booleck
3 January 2005, 01:59 AM
ترمزها از ديد کلی به دو دسته اصطکاکی و الکتريکی تقسيم بندی می گردند. ترمزهای اصطکاکی از رايجترين ترمزها می باشد که امروزه در صنايع خودروسازی بکار گرفته می شوند و خود به دو دسته ديسکی و کاسه ای تقسيم بندی می گردند.
هر کدام از اين ترمزها دارای مزايا و معايب خاص خود می باشند. ترمزهای کاسه ای معمولاً قوی تر از ترمزهای ديسکی عمل می کنند مخصوصاً اگر از نوع خود قفل کن باشند. به همين دليل در اکثر ماشين های سنگين از اين نوع استفاده می گردد. در عوض کنترل پذيری ترمزهای ديسکی به مراتب بهتر از ترمزهای کاسه ای می باشد چون نيروی وارده بر ديسک متناسب با نيروی وارده بر پدال می باشد و از اين رو کنترل ABS با این نوع ترمزها توصيه می گردد.
ترمزهای ديسکی دارای انتقال حرارت بهتری از نوع کاسه ای می باشند همچنين در شرايط بارانی به دليل نيروی گريز از مرکز قابليت بهتری برای دفع آب دارند و ترمزگيری را مطمئن تر می سازند.
و اما ترمزهای الکتريکی که شايد استفاده تجاری از آن در خودروها به يک دهه هم نمی رسد در اين نوع ترمزها يک روتور ( آرميچر) کوپل شده با محور گردنده وجود دارد که درون يک استاتور می چرخد. به محض ترمزگيری جريانی در استاتور القاء شده و اين مجموعه همانند يک ژنراتور عمل می کند و انرژی توليد شده از اين مجموعه باطری ها را شارژ می کنند. در حقيقت در ترمزهای معمولی، انرژی جنبشی ( مکانيکی) بر اثر اصطکاک به گرما تبديل می گردد اما در ترمزهای الکتريکی انرژی مکانيکی به الکتريکی تبديل و در باطری ها ذخيره می گردد. از اين نوع ترمزها معمولاً در خودروهای هيبريدی استفاده می شود ( از قبيل هوندا اينسايت و تويوتا پريوس). به همين دليل مصرف انرژی در اين نوع خودروها به کمترين مقدار خود می رسد. (مصرف هوندا اينسايت 2.4 ليتر در هر 100 کيلومتر است).
سيستمهای ترمز اصطکاکی معمولاً به دو نوع هيدروليکی (روغنی) و پنوماتيکی (بادی) تقسيم می شود که در ماشينهای رده سواری از نوع هيدروليکی و در ماشينهای سنگين از نوع پنوماتيکی استفاده می گردد.
http://www.e-z.net/~ts/circuit.gif
منبع (http://khodroblog.persianblog.com/)
هر کدام از اين ترمزها دارای مزايا و معايب خاص خود می باشند. ترمزهای کاسه ای معمولاً قوی تر از ترمزهای ديسکی عمل می کنند مخصوصاً اگر از نوع خود قفل کن باشند. به همين دليل در اکثر ماشين های سنگين از اين نوع استفاده می گردد. در عوض کنترل پذيری ترمزهای ديسکی به مراتب بهتر از ترمزهای کاسه ای می باشد چون نيروی وارده بر ديسک متناسب با نيروی وارده بر پدال می باشد و از اين رو کنترل ABS با این نوع ترمزها توصيه می گردد.
ترمزهای ديسکی دارای انتقال حرارت بهتری از نوع کاسه ای می باشند همچنين در شرايط بارانی به دليل نيروی گريز از مرکز قابليت بهتری برای دفع آب دارند و ترمزگيری را مطمئن تر می سازند.
و اما ترمزهای الکتريکی که شايد استفاده تجاری از آن در خودروها به يک دهه هم نمی رسد در اين نوع ترمزها يک روتور ( آرميچر) کوپل شده با محور گردنده وجود دارد که درون يک استاتور می چرخد. به محض ترمزگيری جريانی در استاتور القاء شده و اين مجموعه همانند يک ژنراتور عمل می کند و انرژی توليد شده از اين مجموعه باطری ها را شارژ می کنند. در حقيقت در ترمزهای معمولی، انرژی جنبشی ( مکانيکی) بر اثر اصطکاک به گرما تبديل می گردد اما در ترمزهای الکتريکی انرژی مکانيکی به الکتريکی تبديل و در باطری ها ذخيره می گردد. از اين نوع ترمزها معمولاً در خودروهای هيبريدی استفاده می شود ( از قبيل هوندا اينسايت و تويوتا پريوس). به همين دليل مصرف انرژی در اين نوع خودروها به کمترين مقدار خود می رسد. (مصرف هوندا اينسايت 2.4 ليتر در هر 100 کيلومتر است).
سيستمهای ترمز اصطکاکی معمولاً به دو نوع هيدروليکی (روغنی) و پنوماتيکی (بادی) تقسيم می شود که در ماشينهای رده سواری از نوع هيدروليکی و در ماشينهای سنگين از نوع پنوماتيکی استفاده می گردد.
http://www.e-z.net/~ts/circuit.gif
منبع (http://khodroblog.persianblog.com/)