارى كه موجبات يكنواختى كنونى عالم را فراهم آورده باشد كيهان شناسان را شيفته خود مى كند. حالتى كه در آن گويى تمامى اجزاى عالم نوپا به يكديگر مرتبط و متصل بوده است.حال سئوال اينجاست كه چنين امرى چگونه امكان پذير است؟آلن گات (۱۹۲۵ م) در حالى كه در اواخر دهه ۷۰ ميلادى بر روى مسئله فوق در حال تفكر و بررسى بود به درك حيرت انگيزى نائل شد كه چنين بود: چه مى شد اگر جهانى كه امروز براى ما رويت پذير است به شكل حباب بسيار كوچك و در عين حال فوق العاده يكنواختى پديدار شده باشد و به ناگاه با چنان سرعتى منبسط شده كه فرصتى براى تغيير و دگرگونى نيافته است.
نظريه تورم گات نه تنها يكنواختى موجود در تابش زمينه كيهانى به ميزان يك واحد از صد هزار را توضيح مى دهد بلكه اين فرض را مطرح مى كند كه وضعيت توده اى مورد نظر خود برخاسته از نوسانات كوانتومى واقع شده در طول مدت تورم است.
كيهان شناسان بر اين امر توافق دارند كه نوسانات بسيار كوچك در عالم نوپا به وسيله نيروى گرانشى تقويت شده است تا توده هاى بزرگى را كه امروزه مشاهده مى كنيم تشكيل بدهد، البته هنوز لازم است كه تمامى جزئيات مورد بررسى و تحليل قرار گيرد.
در ضمن نظريه گات پيش بينى قابل آزمايشى را بيان مى دارد كه چنين است: جهانى كه به صورت حبابى متورم شده است، در اصطلاح كيهان شناختى تخت به نظر مى رسد. تخت به اين معنى است كه در يك فضاى تخت هرگز دو خط موازى يكديگر را قطع نمى كنند حتى اگر آن دو تمامى عالم را بپيمايند. در سال هاى اخير ستاره شناسان با محاسبه اندازه هاى زاويه اى تغييرات تابش زمينه كيهانى كه البته بسيار كم است، بارها (و اكنون در موسسه فناورى ماساچوست) پيش بينى گات را مورد آزمايش قرار داده اند.در هر بار آزمايش، آنان، به نتيجه اى به جز تخت بودن عالم هستى دست نيافتند. مارتين وايت اخترفيزيكدان دانشگاه بركلى (كاليفرنيا) مى گويد: مورد مذكور ساده ترين راه حلى است كه مى توان براى معادله اينشتين ارائه كرد لكن مى تواند جهان را به طور دقيقى توضيح دهد.هيچكس بر اين امر وقوف كامل ندارد كه چه چيزى موجبات پيشروى اين تورم را فراهم كرده است.فيزيكدان ها ليست طويلى از مدل ها را براى عالم در حال انبساط پيشنهاد كرده اند ولى اغلب اين راه حل ها پايه و اساس كاملاً فيزيكى ندارند و براى سهولت كار از يك سرى ملاحظات و حذفيات رياضى نيز در آنها استفاده شده است.
ادوارد راكى كولب، اخترفيزيكدان شتابدهنده فرمى مى گويد: «پس از بررسى تمامى تئورى هاى موجود درباره مبحث تورم و انبساط عالم به اين نتيجه مى رسيم كه هنوز نظريه اى كامل در اين مورد در اختيار نداريم.»

dariushiraz
20 October 2007, 09:26 PM
با وجود پيشرفتهاي شگرفي که در زمينه هاي گوناگون دانش و فلسفه نصيب ما شده است بايد اقرار کنيم که هنوز از چگونگي جهان آغازين و پيدايش آن چيزي نمي دانيم!

بر اساس اطلاعات به دست آمده از فضا عمر جهان چيزي در حدود ۱۴ ميليارد سال تخمين زده ميشود و دانشمندان تصور مي کنند که کل جهان هستي به طور کاملا ناگهاني و در پي يک انفجار بزرگ به نام BIG BANG پديد آمده است.

در اين نظريه گفته شده است که در ابتدا جهاني وجود نداشت به جز يک نقطه ي بسيار کوچک که درون آن نقطه ذراتي بي نهايت ريز در حال چرخش بودند.اين ذرات حتي از الکترون هم کوچک تر و ساده تر بودند و با سرعت زيادي در حال حرکت و انقباض بودند.بر اثر انقباض بيش از اندازه ي اين ذرات دماي نقطه ي کوچک بسيار بالا رفت تا جايي که ديگر نمي توانست گرما را تحمل کند و از اين رو ناگهان منفجر شد . و ذرات ريز و گازهاي موجود در آن با سرعت بسيار زياد در فضا منتشر شدند و کهکشانها و ستارگان و سپس سيارات را تشکيل دادند.

در قرآن نيز خداوند به انفجار بزرگ اشاره مي کند و مي فرمايد:

آيا کافران نديدند که آسمانها و زمين بسته بود و ما آنها را بشکافتيم؟{سوره انبياء آيه ۳۰}

اين آيه ي زيبا که به شکافته شدن يک هسته و تشکيل جهاني عظيم اشاره دارد مي تواند ما را بر اين نظريه استوارتر گرداند که جهان در ابتدا ذرهاي بيش نبود همانطور که خود بشر نيز از ذره اي ناچيز خلق مي شود.

اما چيزي که تا کنون مجهول مانده است دليل وقوع اين انفجار عظيم است که چرا ذرات منقبض شدند و سپس منفجر گشتند؟ به عبارت ديگر چنانچه پيدايش جهان را به انفجار بزرگ منوط بدانيم اين پرسش مطرح مي شود که وضعيت جهان قبل از انفجار چگونه بوده است؟ شايد تنها پاسخي که به اين پرسش بتوان داد اين است که جهان هميشه وجود داشته و نيستي در عالم افلاک مفهومي ندارد که البته مي توان در اين نظريه ترديد داشت.

بر همين اساس در سال ۱۹۴۰ ميلادي نظريه اي تحت عنوان آفرينش مداوم يا Continuos Creation به وسيله ي چندين دانشمند ارائه گرديد.

اين نظريه عنوان ميکند که جهان کنوني از بازمانده هاي کهکشان هاي پيرتر در زمان بسيار گذشته تشکيل شده است اما به مرور زمان در اين نظريه نارسايي هايي يافت شد به طوريکه اکنون مردود شمرده مي شود و به جاي آن منطق قابل قبولتري ارائه شده است به نام نظريه جهان نوسان کننده يا Oscillating Universe .

اين نظريه معتقد است که حالت انبساط کنوني جهان در آينده به انقباض تبديل خواهد شد و تمام مواد تشکيل دهنده جهان دوباره گرد هم جمع خواهند شد که مقدمات انفجار بزرگ ديگري را فراهم سازند!

همانطور که مي دانيد هابل دانشمند سرشناس با مطالعه ي ذرات عالم متوجه شد که تمام اجزاي جهان حتي خود زمين و منظومه شمسي و تمام کهکشانها در حال دور شدن از يکديگر هستند و بر اين اساس اعلام نمود که دليل اين دور شدن ذرات نيرويي است که از زمان انفجار بزرگ تا به حال در جهان باقي مانده است و تا ابد نيز اين روند انبساط جهان ادامه خواهد داشت به اين معني که در چند ميليون سال آينده فاصله ي زمين از ساير سيارات بيش از مقدار کنوني خواهد بود و همه چيز کاملا تغيير خواهد کرد.اما اين انبساط تا چه زماني ادامه دارد؟ آنقدر که جهان محو و نابود شود؟ آيا پس از مدتي اين انبساط متوقف خواهد شد؟

نظريات متعددي در اين باره وجود دارد.عده اي از دانشمندان معتقدند که جهان در آينده منقبض و کوچک خواهد شد که اين امر ميلياردها سال طول خواهد کشيد و عده اي ديگر بر اين باورند که جهان به انبساط خود ادامه خواهد داد تا روزي که خدا بخواهد!


محمد طلايي زاده

dariushiraz
20 October 2007, 09:35 PM
نیروی ماه قاره ها را به سمت غرب می راند !

به گفته دانشمندان ماه عامل حركت قاره‌ها به سمت غرب است، به طوري كه در آينده‌اي نه چندان نزديك احتمال دارد «واشنگتن دي. سي.» در جايي كه هم اكنون «سان فرانسيسكو» است، قرار بگيرد.
به گزارش سرويس «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، طبق مطالعات اخير، سطح زمين به واسطه نيروي تاخيري قادر است به تدريج به سمت غرب حركت كند. اين نيروي تاخيري همان نيروي ماه است كه باعث جزر و مد مي شود.
پوسته زمين به صفحات وسيعي تقسيم شده كه به تدريج جابه‌جايي و حركت اين صفحات باعث زلزله، ايجاد كوه‌ها و ريفت‌ها شده كه اين عوامل ناشي از برخورد و يا جداشدن صفحات از همديگر مي باشد.
به عقيده بيشتر دانشمندان علوم زمين اين حركت و جابجايي در نتيجه فوران و سقوط جريان هاي ماگمايي عميق در سطوح زيرين مي باشد.
مطالعات گروهي از زمين شناسان آمريكايي و يك تيم ايتاليايي حاكي از حركت قاره‌ها به سمت غرب مي باشد.
به گزارش ايسنا از پايگاه ملي داده‌هاي علوم زمين، دانشمندان مي‌گويند چرخش زمين به سمت شرق در زير ماه صورت مي گيرد و به دنبال آن نيروي ماه خيلي كم لايه‌هاي سطحي زمين را به عقب نگه داشته و اين كشش - همانند رها كردن دستگيره در فرمان دوچرخه - به تدريج باعث لغزش پوسته به سمت عقب شده است.

dariushiraz
20 October 2007, 10:08 PM
وقتی از سطح سیاره به آسمان نگاه می کنیم به صورت زیر است :



http://imgsrc.hubblesite.org/hu/db/2004/14/images/f/formats/large_web.jpg


این هم خود سیاره :

http://www.nasa.gov/images/content/56740main_sedna-art.jpg

dariushiraz
23 October 2007, 08:26 PM
کاوشگر کاسینی 10 ساله شدکاوشگر کاسینی 10 سال قبل در 15 اکتبر (23 مهر) 1997 با ماموریت کاوش در حلقه ها و قمرهای سیاره زحل از پایگاه کیپ کارناول فلوریدا به فضا پرتاب شد.
به گزارش خبرنگار مهر، اولین تصاویر استثنائی از حلقه های زحل که تا آنزمان هرگز از یک فاصله بسیار نزدیک و با در نظرگرفتن تمام جزئیات مشاهده نشده بود به برکت کاوش های دقیق کاسینی گرفته شد.
این کاوشگر همچنین تاکنون توانسته است رودخانه های متان مایع را در تیتان، بزرگترین قمر زحل شناسایی کند.
کاوشگر کاسینی 10 قبل در چنین روزی یعنی در 15 اکتبر 1997 از پایگاه کیپ کارناوال فلوریدا به طرف زحل پرتاب شد.
این کاوشگر حاصل همکاری میان آژانس های فضایی آمریکا (ناسا)، اروپا (اسا) و ایتالیا (آسی) است. کاسینی از زمان پرتاب همواره مورد توجه تمام دانشمندان دنیا بوده و اطلاعات با ارزشی را در اختیار این دانشمندان گذاشته است.

http://dariushiraz.persiangig.com/image/Parakandeh/301082_orig.jpg

کاوشگر کاسینی
اولین بار کاوشگر کاسینی در اول جولای 2004 به حلقه های زحل رسید و تصاویر بسیار واضح و نزدیکی را از زیباترین سیاره منظومه شمسی به زمین ارسال کرد.
در حقیقت کاسینی در آن زمان موفق شده بود با طی مسافتی در حدود 20 هزار کیلومتر در بالای ابرها خود را به حداقل فاصله از سیاره زحل برساند.
این نزدیکترین فاصله ای بود که کاوشگرهای زحل توانسته بودند به آن دست یابند به طوری که سه کاوشگری که پیش از آن تصاویری را از زحل ارسال کرده بودند هرگز موفق نشده بودند تا این اندازه به این سیاره نزدیک شوند.
پیش از کاسینی، پایورنر (Pioneer) در سال 1979، ویاجر 1 (Voyager 1) در سال 1980 و ویاجر 2 (Voyager 2) در سال 1981 به کاوش در این سیاره پرداخته بودند.
تصاویر و اطلاعات متعددی که کاسینی با درنظر گرفتن جزئیات بی سابقه از این سیاره به زمین ارسال کرد، امکان بررسی و مطالعه مکانیزیم هایی که 5/4 میلیارد سال قبل در شکل گیری یکی از زیباترین سیارات منظومه شمسی رخ داده بودند را در اختیار دانشمندان قرار داد.
از میان رکوردهایی که کاسینی به ثبت رسانده است، می توان به اولین تصاویری اشاره کرد که این کاوشگر در 14 ژانویه 2005 از تیتان، بزرگترین قمر زحل به زمین فرستاد.
در حقیقت این تصاویر شگفت انگیز، دنیایی زنده را به تصویر می کشید که در آن رودخانه های هیدرات کربنی در جریان بودند.
همچنین این کاوشگر در بهار سال 2006 موفق شد آثار حضور آب را در یک قمر دیگر زحل با عنوان "انسلادو" (Encelado) کشف کند. تلاش های کاوشگر کاسینی در کشف رازهای زحل و قمرهایش همچنان ادامه دارد.
منبع . (http://www.persianblog.ir/www.mehrnews.com)
در آخرین تصاویر ارسالی فضاپیمای کاسینی ،زمین همچون نقطه آبی کم رنگ در میان حلقه های زحل نمایان گردید. پس از فضاپیمای ویجر 1 این دومین تصویری است که در دور دست های منظومه شمسی از زمین گرفته شده است.

http://dariushiraz.persiangig.com/image/Parakandeh/A65_Earth_Cassini_Large.jpg


در سپتامبر(مهر) گذشته سیلی از تصاویر بی نظیر فضاپیمای کاسینی به سوی زمین روانه شد و متعاقب آن دانش ما پیرامون ارباب حلقه های منظومه شمسی،سیاره زحل افزایش یافت، از تعداد اقمار و حلقه های آن گرفته تا نوع ترکیب و مواد سازنده آنها ، بررسی ستارگان در پس زمینه حلقه ها به هنگام اختفا و ده ها داده با ارزش دیگر.

در هفته های اخیر ، شمار زیادی از دانشمندان و زیست اخترشناسان ایالات متحده و سایر کشور های جهان در سومین کارگاه نقطه آبی کم رنگ (Pale Blue Dot)در سالن افلاک نمای آلدر شیکاگو گرد هم آمدند تا به بررسی تصاویر ارسالی فضاپیمای کاسینی از زمین و جستجوی حیات در سیارات فرا خورشیدی بپردازند.یکی از مهم ترین اهداف این نشست، تهیه تصویر(نقاط آبی کم رنگ) از سیارات فرا خورشیدی است که در آنها حیات وجود دارد، درست مانند تصاویر فضاپیمای کاسینی از زمین.

اما در این بین پرسشی اساسی مطرح است؛ "اگر دانشمندان موفق شدند چنین تصاویری تهیه کنند، چگونه می توان تشخیص داد که آیا در این سیارات حیاتی وجود دارد یا خیر؟"

دکتر وس تروب از آزمایشگاه موتور های پیشران سازمان فضایی ناسا در این باره می گوید: اگر ما بتوانیم چنین تصویری از سیاره ای در فراسوی خورشید بدست آوریم، رنگ آبی علاوه بر این که بیان گر وجود جو است می تواند نشانی از وجود حیات در این سیاره نیز باشد.
در منظومه شمسی زمین تنها سیاره ای است که همچون نقطه آبی کم رنگ در پهنه بی کران فضا می درخشد.دلیل آبی بودن زمین نیز ، پخش شدن این رنگ توسط جو سیاره است.



در این بین رنگ ها فقط به عنوان یک راهنما عمل می کنند.به بیان دیگر یک سیاره می تواند جو داشته باشد بدون اینکه آبی باشد.برای نمونه مریخ هم دارای جوی نسبتا نازک قرمز رنگ است.

در این بین زیست اخترشناسان برای تصمیم گیری نهایی پیرامون احتمال وجود حیات در یک سیاره و یا قابل سکونت بودن آن نیازمند اطلاعات بیشتری هستند.آنها امیدوارند با بهره گیری از داده های تصویری و طیفی( هر مولکول در طیف طول موج خاصی تابش می کند)، نسل آتی کاوشگر های سیارات زمین مانند، اطلاعات لازم را بدست آورند.

یکی دیگر از روش های تعیین احتمال وجود و یا عدم وجود حیات در یک سیاره بررسی و سنجش میزان دی اکسید کربن و بخار آب و متعاقب آن یافتن پاسخی برای این سوال که " آیا در این سیاره جو و یا اقیانوسی وجود دارد؟" وجود جو علاوه بر تولید هوا ، هم چون پوششی سیاره را گرم نگاه داشته و آن را در مقابل امواج مضر فرابنفش و پرتو های کیهانی محافظت می کند.این در حالی است که اقیانوس ها در متعادل نگاه داشتن دمای سیاره و همچنین تولید آب مایع (به عنوان عاملی حیاتی)، نقشی اساسی دارند.
وجود سایر مولکول ها مانند اکسیژن متان و ازن، گویای این حقیقت اند که حیات هم اکنون در سیاره شکل گرفته است.در زمین اکسیژن و متان به ترتیب توسط گیاهان و موجودات میکرونی تولید می شوند.این گاز ها به خودی خود مدت زیادی دوام نمی آورند و همواره باید توسط موجودات زنده تولید گردند.این امر خود دال بر وجود عامل حیات در سیاراتی است که این گونه گاز ها در آنها یافت می شود.البته این عامل نسبی است؛ برای نمونه در جو تیتان، قمر سیاره زحل میزان زیادی گاز متان وجود دارد در حالی که تا کنون اثری از حیات در آن یافت نشده است.



به عقیده دانشمندان اکسیژن در مقایسه با متان،عاملی مطمئن تر است.دکتر ویکتوریا میدوز از مرکز علمی اسپیتزر ناسا در این باره می افزاید: اگر میزان زیادی از هر دو گاز با هم کشف گردند،بهتر از یافتن یکی از آنها است.برای نمونه وقتی ما کربن دی اکسید، اکسیژن،بخار آب و متان را به یک باره در سیاره ای بیابیم، بدون شک به زمینی دیگر نگریسته ایم.

لازم به ذکر است که وجود هر مولکول نشانه خوبی برای حیات نیست، مثلا مقدار زیاد ايندريد سولفورو (گاز سنگينی‌ به فرمول‌SO2)نشان گر سیاره ای خشک و مرده است.این ماده شیمیایی در آب های اقیانوس حل می شود، پس اگر در سیاره ای مقدار زیادی از این ماده یافت شد،به آسانی در می یابیم که آب به میزان کافی در سیاره وجود ندارد. زهره با جو بسیار ضخیم خود( متشکل از کربن دی اکسید و سولفور ) نمونه ای از این سیارات است.

زیست اخترشناسان بر این باورند که با برسی تغییرات رنگ یک سیاره در طیف فرو سرخ در بازه زمانی نسبتا طولانی ، می توان به وجود حیات در سیاره پی برد.در زمین اغلب این دگرگونی ها حاصل تغییرات آب و هوایی، تمدن، اقلیم و... می باشد.

میدوز در پایان خاطر نشان کرد که وقتی به جستجوی حیات در سیارات فرا خورشیدی می پردازیم ،باید منتظر پدیده های پیش بینی نشده ای باشیم، زیرا سیارات در گذر از مراحل پیچیده تکامل، تغییرات فراوانی یافته اند.تحقیقات اخیر حاکی از آنند که سیارات بسیار با هم متفاوتند.این موضوع زمانی اهمیت می یابد که ما در راستای کاوش های خود برای سیارات گوناگون روبرو هستیم و شاید این شانس را داشته باشیم تا به جستجوی دنیا های بیگانه نیز بپردازیم.
زمين ما كه روزی مركز عالم تصور می‎ شده امروزه همچون جواهر آبی رنگ كوچکی در فضای بيكران قوطه ‎ور است.

منبع . (http://www.parssky.com/)
آب در یکی از قمرهای زحل ( کیوان )
انسلادوس قمر زحل ، یکی از اسرار آمیز ترین قمر های منظومه شمسی است که هنوز دانشمندان موفق به حل بسیاری از معماهای آن نشده اند . یکی از این معماها که مدتهاست ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده ، یخ فشان های عظیم این قمر است .

عاملی باعث گرم شدن انسلادوس و در نتیجه ایجاد یخ فشان و آبفشان های عظیم در این قمر می شود ، ذرات یخ آبی که از این یخ فشان ها فوران می کند به مدار زحل می رود و گاهی نیز به حلقه های زحل می پیوندد.

ناسا تصمیم دارد تا در سال 2008 دوباره کاسینی را به سمت این قمر هدایت کند و تحقیقات خود را بر روی این این قمر ادامه دهد ، با توجه به اینکه کاسینی این بار باید از میان ذرات فوران کرده از یخ فشان ها به سمت انسلادوس حرکت کند ، مهندسان ناسا نگران هستند که مبادا برخورد کاسینی با این ذرات باعث صدمه دیدن دستگاه های حساس فضاپیما شود .

در 12 مارس 2008 کاسینی از فراز انسلادوس عبور خواهد کرد و در این عبور تنها 100 کیلومتر با سطح این قمر فاصله خواهد داشت .این عبور یک فرصت استثنایی برای دانشمندان محسوب می شود . دانشمندان می توانند به کمک کاسینی ترک های اطراف قطب جنوب انسلادوس موسوم به نوار ببر را به طور کامل بررسی کنند و از طرفی برای همیشه به جواب این سوال مهم پی ببرند که منشا این یخ آب ها در انسلادوس کجاست ؟

این عبور نزدیک هرچند می تواند فرصت فوق العاده ای را برای دانشمندان فراهم کند اما برای فضاپیمای کاسینی خطرناک محسوب می شود زیرا کاسینی باید از میان یخ فشان ها عبور کند . برخی از دانشمندان نگرانند که برخورد ذرات یخ باعث آسیب رساندن به دستگاه های بسیار حساس کاسینی شود .

دانشمندان تا کنون توانسته اند با استفاده از طیف نگار ماورای بنفش کاسینی میزان این ذرات و تراکم آن ها در زمان انجام ماموریت پیش بینی کنند. مطابق این پیش بینی احتمال برخورد ذرات با کاسینی 1 ذره از 500 ذره می باشد ، هرچند این پیش بینی امیدوار کننده است اما بازهم نگرانی ها ادامه دارد زیرا اگر اندازه ذره برخود کننده بزرگ باشد می تواند برای همیشه کاسینی را با مشکل موجه کند و این موضوع دوباره ریسک ماموریت را بالا می برد.

فضاپیمای کاسینی در آخرین تصویر ارسالی خود به زمین اولین دریاچه های یافته شده بر روی تیتان را به نمایش گذاشت.
http://dariushiraz.persiangig.com/image/Parakandeh/Lake%20in%20Titan.jpg

روز شنبه اول مهرماه. زمانی که پس از دریافت آخرین تصویر از فضاپیمای کاسینی در سازمان فضائی ناسا شور و اشتیاقی بی اندازه بین اعضاء طرح سازنده کاسینی برپا شد. نمای ارسالی تصویری معمولی نبود. می توان گفت سوزه ای را که کاسینی شکار کرده بود کم نظیر و حتی بی نظیر بود. این فضاپیمای ده ساله توانسته بود اولین دریاچه ها را بر روی تیتان بیابد. دو دریاچه ای که به هم ارتباط داشتند. اما محتوای آنها متان و اتان بود نه آب! مدتها بود که دانشمندان به دنبال آنها بر روی سطح تیتان بودند تا اینکه کاسینی با استفاده از دو دوربین تصویر برداری خود توانست آنها را بیابد. طولشان 60 کیلومتر و عرضشان تقریبا 40 کیلومتر تخمین زده می شود. چیزی که دانشمندان را شگفت زده کرده است اینکه ساختار این دو دریاچه بسیار شبیه به دریاهای موجود در زمین خودمان است. فقط به جای اینکه آب داشته باشند محتوی اتان و متان مخلوط هستند. موضوع زمانی جالب می شود که بدانید محتوای آنها در فصل تابستان تیتان به صورت مایع در می آید. هم اکنون نیمکره شمالی تیتان میزبان زمستان و نیمکره جنوبی آن پذیرای تابستان است. قبلا کاسینی با یافتن ابری بزرگ از اتان بر فراز نیمکره جنوبی تیتان دانشمندان را به این فکر انداخته بود که بتوانند به وجود این دریاچه ها بر روی سطح تیتان پی ببرند.این یافته کاسینی گامی نو در جست و جوی حیات فرا زمینی در منظومه شمسی خودمان به شمار می آید. فضاپیمای کاسینی محصول همکاری سازمانهای فضائی ناسا و اسا و ایتالیا است که سفر خود را از سال 1997 برای کاوش در قلمرو زحل آغاز کرد. برای اطلاعات بیشتر از این فضاپیما و همچنین این یافته بزرگ اینجا (http://saturn.jpl.nasa.gov/) را کلیک کنید.

http://dariushiraz.persiangig.com/image/Parakandeh/Lake%20in%20Titan%202.jpg

منبع . (http://solarsystem.blogfa.com/)

***
دو عکس زیبا که با گوگل ارث گرفته شده .

عکس اول . (http://dariushiraz.persiangig.com/image/Google%20Earth/Mercury.jpg)

عکس دوم . (http://dariushiraz.persiangig.com/image/Google%20Earth/59%20her.jpg)

dariushiraz
23 October 2007, 08:27 PM
بر اساس طرحي كه به تصويب شوراي حكومتي چين رسيده است، اين كشور قصد دارد ايجاد پايگاهي را در فضا محقق سازد كه در آن فعاليت‌هاي مختلفي از جمله راهپيمايي فضايي، مكاني براي پهلوگرفتن فضاپيماها و همچنين تاسيس آزمايشگاه فضايي در آن صورت گيرد.
به گزارش ايرنا و به نقل از اسپيس ديلي، يك مقام ارشد در كميسيون علوم، فناوري و صنعت دفاع ملي چين گفت، در عين حال دولت اين كشور قصد دارد ساخت يك ماهواره، فضاپيما و يك سيستم رصد زمين با شفافيت بالا كه در يك كشتي هوايي در استراتوسفر قرار مي‌گيرد را نيز در اولويت قرار دهد.

اين طرح كه چارچوب آن توسط كميسيون علوم فناوري و صنعت دفاع ملي چين تهيه شده است يازدهمين طرح پنج ساله (‪ ( ۲۰۰۶- ۲۰۱۰‬براي توسعه فضايي اين كشور است.

در اين طرح آمده است چين بايد سيستم جهت يابي هوانوردي خود را بهبود بخشد.

اين سيستم بر اساس طرح‌هايي براي پرتاب پنج ماهواره زمين ثابت در مدار زمين و ‪ ۳۰‬ماهواره متوسط مدار زمين است كه خدمات هوانوري و موقعيت يابي در حمل و نقل، هواشناشي، اكتشاف نفت، نظارت بر آتش سوزي جنگل‌ها، پيش بيني بلاياي طبيعي، مخابرات و امنيت عمومي را فراهم مي‌آورد.

چين جدا از پرتاب نخستين مدارپيماي ماه، قصد دارد دومين و سومين مرحله از پروژه‌هاي اكتشاف ماه خود را نيز مورد مطالعه قرار دهد.

چين نخستين ماهواره ماه موسوم به "چانگ يي - ‪ " ۱‬را تا پايان ماه جاري ميلادي پرتاب خواهد كرد.

اين ماهواره ماه چين به دوربين‌هاي پيشرفته و دستگاه‌هاي اندازه‌گيري براي ارسال تصاويرسه بعدي از سطح ماه مجهز مي‌باشد و قادر به‌تجزيه و تحليل داده‌هاي بدست آمده از سطح ماه است و مي‌تواند مطالعاتي در خصوص محيط فضايي بين زمين و ماه انجام دهد.

به گفته دانشمندان چيني، طرح اكتشاف ماه چين براي استفاده صلح آميز از فضاست و چين درحال تحقيقات بيشتر براي دستيابي به‌تجهيزات پيشرفته تحقيقاتي است.

چين تاكنون چند فضاپيماي سرنشين دار به فضا پرتاب كرده‌است وتاسال ‪ ۲۰۲۰‬ميلادي ‪ ۱۶‬طرح فضايي اجرا خواهد كرد.

"لي شوئه‌يونگ" معاون وزير علوم‌و فنون چين نيزابراز اميدواري‌كرد چين با اجراي طرح‌هاي علمي فضايي نهايتا به طرح ايستگاه فضايي بين‌المللي ملحق شود

dariushiraz
23 October 2007, 08:35 PM
سلام
علم نجوم چيست ؟

نجوم مطالعه مواد است و مقدمه ايست درباره فرايند بوجود آمدن آنچه در آنسوي جو زمين است كه اين جهان ، آسمان و گوي آسمان را از اتم هاي كوچك تا گيتي وسيع شامل مي شود . منجمان اجرام آسماني مانند سيارات ، ستاره ها ،ستاره هاي دنباله دار ، كهكشانها، سحابيها و مواد بين كهكشانها را مطالعه مي كنند . براي اينكه چگونگي تشكيل شدن ، چگونگي بوجود آمدن و منسب هر كدام را مشخص مي كنند و اينكه چگونه بر يكديگر تاثير مي گذارند و چه اتفاقي ممكن است براي آنها بيفتد .

بخشي از جهان ما ، زمين وانچه در آن اتفاق مي افتد اختر شناسي را شامل مي شود ،در واقع زمين آزمايشگاه ماست و هرچه كه درباره جهان مي دانيم از آنچه از زمين مي توانيم ببينيم و دريابيم ويا تصور كنيم سرچشمه گرفته است.

چگونه علم نجوم بوجود آمد؟

قبل از اختراع تلسكوپ ، در نزديكي قرن هفدهم ،نجوم بر مبناي مشاهده با چشم غير مسلح پايه گذاري شده بود. در ابتدا مردم از محل ستاره ها و سيارات در آسمان نقشه تهيه مي كردند . متمدن ترين ها براي نقشه برداري آسمان نظام داشتند و ما مي دانيم كه امروزه نجوم از نظريات يونانيان باستان سرچشمه مي گيرد .

در سال 150 ميلادي يك منجم و رياضيدان يوناني به نام كلوديوس بطلميوس يك رساله در باره علم نجوم نوشت . او در آن 48 گروه ستارهاي كه صورت فلكي ناميده مي شدند را فهرست كرد ، مانند جبار ، برساووش و....كه بيشتر از اسامي اساطير گرفته شده اند . همانطور كه ما هنگام نگاه كردن به ابرها ، آنها را به اشكالي از اجسام آشنا تصور مي كنيم ،همانگونه بطلميوس در گروهبندي ستارگان اشكال آشنا را مشاهده كرد. همچنين بطلميوس متوجه شد كه به نظر ستارگان در سر تاسر آسمان حركت مي كنند او گفت كه تمام اجرام آسماني به دور زمين كه مركز جهان بي حركت ايستاده حركت مي كنند . اين نظريه علمي براي قرنها پذيرفته شده بود . تئوري بطلميوس راجع به جهان طرح زمين مركز ناميده شد زيرا در آن زمين در مركز عالم قراردارد.

چه موقع كشف شد كه زمين بدور خورشيد مي چرخد ؟

قبول اين واقعيت مدت ها طول كشيد . در سال 1543 ميلادي يك منجم لهستاني به نام نيكلاس كوپرنيك De Revolutionibus را منتشر كرد كه مشخص مي كرد سيارات به دور خورشيد گردش مي كنند اما نظريه او با تعليمات كليساي كاتوليك مغايرت داشت و كليسا قدرتمندترين سازمان اجتماعي و سياسي آن زمان بود . عقيده هايي مانند طرح خورشيدمركزي كه در جهان تفكر بديع بودند سزاوار كيفر مرگ بودند . بنابراين اگرهم تعدادي ديگر ازمنجمان طرح كپرنيك را مي پذيرفتند از تصديق كردن آن هراس داشتند . در سال1632 گاليلئو گاليله ، يكي از برجسته ترين منجمان در طول تاريخ ، سرانجام يك كتاب در حمايت از نظريه كپرنيك منتشر كرد . كليساي كاتوليك روم گاليله را براي محاكمه به خاطر بدعت گذارن احضار كرد و اين منجم براي برگشتن از حرفش يا مرگ حق انتخاب داشت . گاليله دست از عقيده خود كشيد اما كليسا از پذيرفته شدن طرح خورشيد در عرف نمي توانست جلوگيري كند(در سال 1992كليساي كاتوليك روم رسما با گاليله و كپرنيك موافقت كرد.)

چطور منجمان سريعايك ستاره را از ديگران تشخيص مي دهند؟

منجمان علاوه بر نقشه موقعيت ستارگان در آسمان تععن كردند كه كدام ستاره از ديگر ستارگان پرنورتر است . يك منجم يوناني به نام هيپاركوس جد بطلميوس ابتدا ستارگان را بر اساس روشنايي اشان طبقه بندي كرد . اوششطبقه روشنايي را با قدر شان ليست كرد (قدر يعني درخشش يك ستاره كه بر روي زمين نمايان مي شود . قدر يك ستاره تا حد زيادي در تعيين اينكه چقدر از زمين فاصله دارد موثر است ) هيپاركوس 20 ستاره از قدر اول را طبقه بندي كرد و ستارگان ضعيف يعني آنهايي كه با چشم غير مسلحديده مي شوند را در شش قدر طبقه بندي كرد.

گاليلئو گاليله

گاليله در پيزاي ايتاليا در 1564 در اواسط دوره رنسانس متولد شد . گاليله فقط اولين كسي كه تلسكوپ را روي ستارگان متمركز كرد نبود ، او همچنين ديدگاه متفاوتي نسبت به جهان ايجاد كرد . گاليله استاد نجوم ، رياضي ، فيزيك ، فلسفه و تبليغات بود . تصور او (و احتمالا واقعيت ) از يك نبوغ ذاتي بود : زيرك شوخ و اما زننده بود . مردم مهم انجمن او را جستجو مي كردند - تا وقتي كه كار منفور و خطرناك حمايت از ديدگاه خورشيد مركزي كپرنيك راجع به منظومه شمسي رادر كارهايش انتشار داد:

ما اين حقيقت را پذيرفتيم كه خورشيد در مركز منظومه شمسي است و ما ممكن است گفته باشيم ((هركس ميداند كه خورشيد به دور زمين مي چرخد وفقط تعداد كمي دانشمند ديوانه فكر ميكنند غير از اين است.))

در سال 1543 نيكولاس كوپرنيكوس رساله پيشنهادي اش را كه تمام سيارات به انظام زمين به دور خورشيد مي چرخند منتشر كرد .اين پيشرفت غير منتظره براي عده اي به طور محرمانه خوشايند بود برا قدرتمندترين دولت اروپا در آن زمان -كليساي كاتوليك روم - در وضع موجود مسلما منفعتي وجود داشت . با اين همه عقايد نظام -و توانايي اش - رويه زمين مركزي در جهان باقي ماند.

گاليله به طور آشكارا از ديدگاه جهاني كپرنيكوسدر مقابل كليسا حمات كرد . روش رهبر كليسا با ديگر بدعت گذاران ناديده گرفتن آنها يا آسيب رساندن به آنها با برخي شرايط بود . اماكليسا نمي توانست گاليله را ناديده بگيرد .

در سال 1634 گاليله به دادگاه كليسا آورده شد و ادعا كرد كه دست از عقايد بدعت گذارانه اش درباره منظومه شمسي برداشته است .

روبه رو شدن با شكنجه و مرگ ، گاليه را وادار به تسليم شدن كرد . او هنگاميكه اتاق محاكمه را ترك كرد - زير لب- گفت بي اعتنا به آنچه مجبور به گفتن شده بود ادعا كرد كه زمين هنوز به دور خورشيد مي چرخد.

گاليله بقيه عمر خود را در زير شيرواني خانه اي تا سال 1642 گذراند 355 سال بعد در سال1992 كليسا رسما طرح كپرنيك را در مورد متظومه شمسي پذيرفت.

dariushiraz
23 October 2007, 08:50 PM
http://dariushiraz.persiangig.com/image/Google%20Earth/moon.jpg

dariushiraz
23 October 2007, 11:53 PM
تلسکوپ فضایی اسپیتزر در تصویری بی‌نظیر از کهکشان زن‌درزنجیر، تعداد ستارگان آن را یک‌هزار میلیارد ستاره برآورد کرد



کهکشان آندرومدا (زن‌درزنجیر)، نزدیک‌ترین کهکشان به ما، نامش را از شاهزاده‌خانمی افسانه‌ای به ارث برده‌است که به نیرنگ مادرش (ذات‌الکرسی) و دستور پدرش (قیفاووس) بر صخره‌های دریا به زنجیر کشیده‌شد تا قربانی اژدهای دریا (تنین) گردد. البته برساووش پهلوان سوار بر اسب بالدار (فرس اعظم) سررسید و اژدهای دریا را به سنگ تبدیل‌کرد و شاهزاده‌خانم را نجات داد. داستان این‌چنین ادامه می‌یابد که برساووش و آندرومدا پس‌ازآن در آرامش به زندگی خود ادامه دادند. قرن‌ها پس‌از خلق این افسانه، تلسکوپ فضایی اسپیتزر توانسته‌است بخشی از این آرامش و سکون را در کهکشان زن‌درزنجیر به‌نمایش بگذارد. تصویر سحرانگیز فروسرخ اسپیتزر، امواج سرخ‌رنگ غبار را در دریای آبی ستارگان به‌نمایش درآورده‌است.

دکتر پائولین بارمبای، اخترشناس مرکز اخترفیزیک اسمیث‌سونیان که این نما را با استفاده از تلسکوپ فضایی فروسرخ اسپیتزر تهیه کرده‌است، می‌گوید: آن‌چه در این تصویر بیش‌از هرچیز مرا شیفته خود کرده، تمایزی است که بین قرص هموار و صاف ستارگان پیر و امواج ناهموار غبار گرم‌شده از سوی ستارگان جوان وجود دارد.

بارمبای و همکارانش از داده‌های تلسکوپ فضایی اسپیتزر برای اندازه‌گیری درخشندگی فروسرخ کهکشان آندرومدا با دقتی بیش‌ازپیش استفاده کردند. این اندازه‌گیری نشان داد که درخشندگی این کهکشان چهار میلیارد بار بیشتر از درخشندگی خورشید است و بنابراین، کهکشان زن‌درزنجیر میزبان یک‌هزار میلیارد ستاره است. این درحالی‌است که تخمین زده‌می‌شود کهکشان راه‌شیری بیش‌از دویست میلیارد ستاره دربر نداشته باشد.

این نخستین‌بار است که جمعیت ستارگان کهکشان همسایه به روش درخشندگی فروسرخ کهکشان اندازه‌گیری می‌شود. نتایج جدید با تخمین‌های پیشین که براساس حرکت ستارگان این کهکشان بدست آمده‌بود، هم‌خوانی دارد و این، تاییدی بر روش جدید به‌شمار می‌آید

http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/6A3_ssc2006-14a_medium.jpg

رنگ‌های کاذب این تصویر هم‌چنین به اخترشناسان کمک می‌کند بازوهای مارپیچی غبارآلودی را که از مرکز کهکشان خارج شده‌اند، بهتر بررسی کنند. در تصاویر نور مریی، این نواحی معمولا در نور درخشان ستارگان محو می‌شود. گاز و غبار مواد اصلی سازنده یک ستاره هستند و در بازوهای مارپیچی به‌وفور یافت می‌شوند. در چنین شرایطی طبیعی است که بازوهای مارپیچی به زادگاه ستارگان جوان بدل شود.

اخترشناسان برای تهیه این تصویر، بیش‌از سه‌هزار تصویر دوربین آرایه‌ای فروسرخ اسپیتزر (IRAC) را باهم ترکیب کردند. در این تصاویر طول‌موج 3.6 میکرون به رنگ آبی، طول‌موج 4.5 میکرون به رنگ سبز و طول‌موج 8 میکرون به رنگ قرمز نمایش داده شده‌است و نوردهی هریک از سه‌هزار تصویر بین یک تا دو دقیقه بوده‌است. دوربین IRAC هم نور فروسرخ ستارگان پیر را (رنگ آبی) ثبت کرده است و هم نور فروسرخ تابیده‌شده از گرد و غباری را (رنگ قرمز) که از هیدروکربن‌های آروماتیک پلی‌سایکلیک تشکیل شده‌است. این مولکول‌های کربن‌دار با تابش نور ستارگان جوان گرم می‌شوند و نور فروسرخ می‌تابانند. این مولکول‌ها معمولا متناظر با ابرهای چگال ستارگان جوان هستند، ولی در زمین می‌توان آن‌ها را در دود کبابی‌ها و گاز خروجی از خودروها نیز پیدا کرد.

کهکشان زن‌درزنجیر که بسیاری از اخترشناسان و منجمان‌آماتور آن‌را با نام M31 می‌شناسند، 2.5 میلیون سال نوری با ما فاصله دارد، ولی در یک شب تاریک می‌توان آن را با چشم غیر مسلح به‌شکل توده‌ای مه‌آلود تشخیص داد که سطحی هفت برابر بزرگ‌تر از ماه‌بدر را می‌پوشاند. این کهکشان را نخستین‌بار عبدالرحمن صوفی، منجم بزرگ ایرانی به‌عنوان یک جسم آسمانی تشخیص داد و آن‌را سحابی امراه‌المسلسله نامگذاری کرد.

کهکشان زن‌درزنجیر قطری معادل دویست‌وشصت هزار سال نوری دارد، یعنی یک پرتو نور 260هزار سال در راه است تا از یک سوی کهکشان به سوی دیگرش برسد. این درحالی است که قطر کهکشان خودمان بیش از یکصدهزار سال نوری نیست.

dariushiraz
23 October 2007, 11:57 PM
تلسکوپ فضايي اسپيتزر به تازگي منظومه هاي ستاره اي غول پيکر به دور دو ستاره ي بسيار پر جرم يافته است.جرم اين دو ستاره ۳۰ و ۷۰ برابر جرم خورشيد است.اين ستارگان بادهاي ستاره اي شديدي در اطراف خود ايجاد مي کنند و در نتيجه باقي ماندن مواد در نزديکي اين ستاره ها بسيار عجيب به نظر مي رسد.اخترشناسان معتقدند که اين منظومه ها از مواد يخي که شباهت زيادي به مواد موجود در کمربند کويي پر منظومه شمسي دارند تشکيل شده اند و فاصله ي آنها از ستاره ي مرکزي به ۶۰ برابر شعاع مدار پلوتو مي رسد.



http://nojum.ir/Common/Thumbnails/?src=/images/articles/1384112984812366/mega_solar_system-1.jpg&MaxWidth=450

تصويري از ستاره اي غول پيکر و حلقه ي غبار به دور آن در مقايسه با منظومه ي شمسي

mohammad51
24 October 2007, 11:12 PM
چين درصدد تحقق روياي پياده شدن انسان در فضاست


چين اميدوار است برنامه‌هاي رويايي خود براي پياده شدن انسان در فضا را در سال ‪ ۲۰۱۰‬ميلادي تحقق بخشد.
كميسيون علوم و فنون و صنايع دفاعي چين در گزارشي خاطر نشان كرد:چين به‌دنبال اجراي برنامه‌هاي فضايي ديگري چون ايجاد ايستگاه فضايي و آزمايشگاه فضايي و پرتاب كاوشگر به فضاست.

در اين گزارش آمده است: دولت براي توسعه برنامه‌هاي فضايي تا سال ‪۲۰۱۰‬ ميلادي ، تدابير خاصي انديشيده است.

در گزارش تاكيد شده است چين درحال بهبود سامانه‌هاي مربوط به فضاپيماها و ماهواره‌هايي است كه به فضا پرتاب مي‌كند.

بهبود سامانه‌هاي حمل و نقل ، خدمات هواشناسي ، اكتشافات فضايي ، نظارت بر فضا ، توسعه مخابرات و امنيت عمومي از جمله ديگر برنامه‌هاي فضايي چين براي سال‌هاي آينده است.

اين درشرايطي است كه چين براي پرتاب اولين ماهواره ماه موسوم به" چانگ يي "تا پايان ماه جاري ميلادي آماده شده است.

منبع خبر : IRNA

mohammad51
24 October 2007, 11:13 PM
ناسا ماموريت دو مريخ نورد خود را تا سال 2009 تمديد كرد

همانطور كه مي دانيد ، روح و فرصت دو مريخ نورد دوقلوي ناسا هستند كه قرار بود تنها چند ماه بر سطح اين سياره دوام بياورند اما بيشتر از سه سال است كه آنها همچنان بر روي سطح مريخ به حركت خود ادامه مي دهند و ناسا تصميم گرفته تا بار ديگر اين مامويت را تمديد كند.
اين پروژه با مديريت دكتر فيروز نادري آغاز شد و براي پنجمين بار است كه ناسا آن را تمديد مي كند ولي اين بار برخلاف دفعات گذشته مدت تمديد ماموريت بيشتر شده و ناسا آن را تا سال 2009 ميلادي تمديد كرده است.

اين دوقلوهاي كاوشگر در ژانويه سال 2004 بر سطح مريخ فرود آمدند ،در آن زمان دانشمندان عقيده داشتند كه در عرض چند ماه غبار موجود در مريخ ، سطح صفحات خورشيدي مريخ نوردها را مي پوشاند و ماموريت كاوشگرها بدون دريافت انرژي به پايان خواهد رسيد . اما بعد ها معلوم شد آب و هواي مريخ آنقدر ها هم سختگير نيست و حتي طوفان ها و گردبادهاي كوچك مريخي باعث شدند تا سطح صفحات خورشيدي به طور نسبي تميز شود و كاوشگرهاي جان سخت بتوانند به حركت خود ادامه دهند .

نتايج كار اين دو كاوشگر بسيار شگفت انگيز است . كاوشگر "روح"(Spirit ) تا كنون 7.26 كيلومتر در مريخ حركت كرده و 102000 عكس به زمين ارسال كرده و كاوشگر "فرصت"(Opportunity ) نيز موفق به پيمودن مسيري معادل 11.57 كيلومتر و ارسال 94000 تصوير به زمين شده است.

از مهمترين اطلاعات بدست آمده توسط اين دو مريخ نورد مي توان به يافتن دلايل محكمي براي وجود آب در گذشته مريخ اشاره كرد كه با بررسي صخره ها و مواد معدني موجود در مريخ بدست آمده اند. آنها همچنين موفق به يافتن شهاب سنگ هاي فلزي در مريخ شده اند ، شهاب سنگ هايي كه گاهي به نمونه هاي برخورد كرده به زمين بسيار شبيه بوده اند


منبع : پارس اسكاي

mohammad51
25 October 2007, 12:07 AM
بزرگترین ستاره جهان کدام است؟


بزرگترین و درخشنده‌ترین ستاره شناخته شده جهان در سحابی پیستول و در فاصله 2500 سال نوری زمین در جهت کهکشان ساگیتاریوس قرار دارد.
تصور بر این است که این ستاره 100 برابر بزرگتر و 10 میلیون بار درخشنده‌تر از خورشید باشد. جرم خورشید 2 ضربدر 1027 تُن است یعنی 2 با 27 صفر در برابر آن و 333000 بار بیشتر از جرم کره زمین.

این ستاره درخشان احتمالا در ابتدای پیدایشش جرمی 200 بار بیشتر از خورشید داشته است. اما در طول زمان به به سرعت بیشتر جرمش را از دست داده است.

در حقیقت این ستاره درخشان آن قدر قدرت دارد که دو پوسته گازی معادل جرم چندین برابر منظومه شمسی را از خود خارج کرده است. بزرگترین این غلاف‌ها انقدر بزرگ است (4 سال نوری) که می‌تواند از خورشید ما تا نزدیک‌ترین ستاره به آن گسترش یابد.

این ستاره علیرغم فاصله بسیار زیادش از ما در صورت نبود غبار کیهانی بین آن و کره زمین منظره‌ای درخشان در آسمان می‌داشت.

http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8607/pistol-nebula-am1.jpg
ستاره‌شناسان از دوربین مادون‌قرمز تلسکوپ فضایی هابل استفاده کرده‌اند تا ستاره پیستول را تا در پشت این غبار پنهان‌کننده ببینند.

ستاره‌شناسان در حال حاضر مطمئن نیستند که ستاره به این بزرگی چگونه شکل گرفته است و در آینده چگونه عمل خواهد کرد.

mohammad51
26 October 2007, 11:50 PM
تكميل تلسكوپ GMT تا سال 2016


تلسکوپ غول پیکر ماژلان یا GMT با قطر 24.5 متر نتیجه یک قرن تجربه دانشمندان در ساخت تلسکوپ طبق برنامه ریزی در سال 2016 میلادی تکمیل خواهد شد.

http://cph-theory.persiangig.com/2039-1.JPG


تلسکوپ غول پیکر ماژلان یا GMT با قطر 24.5 متر نتیجه یک قرن تجربه دانشمندان در ساخت تلسکوپ طبق برنامه ریزی در سال 2016 میلادی تکمیل خواهد شد.کنسرسیوم سازنده تلسکوپ محلی با نام Las Campanas در کشور شیلی را جهت ساخت رصدخانه انتخاب کرده است.ارتفاع زیاد٬ آب وهوای خشک وشرایط فوق العاده دید ودسترسی به نیمکره جنوبی آسمان از دلایل انتخاب اعلام شده اند.این تلسکوپ شامل هفت آیینه با قطر 8.4 متر خواهد بود .ساخت اولین آیینه از سال 2005 آغاز شده است وتا سال 2009 ادامه خواهد داشت.دقت سایش این آیینه در حد یک میلیونیوم اینچ ودر حد تئوری خواهد بود.این تلسکوپ می تواند به بسیاری از سئوالات ستاره شناسی از قبیل سیاهچاله ها ٬سیارات فراخورشیدی ٬آفرینش کیهان و..... پاسخ دهد.
جهت کسب اطلاعات بیشتر به سایت رسمی این تلسکوپ مراجعه نمایید.

آدرس رسمی این تلسکوپ: http://www.gmto.org

dariushiraz
1 November 2007, 09:56 PM
"سازمان فضايي آمريكا" (ناسا) روز سه‌شنبه اعلام كرد، ستاره شناسان آمريكايي بزرگترين سياه‌چاله را در صورت فلكي "كاسيوپه" (ذات الكرسي) كشف كردند.
به گزارش خبرگزاري فرانسه از واشنگتن اين سياه‌چاله به دور ستاره‌اي به فاصله ‪ ۱/۸‬ميليون سال نوري از زمين مي‌چرخد و جرم آن ‪ ۲۴‬تا ‪ ۳۳‬برابر جرم خورشيد است كه بي‌سابقه‌ترين جرمي است كه تا كنون از يك سياه‌چاله به ثبت رسيده است.
ناسا اعلام كرد، اين تازه وارد عظيم بر ابر سياه‌چاله‌اي كه پيش از اين در روز ‪ ۱۷‬اكتبر (‪ ۲۵‬مهر) در كهكشان ‪ M33‬كشف شد و جرمي ‪ ۱۶‬برابر جرم خورشيد دارد، غلبه مي‌كند.
سياه‌چاله‌ها از چنان ميدان‌هاي جاذبه‌اي قدرتمندي برخوردارند كه حتي نور نيز نمي‌تواند از آنها خارج شود.
ستاره شناسان با اندازه‌گيري گازهاي منتشره از اين سياه چاله‌ها و اثر جاذبه‌اي آنها بر ستارگاني كه بدورشان مي‌چرخند، جرم آنها را تخمين مي‌زنند.
"آندريا پريستويچ" از "مركز فيزيك نجوم هاروارد - اسميت‌سونيان" در كمبريج در ماساچوست كه رياست اين مطالعه را بر عهده داشت و گروه تحقيقاتي وي سياه‌چاله جديد را با استفاده از "رصدخانه اشعه ايكس چاندار ناسا" كشف كردند.
كشف آنها در شماره روز اول نوامبر (‪ ۱۰‬آبان) "گزارش‌هاي مجله فيزيك نجوم" منتشر مي‌شود.
وي افزود، آنها اكنون مي‌دانند كه سياه چاله‌ها كه از ستاره‌هاي در حال مردن تشكيل مي‌شوند مي‌توانند بسيار بزرگتر از اندازه‌اي باشند كه تاكنون تشخيص داده شده‌اند.

dariushiraz
1 November 2007, 10:14 PM
باد خورشیدی
دمای ذرات باد خورشیدی در نزدیکی‌های زمین چیزی حدود 100000 کلوین است. به این ترتیب ظاهراً زمین در لفافی از ذرات بسیار گداخته، و بسیار رقیق پوشیده شده است.

ویژگی‌های باد خورشیدی
باد خورشیدی به طور پیوسته و با سرعت بین 200 تا 900 کیلومتر در ثانیه در فضای میان سیارات می‌وزد (رقم بین 400 تا 500 کیلومتر در ثانیه را می‌توان سرعت متوسط بادهای خورشیدی محسوب داشت) و ذراتی که به وسیله باد خورشیدی حمل می‌شوند حدود 4 تا 5 روز وقت لازم دارند تا به زمین برسند. باد خورشیدی شامل تعدادی الکترون و پروتون همراه با مقدار کمی یون‌های سنگین می‌باشند. مهم‌ترین ذرات باد خورشیدی در فاصله خورشید تا زمین را ذرات آلفا (هسته هلیوم) تشکیل می‌دهند که حدود 4 تا 5 درصد مجموع ذرات را به خود اختصاص داده‌اند. تراکم متوسط این ذرات چیزی حدودhttp://edu.tebyan.net/astronomy/37/01.jpg در متر مکعب است که این رقم با فاکتوری معادل بیش از صد در تغییر است. (به طور مثال تراکم ذرات مزبور در سطح دریای زمین برابرhttp://edu.tebyan.net/astronomy/37/02.jpgدر مترکعب می‌باشد.)
مای ذرات باد خورشیدی در نزدیکی‌های زمین چیزی حدود 100000 کلوین است. با این ترتیب ظاهراً زمین در لفافی از ذرات بسیار گداخته، و بسیار رقیق پوشیده شدهاست. این وضعیت نشان می‌دهد که خورشید از جرم خود حدود 1000 میلیون کیلوگرم در ثانیه می‌کاهد و آن را به پدیده‌ای به نام باد خورشیدی مبدل می‌سازد. با این روند مدتی معادلhttp://edu.tebyan.net/astronomy/37/03.jpgسال وقت لازم است تا تمام جرم خورشید بر باد رود! جالب این جاست که این مدت تقریباً 10000 بار طولانی‌تر از مدت زمان آغاز پیدایش و فعالیت خورشید تا زمان حاضر است.
ذراتی از تاج خورشیدی جدا گردیده و از هر سو در فضای بین سیارات به حرکت در می‌آیند و پدیده‌ای را به نام «باد خورشیدی» به وجود می‌آورند.

شفق‌های قطبی
شفق‌های قطبی یکی از طبیعی‌ترین و زیباترین پدیده‌های جو زمین است. پدیده مزبور عبارت از ذرات بارداری هستند که از خورشید به سوی لایه‌های زیرین جو زمین سرازیر می‌شوند و روشنی‌هایی را که کلاً شفق‌های قطبی نام دارند پدید می‌آورند.
شفق قطبی یا نورهای قطبی، به بهترین صورت از حدود عرض جغرافیایی دایره‌ی اقیانوس منجمد شمالی (یا منجمد جنوبی) دیده می‌شود. نورهای قطبی درست همانند تابش‌های رنگی در آسمان هستند. نورهای قطبی در اثر الکترون‌هایی که در طول خطوط نیروی میدان مغناطیسی زمین حلقه می‌زنند، به وجود می‌آیند. این حلقه‌های الکترونی وارد جو زمین می‌شوند و باعث می‌گردند که گازهای رقیقی که در ارتفاعات بالای جو قرار دارند، همانند نور لامپ فلورسنت بدرخشند.
این الکترو‌ن‌ها عمدتاً از خورشید می‌رسند و تعداد آنها بستگی به فعالیت خود خورشید دارد. وقتی که سطح خورشید خیلی فعال باشد، ما نورهای قطبی بیشتری را مشاهده می‌کنیم تا زمانی که خورشید آرام‌تر است.
نور قطبی می‌تواند شکل‌های مختلفی داشته باشد. بعضی وقت‌ها شبیه به پرده‌ی آویزان، یا نورهای متحرک و یا پرتوهای نور است. رنگ آن نیز تغییر می‌کند ولی بیشتر مواقع دارای سایه‌ی سبز یا صورتی است.
شفق‌ها مانند پرده‌هایی عظیم به طول صدها کیلومتر از نورهای رنگی هستند
در موارد نادر شفق قطبی ممکن است سراسر آسمان مرئی، از افق تا سمت الراس را بپوشاند.
شکل شفق قطبی سخت متاثر از میدان مغناطیسی زمین است، امتداد حرکت ذرات خورشیدی را، در چندین هراز کیلومتر آخر، میدان مغناطیسی زمین هدایت می‌کند.

http://edu.tebyan.net/astronomy/37/Aurora-11-b.jpg


دوره تناوب ظهور شفق‌های قطبی
مشاهدات چندین ساله آشکار ساخته‌اند که دوره‌های مشاهده شفق‌های قطبی به طور مرتب در 5/11 سال تکرار می‌شوند. در طول این مدت، شماره شفق‌های قطبی نخست ، سال به سال کاهش می‌یابد و سپس شروع می‌کند به زیاد شدن تا مقدار آن در 5/11 سال از نو به ماکزیمم می‌رسد.

یک پرسش و یک پاسخ
چرا شفق‌های قطبی در عرض‌های بالا، یعنی در نواحی نزدیک به قطب‌ها مشاهده می‌شوند؟ در صورتی که می‌دانیم پرتوهای خورشید تمام سطح زمین را روشن می‌کنند. پاسخ این پرسش را استرمر (Stermer) ، دانشمند نروژی پیدا کرد. ذرات باردار گسیل شده از خورشید به جو زمین می‌رسند و به درون میدان مغناطیسی آن نفوذ می‌کنند. در آنجا نیروی میدان مغناطیسی زمین بر آنها اثر می‌کند و آنها را از مسیر اولیه خود منحرف می‌سازد.
استرمر محاسبات ریاضی پیچیده‌ای انجام داد و مسیر این الکترون‌ها را در میدان مغناطیسی زمین حساب کرد. او نشان داد که ذرات باردار منحرف شده توسط میدان مغناطیسی زمین، به یقین فقط به نواحی قطبی کره زمین وارد می‌شوند.

شفق‌های قطبی تصاویر آیینه‌ای نیستند
در کتاب‌های عمومی نجومی چنین آمده است که شفق‌های قطبی در اطراف هر دو قطب مغناطیسی زمین، تصاویر قرینه آیینه‌ای ایجاد می‌کننند. اما به نظر می‌رسد که چنین نیست. گروهی ، با استفاده از فضاپیمای Polar and Image متعلق به ناسا برای نخستین بار، بیضی‌های شفق قطبی را در آسمان نیمکره شمالی و جنوبی همزمان تحت نظر گرفتند. این دو حلقه نور، بسیار مشابه بودند اما دوام یکسانی نداشتند. این گروه، این تفاوت را از یک طرف ناشی از انحراف محور مغناطیسی زمین نسبت به جهت باد خورشیدی و از طرف دیگر ناشی از برآمدگی‌ها و فرورفتگی‌های میدان مغناطیسی زمین دانسته‌‌اند.

شفق‌های قطبی در دیگر سیارات
فضاپیماهای ویجر وجود شفق‌های مشابهی را در عرض‌های 78 تا 80 درجه‌ی شمالی و جنوبی جو مشتری و کیوان نشان می‌دهند.
اندازه تابناکی شفق‌های قطبی را بر حسب واحدی به نام ری لی (Rayleigh) اندازه می‌گیرند. هر «ری لی» برابر است با صد هزار فوتون بر سانتی‌متر مربع در ثانیه. معمولاً شفق‌هایی با تابناکی هزار «ری لی» مرئی بوده و پدیده‌ای همیشگی در شب‌های آسمان نواحی قطبی به شمار می‌آید.
بررسی‌ها نشان داده که شفق‌های جو مشتری نیرومندتر از شفق‌های زمینی هستند و درخشش آنها به 60 هزار ری لی می‌رسد. و هم چنین درخشندگی شفق‌های کیوان به 2000 تا 5000 بالغ می‌گردد.

dariushiraz
3 November 2007, 08:23 PM
ایرنا

دانشگاه كيل انگليس اعلام كردند ستاره شناسان مركز "جستجوي سيارات با استفاده از دوربين‌هاي داراي زاويه ديد وسيع" (‪ ،(WASP‬سه سياره جديد كشف كردند.
به گزارش ايرنا و به نقل از شين‌هوا، عبور اين سيارات خارج از منظومه شمسي موسوم به "‪ "WASP-4" ،"WASP-5‬و "‪ "WASP-3‬از مقابل ستاره خود، مشاهده شد.
وسپ ‪ ،۳‬سومين سياره‌اي است كه اين تيم آن را در نيمكره شمالي و با استفاده از دوربين "ابر وسپ" كه در جزاير قناري نصب شده، كشف كرده است.
وسپ ‪ ۴‬و وسپ ‪ ،۵‬نخستين سياراتي هستند كه توسط دوربين‌هاي پروژه وسپ در آفريقاي جنوبي كشف شدند اين امر به تاييد ستاره‌شناسان سوئيسي و فرانسوي نيز رسيده است.
به گفته "كول هلير" از دانشگاه كيل، وسپ ‪ ۴‬و وسپ ‪ ۵‬اكنون درخشان‌ترين سياراتي هستند كه در آسمان نيمكره جنوبي عبور مي‌كنند.
وي افزود با مشاهده عبور يك سياره مي‌توان اندازه و جرم سياره و مواد تشكيل‌دهنده آن را تعيين كرد از اين رو اكنون مي‌توان از اين سيارات براي مطالعه چگونگي شگل‌گيري منظومه شمسي استفاده كرد.
"دان پولاچو" از دانشگاه كويين بلفاست گفت ما تنها تيمي هستيم كه سيارات عبوركننده را در نيمكره شمالي و جنوبي كشف كرده‌ايم، اين نخستين بار است كه از ابر دوربين‌هاي وسپ كه پوشش كاملي از تمامي آسمان ارائه مي‌كند استفاده كرديم.
"اندرو كامرون" ستاره‌شناس دانشگاه سنت اندرو گفت هر سه اين سيارات مشابه مشتري در منظومه شمسي هستندژ، اما آن قدر نزديك به خورشيد خود مي‌گردند كه يك سال آنها كمتر از دو روز طول مي‌كشد. اين سيارات كوچكترين دوره زماني گردشي را كه تاكنون كشف شده است، دارا هستند.
نزديك بودن اين سيارات به ستاره‌شان موجب شده تا دماي سطح آنها بيش از دو هزار درجه سانتي گراد باشد از اين رو بعيد است حياتي كه ما در نظر داريم در آن جا وجود داشته باشد.
پروژه وسپ بلند پروازانه‌ترين پروژه در جهان براي كشف سيارات بزرگ است.

dariushiraz
3 November 2007, 08:23 PM
رگبار شهابي ثوري از امشب در آسمان تهران رويت مي‌شود

ایرنا

كارشناس علمي و مسوول رصدخانه مركز علوم و ستاره شناسي تهران گفت:
رگبار شهابي ثوري از امشب به مدت ‪ ۲۷‬روز در آسمان تهران رويت مي‌شود.
"زهرا مبيني" روز شنبه در گفت و گو با خبرنگار ايرنا افزود: در اين مدت مي‌توان تا ‪ ۱۰‬شهاب در ساعت را شمرد كه در ظاهر از منطقه نزديك خوشه قلايص و پروين مي‌آيند.
وي اظهار داشت: منشا شهاب هاي ثوري باقي مانده هاي دنباله دار "انكه" هستند كه دوره گردش آن به دور خورشيد بيش از سه سال است.
وي افزود: شهاب هاي ثوري روشن و كم سرعت‌اند و در نتيجه زيبايي آنها، كمي تعدادشان را تحت الشعاع قرار مي‌دهد.
كارشناس علمي و مسوول رصدخانه مركز علوم و ستاره شناسي تهران گفت:
شهاب‌ها كه گاهي آنها را "تير شهاب" نيز مي‌نامند، ذرات موجود در فضا بوده كه به اتمسفر زمين برخورد كرده و به علت سرعت زيادشان مي‌سوزند و در نتيجه به صورت شعاع نور با حركت خطي، لحظه اي در آسمان ظاهر و زود محو مي‌شوند.
مبيني افزود: البته اين اتفاق در روز نيز رخ مي‌دهد اما به دليل وجود نور خورشيد ديدن آن‌ها در روز امكان پذير نيست.
وي در خصوص منشا شهاب‌ها يادآور شد: علت وجود شهاب‌ها ذرات به جا مانده از دنباله دارها در فضاست كه زمين برخي مواقع از درون آن ها عبور مي‌كند.
وي خاطر نشان كرد: اين احتمال نيز وجود دارد كه موجوديت آنها از ذرات بين سياره اي و سيارك‌ها باشد و البته ممكن است تعدادي نيز منشا بين ستاره اي داشته باشند.

mohammad51
5 November 2007, 09:39 PM
سیاه‌چاله‌‌ها شما را به دنیاهای دیگر می‌فرستند؟

در اصول ریاضیات سیاه‌چاله‌ها نشان می‌دهد که ممکن است آنها بتوانند شما را به منطقه دیگری از فضا یا احتمالا به جهانی دیگر منتقل کنند.
با این حال ریاضیات همچنین نشان می‌د‌هد که این ارتباط هر بار تنها کسری از ثانیه طول می‌‌کشد، و این ارتباط با سایر جهان‌ها بستگی به مجموعه‌ای خاص از شرایط دارد که ممکن است هیچگاه ایجاد نشوند.

حتی اگر جنین انتقالی محتمل باشد، میدان جاذبه قوی یک سیاهچاله هر ماده‌ای را که درون سقوط کند، متلاشی می‌کند.

بنابراین هنگامی که هر چیزی از جمله نور، از به اصطلاح "افق رویداد" (event horizon) سیاه‌چاله عبور می‌کند، به درون چاه جاذبه‌ای سقوط می‌کند و از انتهای دیگر دید آن چیزی که به درون رفته است، بیرون نخواهد آمد.

همشهري

dariushiraz
6 November 2007, 06:44 PM
حقيقت شفق قطبي
شفق قطبي چيست و چگونه تشكيل مي شود؟

نيروهاي لورنتس كه موجب انحراف مسير الكترونها در ميدان هاي مغناطيسي مي شود در بسياري از پديده هاي طبيعي تجلي مي يابند و فقط با ياري گرفتن از اين نيروها توضيح آنها ممكن است. يكي از تماشايي ترين و با شكوهترين پديده ها از اين نوع شفق قطبي است، كه مشخصه عرض هاي جغرافيايي بالا , نزديكي هاي شمال يا جنوب مدار قطبي است. پديده شگفت آور و زيبايي كه در طول شب قطبي طولاني در آسمان ديده مي شود.

آسمان تابان مي شود و نقش هايي با رنگها و شكل هاي گوناگون ديده مي شود. گاهي داراي شكل كمان يكنواخت ، ساكن يا تپنده است و گاهي عبارت است از شمار زيادي پرتو با طول موج هاي متفاوت ، كه مانند پرده ها و نوارها بازي مي كنند و پيچ و تاب مي خورند. رنگ تاباني از سبز مايل به زرد به سرخ و بنفش مايل به خاكستري تغيير مي كند. طبيعت و منشا شفق هاي قطبي زمان درازي به كلي پوشيده مانده بود. تا اينكه به تازگي براي اين راز توضيح رضايت بخشي پيدا شد.

ارتفاع شفق هاي قطبي

قبل از همه , دانشمندان موفق شدند ارتفاعي را كه شفق هاي قطبي ظاهر مي شوند، تعيين كنند. به اين منظور از يك تاباني از دو نقطه به فاصله چند ده كيلومتر از يكديگر عكس گرفتند. به كمك چنين عكس هايي ثابت كردند كه شفق هاي قطبي در ارتفاع 80 تا 100 كيلومتري بالاي زمين (بيشتر اوقات در ارتفاع 100 كيلومتر) ظاهر مي شوند. به اين ترتيب دريافتند كه شفق هاي قطبي تاباني گازهاي رقيق موجود در جو زمين هستند، كه تا اندازه اي به تاباني در لامپ هاي تخليه گاز شبيه مي باشند.

دوره تناوب ظهور شفق هاي قطبي

رابطه جالب بين شفق هاي قطبي و پديده هاي ديگر روشن است. شفق هاي قطبي با دوره هاي متفاوت مشاهده مي شوند. اختلاف دوره هاي شفق قطبي بعضي اوقات به چندين سال مي رسد. مشاهدات چندين ساله آشكار ساخته اند كه دوره هاي زيادي ماكزيمم شفق هاي قطبي به طور مرتب در 11.5 سال تكرار مي شوند . در طول اين مدت ، شماره شفق هاي قطبي نخست سال به سال كاهش مي يابد و سپس شروع مي كند به زياد شدن تا مقدار آن در 11.5 سال از نو به ماكزيمم مي رسد.

ساير پديده هاي زيباي جوي

مشاهده سطح خورشيد ، از خيلي پيش ، وجود لكه هاي تار و نامنظمي را روي قرص آن آشكار ساخته اند كه اغلب شكل و جايشان عوض مي شود، معلوم شده است كه تعداد و مساحت كل اين لكه ها از سالي به سال ديگر ، نه به طور كاتوره اي بلكه با همان دوره 11.5 سال , تغيير مي كنند . در اين فرايند , ماكزيمم لكه هاي خورشيدي ، يا فعاليت خورشيدي ماكزيمم ، همزمان با شفق قطبي ماكزيمم عارض مي شوند و نابودي آنها نيز با هم هماهنگ مي باشد.

تعداد توفان هاي مغناطيسي به ماكزيمم خود مي رسد. در سالهاي اخير رابطه مشابهي بين فعاليت خورشيدي (تعداد لكه هاي خورشيدي) و شرايط انتشار امواج راديويي در لايه هاي بالاي جو اثبات شده است. بنابراين مساله ، علاوه بر معناي نظري محض ، اهميت عملي نيز پيدا كرده است.

فرضيه بيركلند در مورد لكه هاي خورشيدي

بيركلند (B.Birkeland ) دانشمند نروژي با مقايسه نتايج اخير اين فرضيه را مطرح كرد كه لكه هاي خورشيدي ناحيه هايي هستند كه آنها باريكه هاي ذرات باردار (الكترونها) به داخل فضاي اطراف گسيل مي شوند. اين ذرات با رسيدن به لايه هاي بالاي جو زمين ، از طريق برخوردهاي الكترون در اين لايه ها ، مشابه تخليه گاز در لوله ، گازها را به تاباني وا مي دارند. اين الكترون ها همچنين روي ميدان مغناطيسي زمين و شرايط انفجار امواج راديويي مجاور زمين اثر مي گذارند.

يك پرسش و يك پاسخ

اگر نظريه بيركلند درست باشد، چرا شفق هاي قطبي در عرض هاي بالا ، يعني در نواحي نزديك به قطب ها مشاهده مي شوند؟ در صورتيكه مي دانيم پرتوهاي خورشيد تمام سطح زمين را روشن مي كنند. پاسخ اين پرسش را استرمر (Stermer) ، دانشمند نروژي ديگر پيدا كرد. ذرات باردار گسيل شده از خورشيد به جو زمين مي رسند و به درون ميدان مغناطيسي آن نفوذ مي كنند. در آنجا نيروي لورنتس بر آنها اثر مي كند. و آنها را از مسير اوليه خود منحرف مي سازد.

استرمر محاسبات رياضي پيچيده اي انجام داد و مسير اين الكترون ها را در ميدان مغناطيسي زمين حساب كرد. او نشان داد كه ذرات باردار منحرف شده توسط ميدان مغناطيسي زمين ، به يقين فقط به نواحي قطبي كره زمين وارد مي شوند.

كاربرد ويژه نيروي لورنتس

اين نظريه كه در انحراف ذرات باردار در ميدان مغناطيسي زمين نيروي لورنتس را به حساب مي گيرد، با شمار زيادي از نتايج آزمايشگاهي به خوبي همخواني دارد و در حال حاضر پذيرش همگاني يافته است. هر چند به تازگي براي توضيح كمي تمامي اين ديدگاه دشواريهايي بروز كرده است.



منبع : دانشنامه رشد

dariushiraz
7 November 2007, 04:08 PM
گروهی از اخترسناسان به رهبری ویلیام ریچ (مرکز علمی اسپیتزر) و مرک کوچنر (مرکز پرواز های گادارد ناسا) با استفاده از تلسکوپ فضایی فرو سرخ اسپیتزر به بررسی فضای اطراف کوتوله ی سفید G۲۹-۳۸ در صورت فلکی حوت پرداختند . طی این رصد غباری از جنس سیلیکات در اطراف این کوتوله سفید دیده شد که می تواند بقایای بجا مانده از منظومه ی سیاره ای ستاره ی اولیه باشد . احتمالا آینده منظومه شمسی ما نیز این گونه رقم خواهد خورد.



توضيحات جنبي مرتبط:

وقتی ستاره ای شبیه به خورشید ما سال های پایانی عمر خود را سپری می کند به غول سرخی تبدیل می شود . طی این مرحله ستاره لایه های بیرونی و گرمای خود را از دست می دهد و در خود می رمبد . حاصل کره ای است با چگالی بالا ، سرد و بی فروغ که کوتوله سفید نامیده می شود.اما اگر این ستاره سیاره ، سیارک و دنباله دار (احتمالی) داشته یاشد چه بر سر آنها می آید ؟

اکثر سیارک ها و دنباله دار ها به فضای میان ستاره ای رانده می شوند و تعداد کمی از آنها در منظومه باقی می مانند . به دلیل موج انفجاری ستاره ، سیارک ها و دنباله دارهای بجا مانده تغییر مدار داده و به ذرات کوچکتری خورد می شوند . بر اساس مدل های ارائه شده اگر دنباله داری به ذرات غبار تبدیل شود می توان بقایای آن را به صورت ابر های سیلیکات جستجو کرد.

در منظومه شمسی ما دنباله دار هایی وجود دارند که مدارشان از نزدیکی خورشید عبور می کند و این امر باعث تکه تکه شدن آنها می شود . فضاپیما SOHO تصاویر زیادی از این دنباله دارها ارائه کرده است ، این مطلب درستی تکه تکه شدن دنباله دارهای اطراف کوتوله G۲۹-۳۸ را تائید می کند . دنباله دار مشهور شومیکر-لوی ۹ که در تیر ماه ۱۳۷۲ با سیاره مشتری برخورد کرد در اثر عبور از نزدیکی سیاره مشتری به بیش از ۱۲ قطعه بزرگ تقسیم شد.

اگر مدل ها درشت باشند ، غباری که اختر شناسان در اطراف این کوتوله دیده اند تنها چند سال دوام می آورند . غبار اطراف کوتوله به صورت مارپیچی بلعیده میشود نور تابش شده از کوتوله را جذب میکند ، دمایش بالاتر می رود و گرمای تابش شده از این غبار توسط اسپیتزر آشکار می شود .

به نظر می رسد که توده ی عظیمی از سیارک ها و دنباله دارها فضای اطراف G۲۹-۳۸ را احاطه کرده باشد چون غبار اطراف این کوتوله سفید به سرعت در حال جایگزینی است.

این تیم هنوز اطلاعی در مورد سرنوشت سیارات ندارد . اگر بقایایی از سیارات بجا مانده باشد سرد تر از آن هستند که اسپیتزر قادر به آشکار سازی آنها باشد . وجود این بقایا هنوز به صورت یک معما است. با این حال با بررسی سرگذشت دنباله دارها ، اخترشناسان یک قدم به پیش بینی آینده منظومه شمسی نزدیک تر شدند .

(این کشف در ۲۱ |آذز ۸۴ در مجله Astrophysical ارائه شد.)

dariushiraz
8 November 2007, 12:55 PM
نواختر RS - مارافسای پس از 21 سال بار دیگر درخشيدن گرفته است و در حد دید چشم غیر مسلح است.


توضيحات جنبي مرتبط:

صورت فلکی مارافسای جولانگاه یک ستاره متغییر نامتعارف به نام RS-مارافسای است. این ستاره یک سیستم دوتایی است و از دو عضو که یکی از آنها یک غول سرخ از رده طیفی M۲ و دیگری هم یک ستاره کوچک بسیار چگال است، تشکیل شده است. بدین ترتیب ستاره کوچکتر جرم ستاره بزرگتر را جذب می کند و در نتیجه هنگامی که جرم جذب شده به حد مشخصی (۱.۴ جرم خورشید) می رسد، نواختر پدید می آید.
هنگامی که یک نواختر پدید می آید قدر ستاره مزبور ناگهان کاهش می یابد و ما ستاره را بسیار پرنورتر می بینیم همچنین در اکثر مواقع پس از مدت کوتاهی قدر آن به سرعت افزایش می یابد و از این رو نواختر ها مدت زیادی مهمان آسمان نیستند.




http://nojum.ir/Common/Thumbnails/?src=/images/articles/1384112675429187/001.gif&MaxWidth=250



نقشه محل قرار گيري نواختر جديد
برگرفته از Sky and Telescope.Com


اما ستاره RS-مارافسای ستاره ای است که در طول قرن گذشته بارها نواختر شده است. به طور مثال می توان به درخشش های این ستاره در سال های ۱۹۳۳ و ۱۹۵۸ و ۱۹۸۵ میلادی اشاره کرد که در همه این سالها قدر آن به حدود قدر ۵+ رسیده است. اما این بار پس از گذشت بیست و یک سال از سال ۱۹۸۵ میلادی(آخرین باری که ستاره مزبور نواختر شد.) این ستاره با دیگر نواختر شده است. این بار در صبحگاه ۲۴ بهمن ماه ۱۳۸۴ دو رصدگر ژاپنی این رویداد را مشاهده و ثبت کردند. قدر این ستاره معمولا در حدود ۱۱+ است( گاهی اوقات نوسانات کوچکی دارد) اما در حال حاضر قدر آن در حدود ۴.۸+ است.

-وضعیت رصدی:
RS-مارافسای در قسمت شرقی صورت فلکی مار افسای واقع شده است. بنا براین با توجه به مکان خورشید در دایرةالبروج مارافسای از وضعیت چندان مناسبی برخوردار نیست. اما با این حال اگر سحر خیز باشید می توانید حدود یک ساعت قبل از روشنایی افق این ستاره را رصد کنید. نقشه زیر موقعیت این ستاره را در صورت فلکی مارافسای مشخص می کند. یر اساس داده های رصدی این ستاره تا ۳۸ روز آینده هر شب ۰.۱ قدر کم نور تر می شود اما دست کم تا یک سال و نیم همچنان پرنور تر از وضعیت عادی خود است. RS-مارافسای هم اکنون با چشم غیر مسلح در آسمانی نه چندان تاریک و حتی در شهر های بزرگ با یک دوربین دوچشمی بسیار ساده قابل رویت است. پس فرصت را از دست ندهید و این ستاره را شکار کنید

این نواختر فرصت بسیارخوبی برای انجام پروژه های رصدی متعددی است که علاقمندان مي توانند آنها را پيگيري کنند

منبع :‌SKY AND TELESCOPE

dariushiraz
10 November 2007, 12:27 PM
آژانس فضانوردي آمريكا مي گويد كه آن بخش از مريخ كه كاوشگر فرصت در آن فرود آمده است زماني «زير آب بوده است». مريخ نورد فرصت بيش از يك ماه قبل در گودال كوچكي در مجاورت خط استواي مريخ در منطقه اي كه به «مريدياني پلنوم» موسوم است فرود آمد. ناسا مي گويد در صخره هاي اين ناحيه كه لايه لايه هستند، نشانه هاي غيرقابل ترديدي از تماس آنها با مقدار زيادي آب در گذشته به چشم مي خورد.

استيو اسكوايرز، پژوهشگر دانشگاه كورنل و محقق اصلي تجهيزات علمي كاوشگر فرصت گفت: «اين صخره ها به وسيله آب مايع چنين حالتي پيدا كرده است و ممكن است اصلا زير آب تشكيل شده باشد.» وي گفت تيم تحت نظر او به وسيله دوربين، طيف سنج و ابزارهاي مكانيكي آپورچونيتي اين بستر صخره اي را به دقت تجزيه و تحليل كرده است. وي در يك كنفرانس خبري ويژه در مقر ناسا در واشنگتن دي سي گفت: «آيا اين صخره ها با چيزي در تماس بوده اند، آيا به وسيله آب مايع تغيير شكل داده اند؟ پاسخ اين سئوال قطعا مثبت است.»

وي گفت اين نتيجه گيري را مي توان به وسيله چندين رشته شواهد كليدي تاييد كرد، كه از آن جمله حضور سولفات ها و سنگريزه هاي كروي در اين صخره ها كه احتمالاً در آب شكل گرفته اند، است. مشخصات ظاهري صخره ها، از جمله فرورفتگي هايي كه محل رشد مواد بلوري است نيز به اثبات اين موضوع كمك مي كند. پروفسور اسكوايرز گفت: «هدف اين ماموريت اين بود كه به مريخ برويم و ببينيم آيا داراي محيطي قابل سكونت است يا نه.»

«به اعتقاد ما اين نقطه از مريخ براي مدتي در گذشته، محل حضور آب هاي سطحي بوده است كه مي توانسته براي موجودات زنده مناسب باشد. البته اين بدان معني نيست كه حيات قطعا در آنجا وجود داشته.» فرصت و كاوشگر دوقلوي آن روح، توسط گروهي از دانشمندان و مهندسان از آزمايشگاه رانش جت در پاساديناي كاليفرنيا كنترل مي شود.

dariushiraz
12 November 2007, 11:36 PM
طراحي ميكروماهواره "آوت ست" فروردين ماه سال آينده پايان مي‌يابد
تهران، خبرگزاري جمهوري اسلامي ‪۸۶/۰۸/۲۱‬
داخلي.جامعه اطلاعاتي.ماهواره
طراحي ميكروماهواره "آوت ست" (‪ (AUT Sat‬دانشگاه صنعتي اميركبير بعد از عيد نوروز سال آينده پايان مي‌يابد.
عضو هيات علمي دانشكده مهندسي سيستم هوا و فضاي دانشگاه صنعتي اميركبير با بيان اين مطلب گفت: كاربردهاي اين ماهواره تصويربرداري از ايران به منظور دريافت اطلاعات مراتع و جنگل‌ها و مانيتورينگ پوشش‌دهي گياهي روي سطح كشور خواهد بود و كاربرد نظامي ندارد.
"حسين حسيني تودشكي" روز دوشنبه در مراسم سومين روز از هفته جهاني فضا در دانشكده مهندسي هواوفضاي دانشگاه صنعتي اميركبير افزود: طراحي اين ماهواره ‪ ۶‬ماه قبل در دانشگاه و با همكاري ‪ ۴‬دانشكده هوا و فضا، مكانيك، برق و كامپيوتر دانشگاه اميركبير آغاز شده است و پس از پايان طراحي به سازمان فضايي ايران واگذار خواهد شد.
وي اظهار داشت: پروژه‌هايي كه در دانشگاه و در سطح هيات علمي انجام شده، اغلب فردي است و به ندرت پروژه‌ها به صورت گروهي به دانشگاه واگذار شده است.
وي ادامه داد: اجراي اين پروژه به عنوان يك كار تيمي كه از بيرون از دانشگاه درخواست شده و افراد متفاوت با تخصص‌هاي گوناگون از چندين دانشكده روي آن كار كنند، تجربه‌اي جديد است.
عضوهيات علمي دانشكده مهندسي سيستم هوا و فضاي دانشگاه صنعتي اميركبير با تاكيد بر اينكه در فعاليت‌هاي تحقيقاتي ، كار تيمي اهميت بسياري دارد، گفت: ما ايراني‌ها به صورت انفرادي، فعاليت‌ها را به خوبي انجام مي‌دهيم و داراي پتانسيل خوبي نيز هستيم،اما در كارهاي گروهي كه منجر به هدف واحدي شود، ضعف داريم.
به‌گفته حسيني، در ساخت ماهواره بايد به زيرسيستم‌هاي ماهواره توجه بسياري شود كه يكي از اين زيرسيستم‌ها "تامين و توزيع توان الكترونيكي در ماهواره" است.
وي ادامه داد: "پايداري و كنترل وضعيت ماهواره"، "كنترل درجه حرارت"، "مخابرات"، "زيرسيستم كامپيوتر" و "سازه و مواد" از ديگر زيرسيستم‌هايي است كه در طراحي و ساخت يك ماهواره بايد به آن توجه كرد.
در مراسم روز سوم هفته جهاني فضا "احمد طالب‌زاده" رييس سازمان فضايي ايران و دكتر "ماني" رييس دانشگاه صنعتي اميركبير حضور داشتند.

بابک احسانی
14 November 2007, 08:56 PM
سلام .... به همه کسانی که در نجوم اماتور فعالیت میکنند کتاب جهان در پوست گردو رو توصیه میکنم

mohammad51
14 November 2007, 10:26 PM
سلام .... به همه کسانی که در نجوم اماتور فعالیت میکنند کتاب جهان در پوست گردو رو توصیه میکنم

دوست عزيز


اگر شما چيز جديد و مقاله جالبي داريد البته با عنوان كردن منبع موثق اين جا قرار بديد نه نام كتاب و غيره متشكرم :icon_cool

mohammad51
18 November 2007, 02:12 PM
يك ستاره دنباله‌دار بزرگتر از خورشید

http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8608/comet-hubble--am102.jpg

یک ستاره دنباله‌دار با فورانی از گاز و غبار که اکنون اندازه آن از قطر خورشید هم بزرگتر شده است در هفته‌های اخیر توجه ستاره‌شناسان را به خود جلب کرده است.
به گزارش space.com خورشید تا کنون حجیم‌ترین شیء در منظومه شمسی بوده است، اما اکنون ستاره دنباله‌دار کوچک هولمز آنقدر گاز و غبار از خود آزاد کرده است که گیسوی (coma) کشیده آن از قطر خورشید هم بزرگتر شده است.
به گفته ستاره‌شناسان رصدخانه دانشگاه هاوایی اندازه این ستاره دنباله‌دار همچنان در حال افزایش است و اکنون به بزرگترین شیء منفرد در منظومه شمسی بدل شده است.
بر اساس اندازه‌گیری‌های ستاره‌شناسان در موسسه نجوم دانشگاه هاوایی که از رصدهای تلسکوپ کانادا-فرانسه-هاوایی استفاده کرده‌اند،قطر سر یا گیسوی این ستاره دنباله‌دار در 9 نوامبر به 1.4 میلیون کیلومتر رسیده است. قطر خورشید حدود 1.392 میلیون کیلومتر برآورد می‌شود.
گیسوی ستاره‌ دنباله‌دار که اغلب متشکل از ذرات میکروسکوپی است، به علت بازتاب نور خورشید می‌‌درخشد. در حال حاضر دقیقا معلوم نیست که چرا ستاره دنباله‌دار هولمز دچار چنین فورانی شده است، اما در سال 1892 هم واقعه مشابهی برای آن رخ داده بود.
فوران اخیر که از 24 اکتبر (2 آبان ) ‌آغاز شد، باعث شد تا هولمز به یکی از درخشانترین اجرام در آسمان شب بدل شود. گر چه درخشندگی این ستاره دنباله‌دار اکنون کمتر شده است، اما هنوز نیز می‌توان این ستاره دنباله دار با چشم غیرمسلح در آسمان شمال‌شرقی دید.

mohammad51
27 November 2007, 09:31 PM
دورترين، قديمي‌ترين

واحد سنجش فاصله در ابعاد نجومي، سال نوري است. سال نوري فاصله‌اي است كه نور در طول يك سال مي‌پيمايد.
هر سال نوري، چيزي معادل 10 تريليادكيلومتر است. مشاهدات و نظريات كيهان‌شناسي در قرن بيستم ما را به اين نتيجه رساندند كه عالم نامحدود نيست، از يك انفجار بزرگ شكل گرفته و اكنون هم در حال گسترش است.

اين نظريات كه با آزمايش توسط ماهواره‌هاي دقيق تقريباً تاييد شده‌اند، شعاع عالم را چيزي حدود 8/13ميليارد سال نوري تخمين مي‌زنند.

اما در چند روز گذشته، گروهي از كيهان‌شناسان، نتايج رصدهايشان را با استفاده از تلسكوپ عظيم كك بر فراز کوه موناکی در هاوايي (كه از جمعه گذشته ديگر عنوان بزرگ‌ترين تلسكوپ نوري را از دست داده‌است!) منتشر كرده‌اند.

آيينه اين تلسكوپ 10 متر قطر دارد و به كيهان‌شناسان اين امكان را مي‌دهد كه بررسي‌هاي عميقي از اعماق كيهان انجام دهند.

ريچارد اليس، كيهان‌شناس برجسته موسسه فناوري كاليفرنيا (كلتك)، مي‌گويد: «تصاوير دريافتي نشان از كشف تعدادي كهكشان مي‌دهد كه در دورترين فاصله از ما قرار دارند.» فاصله اين كهكشان‌ها با توجه به تصاوير به‌دست آمده، چيزي حدود 5/13 ميليارد سال نوري از ماست.

مي‌دانيد كه سريع‌ترين چيز براي انتقال اطلاعات در دنيا نور است و سرعت نور حد بالاي سرعت اجسام فيزيكي در دنياست. اساساً به نظر مي‌رسد كه دنيا بر اين پايه نهاده شده‌است. بنابراين، نور اين كهكشان‌ها‌ كه اكنون رصد شده‌اند مربوط به حدود 5/13ميليارد سال قبل است.

طبق نظريه مهبانگ (انفجار بزرگ) عمر عالم حدود 8/13ميليارد سال نوري است يعني اين كهكشان‌ها قديمي‌ترين كهكشان‌هايي هستند كه تاكنون رصد شده‌اند و در نخستين سال‌هاي پس از انفجار بزرگ شكل گرفته‌اند.

اليس و دانشجوي دكترايش دن استراك كه اين كهكشان‌ها را كشف كرده‌اند، روز چهارشنبه در گزارشي به آكادمي پادشاهي دانش‌هاي انگلستان اعلام كردند كه كهكشان‌هاي رصد شده، قديمي‌ترين اجسامي هستند كه تاكنون در دنيا ديده شده‌اند.

کشف ستاره‌ها و کهکشان‌هایی که در نخستین لحظات عالم شکل گرفته‌اند، یکی از اهداف کیهان‌شناسان است و به آنها كمك مي‌كند تا نظريه‌هايي كه مبناي شكل‌گيري كيهان و كائنات را توضيح مي‌دهند، آزمايش كرده و توسعه دهند.

mohammad51
27 November 2007, 09:35 PM
بزرگترين تلسكوپ جهان براي نخستين رصد آماده مي‌شود

بزرگترين تلسكوپ جهان براي نخستين رصد خود از كائنات در هفته جاري در جزاير قناري اسپانيا آماده مي شود.
به گزارش ايسنا، مراسم افتتاح اين تلسكوپ موسوم به (Gran Telescopio Canarias (GTC كه هفت سال در دست ساخت بوده است براي روز جمعه22تير برنامه‌ريزي شده است.

دانشگاه فلوريدا كه براي اين پروژه پنج ميليون دلار پرداخت كرده، تنها موسسه آمريكايي است كه در اين تلسكوپ بزرگ سهيم است.

رييس دپارتمان نجوم در دانشگاه فلوريدا در اين زمينه گفت كه اين تلسكوپ 175 ميليون دلاري هنوز كامل نشده و از كل 36 آيينه آن تنها 12 آينه نصب شده است که باقي آينه‌ها در ماه جاري نصب خواهند شد.

http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8604/tel2-ak-20-04.jpg

دولت اسپانيا مالك اصلي GTC است و دانشگاه فلوريدا و دو موسسه ديگر در مكزيك شركاي آن هستند.

mohammad51
8 December 2007, 11:12 PM
انسان در مريخ

ناسا جزئيات برنامه سفر انسان به مريخ را كه قرار است در دهه‌هاي آتي انجام شود اعلام كرد.
هفته‌گذشته كارشناسان ناسا در هوستون تگزاس اعلام كردند كه مي‌خواهند يك فضاپيماي 400تني را هواكنند تا اين مأموريت 30 ماهه را انجام دهد.

اما چون فرستادن اين جرم سنگين به فضا از روي زمين انرژي زيادي را مي‌طلبد، ناسا اعلام كرده، ابتدا قطعات اين فضاپيما به مدار زمين فرستاده مي‌شود و بعد آن‌ها را در مدار زمين به هم وصل مي‌كنند و سفر از مدار زمين شروع مي‌شود. اين سفر 30 ماهه، احتمالا سال 2028 شروع مي‌شود و تا 2031 ادامه خواهد داشت.

حدود سال 2003 بود كه آمريكايي‌ها اعلام كردند مي‌خواهند تا سال 2018 دوباره به ماه برگردند و با اعلام اين خبر، هيجان برنامه‌هاي فضايي در دهه 1970 را دوباره زنده كردند. اما چند روز بعد از اعلام اين خبر، روس‌ها اعلام كردند كه تا پيش از رسيدن آمريكايي‌ها به ماه، ما پايگاه فضايي خود در ماه را راه‌انداخته‌ايم، «آمريكايي‌ها وقتي به ماه رسيدند، اگر چيزي احتياج داشتند، سري به پايگاه ما بزنند!»

ظاهرا روس‌ها منابع زيرزميني خوبي در ماه پيدا كرده‌اند كه مي‌تواند همه نيازهاي اوليه براي راه‌اندازي زندگي در ماه را تأمين كند. گويا هيجان مسابقات فضايي دارد دوباره زنده مي‌شود. اين‌طور بود كه سه سال پيش، جرج بوش در ژستي شبيه مرحوم كندي كه در اوايل دهه 1960 خواستار تمركز تمام تلاش دست‌اندركاران علوم و صنايع آمريكا براي سفر به ماه شده‌بود، اعلام كرد كه ما بايد حتما تا سال 2020 به ماه و بعد از آن به مريخ برويم. دراين بين اما روس‌ها فعلا ساكت هستند. روس‌ها كه از وقايع دهه 1960 درس بزرگي گرفته‌اند، ديگر نمي‌خواهند نقش يك خرگوش شلوغ و پرسروصدا را بازي كنند كه سرانجام از لاك‌پشت شكست خورد.

راكت جديد

مهم‌ترين وسيله‌اي كه مي‌تواند امكان سفر به فراتر از مدار زمين را تأمين كند، راكتي قوي بايد باشد. در مأموريت آپولو، به‌دليل كوتاه بودن مأموريت و سبك بودن تجهيزات، راكت‌هاي معمولي آن زمان مي‌توانستند، به راحتي اين سفر را انجام دهند. اين سفر با راكت ساترن 5 (Saturn V) انجام شد.

اما براي يك سفر طولاني و با تجهيرات كافي نياز به راكت‌هاي قوي‌تري است. چند وقت پيش، ناسا آمار طرحي براي ساخت راكتي با چنين تواني را داد: «آرس 5» (Ares V). اين موشك قرار است سفر به ماه و بعدش مقدمات سفر به مريخ را انجام دهد.

هتل 5 ستاره رباتيك

در برنامه ناسا براي سفر به مريخ، اعلام شده قرار است مكاني براي محل اقامت فضانوردان و يک آزمايشگاه در آنجا توسط ربات‌ها ساخته شود. اگر همه‌چيز طبق برنامه پيش برود، چهار مرد و سه زن در يك سفر ۶ تا ۷ ماهه به مريخ مي‌روند و حداقل ۱۶ ماه را در اين هتل مريخی مي‌گذرانند و سپس به زمين برمی‌گردند.

طبق اين برنامه قرار است كه راكت‌هاي آرس5، قطعات اين فضاپيما را براي سرهم‌شدن به مدار زمين ببرند و سپس بقيه سفر پس از وصل شدن اين قطعات به هم، توسط اين فضاپيما انجام مي‌شود. توي اين فضاپيما يک گلخانه هست كه فضانوردان مي‌توانند ميوه و سبزی پرورش بدهند.

برای تأمين آب‌وهوا اين فضانوردان از سامانه‌های بازيافت ويژه اين مواد استفاده می کنند، به‌اين ترتيب فضاپيما آب و اکسيژن کمتری حمل مي‌کند. با وجود تمام پيش‌بيني‌ها به‌نظر می رسد اين نقشه، دو نقطه ضعف داشته باشد. اولين نقطه ضعف مسئله حفاظت فضانوردان از تشعشات کيهانی است و دومين مورد مشکلات روحی و روانی فضانوردان است.

شايد پخش برنامه‌هاي زنده تلويزيوني و گزارش‌هاي پي‌درپي و مصاحبه‌هاي تلويزيوني با فضانوردان، باعث شود كه حوصله‌شان سرنرفته و اين ارتباط هميشگي با زمين مانع افسردگي‌شان بشود. ولي فرض كنيد كه فضانوردان قاط نزنند ولي كامپيوترشان قاطي كند، مي‌شود يك چيزي تومايه‌هاي اوديسه 2001!

اما همه مي‌دانند كه مهم‌ترين بخش اين قضيه تأمين پول لازم براي اين سفر است. ناسا تخمين دقيقي از هزينه‌ها ندارد و در همين برنامه كه ناسا در تگزاس برگزار كرد عدد‌هايي از 20 تا 450 ميليارد دلار به‌عنوان هزينه برگزاري اين سفر اعلام شده‌است.

خرس‌ها در مريخ

روس‌ها فعلا ساكت هستند و درباره برنامه‌هاي فضايي خود زياد حرفي از مريخ نمي‌زنند. اما معلوم است كه آن زير‌ها خبرهايي هست. همه مي‌دانند كه روسها دقيقا 44 سال است كه آرزوي ليس‌زدن بستني يخي روي مريخ را دارند.

شوروي اولين بار، در دهه ۱۹۶۰ مي‌خواست فضانورد به مريخ بفرستد. مي‌بينيد اين ملت چه‌قدر اعتماد به نفس دارند!

در آن طرح، اول چند راكت، قسمت‌هاي ۸۰ تني را به مدار مي‌فرستادند تا با استفاده از آن قسمت‌ها، فضاپيمايي با جرمي حدود ۲۵۰ تن ساخته‌شود. مي‌بينيد، مهندسان ناسا براي سفر به ماه نياز به خلاقيت زيادي هم نداشتند!

اما چون سفري كه روس‌ها پيش‌بيني كرده بودند، بيش از دو سال طول مي‌كشيد، تنها منبعي كه مي‌تواند انرژي موتورهاي الكتروراكت را تأمين كند، انرژي هسته‌اي بود. در ظاهر نيروي بالابرنده كم اين موتورها در مدت چند ماه سرعت فضاپيما را كم مي‌كند. پس از گذشتن فضاپيما از حلقه‌ شعاع زمين، گروهي از ۶ فضانورد خود را به فضاپيما مي‌رسانند. بر اساس اين طرح، در هنگام ورود به مريخ بايد تمام ورود و خروج‌ها از كابين خدمه صورت گيرد و سپس سكو‌هاي اكتشافي و راكتورهاي هسته‌اي خود را روي آن ايجاد كنند. اين سفر درمدار مريخ حدود يك سال طول مي‌كشيد.

در اوايل دهه ۱۹۷۰ طرح شكل واقعي‌تري به خود گرفت. در اين طرح اندازه‌هاي فضاپيما بسيار كوچك‌تر شد. فضاپيماي مريخي به شكل يك سوزن بلند درآمد. يك خارج‌كننده براي امنيت راكتور تعبيه شد و تعداد خدمه تا ۴ نفر كم شد.

با اين‌حال روس‌ها مدتي است كه درباره مريخ سكوت اختيار كرده‌اند. اما سال گذشته آكادمي علوم روسيه اعلام كرد كه دنبال پنج داوطلب سفر به مريخ است.

البته اين تقاضا براي سفر به مريخ نبوده بلكه براي آزمايش روي شرايط پزشكي و رواني فضانوردان در اين مأموريت بوده است. اگر روس‌ها دنبال تعيين شرايط حاكم بر حال و احوال پزشكي و رواني فضانوردان هستند، پس حتما از نظر فني هم پيشرفت‌هاي قابل توجهي داشته‌اند كه فعلا اعلام نكرده‌اند. به‌قول وزير ارتباطات خودمان، دارند چراغ خاموش حركت مي‌كنند!

mohammad51
13 December 2007, 11:00 PM
كشف نشانه‌هاي حيات ميكروبي در مريخ

ناسا اعلام كرد مريخ‌نورد اسپريت به يكي از بزرگ‌ترين كشفياتش در مريخ دست‌پيدا كرده است: نشانه‌هايي از زندگي ميكروبي.
به گزارش بي‌بي‌سي دانشمندان معتقدند قسمتي از سطح مريخ را كه كاوش‌گر اسپريت مورد بررسي قرار داده است روزگاري براي دربرداشتن زندگي ميكروبي مناسب بوده است.

اين بقاياي ته‌نشين شده از زندگي احتمالي ميكروبي در سطح مريخ احتمالا هنگامي كه آب‌هاي داغ بهاري يا صخره‌هاي آتشفشاني با آنها برخورد كرده‌اند به اين صورت درآمده‌اند.

در زمين چنين مناطقي جايي هستند كه باكتري‌ها در آن زندگي مي‌كنند. استيو اكوئيرس يكي از دانشمندان تيم اسپريت در اين باره گفت: ما واقعا در اين باره هيجان‌زده شده‌ايم.

بخش ياد شده از سطح مريخ كه مورد بررسي قرار گرفته است هنگامي نظر دانشمندان را به خود جلب كرد آنها مشاهده كردند بر اثر خراشي كه يكي از چرخ‌هاي شكسته شده اسپريت بر سطح مريخ ايجاد كرده است بخشي از خاك تقريبا زير و رو شده است.

چيزي كه دانشمندان را براي تحقيق بر روي بخش زير و رو شده ترغيب كرده درخشش بيش از حد خاك بود كه دانشمندان با تحقيقات بعدي متوجه شدند درخشش خاك بر اثر وجود سيليكون در آن بوده است.

mohammad51
13 December 2007, 11:03 PM
سياره‌اي كه از برخي ستاره‌ها هم داغ تر است!


گروهي از محققان آژانس هوانوردي و فضانوردي آمريكا (ناسا) يكي از داغ‌ترين اجرام غيرستاره‌اي دنيا را پيدا كردند.
اين جسم كه يك سياره گازي دور دست است، اسمش HD149026B است و احتمالاً داغترين سياره‌اي است كه تاكنون كشف شده است.

اخترشناسان به سرپرستي جوزف هارينگتون از دانشگاه مركزي فلوريدا در شهر اورلاندو در آمريكا دريافته‌اند كه اين سياره با درجه حرارت 2040 درجه سانتي‌گراد حتي گرم‌تر از برخي از ستاره‌هاي كم تراكم است.

اين سياره در فاصله 279 سال نوري در صورت فلكي هركولس واقع شده است. اين سياره به اندازه كيوان است و هسته آن احتمالاً 70 تا 90 برابر متراكم‌تر از هسته زمين است.

تلسكوپ فضايي اسپيتزر ناسا اين كشفيات را انجام داده است. اين تلسكوپ در كنار تلسكوپ‌هاي فضايي هابل، سوييفت، جيمز‌وب و ... بخشي از برنامه ناسا براي پوشش كليه طيف الكترومغناطيسي هست. تلسكوپ فضايي اسپيتزر در اين ميان مأمور عكس‌برداري در طول موج‌هاي زيرسرخ است.

اجرام هرچه كه داغ‌تر بشوند ازخود نور ساطع مي‌كنند. اين نور با افزايش دما از زيرسرخ و مرئي شروع شده و به سمت فرابنفش و اشعه ايكس و گاما مي‌رود.

اجرامي مثل اين سياره كه تا حدي داغ هستند كه از خود نور ساطع كنند ولي ستاره نشوند، تابش‌هايي در محدوده زيرسرخ از خودشان ساطع مي‌كنند كه تلسكوپ فضايي اسپيتزر توانسته آنها را رديابي كنند.

هنوز علت اصلي تابش اين سياره مشخص نيست، اما آن چيزي كه بيشتر به واقعيت نزديك است، اين است كه اين سياره احتمالاً تحت اثر حرارت زيادي كه از ستاره مادرش مي‌گيرد به شدت داغ شده و در اثر فشار زياد گازهايش به يك حالت پيش‌ستاره‌اي رسيده‌است و از خود تابش توليد مي‌كند.

البته اين سياره نمي‌تواند هرگز به يك ستاره تبديل شود، چون حداقل جرم لازم براي اين كار را ندارد.

mohammad51
23 December 2007, 03:59 PM
کشف سیاره‌ای که آینده زمین را پیش‌بینی می‌کند


گروهی از ستاره شناسان در اطراف ستاره پگاسوس V 391، سیاره ای کشف کردند که بسیار پیر است و می تواند آینده زمین را پیش‌بینی کند.
پگاسوس V 391، یک ستاره بسیار شبیه به خورشید است که مرحله غول سرخ بودن را گذارنده و اکنون یک ستاره «زیر کوچک» از نوع B است. كه حدود 10 ميلياردسال عمر كرده‌است.

مراحل زندگي ستاره‌ها و سرنوشت آنها بستگي به جرم‌شان كاملا پيش‌بيني پذير است. اينكه يك ستاره سرانجام تبديل به سياه‌چاله مي‌شود يا كوتوله سفيد يا ستاره نوتروني يا هرچيز ديگري كه امكان پذير است، به جرم آن بستگي دارد.

زمان لازم براي رسيدن به اين دوره‌هاي گوناگون هم به جرم اوليه بستگي دارد. هرچه جرم يك ستاره بيشتر باشد، دوران بلوغ آن سريع‌تر بوده و عمر آن كوتاه‌تر است.

خورشيد هم ستاره‌اي است مثل ديگر ستاره‌هاي اين كاينات كه اين پيش‌بيني‌ها برايش امكان‌پذير است. اندازه‌گيري دقيق جرم‌خورشيد نشان مي‌دهد كه خورشيد، آنقدر بزرگ نيست كه بتواند سرانجام تبديل به يك سياه‌چاله شود.

در ستاره‌ها و از جمله خورشيد، واكنش‌هاي هسته‌اي از نوع همجوشي (گداخت) رخ‌داده و انرژي توليد مي‌كند. سوخت اصلي خورشيد الان هيدروژن است. كم‌كم در4-3 ميليارد سال آينده، سوخت هيدروژن براي واكنش‌هاي هسته‌اي در خورشيد كم‌شده و نوبت به هليم و سپس عناصر سنگين‌تر مي‌رسد كه در واكنش‌هاي هسته‌اي شركت كنند.

حدود 5 میلیارد سال آينده، فرآيند واكنش‌هاي هسته‌اي در خورشيد كند مي‌شود و خورشید انبساط پيدا كرده و آنقدر بزرگ مي‌شود كه تبديل به ستاره‌اي از نوع غول‌سرخ مي شود.

در آن زمان خورشيد آنقدر بزرگ است كه زمين با توجه به مدار فعلي‌اش، درون خورشيد قرار مي‌گيرد. البته آن موقع شعاع مدار زمين هم بزرگ‌تر شده و زمين از خورشيد فاصله مي‌گيرد. اما بازهم كافي نيست.

با پيداكردن ستاره‌هايي كه جرمي مشابه خورشيد خودمان دارند، مي‌توانيم آينده خورشيد را همين الان ببينيم؛ ستاره پگاسوس V 391 كه از نظر جرمي بسیار شبیه به خورشید است مرحله غول سرخ بودن را گذارنده است.

بنابراين مي‌تواند مرجع خوبي براي پيش‌بيني اوضاع خورشيد در 5 يا 6 ميليارد سال آينده باشد. اما نكته جالب اينكه گروهی از اخترفيزيك‌دانان موسسه ملی اخترفیزیك ایتالیا، با مطالعه اين ستاره، سیاره‌ای را كشف کردند که در مدار اطراف ستاره پگاسوس V 391 می‌چرخد. اين سياره از بین قدیمی‌ترین اجرام آسمانی که تاکنون رصد شده‌اند، اولین سیاره‌ای است که در نزدیکی یک ستاره بسیار تکامل یافته می‌چرخد. عمر این ستاره به حدود 10 میلیارد سال می‌رسد.

پس بنابراين زماني كه اين ستاره به غول سرخ تبديل شده‌بود هم اين سياره به‌دور آن مي‌چرخيده‌است. اما این سیاره پیر در فاصله‌ای از ستاره‌اش کشف شده است که 7/1 برابر بیشتر از فاصله متوسط میان زمین و خورشید است. يعني زماني كه پگاسوس V 391 غول سرخ بوده، اين سياره در متن قضيه قرار داشته است!

این کشف و مطالعه روي اين سياره، می‌تواند وضعیت زمین را در زمانی که سن خورشید به سن پگاسوس V 391 می‌رسد، پیش‌بینی کند. فاصله زمین تا خورشید در آن‌زمان درحدود 5/1 برابر فاصله کنونی خواهد بود که این فاصله تقريبا شبیه به فاصله فعلی این سیاره با ستاره پگاسوس V 391 است.

mohammad51
23 December 2007, 04:02 PM
احتمال برخورد یک سیارک با کره مریخ

مریخ ممکن است به زودی در معرض برخورد با یک سیارک قرار گیرد
به گزارش آسوشیتدپرس دانشمندان می‌گویند یک جرم فضایی به تازگی کشف‌شده با احتمال یک در 75 احتمال دارد با این سیاره سرخ برخورد کند.
استیو چلسی، ستاره‌شناسی که با "برنامه اشیای نزدیک کره زمین" در "آزمایشگاه رانش جت" ناسا همکاری می‌کند، در این باره گفت: "چنین میزان احتمال برخوردی بسیار غیرمعمول است. ما هنگامی که سیارک‌های تهدید‌کننده را ردیابی می‌کنیم، اغلب با نسبت هایی بسیار پایین کار می‌کنیم."
این سیارک که به نام 2007 WD5 نام دارد، در اواخر ماه نوامبر (آذر ماه) گذشته کشف شد و اندازه آن معادل جرم آسمانی است که در سال 1908 در ناحیه دورافتاده‌ای در سیبری مرکزی به کره زمین برخورد و انرژی معادل یک بمب هسته‌ای 15 مگاتنی آزاد کرد و 60 میلیون درخت را از صحنه زمین محو کرد.
دانشمندان که این سیارک را که اکنون در حدفاصل زمین و مریخ قرار دارد، دنبال می‌کنند، در ابتدا احتمال برخورد آن را با مریخ یک در 350 تعیین کرده بودند، اما این هفته این احتمال را تا یک در 75 بالا بردند.
به گفته چسلی دانشمندان انتظار دارند که در ماه آینده پس رصدهای جدید از مدار این سیارک این احتمال مجددا کاهش یابد.
اگر این سیارک به مریخ برخورد کند، احتمالا در نزدیکی استوای آن در محلی که مریخ‌گرد "اپورچینیتی" پهنه‌های مریخ را از سال 2004 کاوش می‌کند، فرود خواهد آمد. چنین برخوردی سوراخی به اندازه چاله شهابسنگ در آریزونا بر روی مریخ ایجاد خواهد کرد.

mohammad51
29 December 2007, 01:33 AM
تصاویر نجومی برگزیده ناسا در سال ۲۰۰۷

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0701/comet_mcnaught.jpg

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0702/alborzmountains_tafreshi_63.jpg

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0703/saturnOccultation_Lawrence720.jpg

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0704/m45_spitzerR720.jpg

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0704/ngc1672_hst.jpg

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0706/NGC4438_NGC4435_crawford_rc720.jpg

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0709/CygnusmosaicS800_gendler.jpg

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0710/iapetus2_cassini.jpg

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0711/CHolmes_eder_berardi.jpg

mohammad51
12 January 2008, 04:27 PM
تکنولوژی‌های جدید برای آشکار کردن "شبکه کیهاني" جهان

دانشمندان معتقدند جهش کوانتومی در قدرت کامپیوترها و تولید تلسکوپ‌های جدید قدرتمند، به زودی "شبکه کیهانی" (cosmic web) جهان را آشکار خواهد کرد.
بر اساس نظریه "شبکه کیهانی"، جهان بوسیله رشته‌هایی نادیدنی از "ماده تاریک" احاطه شده است.
به گزارش خبرگزاری فرانسه در رشته مقالاتی که جمعه 4 ژانویه (14 دی) در مجله Science منتشر شد،اخترفیزیکدانان برجسته توضیح می‌دهند که چگونه تکنولوژی‌های جدید و تجربیاتی که در سال‌های آینده آغاز خواهند شد،روزنه جدیدی به منشاها و پیچیدگی‌های جهان خواهند گشود.
ابزارهای کنونی تصویری ناتمام از چگونگی زایش جهان پس از مهبانگ (Big Bang) و در کنار هم باقی ماندن اجزای آن بوسیله کشش جاذبه‌ای "ماده تاریک"‌اسرارآمیز، ارائه می‌دهند.
اما این تصویر از لحاظ نقشه حقیقی شبکه کیهانی که گفته می‌شود 100 میلیارد کهکشان شناخته‌شده جهان را در کناره هم نگه‌می‌دارد و یا توضیح جزئیاتی مانند چگونگی تشکیل و تعامل کهکشان‌ها با هم دقیق نیست
اما به گفته نویسندگان مقالات مجله Science چندین طرح آینده این وضع را تغییر خواهد کرد.
کلود- آندره فوشه-ژیرو از دانشگاه هاروارد در یکی از این مقالات می‌نویسد: "ما در آستانه پیشرفتی فوق‌العاده در این مورد به یمن رصدخانه‌‌های جدید در حال ساخت، پیشرفت‌های تئوریک به عمل آمده و پیشرفت‌ها در ابرکامپیوترها هستیم."
هنگامی که این طرح‌های جدید عملی شود،اخترفیزیکدانان خواهند توانست با استفاده از امواج رادیویی به گذشته بنگرند تا تصویری از روزهای تاریک جهان پیش از ستاره‌ها و سیاره‌ها به دست آورند.
فوشه-ژیرو می‌گوید: "مدت‌های درازی پیش از این جهان با هیدروژن خنثی پر شده بود، اما در نقطه‌ای اولین ستاره‌ها تشکیل شدند و جهان از وضع خنثی به وضع یونیزه تغییر حالت دارد و هیدروژن خنثی ناپدید شد."
تکنولوژی‌های جدید برای آشکار کردن "شبکه کیهاني" جهان
فضا- همشهری آنلاین:
دانشمندان معتقدند جهش کوانتومی در قدرت کامپیوترها و تولید تلسکوپ‌های جدید قدرتمند، به زودی "شبکه کیهانی" (cosmic web) جهان را آشکار خواهد کرد.
بر اساس نظریه "شبکه کیهانی"، جهان بوسیله رشته‌هایی نادیدنی از "ماده تاریک" احاطه شده است.
به گزارش خبرگزاری فرانسه در رشته مقالاتی که جمعه 4 ژانویه (14 دی) در مجله Science منتشر شد،اخترفیزیکدانان برجسته توضیح می‌دهند که چگونه تکنولوژی‌های جدید و تجربیاتی که در سال‌های آینده آغاز خواهند شد،روزنه جدیدی به منشاها و پیچیدگی‌های جهان خواهند گشود.
ابزارهای کنونی تصویری ناتمام از چگونگی زایش جهان پس از مهبانگ (Big Bang) و در کنار هم باقی ماندن اجزای آن بوسیله کشش جاذبه‌ای "ماده تاریک"‌اسرارآمیز، ارائه می‌دهند.
اما این تصویر از لحاظ نقشه حقیقی شبکه کیهانی که گفته می‌شود 100 میلیارد کهکشان شناخته‌شده جهان را در کناره هم نگه‌می‌دارد و یا توضیح جزئیاتی مانند چگونگی تشکیل و تعامل کهکشان‌ها با هم دقیق نیست.
اما به گفته نویسندگان مقالات مجله Science چندین طرح آینده این وضع را تغییر خواهد کرد.
کلود- آندره فوشه-ژیرو از دانشگاه هاروارد در یکی از این مقالات می‌نویسد: "ما در آستانه پیشرفتی فوق‌العاده در این مورد به یمن رصدخانه‌‌های جدید در حال ساخت، پیشرفت‌های تئوریک به عمل آمده و پیشرفت‌ها در ابرکامپیوترها هستیم."
هنگامی که این طرح‌های جدید عملی شود،اخترفیزیکدانان خواهند توانست با استفاده از امواج رادیویی به گذشته بنگرند تا تصویری از روزهای تاریک جهان پیش از ستاره‌ها و سیاره‌ها به دست آورند.
فوشه-ژیرو می‌گوید: "مدت‌های درازی پیش از این جهان با هیدروژن خنثی پر شده بود، اما در نقطه‌ای اولین ستاره‌ها تشکیل شدند و جهان از وضع خنثی به وضع یونیزه تغییر حالت دارد و هیدروژن خنثی ناپدید شد."
رصدخانه‌های امواج رادیویی با فرکانس پایین که در حال حاضر در حال طراحی یا ساخت هستند و تلسکوپ فضایی قدرتمند "جیمز وب" که قرار است تا سال 2013 به فضا پرتاب شود، نشانه‌های هیدروژن خنثی را در کرانه‌های دوردست جهان جستجو خواهند کرد.
به گفته فوشه-ژیرو هر چه با این تلسکوپ‌ها به دروردست‌تر‌ها نگاه ‌کنید، جهان را در دوره‌های ابتدایی‌ترش خواهید دید. به گفته او اگر بتوان آنقدر به فواصل دوردست نگریست که این هیدروژن خنثی را یافت، اخترفیزیکدانان خواهند توانست ثابت کنند نظریه‌شان در مورد تشکیل جهان درست است.
یک طرح کلیدی دیگر در شرف اجرا آزمایش GAIA بوسیله سازمان فضایی اروپا است که نقشه حرکات بیش از یک میلیارد ستاره را در کهکشان ما از ابتدی سال 2011 اندازه خواهد گرفت.
رودریگو ایباتا از رصدخانه نجومی استراسبورگ فرانسه می‌‌نویسد این اندازه‌گیر‌هیا به همراه پیشرفت‌های ترتیب‌دادشده در ابزارهای مورد استفاده در گردآوری مشاهدات نجومی باید به دانشمندان در دهه‌های آینده امکان توضیح چگونگی تشکیل کهکشان‌ها را بدهد.
ایباتا می‌نویسد: "ما برای اولین بار قادر خواهیم بود ستاره‌هایی را که مدت‌ها پیش متفرق‌شده از رویدادهای تجمعی قدیمی،دوباره به هم بپیوندیم،به طور کامل کهکشان راه شیری را تشریح کنیم و تاریخ آن را معین کنیم. آنگاه خواهیم توانست تعیین کنیم تا چه حدی این کهکشان از کهکشان‌های کوتوله‌‌ای تشکیل شده است که از طریق شبکه کیهانی به درون آن سقوط کرده‌اند."
یک پیشرفت مورد انتظار دیگر، کشف "باریون‌"‌های گم‌شده‌ای است، که پروتون‌ها و هسته‌های اتمی هستند که ستاره‌ها، سیاره‌ها و حتی انسان‌ها از آنها ساخته شده‌اند.
اخترفیزیکدانان در حال حاضر تنها می‌‌توانند حدود نیمی از توده باریونی را که باید بر اساس مدل استاندارد جهان موجود باشد، شمارش کنند. تصور می‌رود که بقیه این باریون‌ها در "شبکه‌ای از یک واسطه بسیار داغ بین‌کهکشانی پنهان شده باشد."
به گفته فابریتسیو نیکاسترو از دانشگاه هاروارد یافتن این بایرون‌های مفقودشده و به این ترتیب ایجاد موجودی کاملی از احتمالا تنها جزء قابل شناسایی بودجه ماده- انرژی جهان برای تایید یا رد مدل استاندارد کیهان‌شناختی تعیین‌کننده است.
او می‌نویسد:" ابداع ابزارهای با وضوح بالای رصد اشعه ایکس و اشعه ماورای بنفش به اخترفیزیکدان‌ها اجازه خواهد اد که ردیابی بایرون‌های کیهانی را آغاز کنند."

mohammad51
3 February 2008, 04:58 PM
این هم عکسی کهفضا پیمای ویجر از راه دور از زمین گرفته و زمین رو در فضای بیکران نشون میده

http://aycu01.webshots.com/image/44320/2000561438165367221_rs.jpg (http://allyoucanupload.webshots.com/v/2000561438165367221)

حال خود این قصه ناگفته بخوان که ما در کجای این عکس قرار داریم!!؟؟؟؟؟؟؟؟

mohammad51
15 February 2008, 08:54 PM
با طراحي ابررايانه جديد دانشگران به صداي سياه‌چاله‌ها گوش مي‌سپارند!

دانشمندان ابررايانه جديدي طراحي كردند كه به كمك آن مي‌توانند امواج ناشي از فعل‌و‌انفعالات سياه چاله‌ها را بشنوند.
به گزارش سرويس علمي ايسنا، اين ابررايانه موسوم به SUGAR در دانشگاه سيراكيوس در امريكا مونتاژ مي‌شود.
ابر رايانه SUGAR به زودي انبوهي از داده‌ها را از انستيتو فن‌آوري كاليفرنيا دريافت خواهد كرد.
SUGAR مجموعه‌اي از 80 رايانه است كه با قدرت 320 سي پي يو و 640 گيگابايت و با قابليت دسترسي رندم به حافظه جمع شده است.
اين ابررايانه مجهز به سيستم داده اي LIGO است كه براي تشخيص امواج جاذبه‌اي مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
اين امواج در رخدادهاي عظيم در كائنات دور دست مانند برخورد سياه چاله‌ها يا انفجارات ابرنواخترها توليد مي‌شوند.
در حالي كه البرت انيشتن وجود اين قبيل امواج را در تئوري نسبت خود در سال 1916 پيش بيني كرده بود اما چندين دهه طول كشيد تا فن‌آوري لازم براي شناسايي امواج مزبور بدست بشر ساخته شود.

mohammad51
15 February 2008, 08:57 PM
كشف همزاد مينياتوري منظومه شمسي در فاصله پنج هزار سال نوري!



يك تيم بين‌المللي از اخترشناسان نسخه مينياتوري از منظومه شمسي ما را كشف كرده‌اند كه نزديك به 5000 سال نوري از ما فاصله دارد.

دانشمندان به تازگي موفق به كشف يك منظومه خورشيدي شبيه به منظومه شمسي ما شده‌اند
نتايج اين پژوهش در مجله ساينس به چاپ رسيده است.
اسكات گائودي از دانشمندان دانشگاه ايالتي اوهايو در سرپرست اين تيم پژوهشي در اين زمينه اظهار داشت: ما يك منظومه خورشيدي كشف كرده ايم كه شبيه انالوگ كوچك شده‌اي از منظومه شمسي‌مان است.
در اين منظومه تازه كشف شده يك سياره حدود دو سوم بزرگي سياره مشتري و سياره ديگري حدود 90 درصد بزرگي كيوان در حال گردش به دور يك ستاره سرخ به بزرگي حدود نصف اندازه خورشيد ما هستند كه اين دو سياره تقريبا در فواصل نصف فاصله مشتري و كيوان از خورشيد منظومه ما به دور ستاره خودشان مي‌گردند.
اين كشف با استفاده از 11 تلسكوپ مختلف زميني مستقر در نقاط متفاوت از جمله نيوزلند، تاسماني، اراضي اشغالي فلسطين، شيلي، جزاير قناري و امريكا انجام شده است.

mohammad51
24 February 2008, 10:01 AM
کهکشان ما احتمالا آکنده از سیارات مشابه زمین است

شواهد تازه حاکی از این است که بیش از نیمی از ستاره های شبیه به خورشید در کهکشان ما می توانند دارای سیاراتی مشابه منظومه شمسی باشند.
منجمان همچنین بر این باورند که شاید صدها سیاره کشف نشده در بخش های دوردست منظومه شمسی ما وجود داشته باشد.
به گفته آنها مطالعات آینده به روی این کرات درک ما از چگونگی تشکیل سیارات را از اساس دگرگون خواهد کرد.
یافته های تازه درباره سیارات در نشست سالانه انجمن آمریکایی پیشبرد علوم (AAAS) در بوستون ارائه شد.

تلسکوپ ناسا
مایکل مایر، اخترشناس دانشگاه آریزونا، گفت به اعتقاد او نمونه سیارات مشابه زمین احتمالا در اطراف ستاره هایی مانند خورشید زیاد یافت می شود.
وی گفت: "رصدهای ما حاکی از آن است که بین 20 تا 60 درصد ستاره های شبیه خورشید حاوی شواهدی از تشکیل سیارات خاکی هستند، که بی شباهت به فرآیندی که به عقیده ما به پیدایش زمین منجر شده نیست."
تیم آقای مایر با استفاده از تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا، گروه هایی از ستارگان با جرم مشابه خورشید را رصد کرد.
آنها دیسک هایی از غبار فضایی در اطراف ستاره های برخی از جوانترین گروه ها ردیابی کردند.
تصور می شود این غبار محصول جانبی تصادم شدید اجرام سنگی باشد که به تشکیل سیارات منجر می شود.
انتظار می رود ماهواره کپلر ناسا که با هدف یافتن سیارات مشابه زمین و حتی کوچکتر طراحی شده و قرار است سال آینده پرتاب شود، سرنخ های بیشتری درباره این کرات دورافتاده آشکار کند.

سیارات یخی
در نشست بوستون همچنین نظریه هایی درباره منظومه شمسی ارائه شد.
برخی منجمان بر این باورند که ممکن است صدها جرم سنگی کوچک در حاشیه های دوردست منظومه شمسی و حتی شاید چند کره یخی به اندازه زمین وجود داشته باشد.
الن استرن از سازمان هوا فضای آمریکا در این نشست گفت که به تصور او بشر تاکنون تنها گوشه ای از مجموعه سیارات منظومه شمسی را مشاهده کرده است.
وی گفت بیش از هزار شیء تاکنون تنها در کمربند کویپر کشف شده است، که بسیاری از آنها از نظر اندازه مشابه پلوتون هستند.
وی به بی بی سی گفت: "نگاه قدیمی ما، یعنی اینکه منظومه شمسی دارای 9 سیاره است جای خود را به نظری خواهد داد که می گوید صدها، شاید هم هزاران، سیاره در منظومه شمسی وجود دارد."
وی گفت بسیاری از این سیارات یخی و برخی سنگی خواهند بود و حتی ممکن است سیاراتی به اندازه زمین وجود داشته باشد.
وی افزود: "احتمال دارد که اجرامی به اندازه زمین در ابر اورت (Oort Cloud) - که نواری از سنگ و غبار در اطراف منظومه ماست - وجود داشته باشد، اما آنها در این فاصله یخی خواهند بود."

منبع: بي‌بي‌سي فارسي

mohammad51
1 March 2008, 05:06 PM
تصویر زیبایی از زمین

http://aycu14.webshots.com/image/46373/2001678071453132056_rs.jpg (http://allyoucanupload.webshots.com/v/2001678071453132056)

Empress
1 March 2008, 06:06 PM
کیهان شناسی که علم مطالعه آغاز، شکل گیری و تکامل عالم است هنوز نمی داند 99% عالم را چه چیز تشکیل داده است. به نظر می رسد جزء غیر قابل مشاهده ای وجود دارد که قسمت اعظم عالم را تشکیل داده است، ولی قابل شناسایی نیست.
این ماده واقعا چیست؟ چگونه آن را بشناسیم؟

جاذبه؛ دلیل وجود ماده تاریک
وجود یک پدیده را از دو روش می توان اثبات کرد: مشاهده مستقیم پدیده یا مشاهده تاثیر آن بر پدیده هایی که راحت تر مشاهده می شوند.

این مطلب که در آسمان شب چیزهایی هست که به راحتی دیده نمی شود و همیشه مورد توجه بوده است. هنگام استفاده از تلسکوپ یا رادیو تلسکوپ فقط اشیایی رصد می شوند که از خود نور یا امواج رادیویی تابش می کنند. اما هر پدیده ای این خصوصیات را ندارد حتی سیاره خودمان زمین نیز به علت تاریکی بیش از حد قابل مشاهده نیست.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/11/22019144130223156117331971000207243240235.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/11/149248951655231603392137212554823017826.jpg)

نقشه ای از توزیع ماده ی تاریک در عالم
اولین مدرک؛ خوشه های کهکشانی
مقدار قابل توجهی ماده در بررسی خوشه های کهکشانی وجود دارد که ما نمی توانیم به آسانی آنها را ببینیم. خوشه های که از تجمع چند صد تا چند هزار کهکشان یا کهکشان های تک در فضا بوجود آمده اند. در دهه 1930، zwicky، Smith، دو خوشه تقریبا نزدیک به هم Coma و Virgo را از لحاط کهکشان های تشکیل دهنده و سرعت خوشه ها مورد بررسی قرار دادند، و سرعتی که بدست آوردند چیزی بین 10 تا 100 برابر مقداری بود که انتظار داشتند.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/11/161167151594823345215391332012042414524235.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/11/2405215515120124571621281252321501401058108.jpg)

یک خوشه ی کهکشانی بزرگ به نام Abell 1689، هر کدام از این نقاط روشن یک کهکشان با میلیاردها ستاره است، و شامل مقدار بسیار بیشتری ماده ی تاریک می باشد. جرم بسیار زیاد موجود در خوشه، نور کهکشانهای پشتی را خم کرده است!

معنی این چیست؟ در یک گروه از کهکشان ها مثل خوشه، تنها نیروی موثر بر کهکشان ها گرانش است و این گرانش اثر کششی کهکشان ها بر یکدیگر است که باعث بالا رفتن سرعت آنها می شود.

سرعت می تواند مقدار ماده موجود در کهکشان را مشخص کند، این کار از دو طریق انجام می شود:

1) جرم کهکشان هر چه بیشتر باشد باعث می شود نیروی شتاب دهنده به کهکشان نیز بیشتر شود.
2) اگر شتاب یک کهکشان خیلی زیاد باشد می تواند از میدان جاذبه خوشه خارج شود. اگر شتاب کهکشان بیش از سرعت فرار باشد، خوشه را ترک خواهد کرد.
به این ترتیب همه کهکشان ها سرعتی پایین تر از سرعت فرار (گریز) خواهند داشت. و با این نگرش می توان جرم کل خوشه را حدس زد که مقدار قابل توجهی از میزان مشاهده شده است. با این حال این نظریه به علت اینکه مبنی بر مشاهده بود و مشاهدات غالباً با اشتباه همراهند مدت طولانی مورد توجه قرار نگرفت.


دلیل محکمتر: منحنی حرکت وضعی کهکشان ها
دلایل قابل اعتماد تری در دهه 1970 در پی اندازه گیری منحنی های دوران کهکشان ها ارایه شد. علت قابل اعتماد تر بودن آنها این است که اطلاعات موثق تری در مورد تعداد یشتری کهکشان دست می دهند.

از گذشته می دانستیم که کهکشان ها حول مرکز شان دوران دارند درست شبیه به چرخش سیارات به دور خورشید. این قوانین می گویند سرعت چرخشی حول یک مرکز فقط به فاصله از مرکز و جرم موجود در مدار بستگی دارد.

پس با پیدا کردن سرعت چرخش یک کهکشان می توانیم جرم موجود در کهکشان را محاسبه کنیم. همان طور که در کناره های کهکشان میزان نور به سرعت کم می شود انتظار می رود سرعت چرخش نیز پایین بیاید ولی این اتفاق نمی افتد و سرعت در همان میزانی که محاسبه شده بود ثابت می ماند و این مطلب آشکارا نشان می دهد در کناره های کهکشان جرمی وجود دارد که ما نمی بینیم. این آزمایش در مورد چندین کهکشان حلزونی - از جمله کهکشان راه شیری خودمان - انجام شده و هر بار به همین نتیجه رسیده است. و این محکمترین و بهترین اثبات برای وجود ماده تاریک است.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/11/2915121424813043931052071457820246193215138.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/11/13164160203141281586823913021866159229351.jpg)

منحنی سرعت چرخش ستاره ها در کهکشان، از مرکز تا به لبه: منحنی A نشان دهنده ی کاهش سرعت فرضی ستاره ها در لبه ی کهکشان بدون وجود ماده تاریک، و منحنی B ثابت ماندن سرعت چرخش ستاره ها را به علت وجود ماده ی تاریک نشان می دهد.

منبع:
http://www.persianstar.com (http://www.persianstar.com/)

Empress
5 March 2008, 05:28 PM
تصاویر جالبی از بهمن یخ و سنگ در مناطق قطبی شمالی مریخ بدست آمده است، که توسط مدارگرد اکتشافی مریخ (MRO) با تصویر بردار کیفیت بالا(HiRISE) برداشته شده است. این تصاویر مربوط به بقایای بجامانده از یک بهمن در گذشته نیست، بلکه این تصاویر در لحظات فعالیت بهمن گرفته شده است! این پدیده ی نادر ارزش بسیار زیادی برای مریخ شناسان در جهت شناخت و تحلیل تأثیرات فصلی بر سطح سیاره و فعالیتهای زمین شناختی مریخ خواهد داشت.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/5212517811871239216240781101972183225154118.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/9916451281453510960162106107111808834.jpg)
ابر غبار بر فراز بهمن

این پدیده در طول یک پرتگاه از یخ و سنگ در قطب شمالی مریخ روی داد. ابزار HiRISE در حال مطالعه ی تغییرات فصلی در قطب شمال بود که این پدیده در چهار نقطه از پرتگاه به وقوع پیوست. بدین ترتیب HiRISE شاهد چیزی بود که در زمین بسیار شایع تر از مریخ است: بهمن

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/2511948251212152421431238138619321696169.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/24027597087238248246171542539502123317.jpg)
پرتگاه محل وقوع بهمن ها

این پرتگاه یک صخره ی بلند به ارتفاع 700 متر است که حدود 60 درجه شیب دارد. ترکیبی از یخ، سنگ و غبار که در طول زمان یخ زده، روی این صخره را پوشانده است. فرو ریزش بهمن سبب ایجاد ابری از غبار بر فراز پرتگاه شد. توده ی ابر حدود 180 متر عرض دارد و 190 متر برفراز پرتگاه به هوا رفت.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/207941362427897226196169227255245174982307.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/171911601778310021349911518341501458.jpg)
جزئیات بیشتر

چشم انداز مریخ معمولاً در طول میلیونها سال هیچ تغییری نمی کند. برعکس زمین، مریخ فاقد جوی ضخیم و پرتلاطم است که عوارض سطحی را جابجا کند. نبود آب نیز سبب نبود فرسایش گسترده در سطح این سیاره است. مریخ همچنین فرآیندهای زمین شناختی مختصری دارد: نه اثری از آتش فشان هست نه زمین لرزه ی بزرگ!

پس چه چیزی باعث وقوع این بهمن ها شده؟
• ناپدید شدن (تصعید) دی اکسیدکربن یخزده، سنگ ها را از جا می کند.
• انبساط و انقباض یخ بر اثر تغییرات دمای فصلی
• زمین لرزه های کوچک مریخی
• برخورد شهاب سنگی در نزدیکی
• لرزش بر اثر یک بهمن، بهمن های دیگری در طول پرتگاه ایجاد می کند.

معمولا در زمان تغییر فصول ماشه ی بهمنها در مریخ رها می شوند! موقعی که مناطق قطبی گرم می شوند، دی اکسید کربن منجمد (یخ خشک) شروع به تصعید می کند، و سنگهای لبه ی پرتگاه شل می شوند. همچنین تعییرات دما باعث انبساط و انقباض آب یخزده می شود.

به هر حال HiRISE بسیار خوش شانس بوده است که توانسته از این پدیده ی بی نظیر تصویر برداری کند.

سری به مقر این اکتشافات بزنید: مدارگرد اکتشافی مریخ (http://mars.jpl.nasa.gov/mro/)

منبع:
http://www.universetoday.com/

ترجمه:
امیرمحمد گمینی - واحد نجوم تبیان

god_girl
8 March 2008, 04:54 AM
بزرگترین تلسکوپ دوچشمی جهان شروع به کار کرد

http://www.bbc.co.uk/f/t.gifhttp://www.bbc.co.uk/worldservice/images/2008/03/20080307041622_two_eyes_long203.jpg
قدرت تفکیک پذیری یا وضوح این تلسکوپ 10 برابر تلسکوپ فضایی هابل است قوی ترین تلسکوپ نوری جهان دو چشم خود را به روی کیهان گشاده است.
منجمان رصدخانه موسوم به "تلسکوپ بزرگ دوچشمی" (LBT) در آریزونا نخستین تصاویر برداشته شده با استفاده از دو آینه هشت متری (قطر آینه) این تلسکوپ را منتشر کرده اند.
تصاویر تازه که با جزئیات زیادی همراه است یک کهکشان مارپیچی در فاصله 102 میلیون سال نوری را نشان می دهد.
"ال بی تی" پروژه ای است که بذر آن 20 سال قبل کاشته شد، اما نوید کاوش کیهان با جزئیات بیشتر و در اعماق ژرف تر نسبت به هر زمان در گذشته را به منجمان می دهد.
ریچارد گرین، مدیر ال بی تی، گفت: "زمان و کاری که صرف این پروژه شده تا به این نقطه برسد عظیم است. مشاهده به کار افتادن تلسکوپ با هر دو آینه با احساسی عالی همراه است."
این تلسکوپ عظیم 120 میلیون دلاری، از دو آینه به طور متوالی برای به حداکثر رساندن نوری که جمع می کند استفاده می کند.
این دو آینه هر یک به قطر هشت متر و 40 سانتیمتر قدرتی معادل یک تلسکوپ 11 متر و 80 سانتیمتری و قدرت تفکیک پذیری تلسکوپی 22 متر و 80 سانتیمتری به "ال بی تی" می دهند.
http://www.bbc.co.uk/f/t.gifhttp://news.bbc.co.uk/nol/shared/spl/hi/pop_ups/08/sci_nat_enl_1204834004/img/laun.jpg
عکس ال بی تی از یک کهکشان مارپیچی
قدرت تفکیک پذیری یا وضوح این تلسکوپ 10 برابر تلسکوپ فضایی هابل است که قطر آینه آن دو متر و 40 سانتیمتر است.
پیتر استریتمَتر استاد دانشگاه آریزونا گفت: "تصاویری که این تلسکوپ تهیه می کند از هر آنچه قبلا تهیه شده بهتر است."
اولین تصاویر شامل عکس های کهکشان ان جی سی 2770 است که در رنگ های کاذب گرفته شده تا مشخصه های مختلف کهشکان مانند گازهای تابناک آن را برجسته می کند.
این تصاویر روزهای 11 و 12 ژانویه برداشته شد اما تازه منتشر شده است.
"ال بی تی" بر کوه گراهام در جنوب آریزونا مستقر است. اولین رصد با این تلسکوپ 12 اکتبر 2005 انجام شد زمانی که تنها با یکی از آینه هایش از یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی امرأة المسلسله (اندرومدا) عکس گرفت.

god_girl
10 March 2008, 05:00 PM
پيشرفته ترين فضاپيماي اروپايي به فضا پرتاب شد

بزرگترين فضاپيماي ساخت اروپا ، از گويان فرانسه در آمريكاي جنوبي، توسط موشك آرين 5، به فضا پرتاب شد.
http://78.129.153.55/uk/pic8/2509738.jpg
اين فضا پيما، مي تواند به شكل خودكار، سكوي ايستگاه فضايي را پيدا كند
بزرگي اين فضا پيما، به اندازه يك اتوبوس دو طبقه است و ارزش آن، دو ميليارد دلار اعلام شده است.
قرار است اين سفينه، تجهيزات و مواد لازم را براي فضانوردان به ايستگاه فضايي بين المللي منتقل كند.
اين فضاپيما همچنين ايستگاه فضايي بين المللي را به سمت مداري كمي دورتر ازكره زمين مي راند تا از سقوط بيشتر آن به زمين جلوگيري كند.
خبرنگار بخش علمي بي بي سي مي گويد سيستم جهت يابي اين فضاپيما، از فضاپيماهاي فعلي آمريكايي و روسي بسيار پيشرفته تر است.
اين فضا پيما، مي تواند به شكل خودكار، سكوي ايستگاه فضايي را پيدا كند.
اِي تي وي (Automated Transfer Vehicle) يك فضاپيماي بدون سرنشين است كه مي تواند هفت هزار و 600 كيلوگرم بار را به ايستگاه بين المللي فضايي (آي اس اس) منتقل كند.
نقش مهم ديگر آن افزايش ارتفاع ايستگاه بين المللي است تا مانع از سقوط آن به زمين شود.
رقابت با بهترين ها
اِي تي وي ساعت 04:03 صبح يكشنبه به وقت گرينويچ سوار بر موشك آريان 5 از سكوي فضايي كورو در گينه فرانسه پرتاب شد.
اين ماموريت بيانيه اي نيرومند در زمينه قابليت هاي علمي و فني اروپا است.
پرتاب اِي تي وي بيانگر اين موضوع است كه اروپا اكنون داراي قابليت هاي فني مهمي براي رقابت با بهترين ها در فضا است.
قابل توجه ترين آنها، فناوري ملاقات و پهلوگيري اِي تي وي است. اين سفينه مي تواند راه خود را به سوي ايستگاه فضايي پيدا كرده و بدون دخالت انسان به ايستگاه متصل شود.
الن تِركِتِل، مدير آژانس فضايي اروپا در امور ايستگاه فضايي، گفت: "ما با اِي تي وي به هزينه هاي عملياتي ايستگاه فضايي كمك مي كنيم - با انتقال چندين تن وسايل لجستيكي به آن."
وي به بي بي سي گفت: "اِي تي وي همچنين از نظر توسعه خيلي مهم است. اين نتيجه وصلت فضاپيماي حامل انسان و ماهواره ها است. اين يك فضاپيماي خيلي پيچيده است؛ و صنايع اروپايي در نتيجه اِي تي وي اين فرصت را داشته اند تا فناوري هاي تازه و تكنيك هاي تازه را توسعه دهند."
اين وسيله به خاطر پرواز نخست خود در روز يكشنبه لقب "ژول ورن" گرفته است و هنگام پرتاب تقريبا 20 تن وزن داشت. آريان 5، موشك حامل آن، براي انجام اين ماموريت تقويت شده است.
http://www.bbc.co.uk/f/t.gifhttp://78.129.153.55/uk/pic8/3041842.jpg
آريان 5 - اي اس كه 775 تن وزن دارد روز جمعه روي سكو قرار داده شد
اِي تي وي كه داراي ابعادي مشابه يك اتوبوس دو طبقه است در نقطه اي به ارتفاع 260 كيلومتر، كمي پايين تر و عقب تر از ايستگاه بين المللي فضايي، قرار داده مي شود.
اين ماموريت براي آريان 5 نيز يك گام بزرگ به حساب مي آيد چرا كه اين سنگين ترين بار منفردي است كه تاكنون به فضا حمل مي كند.
اين موشك بيشتر به حمل ماهواره هاي ارتباطات به مدارهاي استوايي كه در ارتفاع 36 هزار كيلومتري بالاي زمين مستقر مي شوند عادت دارد.
اِي تي وي پس از پرتاب عملا در مدار زمين پارك مي شود. اين فضاپيما بايد صبر كند تا شاتل فضايي اِندِوِر ماموريت آتي خود در ايستگاه بين المللي فضايي را تكميل كرده بعد احتمالا روز سوم آوريل در كنار ايستگاه پهلو گيرد.
اِي تي وي براي شش ماه در ايستگاه باقي خواهد ماند. در فاصله هاي 10 تا 45 روزه، از پيشبرنده هاي اين وسيله استفاده خواهد شد تا ارتفاع ايستگاه بين المللي فضايي تنظيم شود.
اروپا اميدهاي زيادي به اِي تي وي و فناوري آن دارد. هرچند فضانوردان با اين سفينه به فضا منتقل نخواهند شد، اما به گونه اي طراحي شده است كه وقتي به ايستگاه متصل شد، فضانوردان بتوانند بدون به تن كردن لباس هاي فضايي به داخل محفظه آن بروند.
درحال حاضر هيچ يك از فضانوردان اروپايي نمي توانند بدون شاتل هاي آمريكايي يا فضاپيماي سويوز روسي به ايستگاه فضايي بروند.
http://78.129.153.55/uk/pic8/8180200.jpg

Empress
10 March 2008, 07:53 PM
حبابی از گاز در آسمان

تصویر تازه منتشر شده تلسکوپ فضایی هابل از NGC2371 نشان دهنده حبابی از گاز و غبارهایی است که ستاره مرکزی و در حال مرگی را احاطه کرده اند. ستاره مرکزیِ این سحابیِ سیاره نما، هسته ی بسیار داغ باقی مانده از غول سرخی است که اکنون لایه های خارجی خود را به فضا بخشیده است. دمای سطحی این هسته داغ حدود 130،000 درجه سلسیوس است. این جرم در فاصله 4300 سال نوری از ما و در صورت فلکی دوپیکر قرار دارد. به آن سحابی دوپیکر نیز می گویند.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/21522311210068735354147789611580101252177.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/97440520123021272119931732538518832199.jpg)
عکس از HST

منبع:
http://www.nojum.ir/


نانو الماس ها در فضا

گرچه ممکن است الماس ها اشیایی نادر بر روی زمین باشند اما این ماده ارزشمند به گفته دانشمندان به وفور در فضا یافت می شود.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/1786204129644518310455361931641365910120.jpg

دانشمندان ناسا اعلام کردند چشمان تیز بین تلسکوپ فضایی اسپیتزر این آژانس فضایی با استفاده از نور مادون قرمزی که به آن مجهز است ردیابی استثنایی برای سنگهای الماس معلق در فضا هستند.
محققان این پروژه با استفاده از شبیه سازی های رایانه ای، استراتژِی نوینی برای پیدا کردن الماسهای معلق در فضا ارائه کردند.

دانشمندان ناسا اعلام کردند که این الماسها در ابعاد نانویی بوده و تنها چشمان تیزبین مادون قرمزی این فضاپیما قادر به شناسایی آنها هستند.

بر اساس گزارش ساینس دیلی، بررسی های انجام شده نشان می دهد که این الماس ها 25 هزار برار کوچکتر از دانه های شن هستند. از این رو قابل استفاده بر روی حلقه های ازدواج نیستند.

منبع: کیهان

mohammad51
11 March 2008, 09:55 AM
عکسی از شن های روان کره مریخ

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0803/dunes2_hirise.jpg

منبع (http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/ap080303.html)

Empress
11 March 2008, 05:07 PM
تحقیقات جدید نشان می دهد که سیارات زهره و مریخ در حال از دست دادن جو خود می باشند.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/4814341246212170115731152077164121224235100.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/5412622677231112101578919428178205199121153.jpg)
بادخورشید جو مریخ و زهره را با خود می برد.

زهره و مریخ از بعضی جنبه ها بسیار متفاوت و از جنبه هایی دیگر شبی هم هستن. درست است که مریخ جو بسیار نازک و رقیقی دارد ولی زهره دارای جوی غلیظ، سنگین و مسموم می باشد، ولی هر دو تحت تأثیر خورشید هستند! باد خورشیدی به طور مداوم سیارات منظومه ی شمسی را با فراری دادن جو آنها، مورد حمله قرار می دهد. باد خورشیدی توده ای از ذرات باردار پرانرژِ است که با سرعت از سمت خورشید به سمت بیرون منظومه ی شمسی در جریان است. آیا این امکان وحود دارد که مریخ هم مانند زهره دارای جوی ضخیم و غلیظ بوده ولی همه را از دست داده باشد؟

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/22419925291191291232191285831159522161209.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/215261194129185127164632258471732579215.jpg)
فوران بادخورشیدی از خورشید به سمت میدان مغناطیسی زمین

دو فضا پیمای اروپایی Mars Express و Venus Express دارای ابزارهای مشابهی هستند و هریک در حال گردش بدور یکی ازین دو سیاره می باشند. Mars Express در سال 2003 به مریخ رسید، ولی Venus Express در 2006 با زهره ملاقات کرد. ایندو فضاپیما در حال حاضر در حال گردش در مدار هستند و بر فرآیندهای مختلف مریخ و زهره تحقیق می کنند. این دو پروژه فضایی، در دو سیاره ی زهره و مریخ می تواند سیاره شناسان را در فهم و پیشبرد سیاره شناسی تطبیقی کمک کند.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/229208161042261062122252180141177228158228159.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/1309719214741491041751505943346052189202.jpg)
مدارگرد Mars Express بر فراز مریخ

یکی از ابزارآلات مشابه که در هردوی این فضاپیماها نصب شده است، تحلیل گر پلاسماهای فضایی و اتمهای پر انرژی Analyser of Space Plasmas and Energetic Atoms (ASPERA) می باشد. این ابزار ASPERA کشف کرد که ذراتی از جو ایندو سیاره توسط باد خورشیدی به سمت فضا تراوش می کنند. زهره و مریخ هردو، باوجود تفاوتهایی که در اندازه و مدار دارند، الگوهای مشابهی در « ازدست دادن ذرات جوی» نشان می دهند. ازآنجایی که ایندو هیچ گونه میدان مغناطیسی یکنواختی که جو را حفظ کند، ندارند، ذرات جو به راحتی به بیرون می پرند! درحالی که جو زمین توسط میدان قوی مغناطیسی اش، در مقابل بادخورشیدیِ وحشی، حفظ می شود!

دانشمندان امیدوارند این تحقیقات، آنها را در جهت تعیین نرخ تراوش ذرات جو زهره و مریخ کمک کند. سؤال این است که آیا بادخورشیدی مسئول نازک و رقیق شدن جو مریخ است؟ چرا که مریخ نصف زمین اندازه دارد ولی زهره تقریبا هم اندازه ی زمین است. در نتیجه گرانش مریخ ضعیف تر است و نمی تواند جوَّش را در مقابل باد خورشیدی نگه دارد.

این تحقیقات تنها در جهت شناخت بیشتر ایندو سیاره کاربرد ندارد، بلکه در فهم هرچه بهتر سیاره ی خودمان زمین نیز مفید است، وشاید دیدگاههایی نیز درباره ی آینده برای ما داشته باشد.


انیمیشنی جالب از تراوش جو زهره و مریخ بسوی فضا! (http://www.esa.int/esacp/semgqgk26df_index_1.html)

منبع:
http://www.universetoday.com/

ترجمه: ا.م. گمینی

mohammad51
16 March 2008, 05:19 PM
خلق افق رويداد سياهچاله در آزمايشگاه

http://64.40.99.49/Thumbnails/pics/1386/12/Science/wh120-175.jpg

گروهي از دانشمندان موفق به شبيه سازي افق رويداد با استفاده از فيبر نوري شدند كه نتايج اين آزمايش مي‌تواند موجب درک بهتر ما از سياهچاله‌ها شود.
به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، اين كار به مثابه اين تجربه باورنكردني است كه بتوانيم کنار سياهچاله‌اي بايستيم و افق رويداد آن را مشاهده كنيم.
«يولف لئونهارت» (Ulf Leonhardt) از دانشگاه «اس.تي اندروز» (St Andrews) در انگلستان به همراه ديگر همکارانش توانسته‌اند اين کار را به کمک فرستادن نور ليزرها در داخل فيبر نوري انجام دهند.
اين کار با توجه به اين حقيقت که طول موج‌هاي مختلف نور با سرعت‌هاي متفاوت در داخل فيبر نوري حرکت مي‌کنند، انجام شد.
آنها ابتدا مجموعه موجي را که سرعت نسبي کم‌تري داشت به داخل فيبر فرستادند و سپس مجموعه موج سريع تري را به تعقيب امواج اول ارسال كردند. با حرکت اولين موج، خاصيت اپتيکي فيبر تغيير کرد. اين تغيير خصوصيات فيبر باعث کم شدن سرعت موج‌هاي سريع‌تر مي‌شود.
در واقع موج‌هاي سريع وقتي به امواج کند‌تر مي‌رسند سعي مي‌کنند تا از آن‌ها بگذرند ولي به دام مي‌افتند و نمي توانند از کنار آن‌ها سبقت بگيرند و اين موضوع دقيقا مانند افق رويداد سياهچاله‌ها است، جايي که نور نمي‌تواند از آن بگريزد.
سياهچاله ليزري به فيزيکدانان کمک مي‌کند تا بتوانند رفتار نور را در هر دو سوي افق رويداد بررسي کنند.
کيهان شناسان، پيش از اين، تغيير فرکانس نور را در هنگام نزديک شدن به افق رويداد – از سمت داخل يا خارج افق رويداد سياهچاله – پيش بيني کرده بودند و اين گروه توانسته است دقيقا همين تغييرات فرکانس را مشاهده كند.
به نوشته نجوم، تجربه ساخت افق رويداد مصنوعي مي‌تواند به ما کمک کند تا به اين موضوع پي ببريم که آيا چيزي مي‌تواند از سياهچاله ها بگريزد يا خير. هاوکينگ در سال 1970 پيش بيني کرده بود که سياهچاله‌هاي داغ مي‌توانند ذراتي را تابش کنند.
بعد از محاسبات اين گروه مشخص شد که در سياهچاله ليزري خاصيت پيش بيني شده وجود دارد و در صورتي که دما در حدود 1000 درجه سانتي گراد باشد، تابش فتون‌ها شروع مي‌شود.

Empress
16 March 2008, 09:46 PM
گاه به گاه خبرهایی در مورد گذر یک سیارک از نزدیک کره زمین و احتمال برخورد آن با کره زمین منتشر می‌شود و این پرسش را پیش می‌آورد که آیا واقعا ممکن است سیارکی با زمین برخورد کند؟

http://www.tinypic.info/files/19lhjky8fzwztd4mwdvn_thumb.jpg (http://www.tinypic.info/viewer.php?file=19lhjky8fzwztd4mwdvn.jpg)

پاسخ این است که بله یک سیارک به زمین برخورد خواهد کرد. در حقیقت هر سال ده‌تای ٱنها به بزرگی یک یخچال به جو زمین برخورد می‌کند. اغلب ٱنها تا رسیدن به زمین می‌سوزند و از بین می‌روند. و دوسوم آنهایی که باقی می‌مانند بدون اینکه خطری ایجاد کنند به درون اقیانوس‌ها سقوط می‌کنند ( زیرا دو سوم سطح کره زمین را اقیانوس‌ها می‌پوشانند).

بسیاری از سنگ‌های کوچکتر به طور روزمره به سطح زمین می‌رسند(جالب این است که هر ماه تقریبا یک سنگ از کره مریخ به زمین می‌رسد).

برخی از این سنگ‌های فرازمینی کوچک به زمین برخورد می‌کنند، بدون اینکه آسیب قابل‌توجهی ایجاد کنند(البته مواردی مانند چاله آریزونای آمریکا ناشی از برخورد از سیارکی در 50000 سال قبل با زمین است، هم هست که مطمئنا چندان بی‌سروصدا نبوده است).

و خوب یک سیارک بزرگتر مرگبار هم ممکن است نهایتا به زمین برخورد کند. البته نگران نباشید بعید است که در طول عمر شما چنین اتفاقی رخ دهد.

اغلب حدود 1100 سیارکی که ممکن است چنین پیامدی داشته باشند، شناخته شده‌اند و هیچکدام از ٱنها در مسیر زمین قرار ندارند.

البته یک سیارک با اندازه متوسط به نام آپوفیس (apophis) وجود دارد که با احتمال بسیار کمی ممکن است در سال 2036 برخورد کند و برخی خسارات منطقه‌ای را ایجاد کند.

اما ستاره‌شناسان مرافب آن هستند، و در صورتی که دانشمندان مطمئن شوند که واقعا ممکن است به زمین برخورد کند، ماموریتی فضایی برای منحرف کردن مسیر ٱن به اجرا در خواهند ٱورد.

منبع (http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=48730)

LiveScience,31 Dec., 2008

Empress
17 March 2008, 07:20 PM
دو فضانورد شاتل ایندور در یک راهپیمایی فضایی بازوهای مکانیکی روبات ساخت کانادای نصب‌شده روی ایستگاه فضایی را متصل کردند.

http://www.tinypic.info/files/tmdl6egjs0mudk0fj5yj_thumb.jpg (http://www.tinypic.info/viewer.php?file=tmdl6egjs0mudk0fj5yj.jpg)


به گزارش خبرگزاری فرانسه ریچارد لینهان و مایک فورمن فضانوردان آمریکایی دوشنبه 17 مارس (27 اسفند) در ساعت 07:00 به وقت گرینیچ کار خود را به پایان رساندند و به درون ایستگاه فضایی بازگشتند.


این راهپیمایی فضایی هفت‌ساعته برای نصب بازوهای روبات دکستر Dextre در ابتدا با مشکلاتی در بازکردن قلاب‌ها و خارج کردن بازوها از محفظه بار شاتل روبرو شد که اما در نهایت لینهان و فورمن که با شاتل ایندور به ایستگاه فضایی بین المللی وارد شده‌اند، توانستند بازوهای روبات را نصب کنند.


http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8612/dextre-am1.jpg


این روبات 1.56 تنی که بلافاصله پس از راهپیمایی اتصال نیروی آن مجددا برقرار شد، می‌تواند بسیاری از وظایف نگهداری ایستگاه فضایی را که قبلا فضانوردان برای انجام آن باید راهپیمایی فضایی انجام می‌دادند، به عهده گیرد و به فضانوردان امکان می‌دهد که بیشتر بر فعالیت‌های پژوهشی خود درون ایستگاه مداری متمرکز شوند.

فضانوردان ایندور در راهپیمایی‌های قبلی خود اولین بخش از سه بخش آزمایشگاه پژوهشی ژاپنی کیبو را هم بر روی ایستگاه فضایی نصب کردند.

منبع (http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=48817)

Empress
18 March 2008, 03:49 PM
فضانوردان بازوهای بزرگ دکستر (Dextre)، روبات جدید ایستگاه فضایی بین‌المللی، را برای اولین بار خم کردند.

ترمز‌های آن را آزمایش کردند و ابزارهای آن را در وضعیتی آماده برای راهپیمایی فضایی بعدی قرار دادند.
به گزارش خبرگزاری‌ها همه ترمزهای این روبات ساخت کانادا درست کار می‌کرد، به جز ترمز یکی از مفاصل مچ بازوی چپ آن که اندکی بیش ار حد مورد خواست مهندسان می‌‌‌‌لغزید، اما مقامات می‌گویند این اشکال نگران‌کننده نیست.

فضانوردان ریچارد لینهان و رابرت بهنکن در سومین راهپیمایی فضایی خود در دوشنبه ‌شب 17 مارس (27 اسفند) یک "کمربند ابزار"، دوربین و سایر اجزای فرعی را به این روبات می‌افزایند.

خدمه ایستگاه فضایی بین‌المللی دوشنبه به آماده کردن محفظه ذخیره ژاپنی - اولین بخش آزمایشگاه "کیبو" (Kibo) - که به تازگی روی ایستگاه نصب‌شده ادامه دادند و ملزومات و تجهیزات را از شاتل ایندور - که در ایستگاه پهلو گرفته است - به آن منتقل کردند.

بخش دوم آزمایشگاه فضایی کیبو - یا امید (Hope) - در ماه مه آیند و بخش سوم و نهایی ٱن در سال 2009 به ایستگاه فضایی فرستاده خواهد شد.

Empress
20 March 2008, 06:54 PM
ستاره‌شناسان اعلام کردند برای نخستین بار در جو سیاره‌ای در فاصله 63 سال نوری از زمین متان کشف کرده‌اند و به این ترتیب احتمال کشف حیات در فراسوی منظومه شمسی تقویت می‌شود.

http://www.tinypic.info/files/0wqi6i58l7btvyhwiwxs_thumb.jpg (http://www.tinypic.info/viewer.php?file=0wqi6i58l7btvyhwiwxs.jpg)

به گزارش خبرگزاری فرانسه این گروه دانشمندان این گمان قبلی را تایید کردند که این سیاره با نام HD 189733b در جو خود دارای آب است.

این دانشمندان از آزمایشگاه رانش جت (JPL) ناسا که نتایج کار خود را در نشریه علمی Nature منتشر کرده‌اند، از تلسکوپ مداری هابل استفاده کردند تا یک مشخصات طیف‌نگاری مادون‌قرمز را از جو این سیاره به دست آورند.

در طیف ‌نگاری نور به اجزای آن شکسته می‌شود تا به اصطلاح "اثر انگشت" مواد شیمیایی که نور را تابانده‌اند مشخص شود.

این دانشمندان شاخص اشتباه‌ناپذیر متان را در این طیف نگاری یافتند، مولکولی که مرکب از کربن و هیدروژن است، و میتواند نقشی کلیدی در ایجاد شرایط برای ایجاد حیات داشته باشد.

البته در مورد سیاره HD 189733b وجود حیات تقریبا ناممکن است.

این سیاره که در کهکشان والپکولا -Vulpecula یا روباه کوچک - قرار دارد، از نوع سیاره‌های بزرگ یا "مشتری های داغ" است، که سطحی سوزان دارد که آب مایع نمی تواند در آن وجود داشته باشد.
فاصله HD 189733b از ستاره‌اش کمتر از فاصله عطارد از خورشید است. حدود دو روز طول میکشد تا این سیاره مدارش را کامل کند و درجه حرارت 1650 سانتیگرادی سطح آن میتواند نقره را ذوب کند.
اما مسئله مهم موفقیت در یافتن متان است.

این تکنیک را میتوان به سایر سیاره‌ها که به دور ستاره‌های سردتر می‌چرخند گسترش داد که در "ناحیه گولدیلاکس" Goldilocks Zone قرار دارند که درجه حرارت آن نه چندان سرد و نه چندان گرم، بلکه دمای آن درست در حدی است که حیات را بپروراند.

مارک سواین از JPL که سرپرست این تحقیق بوده است، در این باره گفت: "این دستاورد سنگ‌‌بنایی برای شناسایی مولکولهای پری-بیوتیک در سیاره‌های است که حیات می‌تواند در آنها به وجود آید."
بیش از 270 سیاره در فراسوی منظومه شمسی که سیاره‌های خارجی (explanets) نامیده می‌شوند، وجود دارند که اولین آنها در 13 سال پیش شناخته شدند.

منبع (http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=49088)

mohammad51
21 March 2008, 07:39 PM
يك ستاره دنباله‌دار بزرگتر از خورشید

http://aycu02.webshots.com/image/47561/2003717584038869360_rs.jpg (http://allyoucanupload.webshots.com/v/2003717584038869360)

یک ستاره دنباله‌دار با فورانی از گاز و غبار که اکنون اندازه آن از قطر خورشید هم بزرگتر شده است در هفته‌های اخیر توجه ستاره‌شناسان را به خود جلب کرده است.
به گزارش space.com خورشید تا کنون حجیم‌ترین شیء در منظومه شمسی بوده است، اما اکنون ستاره دنباله‌دار کوچک هولمز آنقدر گاز و غبار از خود آزاد کرده است که گیسوی (coma) کشیده آن از قطر خورشید هم بزرگتر شده است.
به گفته ستاره‌شناسان رصدخانه دانشگاه هاوایی اندازه این ستاره دنباله‌دار همچنان در حال افزایش است و اکنون به بزرگترین شیء منفرد در منظومه شمسی بدل شده است.
بر اساس اندازه‌گیری‌های ستاره‌شناسان در موسسه نجوم دانشگاه هاوایی که از رصدهای تلسکوپ کانادا-فرانسه-هاوایی استفاده کرده‌اند،قطر سر یا گیسوی این ستاره دنباله‌دار در 9 نوامبر به 1.4 میلیون کیلومتر رسیده است. قطر خورشید حدود 1.392 میلیون کیلومتر برآورد می‌شود.

گیسوی ستاره‌ دنباله‌دار که اغلب متشکل از ذرات میکروسکوپی است، به علت بازتاب نور خورشید می‌‌درخشد. در حال حاضر دقیقا معلوم نیست که چرا ستاره دنباله‌دار هولمز دچار چنین فورانی شده است، اما در سال 1892 هم واقعه مشابهی برای آن رخ داده بود.

فوران اخیر که از 24 اکتبر (2 آبان ) ‌آغاز شد، باعث شد تا هولمز به یکی از درخشانترین اجرام در آسمان شب بدل شود. گر چه درخشندگی این ستاره دنباله‌دار اکنون کمتر شده است، اما هنوز نیز می‌توان این ستاره دنباله دار با چشم غیرمسلح در آسمان شمال‌شرقی دید.

Empress
22 March 2008, 05:56 PM
تايتن، قمر سياره كيوان (زحل) احتمالا يك اقيانوس عميق و پنهان دارد. نتايج يك تحقيق كه در مجله ساينس چاپ شده است اين گونه مي‌گويد.
http://www.tinypic.info/files/zz2tee04ev6g8xcyjqj5_thumb.jpg (http://www.tinypic.info/viewer.php?file=zz2tee04ev6g8xcyjqj5.jpg)

به گزارش بي‌بي‌سي تصاوير راداري كه در پروژه تحقيقاتي كاسيني-هايگنز به زمين مخابره شده، اين گمان را كه يك اقيانوس بزرگ عميق زير لايه‌هاي نازك يخ سطح تايتان قرار دارد تقويت كرده است. اين مسئله در صورتي كه اثبات شود نقطه عطفي در تاريخ مشاهدات فضايي به دنبال خواهد داشت چون به اين معنا خواهد بود كه در تايتان اين دو عنصر كليدي حيات وجود دارند: آب و مولكول‌هاي ارگانيك.
در حال حاضر اين احتمال داده مي‌شود كه سه جرم كهكشاني ديگر به نام‌هاي اروپا، كاليستو و گانيميد داراي اقيانوس‌‌هاي عميق باشند.

پروژه كاسيني-هايگنز پروژه‌اي تحقيقاتي مشترك ميان ناسا، آژانس فضايي اروپا و آژانس فضايي ایتالیا است.

هنگامي كه ماهواره كاسيني اولين بار در سال 2004 به مشاهده سطح بزرگ‌ترين قمر كيوان پرداخت، گمان مي‌رفت كه سطح آن پوشيده از اقيانوسي از هيدروكربن‌ها است. اما هنگامي كه رادار كاسيني مستقيما به سمت تايتان نشانه رفت و كاوشگر هايگنز با استفاده از چتر بر سطح آن فرود آمد، تصوير ديگر از سطح تايتان در اختيار محققان قرار گرفت.

پس از آْن و با توجه به اين كه در سطح تايتن فعاليت‌هاي زميين‌شناختي مشاهده شد و حتي در آن درياچه‌هاي بزرگي كشف شد دانشمندان به اين نتيجه رسيدند كه تفاوت‌هاي فصلي در اين قمر تنها در صورتي قابل توجيه است كه اقيانوس مايعي زير پوسته آن وجود داشته باشد.

اين مشاهدات اين احتمال قوي را مطرح كردند كه در تايتن دو عنصر كليدي حيات يعني آْب و مولكول‌هاي ارگانيك وجود دارند؛ در حالي كه حتي برخي دانشمندان عنصر سومي را هم مطرح مي‌كنند: منبع انرژي.
تايتن دومين قمر بزرگ منظومه شمسی است. برزگ‌ترين قمر در منظومه شمسي گانيميد، قمر مشتري است.

مشاهدات قبلي، دانشمندان را به اين نتيجه رسانده بود كه حالت تايتن شبيه به حالتي است كه زمين در سال‌هاي نخستين پيدايشش‌ داشته است با اين تفاوت عمده كه سطح تايتن يخ‌زده و غيرقابل مقاسه با سال‌هاي جواني كره زمين به شمار مي‌رود.

منبع (http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=49133)

mohammad51
23 March 2008, 08:01 PM
کوازار چیست؟

http://aycu13.webshots.com/image/49052/2005473284648386479_rs.jpg (http://allyoucanupload.webshots.com/v/2005473284648386479)

کلمه "کوازار" (quasar) مخفف عبارت "منبع رادیویی شبه‌ستاره‌ای" است
اولین کوازارها در دهه 1960 هنگامی که ستاره‌شناسان توانستند گسیل‌های بسیار قوی امواج رادیویی را از این کوازارها اندازه‌گیری کنند، کشف شدند.

اما بعدها دانشمندان دربافنتد که کوازارها در واقع از لحاظ رادیویی خاموش هستند و گسیل رادیویی بسیار اندکی دارند. به هر حال کوازارها از جمله درخشان‌ترین و دوردست‌ترین اجرامی هستند که ما می‌توانیم ببینیم.

این اجرام فوق‌العاده درخشان احتمالا مراکز کهکشان‌های فعالی هستند که سیاهچاله‌های فوق‌العاده بزرگ در آنها قرار دارند.

هنگامی مواد به درون این سیاهچاله‌ها سرازیر می‌شوند، مقدار زیادی جرم به انرژی تبدیل می‌شود. همین این انرژی است که ما آن را می‌بینیم.

گرچه یک کوازار منفرد بسیار کوچکتر از منظومه شمسی ماست، اما می‌تواند به اندازه کل یک کهکشان با صدها میلیارد ستاره درخشش داشته باشد.

تا به حاال ستاره‌شناسان بیش از هزار کوازار شناسایی کرده‌اند.

Empress
23 March 2008, 11:03 PM
کوتوله های سفید، که تعدادشان در کهکشان ما نسبتاً زیاد است، آخرین مرحله تکامل بسیاری از ستاره ها هستند. ستاره هایی که جرمشان تقریبا" معادل جرم خورشید (2/1 جرم خورشید) و یا کمتر از آن است به احتمال زیاد همگی به کوتوله سفید تبدیل می شوند. این اصطلاح برای توصیف مرحله ای از تکامل ستاره ای به کار می رود که ستاره پس از تبدیل شدن به غول سرخ، در آن مرحله از انقباض باز می ایستد. در مرحله کوتوله سفید، ماده ستاره ای فشرده می شود و به جسمی کم نور، به اندازه ای بسیار کوچک، به بزرگی زمین، تبدیل می شود. از آنجا که ستاره دیگر هیچ منبعی برای تولید انرژی ندارد، سرد می شود.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/902274220227219112108154136210146824355186.jpg

پس یک کوتوله ی سفید، ستاره ای است که دیگر سوخت هسته ای اش تمام شده و در نتیجه بسیار فشرده و کوچک می شود. چنین ستارگانی بسیار داغ هستند ولی آهسته آهسته دمای خود را از دست می دهند.

تاریخچه
در سال 1862، نخستین بار یک ستاره شناس آمریکایی به نام الوان کلارک در حال آزمایش تلسکوپ5/18 اینچی خود، همدم شعرای یمانی را دید و اما این همدم که به نام شعرای یمانی- B خوانده می شود خود یک معما است. در طیف سنجی مشخص شد که سطح آن از خورشید ما گرمتر است اما ستاره ای بسیار تیره تر از خورشید ما می باشد. این موضوع نشانگر آن است که قطر همدم باید کم و در حدود 2 درصد خورشید یعنی دو برابر زمین باشد. این مقدار از نظر نجومی مقدار بسیار کوچکی است، لذا این ستاره داغ و کوچک نام کوتوله سفید را به خود گرفت.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/2261038517231248562801901636024968100108.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/99109142248624214369985089103100113110217.jpg)

شعرای یمانی، بهمراه همدمش که یک کوتوله ی سفید است.
اکنون مشخص شده است که کوتوله های سفید، باقیمانده ستاره هایی مانند خورشید در هنگام مرگ هستند. بنابراین مرگ خورشید ما با تولد یک کوتوله سفید همراه است.

جرم به اندازه ی خوشید، ولی حجم 2 درصد آن!
هنوز هم معمای کوتوله های سفید پایان نیافته است. شعرای یمانی – B با وجود کوچکی، همان اندازه ی وزن خورشید را دارد. جای گرفتن این همه جرم در حجمی باین کوچکی، باید جسمی آنچنان چگال و فشرده را تشکیل دهد که نظیر آن روی زمین وجود ندارد. در حقیقت یک فنجان از مواد تشکیل دهنده یک کوتوله سفید صد ها تن وزن دارد!!!

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/117110218641273136302915412823411655250230.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/194198182150771391511002181531452423922941227.jpg)
اندازه ی کوتوله ی سفید در مقایسه با زمین

جالب اینجاست که ستاره ی درخشان صورت فلکی کلب اصغر(سگ کوچک) یعنی شعرای شامی نیز یک همدم کوتوله سفید کم فروغ دارد که مشاهده آن نسبت به همدم شعرای یمانی کمی مشکل تر است.

شعرای یمانی – B هر 50 سال یک بار به دور ستاره شعرای یمانی می چرخد. البته تفکیک همدم شعرای یمانی از درون تلسکوپ های آماتوری تقریباً ناممکن است چراکه این دو ستاره بسیار به هم نزدیک هستند و شدت درخشش شعرای یمانی (در حدود 10000 بار شدید تر از نور همدم) مانع از تفکیک همدم خود می شود. حتی در سال 2025 که آنها بیشترین فاصله را از هم خواهند داشت برای تفکیک آنها به یک تلسکوپ 10 اینچ و با شرایط رصدی مناسب نیاز است تا این همدم کم نور را از ستاره درخشان شعرای یمانی تفکیک کرد.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/1746013034201741062031881790924224414826.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/77991611018170144103133771231838019626220.jpg)
دوره ی گردش کوتولیه ی سفید بدور شعرای یمانی

درخشندگی کوتوله های سفید
از روی فاصله و نورانیت ظاهری اندازه گیری شده کوتوله های سفید، محاسبه درخشندگی حقیقی آن ها امکان پذیر است. کوتوله های سفید ستاره های بسیار کم نوری هستند، برای مثال می توان به منظومه شعرای یمانی و همدم کوتوله ی سفیدش اشاره کرد. شعرای یمانی یک ستاره معمولی است و نورانی ترین ستاره آسمان است. اما همدم کوتوله سفید آن 10 قدر کم نورتر است و آن را جز با تلسکوپ در شرایط مناسب نمی توان دید.

درخشندگی کوتوله های سفید گستره وسیعی از قدر مطلق حدود 10+ تا حدود 20+ دارد.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/692451982181604422522595131613921289367.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/19246658332434144471549024310153447.jpg)
یک کوتوله ی سفید در مرکز سحابی چشم گربه، بجا مانده از ستاره ای در گذشته

رنگ کوتوله های سفید
رنگ تقریبا" 1000 کوتوله ی سفید اندازه گیری شده است. این رنگها گستره ای از آبی سیر تا زرد را نشان می دهند. گستره ی دما های مربوط به این رنگها از حدود 100000 درجه کلوین تا 5000 درجه کلوین است که آبیترین تا سرخترین اجسامی را که گمان می رود کوتوله سفید باشند در بر می گیرد.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/147180173221159221851919924210359205207118227.jpg

طیف کوتوله های سفید
طیف کوتوله های سفید بسیار متفاوت از ستاره های معمولی است. در بیشتر طیف ها خطوط طیفی اندکی وجود دارد. تنها خطوطی که به صورت برجسته و واضح دیده می شوند خطوط هیدروژن است. با این حال در طیف بعضی از کوتوله های سفید، نمود های غیر عادی به چشم می خورد. به طور مثال، کوتوله های سفیدی وجود دارند که در طیف آنها اثری از خطوط مربوط به هیچ عنصری دیده نمی شود.!!! طیف برخی از کوتوله های سفید فقط خطوط هلیوم را نشان می دهد، بی آنکه خطوط هیدروژن در آن قابل مشاهده باشد. در طیف برخی دیگر خطوط عناصر سنگین مانند کلسیوم و آهن وجود دارد.

جرم کوتوله های سفید
خوشبختانه، برخی از کوتوله های سفیدی که کشف شده اند، عضو منظومه های دوتایی هستند، از این رو تعیین جرم آنها به طور قابل اعتمادی میسر است. از مشهور ترین کوتوله های سفید همدم های ستاره های شعرای یمانی و شعرای شامی است که جرم دقیق آن را می توان بدست آورد. محاسبه مدارهای این ستارگان نشان می دهد که جرم شعرای یمانی – B ، 05ر1 برابر جرم خورشید و جرم شعرای شامی – B ، 63ر0 جرم خورشید است.

این مقادیر، مقادیر نمونه برای کوتوله های سفید هستند و دلایل خوبی در دست است که قبول کنیم هیچ کوتوله سفید نمی تواند بسیار پرجرم تر از خورشید باشد. محاسبات نشان می دهد که جرم و اندازه کوتوله های سفید با هم ارتباط عجیبی دارند. معلوم شده هرچه جرم کوتوله سفید بیشتر باشد، اندازه آن کوچکتر است. علاوه بر آن محاسبات نشان می دهد اگر جرم ستاره ای بیشتر از 2/1 جرم خورشید باشد، نمی تواند سیستم پایداری را تشکیل دهد، زیرا در این صورت باید شعاع منفی داشته باشد که البته این بی معنا است.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/181462511054919622316316317423323581143116.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/10719614414518918211157216177777822231244102.jpg)

ستاره های پرجرمتر به طریقی متفاوت تز از آنکه مستقیما" به کوتوله سفید تبدیل شوند، می میرند. این گونه ستاره ها ممکن است در پایان عمرشان به ستاره نوترونی و یا شاید سیاهچاله تبدیل شوند. در مقالات آینده در مورد سیاهچاله ها بیشتر سخن خواهیم گفت.

چگالی کوتوله های سفید
کوتوله های سفید اجسامی هستند بسیار کوچک که شعاع آنها بسیار نزدیک به یک صدم شعاع خورشید در حدود شعاع زمین است. چون جرم کوتوله های سفید تقریبا" معادل جرم خورشید است در نتیجه چگالی آنها می باید در حدود 1003 برابر آب یا حدود 1 میلیون برابر چگالی خورشید باشد.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/5412096107622321420858832311001651161399.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/8128128178228143159121107537884196244173.jpg)

کوتوله ی سفید (white dwarf) نسبت به خورشید بسیار کوچک است، ولی باندازه ی خورشید جرم دارد!

یعنی یک فنجان از کوتوله سفید می باید 100 تن وزن داشته باشد. مقدار جاذبه ی سطحی در سطح کوتوله های سفید نیز به حد باور نکردنی زیاد است و به حدود 100 میلیارد برابر ثقل زمین است. بنابراین هر جسمی که به منظور کاوش در سطح یکی از کوتوله های سفید فرود آید، بی درنگ بر اثر گرانش بسیار زیاد، له می شود!

بنقل از:
http://www.persianstar.com/

mohammad51
24 March 2008, 10:50 AM
قمر كيوان زماني يك اقيانوس پنهان در زير سطح يخي خود داشته است


دانشمندان اعلام كردند كه يكي از اقمار سياره كيوان به نام تتيس احتمالا زماني يك اقيانوس پنهان در زير سطح يخي خود داشته است.
به گزارش سرويس علمي ايسنا، شواهد علمي از سابقه آبهاي اين قمر نشان مي‌دهد كه تتيس بر سطح خود يك دره بسيار عميق داشته است كه ايتاسا چاسما نام دارد.
اين دره عميق حدود 65 كيلومتر عرض داشته است.
دانشمندان احتمال مي‌دهند كه آب اين دره عميق به مروز زمان سرد و منجمد شده است. اين مطالعات از سوي پژوهشگران دانشگاه كاليفرنيا صورت گرفته است.
البته اين دانشمندان خاطر نشان كردند كه هنوز نمي توان دانست كه عمق اين اقيانوس دقيقا چقدر بوده است


ایسنا

mohammad51
27 March 2008, 02:40 AM
سردترین جای جهان کجاست؟

http://aycu20.webshots.com/image/48859/2000203963966814701_rs.jpg (http://allyoucanupload.webshots.com/v/2000203963966814701)

سردترین جای جهان نه در قطب شمال است و نه در قله کوه اورست
سردترین جای شناخته‌شده جهان درون سحابی بومرنگ (Boomerang nebuka) قرار دارد.

این سحابی در صورت فلکی قنطورس، در فاصله 5000 سال نوری از کره زمین قرار دارد. این سحابی از نوع سحابی‌های سیاره‌نما (planetary nebulae) است.
سحابی‌های سیاره‌نما در اطراف یک ستاره درخشان مرکزی تشکیل می‌شوند، هنگامی که این ستاره در مراحل انتهایی زندگیش از خود گاز بیرون می‌دهد.
سحابی بومرنگ یکی از عجیب‌ترین مکان‌های جهان است. ساهایی و نیمان، دو ستاره‌ شناس در سال 1995 با استفاده از تلسکوپ 15 متری Swedish ESO Submillimetre در شیلی نشان دادند که این سحابی سردترین مکان جهان تا به حال است.
این سحابی با درجه حرارت منهای 272 درجه سانتی‌گراد،تنها یک درجه گرمتر از صفر مطلق (پایین حد برای همه درجه حرارت‌ها) است.
حتی درخشش پس‌زمینه‌ای منهای 270 درجه‌ای ناشی از مهبانگ گرمتر از این سحابی است.این تنها شیئ یافت‌شده تا به حال است که درجه حرارتی پایین‌تر از پرتوتابی پس‌زمینه‌ای دارد.
به نظر می‌رسد که شکل کلی پاپیون‌مانند بومرنگ بوسیله وزشی بسیار شدید، با سرعتی حدود 310000 متر در ساعت به وجود آمده باشد که گاز به شدت سرد را از ستاره مرکزی در حال مرگ به خارج می‌راند.
به گفته ستاره‌شناسان این ستاره 1500 سال است که به اندازه یک هزارم جرم خورشید در هر سال ماده از دست می‌دهد.این مقدار 10 تا 100 بار بیشتر از از سایر اجرام مشابه است.
گسترش سریع سحابی باعث شده است که این سحابی به یکی از سردترین مکان‌های شناخته‌شده جهان بدل شود.گازی که با سرعت به بیرون جریان دارد، یک حباب نزدیک به خلا ایجاد می‌کند که سرمایی فوق‌‌العاده دارد.

mohammad51
27 March 2008, 07:19 PM
شب یوری

شب یوری نام مراسمی است که همه ساله در نقاط مختلف دنیا برگزار می شود و هدف آن جلب توجه مردم به فضا و ماموریت های فضایی و اولین سفر انسان به فضا است.
اولین «شب یوری» در سال 2001 میلادی به همت سه منجم آماتور «لورتا هیدالگو» و «جرج ت وایت ساید» و «تریش گارنر» برگزار شد و امروز در بیشتر کشور های دنیا مراسم شب یوری برگزار می شود. از کشور های بزرگ و پیشرفته چون کشور های اروپایی و امریکا گرفته تا کشور های در حال توسعه مانند ایران و حتی کشور های فقیر آفریقا و حتی فرا تر از این در ایستگاه بین المللی فضایی که به گرد زمین می گردد. در قطب و خلاصه هر جایی که بشر به آن راه یافته باشد.
چند سالی است که توجه منجمان ایرانی هم به شب یوری جلب شده و در کنار مراسمی که برای روز و هفته ی فضا برگزار می شود، شب یوری نیز به یکی از برطرفدار ترین مراسم نجومی در کشور تبدیل شده.

۴۵ سال پیش در 12 آوریل 1961، زمانی که غرش مهیب موتورهای قدرتمند راکت حامل وستک۱ سرتاسر پایگاه فضایی بایکنور را در می‌نوردید، عصر جدیدی در تاریخ بشر آغاز شد که زندگی و فهم بشر از دنیای اطراف را اساساً تغییر داد. در اوج رقابتهای فضایی دو ابر قدرت زمان، ‌اتحاد جماهیر شوروی که پیش از آن نیز تمامی رکوردهای اولیه تسخیر فضا را به خود اختصاص داده بود، بار دیگر گامی بلند برداشت تا نه تنها مردم شوروی را در این رقابت جهانی سرافراز کند بلکه جهان را وارد عصری تازه نماید، عصری که انسان توانست قدم از کره خاکی خود بیرون گذارد و برای اولین بار به فراسوی جو زمین سفر کند.

یوری گاگارین، سرنشین خوشبخت این فضاپیمای تاریخی اولین بشری بود که به فضا سفر کرد. مدار گرد حامل اولین و معروفترین فضانورد جهان پس از آنکه ۱۰۸ دقیقه با سرعت ۲۷۴۰۰ کیلومتر در ساعت یکبار زمین را دور زد به سلامت به زمین بازگشت و افتخاری بی‌نظیر را برای خود و کشورش به ارمغان آورد
مداری که یوری گاگارین پیمود، مداری بیضی شکل بود که حداقل ارتفاع آن 169 کیلومتر و حداکثر ارتفاع آن 315 کیلومتر بود. صفحه این مدار با صفحه استوا زاویه‌ای 65 درجه‌ای می‌ساخت تا فرود یوری گاگارین در خاک شوروی تضمین شود.

در نهم مارس 1934، یک زوج کشاورز روسی که در منطقه کلوشینو واقع در حوالی مسکو روی یک زمین مشترک، کشاورزی می‌کردند، صاحب پسر بچه‌ای شدند که او را یوری نامیدند.

یوری الکسویچ گاگارین سومین فرزند این خانواده بود که بعدها فرزند چهارمی نیز به آنها اضافه شد. مادر وی علاقه عجیبی به مطالعه داشت و پدرش نجار ماهری بود. از آنجاییکه پدر و مادر یوری به شدت کار می‌کردند تا معاش خانواده را تأمین نمایند، خواهر بزرگتر یوری از وی مراقبت می‌کرد.

در خلال جنگ جهانی دوم، خانواده گاگارین نیز مانند بیشتر خانواده‌های روسی درد و رنج بسیاری را تحمل کردند. دو خواهر و برادر بزرگتر وی در سال 1943 به آلمان برده شدند و تنها پس از جنگ دوباره به وطن بازگشتند.

معلم یوری خوب به خاطر داشت که وی دانش‌آموز باهوش و سخت‌کوشی بود و البته بسیار شیطنت می‌کرد. زمانی که معلم ریاضی یوری به نیروی هوایی ارتش سرخ پیوست، آرزویی عمیق در قلب این جوان ماجراجو ریشه دواند.

یوری که مجبور بود زود به کار مشغول شود، کارگاه آهنگری را برگزید و اندکی بعد او را برای ادامه تحصیل در مدرسه عالی تکنولوژی انتخاب شد. در همان زمان یوری به عضویت کلوپ هوایی درآمد و پرواز با هواپیمای سبک را آموخت. این تفریح جدید که قسمت اعظم وقت یوری را اشغال کرده بود، دریچه جدیدی در زندگی وی گشود. یوری که سخت تلاش می‌کرد سرانجام در سال 1955 هر دو رشته را با موفقیت به پایان رساند. علاقه شدید وی به خلبانی باعث شد که پس از پایان تحصیلات وارد مدرسه آموزش خلبانی اُرنبرگ شود و در همانجا بود که با والنتینا گوریچوا، دختر جوانی که در 1957 با هم ازدواج کردند، آشنا شد. زمانی که یوری و والنتینا با هم ازدواج می‌کردند، یوری نشان (Wing) پرواز با میگ 15 را دریافت کرده بود.

یوری زمانی که مرد بزرگی شده بود، یک خصوصیت ویژه داشت. یوری بسیار کوتاه قد بود، او فقط 157 سانتی‌متر قد داشت.

در سال 1960 جستجوی وسیعی برای انتخاب 20 کاندید جهت حضور در برنامه فضایی اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد. یوری یکی از آن 20 منتخب خوش‌شانسی بود که تمرینات شدید، وسیع و جدیدی را پشت سر گذاشت.

در نهایت پس از آزمایشات فراوان پزشکی و فیزیولوژیکی و انجام تمرینات سخت یادگیری بودن در فضا، دو فضانورد باقی مانده بودند: یوری گاگارین و گرمان تیتوف.

حدس زده می‌شود دلایل انتخاب یوری گاگارین به عنوان اولین فضانورد اتحاد جماهیر شوروی و همچنین دنیا، علاوه بر مسائل بدنی، آموزشی و تواناییهای وی برای بودن در فضا به اخلاق و روحیات او نیز وابسته بوده باشد. یوری مرد بسیار متواضع و خوش‌مشربی بود که علی‌رغم قد کوتاهش در جلسات و میهمانیها به چشم می‌آمد. در نقطه مقابل وی، گرمان تیتوف بسیار گوشه‌گیر و ساکت بود.

سرانجام در 12 آوریل 1961، یوری گاگارین سوار بر موشک فضاپیمای وستوک1 اولین انسانی شد که مرز فضا را گشود و قدم به دنیایی اسرارآمیز نهاد. یوری بسیار مشهور شده بود و یک شبه ره صد ساله پیمود. او به ناگهان از ستوانی ساده به درجه سرهنگی ارتقائ پیدا کرد و با سران حزب کمونیست نشست و برخاست می‌نمود.

اولیای امر زمانی که یوری در مدار زمین بود، امید کمی به بازگشت وی داشتند و فرض بر این بود که یوری در هنگام بازگشت به زمین خواهد مرد. یوری گاگارین پس از این سفر تاریخی به چهره سرشناس جهان تبدیل شد و اتحاد جماهیر شوروی از این چهره استفاده‌های سیاسی بسیاری کرد.

یوری گاگارین سرانجام در ۲۷ مارس ۱۹۶۸، در جریان یک پرواز تمرینی با هواپیمای میگ که بسیار مورد علاقه وی بود، کشته شد و فرصت آن را نیافت تا برای بار دوم زمین را از مدار و از فراسوی جو آن ببیند. اگرچه همواره نام یوری گاگارین به عنوان نخستین فضانورد جهان یاد می‌شود اما عقیده کارشناسان بر این است که اتحاد جماهیر شوروی قبل از یوری دو فضانورد دیگر را نیز به فضا اعزام کرده بود که متأسفانه هر دو بنا به دلایلی مرده‌اند. حدس زده می‌شود یکی از این دو نفر ولادمیر ایلیوشین پسر طراح معروف هواپیماهای ایلیوشین بوده است که در اثر تزریق اشتباه به مداری نادرست، هنگام بازگشت در چین به زمین برخورد کرد.

۲۰ سال بعد از پرواز گاگارین به فضا و در همان روز نخستین شاتل فضایی به نام کلمبیا به مدار زمین رفت تا یک بار دیگر جهشی عظیم در پروازهای سرنشین دار فضایی به وجود آید. شاتل فضایی که فضاپیمایی با قابلیت چندین بار پرواز را داراست اکنون یکی از اصلی‌ترین فضاپیماهای ایالات متحده آمریکا محسوب می‌شود.

تقارن این ۲ رویداد مهم فضایی در 12 آوریل باعث شده است تا در سراسر جهان به یاد‌بود این دو پرواز تاریخی مراسمی با عنوان "شب یوری" برگزار شود.

اگر علاقمند به برگزاری شب یوری هستید می توانید به نشانی سایت شب یوری www.yurisnight. net سری بزنید.

mohammad51
28 March 2008, 11:27 PM
دورترین جرم آسمانی قابل مشاهده فروپاشید

دورترین جرم آسمانی که تاکنون با چشم غیرمسلح مشاهده شده است 19 مارس گذشته از هم فروپاشید و به یک سیاه چاله تبدیل شد.
به گزارش خبرگزاری مهر، شگفت‌انگیزترین واقعه نجومی که تاکنون رصد شده است 19 مارس گذشته اتفاق افتاد و این درحالی است که تنها تعداد کمی از روزنامه‌ها و نشریات علمی بین المللی به شرح آن پرداخته و اطلاعاتی را در این خصوص به خوانندگان خود ارائه کردند.
در این واقعه نجومی شگفت‌انگیز، یک ستاره بسیار بزرگ فروپاشید و به سیاه‌‌چاله‌ای تبدیل شد و پس از آنکه برای همیشه در این گورستان فضایی دفن شد انرژی عظیمی را با قدرت شگفت انگیزی از خود آزاد کرد. این انفجار اگرچه در فاصله 4 هزار برابر بیشتر از فاصله کهکشان "آندرومدا" قرار گرفته است توانست برای چند دقیقه با چشم غیرمسلح انسانهای زمینی رویت شود.
از نظر تئوری هیچ جرم آسمانی تا این حد دور بدون کمک ابزارهای بصری بسیار قوی قابل رویت نیست، اما این نور مرئی توانست تنها در اثر انتشار بخش کوچکی از انرژی آن ایجاد شود. این انرژی عظیم به صورت پرتوهای گاما در فضا منتشر شد و ماهواره "سوئیفت" توانست قدرتمندترین پدیده نجومی را تاکنون انسان موفق به رصد آن شده را با شناسه gamma-burst (GRB) 080319B به ثبت برساند.
زمانی که یک ستاره بسیار بزرگ فرو می‌پاشد، تشعشعاتی را در تمام طیفهای الکترومغناطیسی شامل پرتوهای گاما، پرتوهای ایکس، اشعه ماوراء بنفش، نور مرئی، اشعه مادون قرمز و امواج رادیویی در فضا ساطع می‌کند. حداکثر زمان انتشار این تشعشعات چند ثانیه است و کل زمان انتشار از چند دقیقه تجاوز نمی‌کند. همچنین کل پدیده انفجار در مدت چند ساعت وقوع می‌یابد و انتشار نوری آن بسیار ضعیف است.
GRB 080319B در حدود 5/7 میلیارد سال نوری از زمین اتفاق افتاده است و این بدان معنی است که تشعشعاتی که ماهواره سوئیفت موفق به رصد آنها شده است و مقدار بسیار کمی از آنها نیز به صورت نور مرئی با چشم غیرمسلح دیده شده است، تقریباً سه میلیارد سال قبل از شکل‌گیری خورشید ساطع شده‌اند. در عصری که هستی تنها نیمی از سن کنونی خود را داشت و ابعاد آن بسیار کوچکتر از ابعاد فعلی آن بود.
براساس گزارش پایگاه خبری " Space"، در حقیقت 19 مارس گذشته یک روز به‌راستی خاص بود چراکه در این روز مهمترین رویداد تاریخ نجوم پس از انفجار بزرگ به وقوع پیوست.

خبرگذاری مهر

Empress
30 March 2008, 01:52 AM
راجع به چیستی و چگونگی کوتوله های سفید در مقاله قبلی توضیحاتی داده شد. دراینجا به دیگر خصوصیات جالب کوتوله های سفید می پردازیم.

ساختار کوتوله های سفید
محاسبات در خصوص ماهیت کوتوله های سفید نشان می دهد: در این ستاره ها ماده بیشتر همانند جامد عمل می کند تا گاز، از این رو ستاره نیز مانند جسمی سخت است. با سرد شدن کوتوله سفید، تغییری در اندازه و ساختار آن رخ نمی دهد. درون آنها، بوسیله الکترونها شبکه ای بلوری مانند شبکه بلوری سنگ تشکیل می دهند. بطور مثال دانشمندان کوتوله سفیدی را کشف کرده اند که درون آن مملو از الماس است در واقع این کوتوله سفید بزرگترین گوهر دنیا به بزرگی کره زمین است که آقای Travis Metcalfe در مرکز اخترفیزیک Smithsonian دانشگاه هاروارد آن را کشف کرده است. شاید او پولدارترین مرد روی زمین باشد که حتی پولهای بیل گیتس هم به گرد الماس او نرسند.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/120813571973913316919225411954219135121180.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/164231421482209172212110951802541618469199.jpg)

اختر شناسان می گویند قطر این کوتوله 4023 کیلومتر است و وزن آن 5/2 میلیون، ترلیون، ترلیون کیلوگرم است و هسته الماسی این ستاره الماسی به بزرگی 10 میلیارد، ترلیون، ترلیون قیراط دارد. برای مقایسه باید بگویم که بزرگترین الماس ( Cullinan ) درسال 1905 در آفریقای جنوبی کشف شد که 3106 قیراط (623 گرم) وزن داشت و الماس 530 قیراطی (106 گرم) ستاره آفریقا که روی تاج ملکه انگلیس قرار دارد قسمتی برش یافته از آن است. این ستاره در صورت فلکی قنطورس است و حدود 50 سال نوری با ما فاصله دارد. (فکر کنم ارزش سفر را داشته باشد.)

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/551871931421111217923632206611841292211687.jpg
Travis Metcalfe - کاشف کوتوله ی سفید الماسی!

جو کوتوله های سفید
طیف های رصد شده نشان می دهد که جو کوتوله های سفید به طور قابل توجهی با هم متفاوتند. مسلما" به خاطر ثقل سطحی بسیار زیاد این ستاره های سرد ساختار جو آن نیز کاملا" غیر عادی است. جو آن باید فشار زیاد و اندازه ای کوچک (به ضخامت تنها 100 متر) داشته باشد. این ضخامت در مقایسه با شعاع آن که در حدود 100000 کیلومتر (100 میلیون متر) بسیار کم است.

سرد شدن کوتوله های سفید
نظریه توصیف کنند کوتوله سفید حاکی از آن است که دمای ستاره رفته رفته کاهش می یابد. اما شعاع آن هرگز تغییر نمی کند. تابش ناچیزی که از کوتوله های سفید آشکار می کنیم ، اتلاف انرژی در سیستم کوتوله سفید نشان می دهد، انرژی که هرگز دوباره بدست نمی آید و نمی تواند از طریق فرآیند های هسته ای درون ستاره تولید شود این انرژی حرکتی هسته های اتمی موجود در درون کوتوله سفید است و با نشت این انرژی از سطح ستاره، حرکتهای هسته ای نیز کاملا" باز می ایستند. در اینصورت هسته ها دیگر حرکت نمی کنند و ساختار بلوری آن تشکیل می شود و از آن پس هم الکترونها و هسته های اتمی همانند الکترونها و هسته های اتمی جسم جامد عمل می کنند.

کوتوله سفید به آرامی سرد می شود. محاسبه شده است یک کوتوله سفید متوسط در حدود 10 میلیارد سال (در حدود عمر جهان) طول می کشد تا دمای آن به 3000 درجه کلوین برسد، درنتیجه ما کوتوله ای سرد تر از این در کهکشان خود نخواهیم داشت.

http://www.tebyan.com/image/big/1386/12/17152149108112320812697761252011126204238.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1386/12/228160120172116747125169158301241716948139.jpg)
سیاره ای در اطراف یک کوتوله ی سفید

محاسبه شده است که با رسیدن دمای کوتوله سفید به 3000 درجه کلوین درخشندگی آن بسیار پایین می آید، بطوری که می توان ستاره را "کوتوله سیاه" نامید. از پیش بینی تکامل ستارگان چنین بر می آید که تقریبا" تمامی مواد کهکشان ما سرانجام به شکل کوتوله های سیاه درخواهند آمد. به سبب آنکه بخشی از جرم ستارگان، پیوسته به فضای میان ستاره ای دفع می شوند و در آنجا مجددا" ستارگان دیگری تشکیل می شوند، شکل گیری ستارگان تا زمانهای طولانی ادامه خواهد یافت، حتی اگر ماده در قالب کوتوله های سفید و سیاه محبوس باشد. با وجود این احتمال به نظر می رسد که بالاخره تقریبا" تمام جرم کهکشان ما بدین طریق محو خواهد شد و بقیه نیز چه به صورت گاز رقیق میان ستاره ای که در نتیجه رویدادهای انفجاری از سیستم پرتاب می گردد و یا به صورت ماده ای گرفتار در ستاره های نوترونی یا سیاهچاله ها ناپدید خواهد شد. البته شما نگران نباشید چون چنین فرآیندی ممکن است صد میلیارد سال یا یک میلیون میلیارد سال طول بکشد، اما مرگ کهکشان ما و در آمدن به صورت جرمی ناپیدا و آکنده از خاکستر ستارگان سرد، اجتناب ناپذیر است. شاید تنها پدیده های ناشناخته بتواند از چنین پایان تاریک و ساکت کهکشان ما، و از پایان تمام جهان، پیشگیری کند.

بنقل از:
http://www.persianstar.com/

Empress
4 April 2008, 02:49 AM
دانشمندان سازمان فضایی آمریکا (ناسا) کوچکترین سیاه‌چاله‌ تا به حال یافت‌شده را شناسایی کردند:
سیاه‌چاله‌ای با جرم چهار برابر جرم خورشید و اندازه‌ای در حد یک شهر بزرگ.

به گزارش خبرگزاری رویترز اما این سیاهچاله کوچک که J1650 نام دارد، به گفته پژوهشگران در اجلاسی در لس‌آنجلس هنوز می‌تواند یک شخص را با قدرت کشش خود به "یک رشته اسپاگتی" بدل کند.

نیکولای شاپوشنیکوف از مرکز پرواز فضایی گدارد سازمان فضایی آمریکا در گرین‌بلت مریلند در این باره گفت: "این سیاهچاله واقعا حدود قبلی را پشت سر می‌گذارد. سال‌ها است که ستاره‌شناسان به دنبال آن بوده‌اند که کوچکترین اندازه یک سیاهچاله را بدانند، و این سیاهچاله کوچک گام بزرگی برای پاسخ به این پرسش است."

این سیاهچاله نیز مانند سایر سیاهچاله‌ها بوسیله ستاره‌ای که سوختش به پایان رسیده است و به خاطر جاذبه‌اش روی خودش سقوط کرده است، به وجود می‌آید.

احتمال دارد که سیاهچاله‌‌هایی بزرگتر و قوی‌تر در مراکز کهکشان‌ها وجود داشته باشد.
شاپوشنیکوف و همکارش در مرکز گدارد، لف تیتارچوک، از ماهواره Rossi X-ray Timing Explorer ناسا و شیوه جدیدی برای تخمین اندازه این سیاهچاله استفاده کردند که در منظومه‌‌‌ای در صورت فلکی آرا در کهکشان راه شیری خودمان یافت شده بود.

آنها در اجلاس شعبه اخترفیزیک پرانرژی جامعه ستاره‌شناسی آمریکا در لوس‌آنجلس گفتند این شیوه نوسان گازهای داغ انباشته‌شده در نزدیک سیاهچاله در حالیکه ماده را می‌بلعد، اندازه می‌گیرد.
آنها تخمین می‌زنند که این سیاهچاله جرمی به اندازه 3.8 برابر خورشید و حدود 24 کیلومتر قطر دارد.
شاپوشنیکوف گفت: "این سیاهچاله یکی از کوچکترین اجرامی است که در خارج از منظومه شمسی ما کشف شده است."

کوچکترین سیاهچاله‌ای که پیش از این کشف شده بود، GRO 1655-40 است که جرمی حدود 6.3 برابر خورشید دارد.

ناسا در بیانیه‌ای در این مورد گفت: "شگفت‌آور این است که معادلاتی از آلبرت اینشتین پیش‌بینی می‌کند که سیاهچاله‌ای با جرمی به اندازه 3.8 برابر جرم خورشید باید قطری به اندازه 24 کیلومتر داشته باشد."

پژوهشگران گفتند که ستاره‌ای درحال سقوط روی خود که کوچکتر از J1650 باشد، احتمالا ستاره‌ای نوترونی را تشکیل می‌دهد و نه یک سیاهچاله.

mohammad51
4 April 2008, 04:11 PM
كشف 10 سياره جديد به دور ستاره‌هاي غير خورشيدي


گروهي از اختر‌شناسان بين‌المللي 10 سياره جديد كشف كرده اند كه دور محور ستاره‌هايي غير از خورشيد منظومه شمسي ما مي‌چرخند.


به گزارش سرويس علمي ايسنا، اين گروه از پژوهشگران در مطالعات خود از دو مجموعه دوربين در جزاير قناري اسپانيا و آفريقاي جنوبي استفاده كرده‌اند.


اخترشناسان خاطر نشان كردند اكتشافات جديد مي‌تواند شناخت دانشمندان از چگونگي شكل گيري سيارات را به طور كلي دگرگون كند.


دوربين‌هاي به كار رفته در اين پژوهش مانند روبات كار مي‌كنند و بدون درنگ منطقه وسيعي از آسمان را مورد بررسي قرار مي‌دهند

mohammad51
4 April 2008, 04:22 PM
کشف حیرت آور دو مجموعه ابرنواختری در کهکشان راه شیری


دانشمندان از کشف حیرت آور دو مجموعه ابرنواختری در کهکشان راه شیری خبر دادند.
به گزارش خبرگزاری مهر، این دو مجموعه عظیم ابرنواخترسازی در Galactic Bar کهکشان راه شیری رصد شده اند و اخیرا نیز جزئیات کامل مربوط به آنها در نشست ملی اخترشناسی RAS در بلفاست ارائه شده است.
ابرنواخترهای اجرام آسمانی نادری هستند و از این رو کشف آنها آن هم به صورت توده ای رویدادی تاریخی محسوب می شود.
در این دو مجموعه در کل 40 ابرنواختر وجود دارد که حدود 20 درصد کل ابرنواخترهای شناخته شده در سراسر کهکشان راه شیری محسوب می شود.
بر اساس گزارش ساینس دیلی، این توده ها بالغ بر 20 هزار سال نوری از زمین و از یکدیگر نیز 800 سال نوری فاصله دارند.
توده نخست حاوی 14 ابرنواختر بوده و حدود 12 میلیون سال قدمت دارد و توده دوم نیز حاوی 26 ابرنواختر بوده و بالغ بر 17 میلیون سال عمر دارد.

mohammad51
13 April 2008, 04:01 PM
کاوشگر سریع السیر زهره به دنبال آتشفشان‌های فعال



پس از کشف مقادیر زیادی از گاز دی‌اکسید گوگرد در جو زهره، اخیرا فرضیات متعددی در مورد منشا این حجم از این گاز مطرح شده است.
یکی از این فرضیات وجود آتشفشان‌های فعال در سطح زهره است. محققان در تلاش‌اند به کمک کاوشگر سریع السیر زهره شواهدی برای بررسی این فرضیه بیابند.
سیاره‌ زهره احتمالا دارای آتشفشان‌های فعالی است که باعث تولید مقادیر زیاد دی‌اکسید گوگرد در جو این سیاره شده‌است.
به گزارش سايت نجوم، در محافل علمی دو نظریه برای توجیه د‌ی‌اکسید گوگرد کشف شده به وسیله‌ کاوشگر «سریع السیر زهره» مطرح است.
عده‌ا‌‌ی از دانشمندان عقیده دارند د‌‌ی‌ا‌‌کسید گوگرد موجود، ناشی از فعالیت‌های آتشفشانی اخیر در سطح زهره است. این در حالی است که عده‌ای دیگر از محققان معتقدند دی‌اکسید گوگرد یافت شده، بقایای فوران‌هایی قدیمی است که ممکن است تا 10 میلیون سال قبل رخ داده باشند.
ترکیبات گوگرد مدت زمان زیادی در جو زمین دوام نمی‌آورند چرا که با پوسته‌ زمین واکنش می‌دهند. اما در سطح صخره‌های زهره، انجام واکنش نیازمند مدت زمان بیشتری است.
برای مشخص کردن نوع اتم‌ها و مولکول‌های موجود در جو زهره، سریع السیر زهره با استفاده از روش‌های طیف‌نگاری به بررسی چگونگی جذب نور خورشید و ستارگان در جو زهره پرداخت.
نتایج طیف‌نگاری نشان می‌دهد که دی‌اکسید گوگرد بیش‌تر در طبقات بالایی جو متمرکز است و در لايه هاي پایین‌تر به میزان دو سوم از حجم آن کاسته می‌شود.
«ژان لوپ برتاکس» ، یکی از اعضای تیم تحقیقاتی می‌گوید: "‌من به شدت نسبت به فرضیه‌ آتشفشان‌ها شک دارم. ولی باید اعتراف کنم که ما هنوز چیزی راجع به منشا این حجم زیاد دی اکسید گوگرد در طبقات فوقانی جو زهره نمی‌دانیم. چرا که در آن ارتفاع دی‌اکسید گوگرد باید خیلی سریع به وسیله‌ نور خورشید تجزیه شود. همچنین علت تغییرات شدید حجم دی‌ا‌‌کسید گوگرد در لایه‌های مختلف جو نیز هنوز مشخص نیست".
تغییرات حجم دیاکسید گوگرد در لایه‌های زیرین جو به مراتب کمتر از لایه‌های فوقانی است. مقدار دی اکسید گوگرد موجود در لایه‌های زیرین جو به کمک درصد جذب تابش فروسرخ جذب شده مشخص می‌شود. هرچه میزان جذب بالاتر باشد نشان دهنده‌ وجود دی‌اکسید گوگرد بیشتری است.
محققان امیدوارند بتوانند فرضیه‌ وجود آتشفشان‌های فعال در زهره را یا با مشاهده‌ گاز و خاکستر خارج شده از دهانه‌ یک آتشفشان تایید نمایند و یا با یافتن محل‌هایی در سطح زهره که دی‌اکسید گوگرد از آنها خارج می‌شود این فرضیه را رد کنند. همه‌ اینها به معنی وظایف جدید و بیشتر كاوشگر سریع السیر زهره است.

mohammad51
13 April 2008, 04:07 PM
نگاهی سه بعدی به قمر مریخ

http://www.tinypic.ws/files/dlenmekt6e97tvapd7tr_thumb.jpg (http://www.tinypic.ws/viewer.php?file=dlenmekt6e97tvapd7tr.jpg)
کاوشگر مدارگرد اکتشافی مریخ با گرفتن دو تصویر با فاصله‌ زمانی ده دقیقه از فوبوس، قمر مریخ و ترکیب آن دو با یکدیگر موفق به تهیه‌ تصویری سه بعدی از این قمر شده است.
مریخ دو قمر کوچک دارد. فوبوس قمر داخلی‌تر به قطر 22 کیلومتر و «دیموس» (Deimos) قمر کوچک‌تر به قطر 12 کیلومتر است. فوبوس برای دانشمدان جالب‌تر است چون احتمالا یخ آب و مواد غنی از کربن در آن فراوان است.
تصاویری که به وسیله‌ «دوربین با توان تفکیک بالا» (HiRiSE) تهیه شده می‌تواند اطلاعاتی درباره منشا و تکامل فوبوس در اختیار دانشمندان قرار دهد.


به گزارش سايت نجوم، دوربین مذکور که بر روی مدارگرد اکتشافی مریخ نصب شده، قادر به تهیه تصویر در کانال‌های آبی، سبز، قرمز و رنگ‌های نزدیک به فروسرخ است.
مدارگرد اکتشافی با سرعت 12480 کیلومتر بر ساعت در فاصله 250 تا 316 کیلومتری از سطح مریخ به گرد آن می‌چرخد.

سطح برخوردی فوبوس خراشیده و شیار خورده است و در دیواره دهانه‌‌های بزرگ آن ‌لغزش‌هایی مشاهده می‌شود.
بزرگترین عارضه سطح فوبوس گودال «استیکنی» (Stickney) به قطر 9 کیلومتر است. این گودال حاصل برخوردی است که تقریبا قمر را خرد کرده است. ترکیب داده‌های حاصل از طول‌موج‌های مختلف تصویر برداری شده نشان می‌دهد که دیواره استیکنی آبی‌تر از بقیه قسمت‌های فوبوس است.
در صورتی که سطح فوبوس هم مثل سطح ماه باشد،‌ رنگ آبی‌تر به این معنا است که مواد در این قسمت تازه‌تر هستند و هنوز به اندازه بقیه قسمت‌های فوبوس در معرض فضای باز قرار نگرفته‌اند.

http://www.tinypic.ws/files/6p2ej45mdyvea3i929cr_thumb.jpg (http://www.tinypic.ws/viewer.php?file=6p2ej45mdyvea3i929cr.jpg)
مدار گرد CRISM نیز سال گذشته تصاویری از قمرهای مریخ تهیه کرده است. با ترکیب این تصاویر و تصاویر HiRISE دانشمندان می‌توانند نقشه کانی‌ها و نوع خاک قمرها را به دست بیاورند.
فوبوس و دیموس هم مثل ماه در گرانش سیاره مادر قفل شده‌اند و همواره یک سوی آن‌ها به سمت مریخ است. به عقیده دانشمندان این دو قمر کوچک و تاریک شاید سیارک‌هایی از کمربند سیارکی و غنی از کربن مریخ- مشتری باشند که به دام گرانش مریخ افتاده‌اند.

همشهری

Orion
13 April 2008, 04:19 PM
كسي ميدونه لحظه مقارنه ماه و خورشيد و زمين رو دقيقاً به چه وضعيتي ميگن؟ سرچ كردم ولي هر كي يه جور تعريف كرده.

mohammad51
13 April 2008, 04:53 PM
كسي ميدونه لحظه مقارنه ماه و خورشيد و زمين رو دقيقاً به چه وضعيتي ميگن؟ سرچ كردم ولي هر كي يه جور تعريف كرده.

اگر ماه بین زمین وخورشید باشه کسوف گفته میشه:icon_cool

Orion
13 April 2008, 05:32 PM
اگر ماه بین زمین وخورشید باشه کسوف گفته میشه:icon_cool

درسته. ولي كسوف يه حالت خاص از مقارنه است. ما هر ماه قمري يك مقارنه داريم كه در آن زمان سن ماه صفر ميشه. اگر قرار بود با هر مقارنه يك كسوف يا خسوف رخ بده كه ما اول هر ماه قمري يك كسوف يا خسوف داشتيم.

mohammad51
14 April 2008, 08:41 AM
درسته. ولي كسوف يه حالت خاص از مقارنه است. ما هر ماه قمري يك مقارنه داريم كه در آن زمان سن ماه صفر ميشه. اگر قرار بود با هر مقارنه يك كسوف يا خسوف رخ بده كه ما اول هر ماه قمري يك كسوف يا خسوف داشتيم.

بله دوست عزیز زاویه که ماه و خورشید و زمین باید در یک راستا باشه تا کسوف یا خسوف انجام بشه و به همین علت هست که بعضی از کسوف وخسوف کامل هست و بعضی ها هم نیمه یعنی گرفتگی نصف ماه و یا نصف خورشید انجام میشه :icon_cool

Orion
14 April 2008, 09:38 AM
درسته. ولي همچنان يك تعريف مناسب براي مقارنه پيدا نشده!

Orion
14 April 2008, 08:27 PM
يه سوال ديگه! فرض کنيد ما لحظه مقارنه ماه رو به ساعت گرينويچ داريم. ميخوايم اين ساعت رو به زمان تهران تبديلش کنيم. اينجا ديگه با 3:30 جمع کردن چارش نيست! چون دقيق نيست. بايد با چي جمعش کنيم تا بشه زمان تهران؟

mohammad51
16 April 2008, 12:03 PM
يه سوال ديگه! فرض کنيد ما لحظه مقارنه ماه رو به ساعت گرينويچ داريم. ميخوايم اين ساعت رو به زمان تهران تبديلش کنيم. اينجا ديگه با 3:30 جمع کردن چارش نيست! چون دقيق نيست. بايد با چي جمعش کنيم تا بشه زمان تهران؟

باید زمانت رو طبق گردش ماه محاسبه کنید و اندازه بگیرید:icon_cool

mohammad51
16 April 2008, 12:04 PM
سفر یک دختر ایرانی به مریخ

یک سال پیش بود که انوشه انصاری به عنوان اولین فضانورد ایرانی و اولین فضاگرد زن جهان به ایستگاه فضایی بین‌المللی و پیاده‌روی فضایی او، یک ایرانی دیگر هم می خواهد به فضا برود، آن هم مریخ. البته از نوع مجازی‌اش.
نسيم كاوه مقدم، دانشجوي جوان ايراني دانشگاه مك گيل كانادا خود را براي سفري شبيه‌سازي شده به مريخ آماده ميكند.
اين سفر مجازي البته هيجان و ماجراجوييهاي يك سفر واقعي را ندارد، اما پوشيدن لباسهاي فضايي، خوردن برنج آبزدايي شده و تظاهر به بودن در سياره مريخ، بخشي از يك تجربه استثنايي هستند كه كاوه مقدم و ميشل فاراگالي، همكلاسي او در دانشگاه مكگيل براي رسيدن زمان آن دقيقهشماري ميكنند.
نسیم کاوه مقدم دانشجوي 24 ساله ايراني در دانشگاه مكگيل كه رياست بخش ارتباطات دانشجويي در مركز اكتشاف و پيشرفت فضا در كانادا را برعهده دارد، قرار است براي شركت در اين سفر فضايي شبيه‌سازي شده به مريخ به سالت ليك سيتي آمريكا سفر كند تا در آنجا به شش كانادايي ديگر ملحق شود كه آنها هم براي ماموريت دلتا اكسپديشن در ايستگاه تحقيقاتي صحراي مريخ در جنوب اوتا حضور خواهند يافت.
اين تيم از محققان و مهندسان جوان به مدت دو هفته در يك كپسول فضايي كه تلاش شده تا شرايط زندگي بر روي سياره سرخ در آن شبيهسازي شود، مستقر خواهند شد.
آنها در اين ماموريت همچنين به انجام آزمايش‌ها و مطالعاتي روي نمونه‌هاي آب و تجزيه و تحليل گازهاي موجود در خاك كه شبيه به نمونههاي مريخي هستند، خواهند پرداخت. اين مأموريت در واقع چهارمين مأموريت زميني سازمان‌دهي شده از سوي انجمن مريخي كانادا در منطقه اوتا است.
آنطور که دختر ایرانی می گوید، برای او مقدم و فاراگالي اين ماموريت فرصتي مناسب براي هماهنگ كردن و ارتقاي مهارت‌هايشان در كنار ساير فضانوردان است. آنها در اين برنامه براي زندگياي آماده مي شوند كه ممكن است هرگز وارد آن نشوند.
نسيم كاوه مقدم كه در رشت متولد شده ميگويد از همان كودكي ستارهها و صورتهاي فلكي را دوست داشته و از 13 سالگي آرزو دارد كه روزي فضانورد شود: «سفر به فضاي خارج از زمين آرزويي است كه از سالها پیش، روزگاري كه از پشت لنزهاي تلسكوپ پدرم در سواحل درياي خزر در ايران به آسمان خیره می شدم.»
کاوه مقدم در کانادا مكانيك می خواند و از سال گذشته در آژانس فضايي كانادا كارورزی می کند. او در آنجا روي پروژه خود درباره آب و هواي مريخ متمركز شده است.
کاوه مقدم از 12 سال قبل به همراه والدينش به كانادا مهاجرت كرده است. او همان زمان با آژانس فضايي كانادا آشنا شد: «از همان موقع روزی را تصور می کردم که با يك راكت به فضا مي روم.»

همشهری

mohammad51
16 April 2008, 12:05 PM
کشف منظومه‌اي شبیه به منظومه شمسی

محققان اسكاتلندي يك منظومه كشف كرده‌اند كه شباهت مبهمي به منظومه شمسي ما دارد: دو سياره كه به دور ستاره‌اي مي چرخند كه تقريبا نصف اندازه خورشيد ما است.
تيم دانشمندان اسكاتلندي، زير نظر مارتين دومينيك از دانشگاه سن آندريو ، فكر مي‌كنند كه شايد اين منظومه، تحت شرايطي مشابه منظومه شمسي به وجود آمده است. دومينيك مي‌گويد: "اين دو سياره به وضوح نقشي مانند زحل و مشتري در منظومه ما بازي مي‌كنند. آنها مشابه اين دو سياره بوده، مدار گردشي و دوره تناوبي قابل مقايسه با آنها را دارا هستند. "

به گزارش دي‌ولت، اين دانشمندان كه نتيجه تحقيقاتشان را در يك كنگره تخصصي در بلفاست ارائه مي‌دادند ، بر اين عقيده‌اند كه در فضاي لايتناهي احتمال وجود منظومه‌هاي زيادي شبيه به منظومه شمسي ما بسيار زياد است.

در سيارات گازي غول پيكري چون مشتري و زحل به احتمال فراوان حيات وجود ندارد. "سوال جالب و هيجان‌انگيز اين است كه آيا در منظومه‌هاي دوردست هم سياراتي هستند كه مانند زمين داراي حيات باشند."

چنين سياراتي بايد اندازه معيني داشته باشند كه مسلما خيلي كوچك‌تر از زحل يا مشتري است و نيز بايد فاصله معيني نسبت به ستاره‌شان داشته باشند. البته در سياره‌اي كوچك‌تر از آن دو و حتي نسبتا نزديك‌تر به ستاره، به طور حتم نمي‌تواند حيات وجود داشته باشد.

اينكه سيارگان اين منظومه تازه كشف شده كه به دور ستاره‌اي كه 500 سال نوري با آن فاصله دارند ، مي‌گردند ، سياره‌اي شبيه به زمين و يا حتي سياره‌اي ديگر در ميان خود داشته باشند ، سوالي است كه هنوز پاسخي براي آن پيدا نكرده‌اند. دانشمندان اميدوارند كه بتوانند با تكنيك‌هاي پيشرفته‌تر در آينده‌اي نزديك ، جواب اين پرسش را پيدا كنند.

تاكنون در حدود 300 سياره خارج از منظومه شمسي كشف شده و فقط در كنار تعدادي در حدود ده در صد ستاره‌هاي مربوط به آنها، بيش از يك سياره ديده شده است.

همشهری

mohammad51
16 April 2008, 12:52 PM
میمونها اولین مسافران مریخ!

دانشمندان روسی در پروژه ای قصد دارند تا 40 میمون را به مدت دو سال برای سفر به مریخ آماده کنند و تأثیر تشعشات کیهانی و مشکلات پزشکی زیستی این حیوانات را مورد بررسی قرار دهند.
به گزارش خبرگزاری مهر، آژانس فضایی روسیه گروهی از میمونها را به منظور آماده سازی آنها برای سفر به مریخ به موسسه تحقیقات پزشکی "سوکی" در وسیولوی در نزدیکی دریای سیاه فرستاده است. این موسسه مسئول آماده سازی فضانوردان پیش از انجام ماموریتهای فضایی است.
ارزیابی این میمونها دوسال به طول می انجامد و در پایان این دوره 40 میمون دارای شرایط مطلوب برای مموریت سفر به مریخ که پیش از سفر انسان به این سیاره انجام می شود، انتخاب خواهند شد.
پس از اجرای این پروژه، آژانس فضایی روسیه این 40 میمون را در یک سفر 36 ماهه به مریخ اعزام می کند.
این تحقیقات به منظور بررسی تأثیرات تشعشات کیهانی روی ارگانیسم و مشکلات و خطراتی که ممکن است فضانوردان را در سفر طولانی به مریخ تهدید کند و همچنین حل این مشکلات، پیش از سفر انسان به سیاره سرخ انجام می شود.
براساس گزارش روزنامه گاردین، در این خصوص بوریس لاپین، مدیر موسسه "سوکی" اظهار داشت: "انسان و میمون به یک میزان در مقابل میزان زیاد تشعشات حساس هستند. به همین دلیل ما برای انجام یک سری از آزمایشات پیچیده تأثیرات این پرتوها بر روی انسان، به جای سگ و یا حیوانات دیگر میمون را انتخاب کردیم."
روسیه پیش از این برای آماده سازی مراحل سفر "یوری گاگارین" به فضا در سال 1961 از سگها استفاده کرده بود. در حقیقت سفر یوری گاگارین به فضا پس از پرتاب اولین قمر مصنوعی با عنوان "اسپاتنیک" در اکتبر 1957 به فضا انجام شد.
دومین قمر مصنوعی شوروی سابق با عنوان "اسپاتنیک 2" میزبان اولین ارگانیسم زمینی بود که به فضا سفر کرد. این ارگانیسم ماده سگی با عنوان "لایکا" بود که اولین قربانی فضا نیز به شمار می رود.
در مدت پرتاب این قمر مصنوعی، سیستم کنترل دمای کپسول محتوی لایکا آسیب دید و این ماده سگ پس از چهار روز در گذشت

Empress
17 April 2008, 01:16 PM
یک دانش‌آموز 13 ساله آلمانی تخمین‌های سازمان فضایی آمریکا در مورد احتمال برخورد یک سیارک با کره زمین را تصحیح کرده است.

به گزارش خبرگزاری فرانسه به نقل از یک روزنامه آلمانی نیکو مارکارت، نوجوان آلمانی، از یافته‌های "موسسه اخترفیزیک در پتسدام" (AIP) استفاده کرد و احتمال برخورد سیارک "آپوفیس" با این کره زمین را یک در 450 محاسبه کرد.

ناسا پیش از این احتمال را یک در 45000 تخمین زده بود، اما سازمان فضایی اروپا می‌گوید که تخمین نوجوان باهوش آلمانی درست است.

این دانش آموز آلمانی خطر برخورد آپوفیس را با یکی از 40000 ماهواره‌ای که در اطراف کره زمین می‌چرخند، در هنگام عبور آن از نزدیکی سیاره زمین در 13 آوریل 2029 نیز مورد ملاحظه قرار داده بود.
این ماهواره‌ها با سرعت‌هایی از 3.07 کیلومتر در ساعت تا حداکثر 35880 کیلومتر در ساعت در بالای زمین در حال حرکت هستند - و سیارک آپوفیس از فاصله 32500 کیلومتری کره زمین خواهد گذشت.
اگر این سیارک در سال 2029 به یکی از این ماهواره‌ها برخورد کند، ممکن است مسیرش به صورتی تغییر کند که در نزدیک‌شدن بعدیش در سال 2036 به زمین برخورد کند.

هم ناسا و هم مارکارت می‌گویند که اگر این سیارک با کره زمین برخورد کند، باعث ایجاد کره‌ای متشکل از آهن و ایریدیوم به عرض 30 متر با وزن 200 میلیارد تن خواهد شد که به درون اقیانوس اطلس سقوط خواهد کرد.

نوجوان 13 ساله آلمانی این کشف را در جریان یک مسابقه محلی علمی انجام داد که در آن طرحی با عنوان "آپوفیس- سیارک قاتل" را شرکت داده بود.

در پست شماره 169 همین تاپیک، در این مورد توضیحات بیشتری رو می تونید ببینید.

Empress
18 April 2008, 11:30 AM
ناسا ادعاهای مبنی بر این که پیش‌بینی‌هایش در مورد برخورد یک سیارک با زمین را بر اساس تصحیح به عمل‌آمده بوسیله یک دانش‌آموز ۱۳ ساله آلمانی مورد تجدید نظر قرار داه است، را رد کرد.

ادعای این دانش آموز بر اساس احتمال برخورد این سیارک با یکی از مجموعه ماهواره‌های که به دور زمین می‌چرخند.

ناسا می‌گوید احتمال چنین برخوردی وجود ندارد و تخمین‌های کارشناسان این سازمان همچنان یک به ۴۵۰۰۰ باقی می‌ماند.

سازمان فضایی آمریکا می‌‌گوید تماسی با آقای مارکارت نداشته است.

mohammad51
19 April 2008, 05:20 PM
چرا درخشان‌ترين انفجار عالم هنوز ديده مي‌شود؟

قدرتمندترين انفجار عالم هنوز درخشان است. حال ان كه چنين انفجاراتي معمولا به سرعت كم‌نور مي‌شوند، لذا اخترشناسان به دنبال دلايل نوراني ماندن اين انفجار هستند.
به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، قدرتمندترين انفجاري که تاکنون در عالم رصد شده بود، حدود چهار هفته پيش به صورت «انفجار پرتو گاما» به وقوع پيوست.
درخشش اين انفجار در تاريخ رصد انفجارها در کيهان بي‌نظير بود. اما آن‌چه بيش از خود انفجار عجيب است، پديده‌ ديگري است. اين جرم هنوز در کهکشان ميزبان مي‌درخشد و باعث حيرت اخترشناسان شده است.
اين پديده به سبب متلاشي شدن ستاره‌اي پرجرم رخ داده است. احتمالا جرم ستاره مذکور معادل ‌٥٠ برابر جرم خورشيد بوده است. اين جرم در فاصله ‌٥/٧ (هفت و نيم) ميليارد سال نوري از ما قرار دارد.
براي مختصر زماني در روز ‌٢٩ اسفند، مي‌توانستيم جرمي چنين دوردست را به راحتي با چشم غير مسلح نظاره کنيم. با فاصله‌اي هزاران بار بيش‌تر از کهکشان مثلث اما با همان ميزان درخشندگي.
درخشش اين انفجار ‌٥/٢ (دو و نيم) ميليون بار بيش از ابرنواختر درخشاني بود که در سال ‌٢٠٠٥ روي داد. اخترشناسان بر اين اميد بودند که بتوانند از کهکشان ميزبان اين ستاره تصوير برداري کنند اما عکس هابل که در ‌١٩ فروردين منتشر شد، نشان دهنده‌ي آن بود که نور کهکشان هنوز در درخشندگي انفجار شديد چهار هفته پيش پنهان است.
تصور بر اين است که اين‌گونه فوران‌ها زماني رصد مي‌شوند که جهت جت‌هاي موادي که با سرعتي نزديک به سرعت نور حرکت مي‌کنند، مستقيم به سمت زمين باشد.
همچنين دانشمندان عقيده دارند که هرچه جت‌ها باريک‌تر باشند و قطر مخروط آنها کم‌تر باشد، درخشندگي آن‌ها افزايش مي‌يابد.
به نوشته نجوم، اين پرتوهاي گاما در مسير حرکت به سمت زمين نور مرئي توليد مي‌کنند. يعني جت‌ها، گازهاي اطراف خود را داغ مي‌کنند و باعث تابش آن‌ها مي‌شوند.
برخي از اخترشناسان عقيده دارند که درخشندگي زياد به اين سبب بوده است که ما دقيقا به درون جت‌ خيره شده‌ايم و در نتيجه انرژي زيادي به سمت زمين ارسال شده است، اما اگر اين‌گونه باشد با عوض شدن جهت جت‌ها درخشندگي نيز کم مي شوند.
با توجه به درخشش زياد، اين‌گونه انتظار مي‌رفت که انفجار به سرعت کم نور شود، اما اين انفجار با بقيه تفاوت دارد و به گونه‌اي غيرمعقول درخشان مانده است و اين نمي تواند نشاني براي جت‌هاي باريک باشد.
اما اگر جت ها زياد باريک نباشند انرژي آزاد شده بايد بسيار زياد باشد که بتواند نورانيت زياد را با توجه به فاصله‌ي جسم توضيح دهد.
اين مي‌تواند نشانه‌اي باشد براي آن‌که انفجار کسر بزرگي از انرژي تابشي خود را به صورت گاما تابش كرده است و اين بيشتر از آن مقداري است که در انفجارهاي پرتو گاما شاهد هستيم.

mohammad51
19 April 2008, 05:22 PM
به دليل تماس با پرتوهاي فضايي فضانوردان با خطر ابتلا به بيماري‌ها و پيري زودرس مواجه هستند

نتايج يك تحقيق نشان داد فضانوردان به دليل تماس با پرتوهاي موجود در فضا با خطر پيري زودرس مواجه هستند.
به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، متخصصان در اين تحقيق هشدار دادند كه قرار گرفتن در معرض اين پرتوهاي كيهاني در سفرهاي طولاني مدت فضايي مي‌تواند مشكلات مهمي را براي سلامتي فضانوردان در پي داشته باشد.
يافته‌هاي متخصصان مركز سرطان «لومباردي» در مركز پزشكي دانشگاه جورج تاون در اين زمينه نشان مي‌دهد كه خطر شديد ابتلا به سرطان روده به دليل تماس با تشعشعات بالاي خطي انتقال انرژي در فضا جان فضانوردان را تهديد مي‌كند.
اين پرتوها همچنين مي‌توانند باعث پيري زودرس در اين افراد شود.
نتايج اين تحقيق در گزارشي از سوي شوراي تحقيقات ملي آمريكا منتشر شده است.

Empress
22 April 2008, 10:12 PM
فضاپيماي کاسيني که در سال 2004 به ملاقات زحل رفت، همچنان در اطراف اين سياره و اقمارش گردش مي کند و زيباترين تصاوير و مهترين اطلاعات مربوط به اين سياره و خانواده اش را، به سمت زمين مخابره مي نمايد.
ماموريت کاوشگر فضايي کاسيني قرار بود تيرماه امسال به پايان برسد ولي ناسا قصد دارد ماموريت کاسيني-هويگنس را تا دو سال ديگر تمديد کند. اکتشافات تاريخي اين دو کاوشگر، انقلابي در دانسته‌ هاي ما نسبت به سياره‌ي زحل و قمرهايش ايجاد کردند.

http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/24111177159217450109199972154922120324451.jpg


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/192233137246116236471166115212622211206203.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/97924015593224178133722402467524124790124.jpg)
زحل در مقابل نور خورشيد از ديد کاسيني


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/6724016523748184119199565411216246131134.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/14413019519022747933514917563928624955241.jpg)
يخ فشان هاي انسلادوس


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/6122711113721871212815522257221217233237235.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/411811692371124916719421425312311918719519671.jpg)
پوسته ي يخي انسلادوس


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/9722884131851342321282468160205102226236118.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/72661961711092031861803115096416918114224.jpg)
زحل و تيتان


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/2488512617151174423813010240521523412214.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/7919829142222354149974985136183212185198.jpg)
نمايي از يک قسمت از حلقه هاي زحل


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/227163743714072220251042464394532215562.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/11324324172532335535326418215410977136175.jpg)
هلال زحل!


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/17791202931394591191822410418955197226173.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/302257521620312322382216154181201523463206.jpg)
30 هزار کيلومتر بر فراز انسلادوس


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/1971650127426141181242692117619019367142.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/2081728418737181271512181709611453284098.jpg)
اپيمتئوس


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/9423421221621123320013715896725152222179177.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/1246123586227422194914162416520411622695.jpg)
درخشش فروسرخ زحل


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/12311320198351221542511641822141392286045128.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/243196777511312010822319237169104114160189130.jpg)
حلقه هاي باستاني زحل به همراه«تتيس»


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/246228236171251196174114161243102214225248240157.j pg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/2744249471261981202490243153237160248222235.jpg)
ياپتوس


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/19120648239159258410325010711320021677188112.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/138234550134118190182242247135621512364769.jpg)
عوارض سطحي تيتان


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/92161258315218712463949505420183160121.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/22024023867893590717614714272195137116115.jpg)
تيتان با جو غليظش


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/1352398740104337013717824920221925129198252.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/116898175819618321821123999167180225187127.jpg)
قمر عجيبي به نام «هيپريون»


http://www.tebyan.com/image/big/1387/02/1381141913668757820554240562402231799086.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/02/199106115372051862142301721972152393471205.jpg)
يک گردباد با قطري بزرگ تر از زمين، در زحل


برای مطالعه مطالب بیشتر در این زمینه اینجا (http://www.tebyan.com/Science_Technology/Astronomy/2008/4/21/65297.html)را ببینید.

mohammad51
23 April 2008, 12:17 PM
تازيانه‌هاي زمين بر تنها قمر آن!



ناسا اعلام كرد دانشمندان در آمريكا به شواهد علمي و معتبري دست يافتند كه نشان مي‌دهد هر ماه كه با دم مغناطيسي زمين به كره ماه تازيانه‌اي نواخته مي‌شود واقعا اتفاقي بين ماه و زمين رخ مي دهد.


به گزارش سرويس علمي ايسنا، مشاهدات فضايي نشان داده است كه دنباله مغناطيسي زمين تا مدار كره ماه كشيده شده و در هر ماه، كره ماه در مدار چرخش خود به دور زمين از ميان اين دنباله عبور مي‌كند.


به گفته دانشمندان، اين عبور مي‌تواند عواقبي از وقوع توفان‌هاي غباري قمري گرفته تا تخليه‌ برقي الكترواستاتيكي را در پي داشته باشد.


دانشمندان ناسا دريافتند كه طي اين عبور، كره ماه در تماس با يك صفحه پلاسمايي غول پيكر حرارتي متشكل از ذرات باردار در دنباله مغناطيسي قرار مي‌گيرد.


سبكترين اين ذرات كه الكترون‌ها هستند روي سطح كره ماه به صورت رگبار ريخته شده و به اين كره بار منفي مي‌دهند.


در سمت تاريك، الكترون‌ها انباشته شده و ولتاژ سطح ماه مي‌تواند به هزاران ولت افزايش پيدا كند.
ایسنا

mohammad51
27 April 2008, 01:22 PM
اقدام جديد دانشمندان براي پي بردن به علت پيدايش هستي


خبرگزاري آريا دانشمندان با بکارگيري آزمايشي پرهزينه در مرز سوئيس و فرانسه ، تلاش تازه اي را براي پي بردن به علت پيدايش هستي شروع کرده اند.

به گزارش خبرگزاري آريا به نقل از شبکه تلويزيوني الجزيره انگليسي ؛ گروهي از دانشمندان اروپايي به شدت تلاش مي کنند يکي از بزرگترين معماهاي جهاني را که همانا چگونگي پيدايش هستي است، حل کنند .اين دانشمندان سالها وقت گذاشتند و ميلياردها دلار روي يک طرح هزينه کرده اند تا پاسخ اين معما را پيدا کنند.برخي از منتقدان مي گويند اجرا کردن اين طرح ازمايشي درصورت بروز هر گونه اشتباه مي تواند به يک فاجعه تبديل شود و پيامدهاي منفي براي کره زمين داشته باشد.

در عمق صد متري زير زمين در مرز سوئيس و فرانسه گروهي از دانشمندان هستند که مي خواهند تاريخ پيدايش جهان را بازسازي کنند.در تونلي که بين دو کشور احداث شده است لوله ها و سيم ها وتجهيزات پيشرفته زيادي نصب شده اند هدف از نصب اين تجهيزات تکرار کردن "انفجار بزرگ" در زمان پيدايش هستي و ميکرو ثانيه هاي بعد از ان است .دانشمندان مي گويند زماني که انفجار بزرگ رخ داد جهان هستي شروع به تشکيل شدن کرد.

دانشمندان دراين ازمايشگاه زير زميني به کمک ميلياردها ذره کوچک ميکروسکوپي که پروتون نام دارند درنظر دارند اين ازمايش ها را انجام دهند .دانشمندان در داخل لوله هايي که درطول اين تونل بيست و هفت کيلومتري کشيده شده اند پروتون ها را دريک لوله به يک سمت و در ديگر لوله ها به طرف مخالف ارسال مي کنند اين ذرات در يک نقطه که شبيه يک محفظه است به يکديگر برخورد مي کنند در ز مان برخورد ،تعداد ذرات عبوري درمدت يک ثانيه بايد هشتصد ميليون باشد که اين تعداد براي ازمايش بسيار حياتي است دانشمندان مي گويند "مدت زمان کمتر از يک ثانيه" که بعد ازبرخورد طي مي شود براي پي بردن به علت پيدايش هستي بسيار مهم است .

اين طرح که در ازمايشگاه سرن (Cern ) سوئيس به مدت چهارده سال دنبال مي شود هشت ميليارد دلار هزينه داشته است .اين طرح چند مليتي است و کشورهاي مختلف هزينه هاي ان را تامين مي کنند.

اما نگراني اي که وجود دارد اين است که اين ازمايش ممکن است سياه چالي به وجود اورد و باعث شود که بخش هايي از کره زمين به درون ان کشيده شوند.

قرار است اين برخورد عظيم ذرات درسال دوهزار وهشت انجام شود دوازده ماه بعد ازاين برخورد نتيجه تحقيق اعلام خواهد شد

mohammad51
27 April 2008, 04:52 PM
وقتی کهکشان‌ها سرکش می‌شوند


برخوردهای کهکشانی شگفت انگیز و زیبا هستند. در جشن 18 سالگی پرتاب تلسکوپ فضایی هابل، مجموعه‌ 59 تصویر هابل از برخوردهای کهکشانی منتشر شد
در کتاب‌های ستاره‌شناسی، اغلب، کهکشان‌ها به صورت جزیره‌هایی آرام از ستارگان نشان داده می‌شوند، اما همیشه این‌طور نیست. روی دیگر سکه زمانی دیده می‌شود که دو کهکشان با هم برخورد کنند. در برخورد کهکشان‌ها، به دلیل فاصله‌ بسیار زیاد ، معمولا ستارگان با هم برخورد نمی‌کنند اما به دلیل گرانش بسیار زیاد کهکشان‌ها، معمولا تغییر شکل زیادی در ظاهر دو کهکشان رخ می‌دهد، ستارگان بسیاری از مدار‌های خود خارج می‌شوند و گازهای میان ستاره‌ای متلاطم می‌شوند.
پس از برخورد، ممکن است کهکشان‌ها با هم ادغام شوند یا بار دیگر از هم‌ جدا شوند. همانند دو دسته‌ بزرگ از زنبورها که از درون یک‌دیگر عبور می‌کنند. اما به دلیل فعال شدن مناطق ستاره‌سازی، معمولا پس از این برخوردها فرآیند ستاره سازی کهکشان‌ها شتاب می‌گیرد و می‌تواند به 100 برابر مقدار اولیه خود برسد. البته مدت زمان این برخوردها می‌تواند صدها میلیون سال به طول انجامد.
به گزارش سايت نجوم به نقل از ناسا، ديروز در هجدهمین سالگرد پرتاب تلسکوپ فضایی هابل، 59 عکس از این برخوردها برای عموم منتشر شد.

http://www.zom.ir/files/19ea1wgd29npcldh83pp_thumb.jpg (http://www.zom.ir/viewer.php?file=19ea1wgd29npcldh83pp.jpg)
بیشتر این عکس‌ها حاصل کار پروژه‌‌ GOALS است. در این پروژه تلسکوپ‌های فضایی هابل، چاندرا و اسپیتزر برای یافتن کهکشان‌هایی که در ناحیه‌ فروسرخ درخشان هستند، با هم همکاری می‌کنند.

تصویر بزرگ این برخورد کهکشانی را اینجا (http://www.nasa.gov/images/content/223975main_wildgalaxieslargecollage.jpg) ببینید (حجم عکس حدود 1400 کیلو بایت است)

mohammad51
28 April 2008, 05:02 PM
جالب است بدانید زیباترین ستاره دنباله دار شناسایی شد.
http://img2.freeimagehosting.net/uploads/4d6fbf344c.jpg (http://www.freeimagehosting.net/)

بررسي ها نشان مي دهد ستاره دنباله داري که در سال 2006 کشف شد، مي تواند تبديل به زيباترين دنباله داري شود که تاکنون شناسايي شده است.
اين ستاره دنباله دار که C/2006 WD4 يا "دنباله دار ليمو" نام دارد، در دسامبر 2006 در حال حرکت از طرف سياره عطارد به سمت خورشيد کشف شد. پس از چند ماه سکوت از زمان کشف اين دنباله دار و رديابي دوباره اين اجرام آسماني، ستاره شناسان در روزهاي اخير اعلام کرده اند که C/2006 WD4 از توانايي بالقوه اي براي تبديل شدن به زيباترين دنباله دار تاکنون شناخته شده، برخوردار است.
اين دنباله دار در اطراف خورشيد در داخل مدار سياره عطارد حرکت مي کند و هر صبح به مدت چند دقيقه در نيمکره جنوبي زمين در افق شرقي قابل رويت است.
تاکنون تلسکوپ "سيدنيگ اسپريت" در استراليا و تلسکوپ آژانس فضايي اروپا در شيلي موفق به رصد اين دنباله دار شده اند.
منبع (http://www.theastronomer.org/contents.html)

asdadras
3 May 2008, 04:59 PM
دانشگاه «جان هاپكينز» در مريلند اعلام كرد كه در حال ساخت فضاپيمايي است كه براي انجام سفرهاي نزديكتر از قبل به خورشيد طراحي مي‌شود.
ناسا از آزمايشگاه فيزيك كاربردي (APL) اين دانشگاه درخواست كرده كه اين ماموريت كاوشگر خورشيدي را طراحي كند.
بنابر اعلام ناسا، اين ماموريت با هدف مطالعه روي جريان‌هايي از ذرات باردار كه خورشيد به فضا منتشر مي كند، انجام خواهد شد.
فضاپيماي كاوشگر خورشيدي طوري طراحي شده كه از مسافت 125 مايل خورشيدي عبور كند و داراي يك سپر حرارتي با تركيب كربني است كه از آن در دماي 2600 فارنهايت محافظت كرده و آن را در برابر انفجارات تشعشات و غبار انرژي‌زا در سطحي كه تاكنون هيچ فضاپيماي ديگري تجربه نكرده است، در امان نگه مي‌دارد.
اين فضاپيما قرار است در سال 2015 پرتاب شود.
يكي از دانشمندان پروژه دانشگاه جان هاپكينز در اين باره خاطر نشان كرد: كاوشگر خورشيدي يك ماموريت واقعي براي انجام اكتشافات است. براي مثال اين فضاپيما به قدري به خورشيدي نزديك خواهد شد كه مي‌تواند جريان بادهاي خورشيدي را رصد كند و با اين قابليت‌ها به بسياري از سوالات دانشمندان پاسخ خواهد داد.

asdadras
3 May 2008, 05:04 PM
زندگي بر روي زمين چگونه پايان مي‌يابد؟ پاسخ معلوم نيست، اما دو مطالعه جديد، برخوردي با عطارد يا مريخ را پيش‌بيني مي‌کنند که مي‌تواند پيش از آنکه خورشيد به غولي قرمز بدل شود و سياره را در تقريبا پنج ميليارد سال برشته کند، زندگي بر روي زمين را به سرنوشتي شوم دچار کند.
اين مطالعات نشان مي‌دهند که سيارات منظومه‌ شمسي به چرخش حول خورشيد تا حداقل 40 ميليون سال به صورت پايدار ادامه خواهند داد، ولي پس از آن احتمال کمي (غير قابل صرف نظر) وجود دارد که اوضاع به صورتي بسيار بد پيش خواهد رفت.
منظومه‌ شمسي در مقياس زماني انسان‌ها به نظر مي‌رسد که ساعت‌وار به طور منظم در حرکت است اما آيزاک نيوتن سه قرن پيش دريافت که جاذبه گرانشي که سيارات بر يکديگر اعمال مي‌کنند مي‌تواند آنها را با گذشت زمان به خارج از مدارهاي خود متمايل کند.
پيش‌بيني آنچه که رخ خواهد داد به علت چند جسمي بودن مساله بي‌اندازه مورد سوال قرار مي‌گيرد. امروزه حتي خطاهاي کوچک در موقعيت‌هاي مشاهده شده‌ي سيارات مي‌تواند به عدم قطعيت‌هايي بسيار بزرگ در پيش‌بيني آينده تبديل شود. به همين علت اخترشناسان با اطمينان تنها خبر از ثابت بودن منظومه‌ي شمسي براي 40 ميليون سال آينده را مي‌دهند.
اگرچه هيچ کس نمي‌تواند با اطمينان از آنچه که پس از آن رخ مي‌دهد بگويد محاسبات جديد از اطلاعات کمي در آينده‌اي دورتر خبر مي‌دهند.
اين محاسبات نشان مي‌دهند که با احتمال يك تا دو درصد مدار عطارد در طول پنج ميليارد سال آينده قطعا تغييرات عمده‌اي را خواهد داشت. اين رويداد به متزلزل کردن سيارات دروني منظومه‌ي شمسي مي‌انجامد و مي‌تواند به برخوردي فاجعه‌آميز بين زمين و مريخ يا عطارد منجر شود که حيات موجود در آن زمان را نابود کند.
گرگوري لافلين، پژوهشگر يکي از اين مطالعات در دانشگاه کاليفرنيا-سانتا کروز مي‌گويد: «براي مثال در برخوردي سنگين با مريخ تمامي حيات فوراً نابود مي‌شود و زمين با دماي يک ستاره‌ي غول سرخ در حدود 1000 سال خواهد گداخت.»
ژاک لاسکار از رصد‌خانه‌ي پاريس در فرانسه مطالعه‌ي ديگري را تصويب کرد.
وي 1001 شبيه‌سازي کامپيوتري از منظومه‌ي شمسي را در گذر زمان با اندکي اختلاف در شرايط آغازين هر يک از سيارات برپايه‌ي عدم قطعيت در مشاهدات به اجرا درآورد.
به نوشته نجوم، در يك تا دو درصد موارد مدار عطارد با گذشت زمان و در اثر جاذبه‌ي گرانشي مشتري بسيار کشيده شد. در اين موارد، مدار عطارد به خروج از مرکز 6/0 يا بيشتر رسيد (خروج از مرکز صفر به معناي يک دايره‌ کامل است در حالي که خروج از مرکز 1 بيشترين کشيدگي ممکن را نشان مي‌دهد).
قرار گرفتن عطارد در چنين مدار کشيده‌اي تاثير متقابل بين عطارد، زهره، مريخ و زمين را افزايش مي‌دهد.
شيبه‌سازي‌هاي پيشين لاسکار نشان مي‌دهد که چنين رويدادي تمامي منظومه‌ي شمسي را آشفته مي‌کند.
لافلين در گفت‌وگو با نيوساينتيست گفت:«هنگامي که خروج از مرکز عطارد به حدود 6/0 افزايش مي‌يابد به محل تقاطع با مدار زهره نزديک مي‌شود.»
عطارد و مريخ به هنگام متزلزل شدن منظومه‌ شمسي به دليل جرم‌هاي به ‌ترتيب 6 و 11 درصد جرم زمين دورتر پرتاب مي‌شوند، زيرا نسبتاً راحت‌تر حرکت مي‌کنند. به حرکت در‌آوردن زهره سخت‌تر است زيرا جرمي معادل با 82 درصد جرم زمين را داراست.
در يکي از شبيه‌سازي‌هاي لافلين و کنستانتين بتيگين از عطارد، پس از 3/1 ميليارد سال به سمت خورشيد پرتاب شد. در شبيه‌سازي ديگري مريخ پس از 820 ميليون سال از منظومه‌ي شمسي به بيرون پرت شد و 40 ميليون سال پس از آن عطارد و زهره برخورد کردند.
لافلين گفت: «تعداد زيادي از فجايعي که ممکن است رخ دهد براي ما روشن شده است و در هر مورد جزئيات اسف‌بار کاملا متفاوت هستند.»
وحشتناک‌ترين فاجعه براي زمين احتمال برخورد با عطارد يا مريخي عنان گسيخته است. نسبتا مشخص است که مريخ با زمين چه مي‌تواند انجام دهد.
بيشتر دانشمندان بر اين باورند که جسمي به اندازه‌ مريخ در ابتداي منظومه‌ شمسي به زمين برخورد کرده و سرانجام از بقاياي اين برخورد ماه به وجود آمده است.
زمين با اين برخورد با اقيانوسي از مذاب تا هزاران درجه گرم شده بود.
لافلين افزود: «پاسخ آينده به چنين اتفاقي فاجعه‌آميز خواهد بود، اما 98 تا 99 درصد احتمال حرکت ساعت‌وار منظومه‌ شمسي در پنج ميليارد سال آينده وجود دارد.»

mohammad51
5 May 2008, 12:47 PM
عکسهای جالب از هابل از برخورد کهکشان ها

http://www.zom.ir/files/2ljizvaxey3qq7ov57kt_thumb.jpg (http://www.zom.ir/viewer.php?file=2ljizvaxey3qq7ov57kt.jpg) http://www.zom.ir/files/wbm7dhamgkk7ny6f1q8a_thumb.jpg (http://www.zom.ir/viewer.php?file=wbm7dhamgkk7ny6f1q8a.jpg)
http://www.zom.ir/files/aaq5934i1aitdwzrfc5k_thumb.jpg (http://www.zom.ir/viewer.php?file=aaq5934i1aitdwzrfc5k.jpg) http://www.zom.ir/files/3akkrswfemg43eb17hev_thumb.jpg (http://www.zom.ir/viewer.php?file=3akkrswfemg43eb17hev.jpg)
http://www.zom.ir/files/1rkpxo8ih2907m9svo1v_thumb.jpg (http://www.zom.ir/viewer.php?file=1rkpxo8ih2907m9svo1v.jpg) http://www.zom.ir/files/90likuzckcp0p2vlo90l_thumb.jpg (http://www.zom.ir/viewer.php?file=90likuzckcp0p2vlo90l.jpg)
http://www.zom.ir/files/xunh5ssqs5yt8zjih1bm_thumb.jpg (http://www.zom.ir/viewer.php?file=xunh5ssqs5yt8zjih1bm.jpg) http://www.zom.ir/files/y31lkl8mtj6fuw35mhq7_thumb.jpg (http://www.zom.ir/viewer.php?file=y31lkl8mtj6fuw35mhq7.jpg)
http://www.zom.ir/files/z7j3nwfxn3rrpzyp3rpv_thumb.jpg (http://www.zom.ir/viewer.php?file=z7j3nwfxn3rrpzyp3rpv.jpg)

mohammad51
5 May 2008, 01:36 PM
با پرتاب يك ميني ماهواره؛
پژوهشگران كانادايي برخوردهاي احتمالي شهاب‌سنگ‌ها به زمين را پيش بيني خواهند كرد

پژوهشگران در كانادا در تلاش براي ساخت يك ماهواره كوچك هستند كه مي‌تواند ساكنان زمين را از برخوردهاي احتمالي شهاب‌سنگ‌ها به اين سياره خاكي مطلع كند.


به گزارش سرويس علمي ايسنا، آلن هيلدبراند، پژوهشگر دانشگاه كالگاري در ايالت آلبرتا و يكي از دو دانشمند اصلي در پروژه ساخت اين ماهواره گفت: اين اولين تلسكوپ جست‌وجوگر شهاب سنگ فضايي است.
وي افزود: اين ماهواره كه Near Earth Object Surveillance (ناظر اجرام نزديك زمين) نام دارد طي دو سال پرتاب خواهد شد.
ماهواره NEOSSat فقط 135 پوند وزن خواهد داشت و اندازه آن به حد يك چمدان خواهد بود

mohammad51
5 May 2008, 04:28 PM
لبخند مریخ (عکس)

این تصویر دهانه اتشفشانی در مریخ است که شباهت زیادی به صورتی خندان دارد .

http://www.planetary.org/image/happy_face_med.jpg
تصویر توسط دوربین Context Camera CTX در مدار اکتشافی مریخ در اواخر ژانویه ۲۰۰۸ گرفته شده است .

دهانه این اتشفشان ۳ کیلومتر است .

منبع (http://www.planetary.org/blog/article/00001314/)

asdadras
10 May 2008, 09:48 AM
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: علمي

اتحاديه بين‌المللي نجوم (Astronomical League) - هماهنگ‌كننده برنامه‌هاي روز جهاني نجوم - زمان برگزاري روز نجوم سال 2008 را شنبه 10 مي (21 ارديبهشت ماه) اعلام كرده كه انجمن نجوم ايران و بسياري از گروه‌هاي نجومي با توجه به‌ تعطيلي روز جمعه در ايران و با هدف جذب خانواده‌ها و عموم مردم طبق شيوه مرسوم در سال‌هاي اخير مراسم روز جهاني نجوم را امروز (دیروز) جمعه در سراسر كشور برگزار كردند.

به گزارش خبرنگار علمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، فرهنگسراي پايداري در شمال تهران روز جمعه ميعادگاه اهالي نجوم با جوانان و خانواده‌هايي بود كه در هوايي دلپذير و آسماني صاف براي استفاده از برنامه‌هاي متنوع شاخه آماتوري انجمن نجوم ايران در اين پارك گرد آمده بودند.

بابك امين تفرشي، سردبير سابق ماهنامه نجوم و از مديران شاخه آماتوري انجمن نجوم ايران در حاشيه اين مراسم در گفت‌وگو با خبرنگار «علمي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) اظهار كرد: اتحاديه بين‌المللي نجوم هر ساله يكي از روزهاي آخر هفته را در ميانه آوريل تا ميانه ماه مي (فروردين و ارديبهشت ماه) را كه به تربيع اول ماه نزديك‌تر است به عنوان روز جهاني نجوم معرفي كرده و در سراسر دنيا مراسم ويژه‌اي برگزار مي‌شود. در ايران نيز با توجه به تفاوت روز آخر هفته با كشورهاي غربي، اين مراسم يك روز زودتر( در روز جمعه) برگزار مي‌شود تا خانواده‌ها در آن شركت كرده و با نجوم آشنا شوند.

asdadras
10 May 2008, 09:51 AM
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: علمي

آژانس فضايي اروپا اعلام كرد كه رصدخانه مدارگرد اشعه ايكس اين آژانس موسوم به XMM-Newton بخشي از ماده گمشده در كائنات را پيدا كرده است.
به گزارش سرويس علمي ايسنا، دانشمندان مي‌گويند كه تمام مواد در كائنات در يك ساختار كيهاني شبكه‌يي مانند توزيع مي‌شوند. در گره‌هاي متراكم شبكه كيهاني مجموع‌هاي كهكشاني قرار دارند.
اخترشناسان بر اين تصور هستند كه گاز كم چگالي اين رشته‌هاي شبكه كيهاني را فراگرفته است.
يك گروه بين‌المللي از اخترشناسان در حالي كه با استفاده از رصدخانه XMM-Newton سرگرم مشاهده يك جفت مجموعه كهكشاني در فاصله حدود ‌٣/٢ ميليارد سال نوري از زمين بودند، پلي از اين گاز داغ را ديدند كه مجموعه‌هاي ياد شده را به هم متصل كرده بود.
نوربرت ورنر از انستيتو تحقيقات فضايي هلند و سرپرست اين تيم پژوهشي در اين باره گفت: گاز داغي كه ما در اين پل يا رشته ديديم احتمالا داغ‌ترين و متراكم‌ترين بخش از گاز پخش شده در شبكه كيهاني است كه تصور مي شود حدود نيمي از اين ماده گمشده در كائنات را شامل مي شود.
اين دانشمندان در نظر دارند با هدف مطالعه بيشتر روي شبكه كيهاني يك رصدخانه فضايي را پرتاب كرده و به كار بگيرند.


تصویر را در این لینک ببینید. (http://www.isna.ir/Main/PicView.aspx?Pic=Pic-1127321-1&Lang=P)

mohammad51
10 May 2008, 04:00 PM
نامتان را به ماه بفرستید!
http://lunar.gsfc.nasa.gov/images/gallery/hi-res/LRO-Print3-with-bg-sm.jpgعجله کنید! فقط کمی بیش از یک ماه و نیم فرصت دارید، تا با رفتن به اینجا (http://lro.jhuapl.edu/NameToMoon/index.php)، ثبت‌نام کنید تا نامتان به ماه فرستاده شود!
قضیه از این قرار است که ناسا قرار است اواخر سال 2008 میلادی یک فضاپیمای بی‌سرنشین به ماه بفرستد. این مأموریت به منظور شناسایی مناطق مناسب در سطح ماه برای فرود‌های ایمن، شناسایی ذخایر بالقوه و میزان تشعشعات انجام می‌شود.
ناسا تصمیم گرفته اسم کسانی را که به این مأموریت علاقه نشان داده‌اند، جمع‌‌آوری کند، در این فضاپیما قرار بدهد و به ماه بفرستد و به عبارتی می‌خواهد یک تبلیغ آنلاین مؤثر برای این مأموریت انجام بدهد.


شما فقط تا 27 ژوئن برای ثبت نام در سایت دانشگاه جان هاپکینز فرصت دارید. بعد از ثبت‌نام گواهی‌نامه مشارکتی دریافت می‌کنید که می‌توانید آن را با فرمت PDF دانلود کنید.
اعزام مدارگرد اکتشافی ماه یا LRO، نخستین گام ناسا برای مأموریت‌های سرنشین‌دار آینده اکتشافی به ماه و سیارات دیگر است. این مدارگرد یک سال، در مداری در ارتفاع پایین 50 کیلومتری دور ماه گردش خواهد کرد.
اطلاعات بیشتر در مورد LRO را می‌توانید در این صفحه (http://lunar.gsfc.nasa.gov/mission.html) بخوانید.

Empress
11 May 2008, 12:05 PM
(من خیلی فکر کردم اما آخرش به این نتیجه رسیدم که این تاپیک برای این مطلب مناسب تر از جاهای دیگه است. اگه از نظر مدیران محترم، تاپیک دیگه ای مناسبه، زحمت بکشند و منتقلش کنن. متشکرم)

انجام فعالیت‌های ورزشی در فضا یکی از برنامه‌های روزانه‌ هر فضانورد است. اما فضانوردان علاوه بر انجام این فعالیت‌ها، ورزش‌های جالبی نظیر بازی گلف فضایی ابداع کرده‌اند.

فضانوردان مجبورند به سختی ورزش کنند تا عضلاتشان در اثر بی‌وزنی ضعیف نشود. اما گاهی اوقات در طی مدت زمانی که در ایستگاه فضایی هستند، ایده‌های جدیدی را برای انجام فعالیت‌های ورزشی خود پیاده می‌کنند

به عنوان مثال اکنون پر کردن کیسه‌های بزرگ آب معنای جدیدی یافته است. گرت رایزمن ، یکی از فضانوردان ایستگاه می‌گوید: «در ابتدا ما شروع به پرتاب کردن این گو‌‌‌‌ی‌های بزرگ کردیم. سپس به این نتیجه رسیدیم که می‌توان بعد از پرتاب، از آن‌ها سواری گرفت چرا که این کیسه‌های بزرگ می‌توانند شما را حمل کنند و به اطراف ایستگاه ببرند. بنابراین کارهای زیادی است که می‌توان در ایستگاه انجام داد. اگر ایده‌ خوبی دارید به من بگویید. حتما امتحانش می‌کنیم».


http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8702/b0221-md.jpg


او هفته‌ گذشته یک توپ بیسبال را به افتخار تیم محبوبش پرتاب کرده بود. وي پس از سا‌ل‌ها پرتاب توپ بیسبال روی زمین، باید نحوه‌ انداختن توپ را در فضا اصلاح می‌کرد چرا که روی زمین، برای پرتاب توپ در یک مسیر مسقیم، ما عملا آن را در یک مسیر قوسی می‌اندازیم تا اثر جاذبه را خنثی نماییم. ولی در ایستگاه فضایی جاذبه وجود ندارد.

فضانوردان قبلی ایستگاه البته وظیفه‌ دیگری داشتند: برگزاری مسابقات دو امدادی! در این مسابقه دو تیم سه نفره از فضانوردان شرکت کردند. ابتدا دو نفر از ابتدا تا انتهای یک بخش ایستگاه مسابقه می‌دادند، سپس با دادن علامتی به نفر دومی که در سه بخش آن¬ط‌رف‌تر منتظر ایستاده بود بر‌می‌گشتند و نفر سوم وارد مسابقه می‌شد. در این مسابقه، تیمی که رایزمن در آن بود برنده شد.

یافتن ورزش مناسب
فضانوردان مقیم ایستگاه فضایی باید به طور متوسط روزانه 6 ساعت و نیم کار کنند، هشت ساعت و نیم بخوابند و دو ساعت به فعالیت‌های ورزشی بپردازند. ولی مانند همه‌ افراد، فضانوردان نیز در اوقات فراغت خود به تفریح می‌پردازند.

علاوه بر انجام فعالیت‌های ورزشی روی تردمیل و دوچر‌‌‌خه‌ ثابت، فضانوردان بسکتبال هم باز‌ی‌ ‌کرد‌ه‌اند. از دیگر تفریحات آن‌ها می‌توان به پرتاب بومرنگ و فریزبی اشاره کرد. البته در حالت بی‌وزنی قواعد بازی دستخوش تغییر می‌شوند‌.


https://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8702/r0221-md.jpg


به عقیده‌ یکی از فضانوردان، پرتاب اشیا در فضا نیازمند مهارت بالایی است. همانند توانایی راه رفتن در شرایط بی وزنی، این هم مهارتی است که باید با تمرین کسب نمود.

بازی‌هایی که در حالت بی‌وزنی انجام می‌شود اینجا روی زمین نیز طرفدارانی برای خود دست و پا نموده است. مسافرانی که برای مدت زمان کوتاهی شرایط بی‌وزنی را در یک بویینگ 727 مخصوص تجربه کرده‌اند، اقدام به انجام بازی‌هایی نظیر وسطی و گرگم به هوا‌ ‌نمو‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌د‌‌ه‌اند.

در ماموریت‌های اخیر ایستگاه فضایی، فضانوردان نسخه‌¬ مخصوص شرایط بی‌وزنی را برای برخی از فعالیت‌های ورزشی طراحی کرد‌ه‌اند. از جمله:


در ماه اسفند، فضانورد ژاپنی یک بومرنگ را در ایستگاه فضایی پرتاب کرد تا ببیند آیا بومرنگ در فضای بدون جاذبه نیز برمی‌گردد یا خیر. صد البته که بومرنگ به سمت او برگشت.



سال گذشته یکی از فضانوردان ناسا در حالی كه همراه با ایستگاه فضایی به دور زمین می‌چرخید در مسابقه‌ دوی ماراتنی که در شهر بوستون برگزار می‌شد شرکت کرد و پس از 4 ساعت و بیست و چهار دقیقه به خط پایان رسید (البته به همراه ایستگاه فضایی و در مدار زمین!).



در سال 2006، یک فضانورد سوئدی که از قهرمانان سابق پرتاب فریزبی نیز بود، موفق شد به لطف نبودن جاذبه، به مدت 20 ثانیه یک فریزبی را در محیط ایستگاه معلق نگه دارد و رکورد 17 ثانیه‌ای قبلی را بشکند.



یک فضانورد روس نیز در سال 2006، مانند آلن شپارد یکی از سرنشینان آپولو 14، به یک توپ گلف در فضا ضربه زده بود.




سال گذشته یکی از فضانوردان ناسا با استفاده از چوب بیسبال به یک توپ راگبی و یک توپ بیسبال ضربه زده بود تا به دانش‌آموزان اثر بی‌وزنی را نشان داده باشد.



جان هایس، مدیر بخش مدیریت منابع انسانی ناسا این‌طور بیان می‌کند که ناسا فضانوردان را برای انجام فعالیت‌های ورزشی دلخوا‌هشان در فضا یاری ‌می‌نماید.

به عنوان مثال در مورد مسابقه‌ ماراتن، لازم بود که علي‌رغم برنامه فشرده کاری، مدت زمان اختصاص یافته برای فعالیت‌های ورزشی فضانوردان بیشتر شود که در این زمینه مساعد‌ت‌های لازم صورت گرفت.

تیم‌کشی در مدار زمین
از زمانی که فضانوردان اقامت در ایستگاه فضایی را در سال 2000 شروع کردند، به طور متوسط همیشه سه فضانورد در ایستگاه ساکن بوده‌ا‌‌‌ند. هر چند که در موارد استثنایی نظیر ‌با‌ز‌ه‌ زما‌نی پس ا‌ز فاجعه‌ شاتل کلمبیا، ماموریت‌های دو نفره نیز انجام شد‌ه‌اند. به جز این موارد استثنایی، تعداد فضانوردان داخل ایستگاه تقریبا همواره سه نفر است که برای تیم‌کشی تعداد مناسبی نیست. این مشکل در سال 2009 حل خواهد شد چرا که ناسا و دیگر همکاران ایستگاه فضایی قصد دارند تعداد فضانوردان مقیم ایستگاه را به 6 نفر در هر ماموریت افزایش دهند. با این افزایش، دست فضانوردان برای انجام فعالیت‌های ورزشی متنوع‌تر باز خواهد شد. با این تعداد بیشتر، فضانوردان قادر خواهند بود به انجام ورزش‌های تیمی نیز بپردازند!


سايت نجوم

asdadras
11 May 2008, 04:43 PM
ایرنا 22/2/87

كارشناس علمي مركز علوم و ستاره شناسي تهران گفت: پديده نجومي مقارنه كره ماه و سياره مريخ امشب (شنبه شب) در آسمان تهران رويت مي‌شود.
زهرا مبيني در گفت و گو با خبرنگار ايرنا افزود: پديده نجومي نزديكي كره ماه با سياره مريخ در غرب آسمان و در ارتفاع ‪ ۴۰‬درجه‌اي از سطح افق غرب رخ مي‌دهد.
وي اظهارداشت: نزديكي اين دو جرم آسماني ساعتي بعد از غروب آفتاب با چشم مسلح در صورت فلكي سرطان يا خرچنگ به روشني قابل رويت است.
وي افزود: اين پديده ظاهري بوده يعني واقعا دو جرم آسماني ماه و مريخ به هم خيلي نزديك نمي‌شوند و از ديد ناظر روي زمين اين گونه (نزديكي زياد) به نظر مي‌رسد.
مبيني گفت: براي شناسايي بهتر اين پديده بايد توجه داشت كه سياره سرخ رنگ مريخ در لبه روشن كره ماه كه هلال باريك تربيع است قابل رويت بوده و دو ستاره معروف صورت فلكي جوزا كاستور و پولوكس نيز در ارتفاع پايين تر اين پديده زيبا مي‌درخشند.
وي افزود: قبل از وقوع اين پديده نجومي، شاهد اختفاي سياره مريخ هستيم.
وي يادآور شد: عكاساني كه بتوانند از مقارنه كره ماه و سياره مريخ عكسي زيبا تهيه و به مركز علوم و ستاره شناسي تهران ارسال كنند، اثرشان در مسابقه عكاسي ويژه اين پديده نجومي شركت داده مي‌شود.
وي خاطرنشان كرد: به آثار برگزيده در اين مسابقه، هدايايي به رسم يادبود اعطا مي‌شود

Orion
11 May 2008, 04:53 PM
ایرنا 22/2/87

كارشناس علمي مركز علوم و ستاره شناسي تهران گفت: پديده نجومي مقارنه كره ماه و سياره مريخ امشب (شنبه شب) در آسمان تهران رويت مي‌شود.
زهرا مبيني در گفت و گو با خبرنگار ايرنا افزود: پديده نجومي نزديكي كره ماه با سياره مريخ در غرب آسمان و در ارتفاع ‪ ۴۰‬درجه‌اي از سطح افق غرب رخ مي‌دهد.
وي اظهارداشت: نزديكي اين دو جرم آسماني ساعتي بعد از غروب آفتاب با چشم مسلح در صورت فلكي سرطان يا خرچنگ به روشني قابل رويت است.
وي افزود: اين پديده ظاهري بوده يعني واقعا دو جرم آسماني ماه و مريخ به هم خيلي نزديك نمي‌شوند و از ديد ناظر روي زمين اين گونه (نزديكي زياد) به نظر مي‌رسد.
مبيني گفت: براي شناسايي بهتر اين پديده بايد توجه داشت كه سياره سرخ رنگ مريخ در لبه روشن كره ماه كه هلال باريك تربيع است قابل رويت بوده و دو ستاره معروف صورت فلكي جوزا كاستور و پولوكس نيز در ارتفاع پايين تر اين پديده زيبا مي‌درخشند.
وي افزود: قبل از وقوع اين پديده نجومي، شاهد اختفاي سياره مريخ هستيم.
وي يادآور شد: عكاساني كه بتوانند از مقارنه كره ماه و سياره مريخ عكسي زيبا تهيه و به مركز علوم و ستاره شناسي تهران ارسال كنند، اثرشان در مسابقه عكاسي ويژه اين پديده نجومي شركت داده مي‌شود.
وي خاطرنشان كرد: به آثار برگزيده در اين مسابقه، هدايايي به رسم يادبود اعطا مي‌شود

بالاخره يكي بگه مقارنه دقيقاً يعني چي؟! آخرين تعريفي كه از مقارنه ماه و زمين و خورشيد بدست آوردم اينه: "زماني كه اگر يك صفحه بر دايرة البروج عمود كنيم، ماه و زمين و خورشيد توي اين صفحه قرار بگيره" كسي نميدونه اين تعريف درسته يا نه؟

asdadras
13 May 2008, 11:47 AM
داوطلبان روسي در حال آزمايش توانايي خود هستند تا بتوانند هواي سرشار از آرگون را تنفس کنند. اين بخشي از يک برنامه تحقيقاتي است که شرايط سفر انسان به مريخ را شبيه سازي مي کند.
پژوهشگران روسي در حال بررسي اين موضوع هستند که آيا انسان مي‌تواند با تنفس هوايي شبيه به اتمسفر مريخ، زنده بماند ؟!
يکي از دانشمندان روسي در مورد اين پروژه گفته است: «آزمايش‌هاي ما نشان مي دهد که تنفس ترکيبي از گاز آرگون و ميزان مناسبي از اکسيژن براي انسان کاملا بي خطر است. من اين موضوع را بر روي خودم آزمايش کردم و در سلامتي کامل به سر مي برم و داوطلبان ديگر نيز به خوبي در حال آزمايش هستند.»
اين آزمايش‌ها بخش مقدماتي پروژه روسي Mars 500 محسوب مي شود که تا سال آينده ماموريت يک انسان به مريخ را به طور کامل شبيه سازي مي کند.
در اين پروژه، داوطلبان 520 روز را در يک اقامتگاه انبار مانند سپري مي کنند که محيط يک ماموريت واقي به سمت مريخ در آنجا شبيه سازي مي شود.
به نوشته پارس‌اسكاي، مدت زمان اين آزمايش نيز با مدت زمان يک سفر رفت و برگشت به مريخ و اقامت چند ماهه بر روي آن برابر است، اما براي تمرين تنفس هواي مريخ ، داوطلبان هر بار در دوره هاي زماني 10 روزه در يک کپسول سر بسته نگهداري مي شوند و در آنجا هوايي مرکب از آرگون، نيتروژن و اکسيژن را تنفس خواهند کرد.

asdadras
13 May 2008, 12:02 PM
ناسا در نظر دارد براي ساخت و توسعه نسل بعدي شاتل‌هاي فضايي جهت خدمات رساني به ايستگاه فضايي بين‌المللي از كمك هاي بخش خصوصي نيز استفاده كند.
رئيس آژانس فضايي ناسا اعلام كرد كه اين اژانس براي آغاز كار يك بودجه 500 ميليون دلاري را در نظر گرفته است.
مايكل گريفين، مدير ناسا در گفت‌وگو با خبرگزاري رويترز خاطرنشان كرد: هزينه حمل و نقل و جابه‌جايي‌هاي فضايي طي 50 سال سفر به فضا بسيار بالا بود كه البته ما اميدواريم كه كمتر بشود.
از آنجا كه شاتل‌هاي ناسا به پايان عمر خود نزديك مي شوند؛ لذا هزينه حمل و نقل بار و خدمه در ماموريت‌هاي بعدي به ايستگاه فضايي، ناسا را نگران كرده است.

ایسنا

eastern
13 May 2008, 04:30 PM
تلسكوپ جهاني مايكروسافت راه‌اندازي شد


http://tbn0.google.com/images?q=tbn:AMQ2GHT5HuVdwM:http://www.dailygalaxy.com/my_weblog/images/shutterstock_2024137.jpg....http://tbn0.google.com/images?q=tbn:8--Tu3wt3Q3AdM:http://www.geekpedia.com/gallery/fullsize/microsoft-reseach-world-wide-telescope-wallpaper.jpg

برنامه‌ مبتني بر وب رايگان تلسكوپ جهاني كه كاربران را از پشت ميزهاي رايانه‌ي خود به سفر كهكشان مي‌برد از سوي مايكروسافت راه‌اندازي شد.

به گزارش ايسنا، تلسكوپ جهاني كه توسط بخش تحقيقاتي مايكروسافت طراحي شده تصاوير گرفته شده توسط تلسكوپ فضايي‌ هابل، مركز Chandra x-Ray Observatory و مطالعات Sloan Digital sky و ديگران را در يك جا گرد مي‌آورد.

كاربران رايانه مي‌توانند در اين برنامه خود به گردش در كهكشان‌ پرداخته و يا از تورهاي راهنمايي مقصد‌هاي فضايي مختلف كه توسط ستاره شناسان و دانشگاهيان ايجاد شده استفاده كنند.

اين سايت به كاربران امكان مي‌دهد از بين تلسكوپ‌هاي مختلف يكي را انتخاب كرده و بين موج‌هاي نوري مختلف سوئيچ كنند.

بيل گيتس در بيانيه‌اي تلسكوپ جهاني را ابزار قدرتمندي براي دانش و آموزش معرفي كرده كه كاوش كهكشان را براي همگان امكان‌پذير مي‌سازد.

آدرس وب سایت مربوطه برای دانلود رایگان (www.worldwidetelescope.org/)

SHAHRAM
14 May 2008, 01:16 AM
در مرکز عطارد برف فلزی می بارد


http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/e/e3/mercury2bbb.gif

نتایج آخرین تحقیقات نشان می دهد در مركز سیاره عطارد برف فلزی می بارد.

به گزارش شبکه خبر به نقل از روزنامه اینترنتی روسی ایزوستیا، دانشمندان دانشگاه های ایلینوی و كلیولند معتقدند این روند درست مانند روند بارش برف روی كره زمین است اما جهت حركت برف فلزی به سمت اعماق مركز سیاره است و به ایجاد میدان مغناطیسی آن كمك می كند.

نتایج بررسی مدل های ریاضی و آزمایشگاهی نزدیكترین سیاره به خورشید نشان می دهد عطارد بعد از زمین تنها سیاره ای است كه از میدان مغناطیسی برخورداراست اما این میدان ده بار از میدان مغناطیسی زمین ضعیف تراست و دانشمندان تاكنون توضیحی برای این موضوع نیافته اند.

این سیاره كه كمی از ماه بزرگترست مدتهاست سرد شده و از نظر فعالیت های زمین شناسی غیر فعال است و همین مسئله دریافت اطلاعات در مورد هسته آن را بسیار دشوار كرده است .

كارشناسان در آخرین تحقیقات دریافتند بخش اعظم هسته عطارد از فلز تشكیل شده و حاوی گوگرد است كه دمای ذوب فلزات را كاهش می دهد و نقش مهمی در شكل گیری میدان مغناطیسی دارد.

میدان مغناطیسی زمین براثر وجود جریان مواد فلزی موجود در هسته آن به وجود می آید.

Empress
14 May 2008, 02:05 AM
شرکت مایکروسافت دوشنبه 12 مه (23 اردیبهشت) برنامه "تلسکوپ جهانی" خود را به راه انداخت.

http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/posa/8702/world-wide-telescope-am1.jpg (http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=54467)

تلسکوپ جهانی (WorldWide Telescope) یک برنامه اینترنتی رایگان است که به گروه وسیعی از کاربران امکان خواهد داد بر جاهای مختلف کیهان نگاه کنند.

تلسکوپ جهانی که بوسیله شاخه پژوهشی مایکروسافت ایجاد شده است، تصاویر به دست آمده از تلسکوپ فضایی هابل، مرکز رصد پرتو ایکس چاندرا( Chandra X-Ray Observatory Center)، بررسی دیجیتال آسمانی سلون ( Sloan Digital Sky Survey) به هم پیوند می‌دهد.

کاربران کامپیوتر می‌توانند در میان کهکشان در مسیر دلخواه گردش کنند یا گردش‌های هدایت‌شده در مقاصد مختلف در فضای بیرونی را که ستاره‌شناسان ترتیب‌ داده‌اند، انجام دهند.

این سایت به کاربران امکان می‌دهد که از میان شماری تلسکوپ‌های متفاوت دست به انتخاب بزند و میان طول موج‌های مختلف نور جابه‌جا شوند.

بیل گیتس، رئیس مایکروسافت، می‌گوید تلسکوپ جهانی ابزاری قدرتمند برای علوم و آموزش است که به هر فردی امکان می‌دهد کیهان را کاوش کند.

تلسکوپ جهانی را اينجا ببینید: www.worldwidetelescope.org (http://www.worldwidetelescope.org/)

Orion
14 May 2008, 08:04 AM
من فكر مي‌كنم اين تاپيك بايد تغيير نام پيدا كنه به: "اخبار نجوم". چون مطالبي كه نوشته ميشه بيشتر خبره. و كمتر كسي مياد اينجا و بحث نجوم راه بندازه.

asdadras
14 May 2008, 03:26 PM
ناسا اعلام كرد كاوشگر فينيكس لندر در حال آماده شدن جهت فرود بر روي مريخ و آغاز ماموريت سه ماهه براي بررسي خاك و يخ مدفون اين سياره است.
به گزارش اسپيس ديلي، سازمان فضايي آمريكا مي‌گويد بر اساس برنامه ريزي صورت گرفته فينيكس ‪ ۲۵‬ماه مه( ‪ ۵‬خرداد ) بر روي مريخ فرود خواهد آمد.
اد ويلر معاون اجرايي هيات مديره ماموريت علمي ناسا گفت اين سفر ساده اي نيست. تاكنون در جهان كمتر از ‪۵۰‬درصد تلاشهايي كه براي فرود روي سطح مريخ انجام شده موفقيت آميز بوده است.
ناسا مي‌گويد فينيكس با سرعت حدود ‪ ۱۳‬هزار مايل در ساعت وارد جو مريخ خواهد شد و ظرف هفت دقيقه و پيش از آنكه سه پاي آن به زمين برسد، بايد سرعتش را به پنج مايل در ساعت كاهش دهد.
تاييد فرود ‪ ۲۵‬مه به زمين مخابره خواهد شد.
پيتر اسميتمحقق اصلي فينيكس در دانشگاه آريزونا گفت فينيكس در اين ماموريت نه تنها به مطالعه لايه‌هاي منجمد زير سطحي مي‌پردازد بلكه با تعيين قابل سكونت بودن يا نبودن اين منطقه كه احتمالا ‪ ۲۵‬درصد سطح مريخ را در بر مي‌گيرد، گام تازه‌اي در اكتشاف اين كره بر خواهد داشت.

asdadras
14 May 2008, 03:32 PM
دانشمندان آمريكايي و آلماني نوعي ليزر ابرسريع ساخته اند كه در راس تمام كاربردهايي كه مي‌تواند داشته باشد به پيدا كردن سيارات شبيه به زمين كمك خواهد كرد.
پژوهشگران موسسه ملي استانداردها و فن‌آوري و همچنين دانشمندان دانشگاه كونستانز در آلمان اظهار داشتند كه اين ليزر جديد از يك ركورد تركيبي از سرعت بالا، پالس‌هاي كوتاه و با ميانگين قدرت بالا برخوردار است.
به گفته دانشمندان، اين نوع ليزر وقتي به عنوان يك شانه فركانس‌دار مورد استفاده قرار مي‌گيرد مي‌تواند حساسيت ابزار و تجهيزات نجومي براي پيدا كردن سيارات شبيه به زمين را تا صد برابر افزايش دهد.
ليزر جديد مي‌تواند در هر ثانيه 10 ميليارد پالس منتشر كند.
جزئيات اين پژوهش در كنفرانس ليزرها و الكترواپتيك در كاليفرنيا ارائه شده است.

mohammad51
14 May 2008, 03:48 PM
دوستان لطف كنن هر مطلبي رو كه لطف ميكنن اينجا قرار ميدن منبع مطلب رو هم عنوان كنن متشكرم:icon_cool

mohammad51
14 May 2008, 03:49 PM
كشف کهکشان‌هایی چگال از دوران جوانی جهان

ستاره‌شناسان تصاویر كهكشان‌های شگفت انگیز جوانی را دریافت كرده‌اند كه با وسعت تنها 5000 سال نوری، معادل 200 میلیارد برابر خورشید جرم دارند.
این مجموعه شامل نه كهكشان است كه هر كدام قسمتی از وسعت یك كهكشان رشد یافته امروزی را پوشش‌ ‌می‌دهند اما به اندازه كل آن ستاره دارند. نسبت ابعاد و جرم این كهكشان‌ها مثل این است كه نوزادی با 50 سانتیمتر قد، 80 كیلوگرم وزن داشته باشد!



ما این كهكشان‌ها را آن‌گونه می‌بینیم كه 11 میلیارد سال پیش بوده‌اند، هنگامی كه جهان تنها سه میلیارد سال عمر داشت. به گفته دانشمندان این نخستین بار است كه در این فاصله كهكشان‌هایی چنین فشرده دیده می‌شوند.

این كهكشان‌ها در طی 11 میلیارد سالی كه نورشان به زمین رسیده است، تغییرات زیادی كرده‌اند و باید پنج برابر بزرگتر شده باشند.

تصاویر این كهكشان‌ها با دوربین فروسرخ نزدیك و طیف سنج تلسكوپ فضایی هابل برداشته شده و با استفاده از یك لیزر قوی اثرات جو زمین از روی آنها حذف شده است. تعیین اندازه این كهكشان‌ها به دلیل كوچكی و دوری زیاد با محدودیت همراه است.

ستاره‌های این كهكشان‌ها كوچك‌اند و عمرشان نیم میلیارد تا یك میلیارد سال است.



این كهكشان‌های كوچك و چگال چگونه شكل گرفته‌اند؟ پاسخ به درستی مشخص نیست. یكی از احتمالات مطرح شده، واكنش میان ماده تاریك و گاز هیدروژن در جهان در حال شكل‌گیری است.
اندكی پس از مهبانگ، جهان میدان متغیری از ماده تاریك بود. در این زمان گاز هیدروژن در حباب‌هایی از ماده تاریك به دام افتاد و با چرخش سریع آن در گرداب گرانشی ماده تاریك، ستاره‌سازی با آهنگ بالایی آغاز شد. ماده تاریك نوعی ماده غیر قابل مشاهده است كه بیشتر جرم جهان را تشكیل می‌دهد.
ستاره‌شناسان بر اساس جرم كهكشان‌ها كه از روی رنگشان برآورد می‌شود، دریافتند كه ستاره‌ها در این كهكشان‌ها با سرعت حدود 400 تا 500 كیلومتر بر ثانیه به گرد مرکز كهكشان می‌چرخند. در كهكشان‌های امروزی ستاره‌ها بزرگ‌تر و كندتر از ستاره‌های كهكشان‌های چگال، با نصف سرعت آن‌ها، حركت می‌كنند.
اگرچه این كهكشان‌ها نسبت به اندازه‌شان جرم زیادی دارند، اما هنوز در مقایسه با كهكشان راه شیری جرمشان كم است. كهكشان‌های ‌پرجرمی مانند راه شیری هم در گذشته بسیار كوچك بوده‌اند. به نظر می‌رسد همه كهكشان‌ها گذشته متفاوتی داشته‌اند. كهكشان‌هایی كه امروزه جزو بزرگترین‌ها هستند احتمالا در 11 میلیارد سال پیش كهکشانهای فوق چگالی بوده‌اند كه جرم نیمی از مجموعه كهكشان‌های چگال كشف شده را داشته‌اند.

همشهري

mohammad51
14 May 2008, 03:51 PM
اثر شب و روز در شکل حلقه‌های مشتری

بررسی مشاهدات انجام شده توسط فضاپیمای گالیله نشان می‌دهد سایه سیاره مشتری، شکل ساختمانی و زاویه قرارگیری حلقه‌هایش را تعیین می‌کند.
حلقه‌های مشتری در سال 1979 توسط فضاپیمای وییجر متعلق به ناسا کشف شدند.این حلقه ها از جنس ذرات ریز غبار بوده و به دنبال برخوردهای بین قمرهای مشتری و شهاب سنگ‌ها بوجود آمده‌اند.
اندازه این ذرات بسیار کوچک است بطوری که اندازه هزاران عدد از آن ها در کنارهم در حدود یک میلیمتر خواهد بود (چیزی در حد اندازه ذرات در دود سیگار ) این فضاپیما قادر بود اندازه آن‌ها را به طور مستقیم بسنجد.
دانشمندان با بررسی حلقه مشتری در نزدیکی یکی از قمرهای مشتری بانام Thebe به این نتایج رسیدند. داگلاس هامیلتون از دانشگاه مریلند می گوید: ما دریافتیم که سایه مشتری نقش مهمی در شکل گیری حلقه ها بازی می کند.
در سمت روز سیاره (سمتی که در جهت خورشید است) نورخورشید به ذرات بار الکتریکی مثبت می دهد در حالیکه ذرات در قسمت تاریک سیاره دارای بار منفی هستند. عکس العمل ذرات با بار متفاوت در برابر میدان مغناطیسی سیاره متفاوت است واین منجر به تغییر حرکت ذرات می شود و اگر سایر شرایط مناسب باشند این تغییرات می توانند در زاویه و کشیدگی مداری هم رخ بدهند.
برای مثال بعضی از ذرات به مدارهایی که حتی میتواند با استوای سیاره 20 درجه زاویه داشته باشد هدایت می شوند. این نکته دانشمندان را متعجب کرده است چراکه حلقه های قابل مشاهده سیاره تنها یک درجه با استوای سیاره زاویه دارند.
هامیلتون اضافه می کند این ذرات بدنبال برخورد با پلاسمایی که در حال چرخش دور سیاره است باردار می شوند. نور خورشید مانند یک کلید نوری عمل می کند ٬ نور ابتدا موجب جدایی الکترونها از سطح ذرات تشکیل دهنده حلقه می شود ولی زمانی که ذرات در قسمت شب قرار می گیرند، الکترونها دوباره به سطح ذرات بر می گردند.
این اطلاعات بوسیله فضاپیمای گالیله که بمدت 7 سال به دور سیاره مشتری چرخید بدست آمده است.این فضاپیما در سال 2003 با عملیات شیرجه کنترل شده به درون جو سیاره نفوذ کرد. حسگرهای بسیار حساس این فضاپیما طی سالهای 2002 و2003 هزاران برخورد با ذرات تشکیل دهنده حلقه ها را ثبت کردند.
دانشمندان به کمک مدلهای کامپیوتری توانستند به بررسی ویژگیهای حلقه های مشتری بپردازند. هرالد کروگر از انستیتو ماکس پلانک در این زمینه می گوید: اندازه گیری‌ها نشان از پدیده هایی داشتند که ناشناخته بودند. برای مثال ذرات غبار را می توان در مکانهایی دور از سیاره و یا مدارهایی که زاویه بیشتری نسبت به استوای مشتری داشتند یافت، چیزی که توسط نظریه ها قابل تفسیر نبود.
این یافته ها بسیار مهم هستند، چرا که ذرات غبار باردار دارای اهمیت زیادی در شکل گیری سیارات هستند. عقیده بر این است که سیارات از حلقه های غباری وگازی بوجود آمده اند. کروگر می گويد:حلقه های سیاره مشتری مانند آزمایشگاهی هستند که می توانیم در آن به بررسی پدیده های اخترفیزیکی مربوط به ذرات غبار بپردازیم.

منبع : هفت آسمان

Empress
17 May 2008, 08:53 PM
طبق اطلاعات تازه‌اي كه از گردشگر اكتشافي مريخ سازمان فضايي آمريكا گرفته شده است، پوسته و جبه فوقاني مريخ سخت تر و سردتر از چيزي است كه تصور مي شد. به گفته دانشمندان سازمان فضايي آمريكا (ناسا)، اين يافته‌ها نشان مي دهند كه اگر آب مايعي در زير سطح اين سياره وجود داشته باشد -- و هر ارگانيسم احتمالي موجود در آن -- در سطحي عميق تر از آنچه دانشمندان انتظار داشتند، واقع است.

راجر فيليپ از موسسه تحقيقاتي جنوب غرب در بولدر گفت، آنها با بررسي اطلاعات به دست آمده از سطح و كلاهك يخي روي قطب شمال اين سياره به اين نتيجه رسيده‌اند كه درون اين سياره سخت تر و در نتيجه خنك تر از چيزي است كه قبلا تصور مي‌شد.

دانشمندان آزمايشگاه نيروي پيشرانه جت ناسا كه ماموريت اين كاوشگر را سازمان دهي مي‌كند، اعلام كردند كه تصاوير گرفته شده از رادار، مرز صاف و مسطحي را بين كلاهك يخي و پوسته صخره‌اي مريخ نشان مي‌دهند.

به گفته او روي زمين وزن همين مقدار يخ باعث فرو رفتن سطح سياره مي‌شود اما اين واقعيت كه سطح مريخ فرو نمي‌رود به اين معني است كه پوسته بيروني سخت آن( يا ليتوسفر كه تركيبي از پوسته و جبه بالايي اين سياره است ) بايد بسيار ضخيم و سرد باشد.

اين يافته‌ها در نسخه آن لاين مجله ساينس منتشر شده است.

mohammad51
18 May 2008, 02:13 PM
تلسکوپ جهان گستر مایکروسافت،آسمان گوگل را به زمین آورد
http://tinypic.ws/files/ug6ritnz6ui73kczqbbk_thumb.jpg (http://tinypic.ws/viewer.php?file=ug6ritnz6ui73kczqbbk.jpg)

پس از ماهها انتظار، مسئولان شرکت مایکروسافت به وعده خود برای طراحی نرم افزار آسمان نما جامه عمل پوشاندند و نسخه ابتدایی این نرم افزار را با نام تلسکوپ جهان گستر (World Wide Telescope) برای استفاده عموم مردم بر روی شبکه وب قرار دادند.
آنچه در ابتدا، پس از نصب این برنامه به چشم می خورد، بدون شک برتری تمام جانبه قابلیتهای این آسمان نما، نسبت به آسمان نمای شرکت رقیب مایکروسافت با نام گوگل اسکای یا همان آسمان گوگل در محیطی دلنشین و زیبا است.
دارا بودن مجموعه ای بی نظیری از بیش از 200 تصویر تلسکوپ فضایی هابل، بیش از 50 تصویر تلسکوپ فضایی اسپیتزر (در ناحیه فروسرخ) ، نزدیک به 30 تصویر تلسکوپ فضایی چاندرا (در ناحیه پرتوهای ایکس)، به همراه مجموعه ای از تصاویر پیمایش آسمان در بخش های فروسرخ، ریزموج و رادیویی، این آسمان نمای آن لاین را منحصر به فرد کرده است.
علاوه بر آن داشتن مجموعه صورتهای فلکی، مجموعه نام ستارهها، مجموعه نام اجرام اعماق آسمان و مجموعه اجرام مسیه، در کنار جستجوی پیشرفته آن در منابع قوی ترین پایگاه دادههای اجرام سماوی جهان با نام سیمباد (SIMBAD)، هم بر راحتی دسترسی آن نسبت به باقی آسمان نماهای آن لاین افزوده شده و هم این نرم افزار را تبدیل به آسمان نمای مورد استفاده حرفه ای ها کرده است.
آسمان گوگل یا گوگل اسکای بیشتر مورد استفاده حرفه ای های نجوم آماتوری قرار می گرفت ولی تلسکوپ جهان گستر مورد استفاده تحصیل کرده های دانشگاهی علم نجوم نیز قرار می گیرد. تلسکوپ جهان گستر برای نخستین بار در جهان علاوه بر قابلیت نمایش آسمان با استفاده از قوی ترین منابع داده ای جهان مانند SDSS و DSS در ناحیه مرئی، امکان نمایش تمام آسمان را در نواحی غیر مرئی رادیویی، ریزموج، فروسرخ، ماورا بنفش، ایکس و گاما را در چند زیرمجموعه فراهم کرده است.
قابلیت رصد آسمان، مشاهده سیارات و زمین از فضا و همچنین دید پانورامای مریخ نوردهای روح و فرصت از سطح مریخ، به همراه امکان بزرگنمایی از دیگر مشخصات ویژه این آسمان نما است. امکان مشخص کردن منطقه رصدی در هر نقطه دنیا با قابلیت مشخص کردن میدان دید تلسکوپی و دوربین نجومی متصل به آن نیز در کنار امکان هدایت تلسکوپ قرار گرفته و از این رو تصویربرداری از اجرام سماوی را برای منجمان راحتتر از پیش کرده است.
با وجود همه این امکانات بی نظیر برای آسمان نمای آن لاین، مایکروسافت برای حذف رقیب خودش، آسمان گوگل، اقدام به قراردهی امکان عضویت گروههای نجومی مشهوری همچون مجله آسترونمی (Astronomy)، مجله اسکای اند تلسکوپ (Sky & Telescope) و گروه طرفداران شرکت مید (Meade 4M) کرده است.
پس از آن مایکروسافت بازهم دست از کار نکشیده و اقدام به ساخت گشتهای آموزشی نجوم در داخل آسمان نمای تلسکوپ جهان گستر کرده است. گشتهای این آسمان نما از آموزش همین نرم افزار و آلودگی نوری در زمین تا مفاهیم کیهان شناسی مانند ماده تاریک را شامل می شود. شما هم می توانید در صورت تمایل در داخل این آسمان نما گشتی در میان اجرام سماوی با صدا و موسیقی مورد علاقه تان بسازید.
شما برای دریافت این نرم افزار با حجم 20.8 مگابایت، می توانید به وبگاه رسمی تلسکوپ جهان گستر (WorldWideTelescope.org (http://www.worldwidetelescope.org/)) مراجعه کنید.
برای نصب و اجرای این برنامه، نیاز به حداقل رایانه ای با سرعت پردازش دو گیگاهرتز، یک گیگابایت رم، یک گیگابایت حافظه خالی، کارت گرافیکی 128 و نمایشگر با قابلیت نمایش 1024 در 768 یا بالاتر در محیط ویندوز اکس پی با بسته خدماتی 2 و یا در محیط ویندوز ویستا است. اتصال به اینترنت نیز بنابر اعلام شرکت مایکروسافت بایستی حداقل 56 کیلوبیت در ثانیه باشد.
بخش پژوهش شرکت مایکروسافت (Microsoft Research)، آسمان نمای تلسکوپ جهان گستر را طراحی کرده است. حال باید منتظر بود و دید که شرکت گوگل چه طرحی در برابر این حرکت مایکروسافت دارد.

asdadras
18 May 2008, 05:14 PM
مريخ‌نشين «فونيکس» (ققنوس) براي فرود بر سطح سياره مريخ در هفته آينده آماده مي‌شود.

فضاپيماي «فونيکس» در 13 مرداد 1386 از مرکز فضايي ناسا (فلوريدا) به سمت مريخ پرتاب شد. اين فضاپيما پس از 9 ماه و نيم سفر فضايي آماده مي شود تا روز يکشنبه پنجم خرداد ماه بر روي قطب شمال مريخ فرود آيد.

در ساعت 4:46 (وقت گرينويچ) بعد از ظهر روز يکشنبه 5 خرداد 1387 پس از دريافت نخستين سيگنال‌هاي راديويي مبني بر ورود فضا پيما به بخش بالايي آتمسفر مريخ، عمليات فرود آغاز مي‌شود.

در اين مرحله حساس فونيکس بايستي طي هفت دقيقه با انجام فعاليت‌هاي پرخطر، سرعت خود را از 12000 مايل در ساعت به 5 مايل در ساعت کاهش دهد. اگر اين عمليات با موفقيت انجام شود فونيکس به آرامي بر روي قطب شمال مريخ فرود خواهد آمد.

دانشمندان ماموريت فونيكس اين روزها را با بيم و اميد‌هاي فراوان سپري مي‌كنند زيرا اين فرود حساس پيچيدگي‌هاي خاص خود را دارد و از سوي ديگر نيمي از تلاش‌هاي گذشته دانشمندان براي فرود بر سطح مريخ با شکست روبه‌رو شده است.

دكتر عباس كنگي، پژوهشگر و سياره‌شناس كه در زمينه ساختارهاي زمين‌شناسي مريخ تحقيق مي‌كند در گفت‌و‌گو با خبرنگار ايسنا درباره كاوشگر «فونيكس» گفت: تجهيزات مستقر بر روي «فونيکس» شامل دوربين عکس برداري، يک بازو به طول 2/2 متر براي حفر شيارهايي به عمق نيم متر در سطح سياره، يک ايستگاه هواشناسي با سنسورهاي خاص جهت اندازه گيري تغييرات فصلي حرارت، سرعت جريان باد و ... - كه توسط سازمان فضايي کانادا حمايت مي‌شود - سيستم ارسال امواج ليزر جهت اندازه گيري ميزان گرد و غبار و ذرات يخ موجود در آتمسفر سياره، آزمايشگاه شيمي منياتوري - که امکان انجام آزمايش‌هاي شيميايي بر روي نمونه هاي خاک و يخ به دست آمده از سطح سياره را ممکن مي‌كند و علاوه بر اندازه گيري ترکيبات ملکولي، نمونه ها را تا حرارت 1800 درجه فارنهايت گرم مي کند تا مراحل تبديل آنها از حالت جامد به مايع و گاز بررسي شود و بعلاوه ميزان کربنات، سولفور و اکسيدهاي موجود در خاک را به عنوان مواد تقويت کننده حيات در شرايط حضور آب مايع اندازه گيري خواهد کرد - و بالاخره دو عدد ميکروسکوپ جهت بررسي ساختمان‌هاي موجود در خاک و يخ با قدرت تفکيک در حد يک هزارم پهناي موي انسان است.

عضو هيات علمي دانشگاه آزاد اسلامي شاهرود با اشاره به اين كه فضاپيماي Mars Polar Lander كه در سال 1999 با هدف شناسايي قطب هاي مريخ پرتاب شد با شکست روبه رو شد، سفر فونيکس را هم پرمخاطره عنوان و خاطرنشان كرد: احتمال فرود موفقيت آميز اين كاوشگر بر سطح سياره زير 50 درصد ارزيابي شده؛ بنابراين ريسک اين سفر فضايي بالا است. هزينه اين سفر فضايي 420 ميليون دلار تخمين زده شده که 90 ميليون دلار آن مربوط به پرتاپ راکت است.

به گفته وي، منطقه فرود فضاپيما شبيه به آلاسکا و غالبا پوشيده از يخ مي باشد، اما به دليل اينکه فونيکس در تابستان فرود مي‌آيد با پوشش يخي مواجه نخواهد شد. هر چند با نزديک شدن به فصل زمستان و کاهش شدت نور خورشيد توانايي فونيکس تقليل مي يابد، اما دانشمندان اميدوارند بوسيله دوربين هاي اين جستجوگر، نخسين منظره از زمستان قطب مريخ را مشاهده کنند. به علاوه تشکيل پوشش يخي در نزديکي فونيکس قابل مشاهده خواهد بود.

وي گفت: فضاپيماي فونيکس بسيار سنگين است در نتيجه ورودي آتشين به آتمسفر مريخ خواهد داشت؛ بنابراين قبل از باز شدن کيسه هاي هوا و چترهاي نجات به دليل وزن زياد فضاپيما، سرعت آن در اتمسفر سياره افزايش مي‌يابد. براي حفاظت فضاپيما در اين شرايط سخت يک سپر حرارتي براي آن در نظر گرفته شده است. پس از فرود جست‌وجوگر فونيکس رها مي شود و مرحله اصلي اکتشافات آغاز مي‌شود.

دكتر كنگي درباره ماموريت كاوشگر ققنوس گفت: در اين سفر هيجان انگيز امکان مطالعه مستقيم کلاهک قطب شمال سياره ميسر مي‌شود. تا کنون بر اساس اندازه‌گيري هاي انجام شده از مدار سياره، اين کلاهک آب منجمد در نظر گرفته شده. اما دستاوردهاي فونيکس مي تواند نتايج شگفت انگيزي را به همراه داشته باشد. به گونه اي که اين احتمال وجود دارد که اين کلاهک داراي ترکيباتي متفاوت باشد.

وي خاطرنشان كرد: به عنوان مثال براي سه دهه دانشمندان بر اين باور بودند که کلاهک قطب جنوب مريخ از دي اکسيد کربن يخ زده (يخ خشک) تشکيل شده، اما تحقيقات انستيتو تکنولوژي کاليفرنيا در سال 2003 نشان داد فقط يك لايه سطحي از دي اكسيد كربن يخ زده در كلاهك جنوبي وجود دارد؛ بنابراين اين احتمال وجود دارد که رويدادي مشابه براي قطب شمال مريخ رخ دهد. به گونه اي که دستاوردهاي فونيکس بسياري از باورهاي موجود در رابطه با تجمع آب يخ زده در اين بخش از سياره را دگرگون كند.

دكتر كنگي تصريح كرد: بزرگترين هدف اين سفر فضايي همانند ساير سفرهاي فضايي به مريخ جستجوي حيات بر سطح سياره سرخ است؛ اما اين ماموريت هاي فضايي به صورت گام به گام اطلاعات مورد نياز دانشمندان را به صورت قطعات پازل جمع آوري مي کند.

وي در ادامه با بيان اين كه بزرگترين مشکل اين فضاپيما فرود بر سطح سياره سرخ خواهد بود، اظهار داشت: دانشمندان بايد سرعت اين فضاپيما را در نزديك مريخ و در جو بسيار رقيق سياره كاهش دهند تا امکان فرود آرام آن فراهم شود. بايد توجه داشت که سرعت اين فضاپيما حدود 20 هزار كيلومتر در ساعت است (فاصله مشهد تا تهران را در کمتر از سه دقيقه طي مي کند) و در فاصله کمتر از 200کيلومتري سياره بايستي سرعت آن آنقدر کاهش يابد تا به آرامي بر سطح سياره فرود آيد. براي کاهش سرعت فضاپيما بايد در زماني معين مقداري سوخت به داخل موتور فضاپيما پمپاژ شود تا با چند انفجار کوچک و منظم اصلاح مسير و کاهش سرعت مورد نياز ايجاد شود.

دكتر كنگي تصريح كرد: بدين ترتيب سپر حرارتي، چتر نجات و موتور ها فضاپيما مهمترين ابزار کاهش سرعت فضاپيما خواهند بود. اما سنگيني فضاپيما به دليل تجهيزاتي اضافي که حمل مي کند اين فرايند را دشوارتر خواهد کرد. به علاوه به دليل جو رقيق سياره نيز نمي‌توان از خاصيت اصطكاكي جو براي کاهش سرعت فضاپيما استفاده کرد.

ایسنا 29/2/87

Empress
26 May 2008, 02:55 PM
شبکه تلویزیونی ناسا اعلام کرد که داده‌های فونیکس با موفقیت در حال ارسال به زمین هستند.

ساعت 4:26 دوشنبه (6 خرداد) به وقت ایران، فونيكس با موفقیت در محل از پیش تعیین شده در شمال مریخ فرود آمد.

در آخرین ثانیه ها پس از جدا شدن چتر، چند ثانیه موتورهای کاهنده سرعت فعال شدند و کاوشگر بروی مریخ فرود آمد. جهت باله های خورشیدی آن به گونه‌ای است که بیشترین دریافت انرژِي خورشیدی را داشته باشد.

بدین ترتیب هم اکنون سه روبات زمینی بر مریخ حضور دارند. برای اولین بار روبات در جایی فرود آمده است که احتمالا می تواند آب منجمد را بر سیاره ای دیگر مورد آزمایش قرار دهد.


http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8702/c0306-md.jpg



http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8702/b0306-md.jpg



http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8702/a0306-md.jpg

ماندانگاس
26 May 2008, 07:44 PM
دي وي دي پيامي از زمين ناسا ،براي موجودات ناشناخته مريخ

ناسا همراه با کاوشگر خود، يک دي وي دي نيز به سياره سرخ ارسال کرد.
به گزارش شبکه تلويزيوني الجزيره انگليسي ؛سازمان فضايي امريکا ناسا با تاييد فرود موفقيت آميز کاوشگر خود موسوم به فينکس ،بر روي سياره مريخ ،اعلام کرد: يک دي وي دي با نام روياي مريخ را که حاوي اطلاعاتي درباره زمين و مريخ است به اين سياره ارسال شده است.
هدف از اين اقدام تاييد حضور زميني ها در اين سياره است .
مسئولان ناسا افزودند: استفاده کنندگان بايد مجهز به دستگاه پخش دي وي دي چند منظوره باشند تا از محتويات علمي و جذاب آن بهره برند. اين در حاليست که تعداد اندکي از دانشمندان بر وجود حيات در سياره سرخ معقدند ولي ساير دانشمندان ، بر اين باورند شايد برخي ميکروبهاي زنده در داخل آبهاي منجمد سطح اين سياره وجود داشته باشد.

Empress
28 May 2008, 12:40 AM
کشف یک طوفان بزرگ دیگر در مشتری، تعداد لکه های بزرگ مشتری را به 3 عدد رساند: سیاره ای با طوفانها و گردبادهای عظیم.

همانطور که می دانید، لکه ی بزرگ و معروفی که به نام لکه ی بزرگ سرخ بر سطح مشتری دیده می شود، در واقع یک طوفان یا گردباد عظیم است که سالهاست در بسیاری از تصاویری که از مشتری گرفته شده است، دیده می شود. با رصدهای دقیق تر یک لکه ی بزرگ دیگر هم در کنار همان لکه دیده شد. ولی به تازگی یک لکه ی قرمز رنگ جدید در همان اطراف کشف شده است.

این لکه ی سوم، ابتدا به رنگ سفید بود، و تغییر رنگ آن به قرمز نشان می دهد که احتمالا این طوفان در حال قوی تر شدن است. ستاره شناسان معتقدند که این تصاویر جدید که توسط تلسکوپ هابل و تلسکوپ کک تهیه شده است، ممکن است نشان دهنده ی تغییرات بزرگ آب و هوایی در مشتری باشد، همانطور که در 4 سال پیش، پیش بینی می شد.

http://www.tebyan.com/image/big/1387/03/15718918322301132151611411791372011101069146.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/03/13092811071483415252252301842025017313843.jpg)
تصویر هابل از لکه ی قرمز رنگ سوم که در سمت چپ قرار دارد. لکه ی بزرگ قرمز در سمت راست و لکه ی دیگر در میان این دو است.

Imke de Pater از دانشگاه کالیفرنیا برکلی، می گوید: «یکی از قابل توجه ترین تغییراتی که ما در این تصاویر رصد می کنیم، این است که محوطه ی نسبتا آرام و ساکتی که بدور لکه ی بزرگ مشتری قرار داشت، به منطقه ای طوفانی و شلوغ تبدیل شده است. در طی تمامی رصدهای قبلی که توسط تلسکوپ هابل و فضاپیماها از سال 1979 با سفر وویجر آغاز شد، این گردبادها همیشه در سمت راست یا چپ لکه ی بزرگ تشکیل می شدند.

http://www.tebyan.com/image/big/1387/03/5911944179154482392202001377995998253137.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/03/975620920020917322912922914431151152143234174.jpg)
تصویر لکه ی بزرگ قرمز در سال 2006 که خبری از لکه ی سوم نیست.

لکه ی بزرگ سرخ از 200 تا 350 سال پیش، براساس رصدهای تلسکوپی، همواره وجود داشته است. اگر این لکه ی سرخ جدید و لکه ی بزرگ سرخ به حرکات خود ادامه دهند، در ماه آگوست (مرداد) به هم برخورد خواهند کرد. ستاره شناسان با دقت درحال دنبال کردن حرکات این دو هستند.

لکه سرخ بزرگ، یک طوفان پرفشارِ سِمِج است که کلاهک ابرهایش حدود 8 کیلومتر بالاتر از ارتفاع ابرهای مشتری است. این لکه ی جدید از آن دو دیگر کوچکتر است و در غرب آن دو لکه ی قرمز قرار دارد.

این تصاویر رنگی توسط تلسکوپ هابل در 20 و 21 اردیبهشت 87 و تلسکوپ کک در 22 اردیبهشت، تهیه شده است.

http://www.tebyan.com/image/big/1387/03/221051821341251913864151121911869197123110.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/03/581141522179611071152513122283769129162.jpg)
تلسکوپهای کک

این تصاویر ممکن است این نظر را مورد تأیید قرار دهند که مشتری در حال تغییرات کلی آب و هوایی است، همانطور که اولین بار در 2004 یک استاد مهندسی مکانیک در دانشگاه برکلی، به نام Phil Marcus ، احتمال این تغییرات را مطرح کرده بود. دمای مشتری ممکن است در حال تغییر از 9- به 7- درجه سانتی گراد باشد. این سیاره ی غول پیکر در نزدیکی استوا گرم تر و نزدیک قطب جنوب سردتر می شود. Marcus پیش بینی کرده بود که تغییری بزرگ در نیمکره ی جنوبی در حدود سال 2006 به وقوع خواهد پیوست و این باعث ناپایداری جریانهای پرسرعت و ایجاد سرعت های جدید خواهد شد.

http://www.tebyan.com/image/big/1387/03/451969972501291311242361802491245024830205.jpg (http://www.tebyan.com/bigimage.aspx?img=image/big/1387/03/89871316252168133251014914982162352036.jpg)

مارکوس می گفت: ظاهر سیستم ابرهای مشتری، درست، از شمال استوا تا عرض جنوبی 34 درجه، تعجب برانگیز است، چرا که َاشکالی جدید در ابرها پدیدار شده است، که تابحال دیده نشده است.

منابع:
http://www.universetoday.com/
http://hubblesite.org/

ترجمه و توضیحات:
ا.م.گمینی

ranaactive
28 May 2008, 03:08 PM
سلام دوستان.
امروز تو وب گردیهام یه فایل pdf پیدا کردم برای شما هم میذارم دانلود کنید.این فایل آسمان شب در 5ماه می 2008 هستش.
http://www.freezpic.com/images/7u4tqjcxmzfsjywaj32o.jpg (http://www.2shared.com/file/3352697/b55642b7/05May08StarChart_clr.html)
برای دانلود هرماه میتونید به این لینک (http://www.space.com/nightsky/) مراجعه کنید و از قسمتی که تو شکل نشون دادم دانلود کنید.و از قسمت های دیگه سایت هم استفاده کنید و لذت ببرید.
(این سایت فروم یا سایت ایرانی نیست.پس فکر کردم معرفی اون خلاف قوانین انجمن نمیتونه باشه)

http://www.freezpic.com/images/fcr1njozkq3jr85zyqww.jpg

Empress
1 June 2008, 09:08 PM
شاتل دیسکاوری برای حمل آزمایشگاه ژاپنی کیبو (به معنای امید) به ایستگاه بین‌المللی فضایی آماده شده است.

به گزارش بی‌بی‌سی شاتل و هفت خدمه آن، بخش اصلی آزمایشگاه ژاپنی را که کیبو نام دارد به ایستگاه بین‌المللی تحویل خواهند داد. این سومین ماموریت فضایی در سال 2008 است که ۱۴ روز به طول خواهد کشید. یکی از اهداف این ماموریت تازه تعمیر توالت ایستگاه بین‌المللی فضایی است که در مدول زوزدا از کار افتاده است.

در این ماموریت شاتل از نوع جدیدی تانک خارجی سوخت استفاده خواهد کرد که پس از فاجعه انفجار کلمبیا طراحی شده است.

قرار است خدمه شاتل به همراه خدمه ایستگاه بین المللی فضایی، مدول تحت فشار ژاپنی را در ایستگاه نصب کنند. این مدول ۱۱.۲ متری که ۱۴.۸ تن وزن دارد سومین آزمایشگاهی است که پس از آزمایشگاه‌های دستینی و کلمبوس در ایستگاه نصب خواهد شد.

این آزمایشگاه به قدری بزرگ است که تمامی تجهیزات آن در ماموریت قبلی شاتل به ایستگاه‌ بین‌المللی فضایی فرستاده شد. قرار است این تجهیزات پس از کامل شدن نصب کیبو در ایستگاه به آن اضافه شوند.

دیسکاوری در این ماموریت همچنین یک بازوی روباتیک ۱۰ متری را که در کار نصب کیبو مورد استفاده قرار خواهد گرفت با خود به فضا خواهد برد. این بازو در سومین مرحله حمل تجهیزات آزمایشگاه ژاپنی که در سال ۲۰۰۹ انجام خواهد شد نقشی کلیدی خواهد داشت.

میهمان ویژه

http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8703/buzzlightyear%5B100%5D-jn.jpg

در این ماموریت، خدمه شاتل دیسکاوری میهان ویژه‌ای هم با خود به فضا خواهند برد، سازه‌ای ۳۰ سانتی‌متری از شخصیت معروف کارتون توی استوری: Buzz Lightyear. فرستادن این مجسمه به فضا بخشی از طرحی است که هدف آن ترغیب کودکان به پیگیری تحقیقات علمی است.

ناسا امیدوار است تا پایان سال جاری میلادی دو پرواز دیگر شاتل‌ها را با موفقیت انجام دهد. بعد از دیسکاوری نوبت به آتلانتیس خواهد رسید که ماموریت آن تعمیر و به روز کردن تلسکوپ هابل است.
تا به پایان رسیدن کار ساخت ایستگاه‌ بین‌المللی فضایی 9 پرواز دیگر شاتل برنامه‌ریزی شده است.

منبع: همشهری آنلاین

mohammad51
15 June 2008, 10:48 AM
Orion عزيز


يك سئوال نظر در مورد تونل هاي فضايي چيه؟ايا وجود داره؟؟

mohammad51
18 June 2008, 04:57 PM
[CENTER]غروب در مریخ

http://www.zom.ir/files/0zosb8o5ivtxo5zvkd9u_thumb.jpg (http://www.zom.ir/viewer.php?file=0zosb8o5ivtxo5zvkd9u.jpg)
اسپیریت، این عکس را در ساعت 6:07 در 19 می سال 2005 وقتی 489 روز مریخی از مأموریتش گذشته بود گرفت. هر روز مریخی معادل 24 ساعت و 39 دقیقه است.
البته آنطور که در سایت ناسا توضیح داده شده، در تیم مریخ ناسا، کسی عکس‌های طلوع و غروب خورشید را به خاطر زیبایی و ارضای حس عکاسی نمی‌گیرد،‌ در واقع دانشمندان به این وسیله میزان گرد و غبار یا ابرهای جو مریخ را ارزیابی می‌کنند

Empress
18 June 2008, 06:10 PM
خسته نباشید. عکس برای من دیده نمیشه.

mohammad51
19 June 2008, 10:52 AM
خسته نباشید. عکس برای من دیده نمیشه.

http://img2.freeimagehosting.net/uploads/th.42e2020e72.jpg (http://img2.freeimagehosting.net/image.php?42e2020e72.jpg)

Empress
27 June 2008, 10:04 PM
تلسکوپ رادیویی آرسیبو به جمع دیگر تلسکوپهای آمریکای شمالی و جنوبی، اروپا و آفریقا پیوست تا این تلسکوپها با رصد همزمان خود از یک نقطه آسمان، تلسکوپی مجازی را به قطر 11000 کیلومتر تشکیل دهند.

تلسکوپ رادیویی آرسیبو در پورتوریکو به جمع دیگر تلسکوپ های آمریکای شمالی و جنوبی، اروپا و آفریقا برای بررسی همزامان آسمان پیوست. این تلسکوپ ها قرار است یک نقطه از آسمان را به طور همزمان رصد کنند و به این ترتیب یک تلسکوپ مجازی به قطر حدود 11000 کیلومتر تشکیل دهند.

همه این تلسکوپ ها عضو پروژه اکسپرس هستند و روز 22 ماه می (دوم خرداد ماه) اولین رصد خود را بر مبنای روش های تداخل‌سنجی انجام دادند. در این روش چند تلسکوپ رادیویی از نقاط مختلف زمین، یک منطقه از آسمان را به طور همزمان رصد می‌نمایند. حاصل کار نوعی تلسکوپ مجازی با قطری برابر حداکثر فاصله تلسکوپ ها از یکدیگر خواهد بود. این روش که "تداخل سنجی با خط مبنای بسیار بزرگ" نام دارد، قادر است تصاویری با کیفیت 100 برابر بهتر نسبت به تلسکوپ های عادی از منابع رادیویی کیهانی تولید نماید.

به گزارش سايت نجوم، نتایج رصدی این تلسکوپ مجازی غول پیکر بلافاصله به بلژیک ارسال شد تا در کنفرانس شبکه های آموزشی و تحقیقاتی قاره اروپا نمایش داده شود. تیم تحقیقاتی تلسکوپ آرسیبو ارائه نتایج را بسیار موفقیت آمیز ارزیابی کرد. زیرا نرخ ارسال داده به مرکز پردازش سیگنال های دریافتی از این تلسکوپ مجازی در موسسه مشترک در اروپا، 4 برابر بیشتر از میزانی بود که قبلا توسط این تیم در تلسکوپ آرسیبو حاصل شده بود.


http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8704/Radiotele0403-md.jpg


مدیر JIVE معتقد است: «این نتایج در پیشبرد نجوم رادیویی بسیار حائز اهمیت هستند. این دست آوردها نه تنها نشان می دهند که تلسکوپ های آینده را می توان طی همکاری های بین المللی شکل داد، بلکه می توان آن ها را درست به مانند ابزارهای عادی به کار گرفت با این تفاوت که اندازه آنها در اندازه های ابعاد کره زمین است.»

پروژه EXPRES که بودجه آن توسط اتحادیه اروپا تامین شده است، قصد دارد تا در نهایت 16 عدد از حساس ترین تلسکوپ های رادیویی سراسر جهان را به پردازنده مرکزی واقع در JIVE متصل نماید و به این ترتیب یک شبکه VLBI (تداخل‌سنجی با خط مبنای بسیار بزرگ) واقعی ایجاد نماید. این روش جایگزین روش قدیمی تر انتقال داده به کمک جابه جایی هارد دیسک های رایانه ای خواهد شد. با این شیوه جدید، منجمان قادر خواهند بود تا پس از گذشت تنها چند ساعت، و نه چند هفته، به نتایج رصدها دست یابند.

Empress
30 June 2008, 11:33 AM
داده‌های ارسالی جدید از مریخ نشین فونیکس نشان می‌دهد خاک این سیاره شرایط نسبتا مناسبی برای حیات موجودات زنده دارد. پنج‌شنبه‌ ۶ تير، فونیکس(ققنوس) برای نخستین بار بر روی خاک یک سیاره آزمایش شیمیایی مرطوب انجام داد.

در این آزمایش آب زمینی با خاک سیاره ترکیب شده و آزمایشاتی بر روی آن انجام می‌شود تا مشخص شود امکان حیات در آن وجود دارد یا خیر. «مایکل هچ» مدیر بخش میکروسکوپ فونیکس می‌گوید:" ما سعی داریم بفهمیم ترکیب شیمیایی خاک چیست، چه موادی در آن حل شده است، اسیدی است یا بازی؟"

«سام کوناوس»، یکی از رهبران پروژه می‌گوید:" خاک این ناحیه با خاک سطحی خشک قطب جنوب زمین شباهت دارد و میزان قلیایی بودن آن قابل توجه است. در این نقطه‌ خاص، حدود 2.5 سانتی‌متر زیر سطح، ‌‌‌pH خاک بین 8 تا 9 است. نمک‌های مختلفی یافت شده‌اند که هنوز دقیقا تحلیل نشده‌ است اما می‌توان گفت منیزیم، سدیم، پتاسیم و کلر در بین آن‌ها یافت می‌شود."

وی افزود:" وجود نمک مدرک دیگری برای وجود آب است. همچنین میزان مواد مغذی مورد نیاز برای حیات قابل توجه است. به نظر من مریخ با زمین بیگانه نیست و از نظر ترکیبات معدنی به آن شباهت دارد."

خاک این سیاره شرایط مناسبی برای پرورش حیات دارد. البته هنوز هیچ مدرکی برای اثبات و یا رد وجود حیات در مریخ وجود ندارد.


http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8704/ph0409-md.jpg


ابزار دیگر فضاپیما به نام «تگا»(TEGA) نیز در این مدت بیکار نبوده است. این اجاق، خاک مریخ را تا 1000 درجه‌یسانتی‌گراد گرم کرد و گاز‌های خروجی را مورد بررسی قرار داد. تحلیل کامل داده‌های این اجاق بسیار پیچیده و زمان‌بر است اما تحقیقات اولیه موارد جالبی را نشان می‌دهد.

بر طبق داده‌های تگا، خاک مریخ در ناحیه‌ مورد آزمایش در گذشته با آب برهم ‌کنش داشته است. البته مشخص نیست که این برهم‌کنش در همین ناحیه‌‌‌ قطبی بوده یا این که باد خاک را از جایی دیگر به این‌جا آورده است.

هفته‌ گذشته نیز عکس‌های مریخ‌نشین وجود یخ را در این سیاره تایید کرد.

پس از گذشت حدود 33 روز از این ماموریت 90 روزه، ماموریت به صورت موفقیت‌آمیزی پیش رفته است. دانشمندان امیدوارند در 60 روز آینده اطلاعات بیش‌تری از حیات و آب در گذشته و حال مریخ به دست آورند.


منبع : ماهنامه نجوم

Empress
10 July 2008, 07:14 PM
رادیو تلسکوپ‌ها تصویری را آشکار کردند که در آن فرآیند رهاسازی ماده نمایان است و سیاهچاله‌ای هسته کهکشانی را می بلعد.

اخترشناسان مدتها بر این گمان بودند که هسته‌های بسیار درخشان کهکشان‌های مارپیچی سایفرت(Seyfert)، انرژی خود را از راه مصرف کردن ماده سیاهچاله‌های خود تامین می کنند، اما هرگز نتوانستند کشف کنند که آنها در آغاز دقیقاً چه مقدار ماده داشتند.

یکی از نظریه‌های پیشرو می‌گوید ماده کهکشان های سایفرت طی برخوردی با کهکشان همسایه توزیع شده است، در نتیجه گازهای آن پرتحرک می‌شود و اگر در جنگ گرانش پیروز شود، مقدار بیشتری از ماده برای هسته خود می آورد.

وقتی اخترشناسان این کهکشان‌ها را در نور مرئی می‌نگرند، مقدار کمی از جرم مشاهده شده را می توانند به عنوان مدرکی در تائید این نظریه ارائه دهند. اما در حال حاضر عکس جدیدی که با آرایه بسیار بزرگ تلسکوپهای رادیویی گرفته شده نشان می دهد که بیشتر جرمی که دیده می شود طی برخورد مداوم با کهکشان همسایه توزیع شده است.

به گزارش سايت نجوم، «چنگ یوکو»، دانشجوی دکترای دانشگاه ویریجینیا می گوید: آرایه بسیار بزرگ از آنچه واقعاً در این کهکشان‌ها اتفاق می افتد پرده برداشته است. شکل و نحوه جایگیری گاز این کهکشان‌ها آشکارا نشان می دهد که کهکشان همسایه مقداری از گاز را به سرعت به سمت خود می‌کشاند. این یکی از موارد بسیار جالب در تضاد بین تصاویر مرئی و تصاویر رادیویی است.

از دیگر اثرات برخورد کهکشانی، فرستاده شدن گاز و غبار به سمت سیاهچاله مرکز کهکشان است که باعث تولید انرژی می‌شود. تجمع ماده در سیاهچاله ها به قدری زیاد است که حتی نور هم نمی تواند از دام گرانش آن فرار کند. سیاهچاله ها در مرکز کهکشانها مستقر هستند و بسته به سرعت بلعیدن ماده، آنها را در طیف وسیعی از میزان فعالیت طبقه‌بندی می کنند.

سایفرتها در میانه این دسته جای دارند، در حالیکه اختروشها و بلازارها صدها بار پرتوانترند. اخترشناسان تعدادی از سایفرتها ر كه قبلاً در نور مرئی رصد کرده بودند، انتخاب کردند، اما این بار آنها را در طول موج رادیویی که از اتمهای هیدروژن ساطع می شد بررسی کردند.


http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8704/ra0419-md.jpg


این بررسی نشان داد که ماده اکثر آنها طی برخورد با کهکشان همسایه توزیع شده است. «یاون تانگ» دانشجوی دکترای دانشگاه ملی تایوان می گوید: با مقایسه این تصاویر با نمونه آنها از کهکشان‌های غیر فعال در طول موج رادیویی، رابطه تنگاتنگ بین برخوردهای نزدیک و توان سیاهچاله ها در هسته نمایان شده است. درحال حاضر این بهترین سوخت برای کهکشان‌های سایفرت است.

«جرمی لیم» از آکادمی اخترفیزیک و اخترشناسی می‌گوید: نتایج ما نشان می‌دهد که گازهای هیدروژن ابزار قدرتمندی برای آزاد کردن نوع دیگری از برهمکنش گرانشی دیده نشدنی در بین کهکشان‌هاست و این خود پیشرفتی بزرگ در درک این اجرام است.

منبع: همشهری آنلاین

eastern
11 July 2008, 02:02 PM
ستاره شناسان آمریکایی با استفاده از تکنیکهای نوآورانه برای اولین بار موفق شدند ردپایی از آب را در صخره های آتشفشانی ماه کشف کنند.

به گزارش مهر، محقان دانشگاه براون و موسسه کارنگی موفق شدند برای اولین بار با کمک تکنیکهای نوآورانه در نمونه های جمع آوری شده از صخره های آتشفشانی سطح ماه ردپایی از آب را شناسایی کنند.

این نمونه سنگها را فضاپیمای آپولو در دو ماموریت سفر به ماه به زمین آورده است. برخلاف آنچه که تاکنون تصور می شد، آب موجود در ماه در دوره رویدادهایی که منجر به شکل گیری تنها قمر زمین شدند کاملا تبخیر نشده است.

نتایج این تحقیقات که در تازه ترین شماره مجله "نیچر" منتشر شده است نشان می دهد که آب حاضر در نمونه های جمع آوری شده از صخره های آتشفشانی سطح ماه می تواند اطلاعاتی در خصوص تاریخ سه میلیارد سال حیات قمر زمین ارائه کند.

در این خصوص این محققان اظهار داشتند: "در 40 سال گذشته محدودیتهایی برای یافتن آب در نمونه های سنگی ماه وجود داشت به طوری که در بهترین شرایط تنها امکان بررسی 50 قسمت در میلیون فراهم بود. اکنون ما روش جدیدی را برای نشان دادن 5 قسمت در میلیون توسعه داده ایم." قسمت در میلیون نوعی واحد اندازه گیری است.

این محققان با کمک این تکنیک جدید کشف کردند که تجمع آب در ماگمای این صخره ها 750 قسمت در میلیون است که این رقم نشان می دهد احتمال اینکه در داخل این قمر آب وجود داشته باشد همانند احتمال حضور آب در لایه فوقانی جبه زمین است.

از آنجا که جاذبه ماه برای جذب اتمسفر بسیار ضعیف است این محققان فرض کردند که بخار آب ساطع شده از فورانهای آتشفشانی می تواند در فضا رها شده باشد اما در عین حال می تواند به سمت قطبهای ماه مهاجرت کند و در میان حفره هایی که همیشه در سایه هستند نشست کرده و تبدیل به یخ شود.

Empress
12 July 2008, 12:12 PM
تحلیل جدید فونیکس نشان داد بعضی از نواحی خاک مریخ از لحاظ شیمیایی به مانند خاک باغچه‌های زمین است. به گزارش سايت نجوم، گرچه این تحقیقات هنوز کامل نشده است ولی فونیکس پیش از این ماده‌ای دارای ارزش غذایی یافته بود که ساختار آن شبیه منیزیوم، سدیم، پتاسیم و کلر بود. با این که عناصر ذکر شده در خاک مریخ موجود است ولی دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که این عناصر تمایلی به انحلال در آب و مهیا کردن حیات داشته باشند.

http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/posc/8704/MARS0422-md.jpg (http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=61037)

نتیجه دلپذیر از آزمایش خاک مریخ در منطقه‌ای به نام "سرزمین عجایب" (wonderland) بدست آمد که حاکی از آن بود كه این ماده غنی قابلیت انحلال در آب را دارد. چند سانتی‌متر از این منطقه که در شمال مریخ نشین قرار گرفته، حفر شده است.

این نمونه برداری چهارشنبه هفته پیش به آزمایشگاه رطوبت سنج و الکتروشیمی و تحلیل‌گر ضریب هدایت(MECA) فونیکس فرستاده داده شد.

آزمایشگاه مکای فونیکس، در نمونه‌های خود ماده‌ای قلیایی با pH بین 8 و 9 یافت. این ماده قلیایی در خیلی از موارد با خاک زمین اشتراک دارد. ازجمله این تشابهات می توان به خاکی که شلغم و مارچوبه سمی در آن رشد می کند اشاره کرد. دانشمندان همگی از این داده های دریافتی شگفت زده شدند!

دانشمندان گمان می کنند که اگر خاک، شرایطی مناسب و مساعد داشته باشد به این معناست که محدوده‌ای عریض‌تر و بزرگ‌تر از سازواره‌ها وجود دارد که توانایی رشد گیاه در خاک را داراست؛ چیزی درباره از بین بردن حیات وجود ندارد و در حقیقت به نظر می‌رسد که طبیعت خیلی دوستانه رفتار کند.

کاوش و حفاری عمیق‌تر می تواند پرده از خاک نمک آلود یا خاکی با pH متمایز بردارد.

eastern
12 July 2008, 01:24 PM
http://tbn0.google.com/images?q=tbn:reOLlA983x33FM:http://www.foodsubs.com/Photos/turnip5.jpg

به گزارش ايسنا، تحليل جديد مريخ نشين فونيکس اين موضوع را تاييد کرد. يافت مناطقي بزرگتر و وسيعتر از اين ساختارها مي تواند شرايط حيات در مريخ را مهيا کند.

گرچه اين تحقيقات هنوز کامل نشده است ولي فونيکس پيش ازاين ماده اي داراي ارزش غذايي يافته بود که ساختار آن شبيه منيزيم، سديم، پتاسيم و کلر بود. با اينکه عناصر ذکر شده در خاک مريخ موجود است ولي دانشمندان هنوز مطمئن نيستند که اين عناصر تمايلي به انحلال در آب و مهيا کردن حيات داشته باشند.

نتيجه دلپذير از آزمايش خاک مريخ در منطقه اي به نام «سرزمين عجايب»(wonderland) به دست آمد که حاکي از آن بود، اين ماده غني قابليت انحلال در آب را دارد. اين منطقه که در شمال مريخ نشين قرار گرفته، چند سانتي متري از آن حفر شده است. اين نمونه برداري به آزمايشگاه رطوب سنج و الکتروشيمي و تحليل گر ضريب هدايت (MECA) فونيکس فرستاده داده شد.

آزمايشگاه مکاي فونيکس در نمونه هاي خود ماده‌اي قليايي با pH بين 8 و 9 يافت. اين ماده قليايي در خيلي از موارد با خاک زمين اشتراک دارد. ازجمله اين تشابهات مي توان به خاکي که شلغم و مارچوبه سمي در آن رشد مي کند اشاره کرد. دانشمندان همگي از اين داده هاي دريافتي شگفت زده بودند!

به نوشته نجوم، دانشمندان گمان مي کنند که اگر خاک شرايطي مناسب و مساعد داشته باشد به اين معناست که محدوده‌اي عريضتر و بزرگتر از سازواره ها وجود دارد که توانايي رشد گياه در خاک را داراست؛ چيزي درباره از بين بردن حيات وجود ندارد و در حقيقت اين گونه به نظر مي رسد که طبيعت خيلي دوستانه رفتار کند.

کاوش و حفاري عميق تر مي تواند پرده از خاک نمک آلود يا خاکي با ph متمايز بردارد.

mohammad51
13 July 2008, 04:41 PM
وویجر 2 مرزهای منظومه شمسی را در می‌نوردد

http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8704/v0418-md.jpg

پژوهشگرانی که مسئول تجزیه و تحلیل اطلاعات ارسالی توسط وویجر 2 هستند، دریافته‌اند كه بر خلاف تصورات قبلی، خورشیدکره، متقارن و کروی نیست بلکه شکلی کدو مانند دارد.
منظومه‌ شمسی به وسیله‌ حبابی از ذرات حاصل از بادهای خورشیدی احاطه شده است که اصطلاحا خورشیدکره (heliosphere) نامیده می‌شو‌د‌‌.‌‌ ‌هر فضاپیمایی که بخواهد از ‌‌‌‌منظو‌مه‌‌ ‌‌‌شمسی خارج شود باید از مرز بین خورشیدکره با فضای بین‌ستار‌‌‌‌‌‌‌‌‌ه‌ا‌‌‌ی‌‌‌‌‌ ‌‌عبور کند. به این مرز اصطلاحا «شوک پایانی» گفته می‌شود.
به گزارش سايت نجوم، پژوهشگران مسئول وویجر 2 مشاهده کردند که این کاوشگر در فاصله‌ا‌‌‌ی‌ نزدیک‌تر ‌ا‌ز‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌فاصله‌ مورد انتظار از ناحیه‌ شوک پایانی عبور کرده است. این رخداد می‌تواند به این معنی باشد که خورشیدکره نامتقارن است و در محلی که وویجر 2 از آن عبور کرده است، به وسیله‌ یک میدان مغناطیسی میان‌ستار‌ه‌ای به طرف خورشید فشرده شده است. این یافته‌ها به محققان کمک می‌کند تا درک بهتری از نحوه‌ برهم کنش خورشید با محیط بین‌ستار‌ه‌ای داشته باشند.
دو کاوشگر وویجر 1 و 2 در سال 1977 به هدف بررسی مشتری و زحل به فضا پرتاب شدند. مسیر پرواز وویجر 1 به هنگام عبور از زحل به سمت بیرون از صفحه‌ مداری منظومه‌ شمسی تغییر کرد. اما وویجر 2 در این صفحه به مسیر خود ادامه داد تا علاوه بر مشتری و زحل، با اورانوس و نپتون نیز ملاقات کند. این دو فضاپیما دورترین ساخته‌ها‌ی‌ ‌بشر در کیهان هستند. ماموریت کنونی وویجرهای 1 و 2 رسیدن به مرز فضای بین‌ستاره‌ای است.

mohammad51
13 July 2008, 04:42 PM
زیر پای فونیکس یخ پیدا شد

پس از گذشت 25 روز از ماموریت فونیکس، این مریخ‌نشین موفق به کشف یخ شد.
لکه‌های سفیدی که زیر پای مریخ‌نورد بودند، پس از گذشت چند روز ناپدید شدند. این امر نشان می‌دهد جنس این لکه‌ها که اندازه‌‌ای برابر یک حبه قند داشتند، یخ است. دانشمندان در روزهای گذشته بین گزینه‌های یخ و نمک شک داشتند.
«پیتر اسمیت»، مدیر پروژه‌ فونیکس می‌گوید:" آن‌ها باید یخ باشند. ناپدید شدن آن‌ها نشان می‌دهد که نمی‌توانند نمک باشند. نمک بخار نمی‌شود."
پس از آن‌که فونیکس در روزهای گذشته قسمتی از خاک را حفر کرد، لکه‌های سفیدی در قسمت‌های حفر شده دیده می‌شد اما ديروز صبح خبری از آن‌ها نبود!
همچنین ديروز صبح، بازوی مکانیکی مریخ‌نشین در حال کندن یک گودال دیگر بود که به سطح سختی برخورد کرد. دانشمندان از این‌که احتمالا یک سطح یخی دیگر پیدا کرده‌اند، هیجان زده شده‌اند.

mohammad51
13 July 2008, 04:45 PM
رقص آسماني كهكشان‌هاي مارپيچي دو قلو !

كهكشان راه شيري در آينده با كهكشان آندرومدا همراه خواهد شد.
اين تصوير شگفت انگيز، يك هنر فضايي است يا حيله اي كه توسط فتوشاپ ايجاد شده است؟ اما اين تصويري واقعي از كهكشانهاي دوقلويي است كه با يكديگر در آسمان مي رقصند و توسط تلسكوپ جنوبي جميني در شيلي به دست آمده است. اين دو كهكشان مارپيچي نسبتا يكسان ، در سنبله قرار دارند و فاصله آنها از كهكشان راه شيري ، 90 ميليون سال نوري است.

NGC 5427 (پايين سمت چپ) و همدم جنوبي‌اش NGC 5426 در گير و دار واكنش هاي آرام اما آشفته هستند. بر اساس يك نظريه ، اين كهكشان هاي دوقلو كه داراي جرم و ساختار يكسان مي‌باشند و با عنوان Arp271 شناخته شده‌اند ، به صورت غير آشفته ظاهر شده‌اند.


http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8704/twin-galaxies0410-md.jpg

اما مطالعات اخير نشان داده است كه كشش متقابل گرانش از ابتدا براي تكميل و يا جلوگيري از تكامل ويژگي‌هاي قابل رويت شروع شده‌ است.
به گزارش آسمان پارس اين پل ميان كهكشاني مانند يك منبع تغذيه عمل مي كند و به كهكشان‌هاي دوقلو اجازه مي دهد تا گاز و غبار را در فاصله 60000 سال نوري با يكديگر تقسيم كنند. شايد گاز هاي برخوردي موجب جلوه دادن انفجارات ستاره اي در هر كهكشان باشند. نواحي تشكيل ستاره و يا HII به صورت گره‌هاي زرد رنگ بسيار داغي ظاهر مي شوند كه الگوهاي مارپيچي در هر كهكشان را رسم مي كنند. نواحي HII در بسياري از سيستم هاي مارپيچي مشهود مي‌باشند اما در انواع غول پيكرشان مانند5426 NGC كنجكاوانه گره خورده اند و در بخشي از كهكشان كه به NGC 5427 نزديك است ، فراوان تر مي‌باشد. انفجارات ستاره‌اي حتي مي توانند در فاصله پل ارتباطي كهكشان ديده شوند. تاثيرات گرانشي بين كهكشان‌ها ، زماني نادر و غير عادي بودند اما اكنون ،‌كاملا مشهود مي باشند.(به ويژه در جمعيت چگال خوشه‌هاي كهكشاني) و تصور مي شود كه نقش مهمي را در تكامل كهكشانها ايفا مي كنند. ممكن است اكثر كهكشانها حداقل يك تاثير متقابل گرانشي از زمان انفجار بزرگ در 13 ميليارد سال پيش تاكنون داشته‌اند.

كهكشان راه شيري ما ، به عنوان يك كهكشان مارپيچي ، در واقع در حال رقصيدن با هردو كهكشان كوتوله ابرهاي ماژلاني است و در آينده با كهكشان آندرومدا كه در فاصله 2.6 ميليون سال نوري است همراه خواهد شد. سرانجام ، عاقبت اينگونه برخوردها ، شكل گيري يك كهكشان بيضوي بزرگ است.

Empress
15 July 2008, 10:04 PM
ممکن است این سوال برایتان پیش آمده باشد که چرا عکس‌های سیاه و سفید فونیکس بسیار بیش‌تر از عکس‌های رنگی آن است؟

http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/posc/8704/phoenix0425-md.jpg (http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=61456)

این سوالی است که اگر به درستی به آن پاسخ داده نشود برای برخی ابهاماتی در مورد صحت ماموریت به وجود خواهد آورد! اگر واقعا فونیکس در مریخ است و این عکس‌ها در استودیوی فیلم‌برداری گرفته نشده، پس چرا اکثر آن‌ها سیاه و سفید است؟‌ آیا این یک حقه‌ سینمایی برای گول زدن بینندگان و لو نرفتن استودیو است؟

پاسخ این است:
می‌دانیم که عکس‌های رنگی در دوربین‌های دیجیتال در اثر ترکیب 3 نور قرمز، سبز و آبی به وجود می‌‌آیند. در دوربین‌های دیجیتال خانگی، خود دوربین این ترکیب را انجام می‌دهد، اما در دوربین فضاپیماها این‌طور نیست. تصاویر هر فیلتر جداگانه گرفته می‌شود و سپس دانشمندان با توجه به شرایط تصویر برداری آن‌ها را ترکیب و کالیبره می‌کنند تا عکس رنگی به دست آید.

این فرآیند اندکی وقت‌گیر است و در روز‌های شلوغ و پرکار،‌ دانشمندان ممکن است وقت کم‌تری روی این کار بگذارند و ما را از دیدن تصاویر رنگی بیش‌تر محروم کنند!


منبع : ماهنامه نجوم

Empress
15 July 2008, 11:09 PM
مطالعات جدید نشان می‌دهد هسته بزرگ و سرد شونده عطارد مسئول ميدان مغناطيسی و زمین‌شناسی سطحی سياره است.

30 سال است که منبع میدان مغناطیسی عطارد و منشا دشت‌های هموار آن ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده است. داده‌های جمع آوری شده به وسیله‌ «مسنجر» (MESSENGER)،‌ فضاپیمایی که ژانویه 2008 از ارتفاع کمی بر فراز عطارد گذر کرد، نشان می‌دهد که آتشفشان‌ها در ساخته شدن دشت‌های مسطح عطارد موثرند و هسته بیرونی منشا میدان مغناطیسی سیاره است.

بحث بر سر منشا دشت‌های هموار عطارد به ماموریت آپولو 16 در سال 1972 باز می‌گردد.‌ در توجیه دشت‌های مسطح ماه،‌ این عقیده مطرح شد که برخوردهای بزرگ باعث پس زدن مواد می‌شوند و این مواد دشت‌های صاف را به وجود می‌آورند. هنگامی که «مارینر 10» (Mariner 10) در 1975 از ساختارهای مشابهی در سطح عطارد عکس‌برداری کرد،‌ گروهی از دانشمندان به این نتیجه رسیدند که در سطح عطارد هم فرآیند مشابهی این دشت‌ها را به وجود می‌آورد. در مقابل،‌ گروهی نیز معتقد بودند که فوران گدازه‌ها مواد سازنده این دشت‌ها را تامین می‌کند، اما فقدان دهانه‌های آتشفشانی یا سایر عارضه‌های مرتبط با آتشفشان در عکس‌های مارینر، مانع موفقیت این فرضیه شد.

مسنجر در ماموریت خود اطلاعاتی درباره تغییرات رنگ و بازتابندگی، شیمی سطح و تصاویر پر کیفیتی در طول موج‌های مختلف و اندازه گیری‌های ارتفاع‌سنجی گرد‌آوری کرده است. با تحلیل این داده‌ها،‌ دانشمندان در مرزهای حوزه‌ «کالوریس» (Caloris)، یکی از جوان‌ترین دهانه‌های برخوردی در منظومه‌ شمسی، شواهدی از وجود دهانه‌های آتشفشانی یافتند. نخستین ارتفاع‌سنجی‌ها نشان می‌دهد که دهانه‌ها در سطح عطارد حدود دو برابر کم‌عمق‌تر از دهانه‌های سطح ماه هستند.


http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8704/mercur0423-md.jpg


میدان مغناطیسی، مسبب واکنش‌های دینامیکی پیچیده‌ای در درون سیاره،‌ سطح، جو بیرونی و مغناطیس‌کره آن است. میدان مغناطیسی عطارد در هسته بیرونی تولید می‌شود و سرد شدن هسته آن را تقویت می‌کند. حداقل 60% مواد سازنده عطارد در هسته آن جمع شده‌اند، دو برابر بیشتر از هر سیاره زمین‌مانند دیگر.

زمین‌شناسی عطارد پیچیده‌تر از آن است که تا کنون تصور می‌شد. عارضه تکتونیکی غالب در سطح عطارد، صخره‌های چند قسمتی است. این صخره‌ها علامت گسل‌های سطحی هستند که در اثر انقباض نواحی اطراف به وجود می‌آیند. این پدیده نشان می‌دهد که سرد شدن هسته چقدر در تغییر شکل سطح موثر است. سرد شدن هسته نه تنها دینام مغناطیسی سیاره را فعال کرده، بلکه باعث انقباض و در هم فشردگی کل سیاره شده است. داده‌های جدید نشان می‌دهند که مقدار این انقباض حداقل یک سوم بزرگ‌تر از مقداری است که تاکنون تصور می‌شد.

مدار تقریبا بیضی عطارد، چرخش کند، واکنش ذرات جو با مغناطیس‌کره، و بادهای خورشیدی باعث تغییرات شدید فصلی و شبانه‌ روزی در طرز رفتار ذرات می‌شود. در جو خارجی نازک و منحصر به فرد عطارد، مولکول‌ها بسیار از یکدیگر دورند، به طوری‌که احتمال برخوردشان به سطح سیاره بیش از احتمال برخوردشان به یکدیگر است.