PDA

View Full Version : هواپیما : سوالاتتون رو اینجا بپرسید



sinad2
12 September 2006, 10:34 AM
سلام به همه دوستان عزیز
این تاپیک رو باز کردم تا دوستان هر پرسشی در مورد هواپیما و هواپیمای مدل دارند رو مطرح کنند.من 8 ساله عضو باشگاه هوانوردیم در زمینه هواپیمای مدل و پرواز .ان شاالاه بتونم جوابگوی شما باشم البته و شرمندتون نشم.البته همگی میدونید که این علم بینهایت پیشرفت داره میکنه پس بهتره همگی اطلاعاتمون رو با هم جمع کنیم من هم تا جاییکه بدونم حتما" جواب میدم.
با تشکر از همه دوستان
:icon_cool

Al3l3@S@li
12 September 2006, 12:02 PM
به به چه عالي
آقا دستتون درد نكنه...
من علاقه ي زيادي به هواپيماهاي مدل دارم.ولي يه چيزي كه خيلي لازمه (يعني بودجه زياد) رو ندارم.
حالا اگه ميشه براي شروع يه هواپيماي مدل كه بدون موتور باشه با نقشه ي كاملش(مقياس100%)براي من و بقيه ي دوستان بذارين.
يه لطفي هم بكنين و قيمت چوب بالسا و ساير لوازم مورد نياز و محلي كه ميشه اونو تهيه كرد رو هم اينجا بزارين.
با تشكر

sinad2
12 September 2006, 12:06 PM
سلام دوست عزیز.من نقشه هوپیمای بدون موتور رو ندارم ولی میتونم راهنماییتون کنم که چوب بالسا و نقشه و تمام لوازمش رو میتونید از کجا تهیه کنید.نمایشگاه هوایی فروشگاه اوج پرواز زیر نظر مجله صنایع هوایی و وزارت دفاعه

Al3l3@S@li
12 September 2006, 12:09 PM
ببخشيد حالا اينجا كه گفتين آدرسش كجاست؟

sinad2
12 September 2006, 12:10 PM
نمایشگاه هوایی روبروی پارک ارم

sinad2
12 September 2006, 12:35 PM
سلام به همگی.یه نقشه از یه هواپیمای قدیمی البته مدل براتون گذاشتم البته یه موتور کوچولو هم داره که میتونید نگذاریدش یا یه موتور الکتریکی با سلیقه خودتون بگذارید

http://i5.tinypic.com/48x7ojs.jpg

sinad2
16 September 2006, 12:14 PM
با سلام مثل اینکه کسی تو اینجا تو نخ هواپیما نیست.ولی باز من یه نقشه دیگه براتون میگذارم.

http://i10.tinypic.com/40ben2p.jpg


دوست گرامی
عکس شما به دلیل عرض بسیار زیادش تاپیک را از حالت نرمال خارج کرده، سعی کنید عرض عکس شما از 800 بیشتر نباشد.

F.®.A
16 September 2006, 12:29 PM
شما در مورد موشک هم اطلاعاتی دارید؟؟؟

sinad2
16 September 2006, 12:45 PM
شما در مورد موشک هم اطلاعاتی دارید؟؟؟
با سلام به شما.بستگی داره که چه اطلاعاتی و تا چه حدی مد نظرتون باشه.من تا اونجایی که بدونم چیزی دریغ نمیکنم.

F.®.A
16 September 2006, 12:51 PM
هواپیما رادار گریز چطوری هستند؟

sinad2
16 September 2006, 01:30 PM
سلام.هواپیماهای رادارگریز یا خفیه کار یا Stealth کلا" بر مبنای یک هندسه 6 ضلعی طراحی میشن.چون ثابت شده که این هندسه قابلیت شکست در امواج راداری رو داره و بجای برگشت دادن اونها به نقطه اولیه اونها رو پخش میکنه و به منبع میزان خیلی کمی برمیگردونه که عملا" قابل تشخیص نیست.در ضمن در ساختار آنها از مواد کامپوزیت و رنگهای جاذب رادار استفاده میکنن.در این هواپیماها اگر دیده باشید در بعضی نقاط از دندانه های مثلثی استفاده شده برای اینکه در آن مقطع بازتابش زیاد بوده و جهت منحرف کردن آن از این دندانه ها استفاده میکنند به نوعی این دندانه ها امواج را در خود بازتابش میکنند.
http://img.majidonline.com/pic/39900/Stealt4.gif
http://img.majidonline.com/pic/39902/f117-1.GIF

Al3l3@S@li
16 September 2006, 10:33 PM
خب حالا كه از بقيه خبري نشد،من خودم دست بكار شدم ويك سري طرح هواپيماي مدل (البته گلايدر) رو توي اينجا (http://f4bscale.worldonline.co.uk/hand.htm) پيدا كردم.خوبي اين طرح ها اينه كه همه با اسكيل 100% هستن و فقط كافي از اونا پرينت بگيرين و روي چوب بالسا پياده كنين.

amir_CLK500
17 September 2006, 12:57 AM
سیناد جان من مطلبی شنیده ام در مورد اینکه میگن برای طراحی و ساخت مثلا یه مدل جدید از هواپیما مثلا بویینگ یا ایر باس حدود 10 الی 15 سال وقت میبره و جز 10 کار سخت دنیا محسوب میشه.میخاستم ببینم واقعیت داره؟؟؟

sinad2
17 September 2006, 08:02 AM
سیناد جان من مطلبی شنیده ام در مورد اینکه میگن برای طراحی و ساخت مثلا یه مدل جدید از هواپیما مثلا بویینگ یا ایر باس حدود 10 الی 15 سال وقت میبره و جز 10 کار سخت دنیا محسوب میشه.میخاستم ببینم واقعیت داره؟؟؟
با سلام و ممنون از همگی دوستان.
کلا" نه تنها در مورد هواپیماهای مسافری بلکه در مورد هر هواپیمایی این شرایط صدق میکنه معمولا" .یعنی فرایند کار حداقل زیر 5 سال طول نمیکشه.چون تولید هواپیما به صورت سفارشی انجام میشه و کارخانه ها بر مبنای سفارشی که میگیرن خط تولید اونرو راه میندازن پس پروسه طولانی داره.
کلا" برای طراحی هواپیما ابتدا تعریف طرح و ماموریت هواپیما رو دارن بر مبنای سفارش رسیده(مسافری،نظامی،...)که خود اینها به زیر گروه های دیگه تقسیم میشه.بعد میان طرح رو از حالت مفهومی درمیارن و به طراحی ابتدایی اون میپردازن (وزن اولیه ، برد، میزان حمل مسافر جنگ افزارو...)بعد از اون وارد نمونه سازی با مقیاس کوچیک میشن بعد وارد آزمایشهای تونل باد ،بعد ماکت مقیاس اصلی و تونل باد و ساخت طرح نهایی.البته این پروسه خیلی کلیه و من سعیم اینه که بتونم کمتر با قلمبه سلمبه گفتن مطلب رو برسونم.
در ضمینه طراحی هم خیلی پیچیدست چون ه.اپیما در پرواز با یک nمعدله nمجهول طرفهونمونه ای میگم مثلا" جهت طراحی میزان قوس مقطع بال حدود 1000 خط برنامه نوشتن.فقز برای درآوردن میزان انحنا.
کلا" پروسه ای 5تا 10 ساله داره که برای هواپیماهای بزرگتر این میزان بیشتره.

http://img.majidonline.com/pic/40150/flight-inset-airfoil-lg1.JPG

sinad2
17 September 2006, 08:09 AM
خب حالا كه از بقيه خبري نشد،من خودم دست بكار شدم ويك سري طرح هواپيماي مدل (البته گلايدر) رو توي اينجا (http://f4bscale.worldonline.co.uk/hand.htm) پيدا كردم.خوبي اين طرح ها اينه كه همه با اسكيل 100% هستن و فقط كافي از اونا پرينت بگيرين و روي چوب بالسا پياده كنين.

سلام دوست عزیز.این گلایدرهایی که گذاشتید من سال اول آموزشم یک مدلش رو ساختم.به نظر ساده میاد ولی در عمل خیلی کار ظریف و سختیه از تیغ کاتر(تیزبر)باید استفاده کنید جهت بریدن طرح روی چوب .روکشش هم از این پارچه های لایی هست که داخل لباس میزارن با اتو میکشن میچسبه (اسمش رو یادم رفته) از اوناستولی باید با بخار آب این عمل انجام بشه و آب نباید چوب هارو خیس کنه.

sinad2
19 September 2006, 10:27 AM
سلام به همه.امروز میخوام درباره انواع هواپیماهای مدل صحبت کنم. امیدوارم مورد استفادتون قرار بگیره:
کلا" هواپیمای مدل به سه دسته تقسیم میشن:
1-کشی
2-کنترل لاین
3-رادیو کنترل
1-کشی:هواپیماهایی که به صورت نقشه های کوچک در بسته هایی از طرف شزکت های سازنده به صورت کیت به بازار داده میشن.نقشه همراه اون نحوه ساخت رو مشخص میکنه و روی قطعات چوبی اون طرح هواپیما کشیده شده.قوای محرکشم یه ملخ پلاستیکیه که از طریق یه میله باریکی که انتهاش خمه به یک کشه قوی متصل و در انتهای هواپیما وصل میشه.این نوع هواپیما قابلیت هدایت و کنترل رو ندارند.
2-کنترل لاین:در مقیاسی بزرگتر همانن هواپیمای رادیو کنترل ساخته میشه موتورش یا الکتریکی یا یا سوخته.نحوه ساختشم شبیه به هواپیمای رادیو کنترل با این تفاوت که در کنترل اون از طریق سیم هایی انجام میشه که در دست خلبان اون روی زمینه . کلا" این نوع هواپیما دارای محدودیت در حرکت میباشه.
3--هواپیمای اصلی یا رادیو کنترل چون مبحثش طوللانی تره در پست بعدی براتون میزنم.
:icon_cool :icon_surp

saber2q
21 September 2006, 01:53 PM
با اجازه مدیران سایت
وب سایت www.aerospacetalk.com (http://www.aerospacetalk.com) انجمن تخصصی هوا و فضا هست که در بخش پرنده های بدون سرنشین بنده در خدمت شما هستم...

Al3l3@S@li
21 September 2006, 02:37 PM
آقا بغير از اون نمايشگاه هوايي كه اونسر تهرانه،جاي ديگه اي سراغ ندارين كه قيمتاش هم مناسب باشه؟

sinad2
21 September 2006, 04:12 PM
آقا بغير از اون نمايشگاه هوايي كه اونسر تهرانه،جاي ديگه اي سراغ ندارين كه قيمتاش هم مناسب باشه؟
سلام به شما.میدونم یکی هم تو خیابون ستارخانه طرفای برق آلستوم ولی بیشتر از این دیگه نمیدونم.اگر قیمتی حساب کنید ارزونتر از همون نمایشگاه هوایی پیدا نمیکنید.

saber2q
21 September 2006, 10:46 PM
آقا بغير از اون نمايشگاه هوايي كه اونسر تهرانه،جاي ديگه اي سراغ ندارين كه قيمتاش هم مناسب باشه؟
خیابان کارگر شمالی، پاساژ احسان، طبقه دوم، فروشگاه لوازم مدل کشیشیان...

sinad2
23 September 2006, 01:32 PM
خیابان کارگر شمالی، پاساژ احسان، طبقه دوم، فروشگاه لوازم مدل کشیشیان...
سلام.آقا اینجا تازه باز شده؟اینو خبر نداشتم.به هر حال دستت درد نکنه.

Al3l3@S@li
23 September 2006, 01:39 PM
ببخشيد ميشه بگين حدودا كجاي كارگر شمالي هستش؟
آخه اگه اشتباه نكنم از انقلاب تا امير آباد كارگر شمالي هستش...

payman nismo
23 September 2006, 04:34 PM
سلام
در مورد هواپیماهای جت( جنگی ) اگر مطالبی دارید در اینجا قرار بدین ما هم استفاده می کنیم
من هم تا انجایی که بتونم توی این زمینه به شما کمک می کنم. :icon_cool.

sinad2
24 September 2006, 06:12 PM
سلام دوستان.امروز میخوام به معرفی هواپیماهای نظامی ایران یا بهتر بگم نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بپردازم.البته چون مطالب طولانیه در هر پست یکیش رو میگذارم.اینرو هم عنوان کنم که مطالب از مطالب آماده خودم هست که در کامپیوتر دارم چون تایپش طولانی میشه مستقیم آوردمش.
1:F-5
در سال 1954 میلادی، شرکت نورث روپ تحقیقاتی را برای طراحی و ساخت جنگنده ای سبک وزن، کاملاً ارزان قیمت و با نگهداری آسان که بتواند حتی از فرودگاه های بسیار کوتاه نیز تیک آف نماید، آغاز کرد. پس از مدتی، برای اولین بار هواپیمای چست و چابک شکاری جنگنده ی فوق سبک اف-5 دو موتوره، با لقب جنگنده آزادی متولد شد.
این جنگنده، با وزنی خالی حدود 4 تن، می توان گفت که سبک ترین هواپیمای جنگنده امروزی به شمار می رود. مدل A این هواپیما توانایی های هوا به هوای بسیار کمی داشت و بیشتر قدرت خود را در بمباران و حمله به اهداف و مواضع زمینی نشان می داد. پس از این مدل، مدل B این جنگنده عرضه شد که قدرت نبرد هوا به هوای آن نیز افزایش یافته و بهبود هایی نیز پیدا کرده بود. این مدل، گونه ی دو سرنشینه این هواپیما بود که به منظور انجام ماموریت ها با دقت بیشتر توسط دو خلبان و همچنین امکان انجام تمرینات مدرسه های زمینی هوایی عرضه شد. این هواپیما، بیشتر برای منظورهای تمرینی معلم خلبان و دانشجو به وجود آمده بود که سال ها نیز در این نقش باقیمانده و خدمت نمود. همچنین، هدف دیگر طراحی این هواپیما، طراحی شکاری جنگنده ای با نقش برتری هوایی بود که در مقابل هواپیماهای تازه تولید شده میگ 21 که مشکلاتی را برای بعضی از کشورها ایجاد می نمودند، مقاومت نموده و آنان را به خوبی از صحنه نبرد به در کند.
این جنگنده به دلیل وزن فوق العاده سبکش، توانایی بسیاری در انجام مانورهای هوایی دارد و به دلیل طراحی ویژه اش، هزینه به پرواز در آوردن این جنگنده تقریباً برابر با یک سوم هزینه وارد عمل کردن یک جنگنده اف ای-18 هورنت است. مدل F-5E گونه ای بسیار بهبود یافته تر و قدرتمند تر است که بعدها طراحی و به کشورهای مختلفی از جمله ایران عرضه گردید و این هواپیما، هم اکنون نیز در نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران مشغول به خدمت بوده و در طی سال های جنگ تحمیلی استفاده های گسترده ای از آن به عمل آمد. این جنگنده از دو موتور توربوجت جنرال الکتریک J-58 با قدرت 4.080 پوند تراست استاتیک بهره می جوید که این میزان کشش، در نمونه Tiger II افزایش یافته است. حداکثر سرعت این هواپیما حدود 4/1 ماخ یا سرعت صوت بوده و دارای سرعت گشت زنی و کروزی معادل 97/0 ماخ می باشد. همچنین، حداکثر برد این جنگنده حدود 900 کیلومتر می باشد که این مقدار نیز با افزایش یا کاهش تسلیحات تغییر می یابد.
طول این هواپیما حدود 15 متر و فاصله ی دو سر بال آن نیز 5/7 متر می باشد. این هواپیما در هنگام برخاست قادر است حداکثر وزنی معادل 9.300 کیلوگرم را با خود به پرواز در آورده و حمل نماید. همچنین این هواپیما می تواند تعداد 2 موشک حرارتی کوتاه برد سایدوایندر AIM-9 را در در دو نوک بال حمل کند در حالی که پنج مقر تسلیحاتی دیگر نیز در زیر بال ها و بدنه وجود دارد که انواع بمب های خوشه ای، موشک های هوا به هوای اضافی، تانک های بنزین و راکت های هدایت نشده می تواند در این پایلون ها لود یا نصب شود. همچنین این جنگنده، دارای قلاب مخصوص عملیات از روی ناو هواپیمابر نیز هست که امکاناتی گسترده تر به آن می بخشد.
اینرو هم باید اضافه کنم که F-5 اولین هواپیمای مافوق صوتی بود که وترد ایران شد.:icon_cool
http://i10.tinypic.com/4gxlgdc.jpg
http://i9.tinypic.com/2ew1nq9.jpg
http://i10.tinypic.com/2di4o0j.jpg

payman nismo
24 September 2006, 07:50 PM
در 12 تا 22 مارس سال 1981 ( حوالی فروردین) عراق دو راکت Frog-7 را به شهرهای دزفول و اهواز شلیک کرد. بعد از این حمله فرماندهان پایگاه هوایی شهیدنوژه ( همدان) طرح یک حمله تلافی جویانه به عراق را ریختند. با توجه به اطلاعات ایران، نیروی هوایی عراق بیشتر هواپیماهای با ارزش خود را به پایگاه هوایی الولید که در جاده بغداد-امان در نزدیکی مرز اردن قرار دارد منتقل کرده بود. ( الولید در مجموعه H3 قرار داشت). حد اقل دو اسکادران از بمب افکنهای Tu-22B و حداقل شش بمب افکن Tu-16 به همراه هواپیماهای دیگری مانند میگ 23 و Su-20 مخفی شده بودند. که در نظرشان از دست ایران دور است. ولی عراقی اشتباه می کردند. پایگاه هوایی همدان بهترین و زبده ترین خلبانانش را جمع کرده، به هراه 4 جنگنده رهگیر F-14 و یک هواپیمای Boeing-747 بعنوان مرکز فرماندهی و 3 Boeing-707 سوخت رسان. بدلیل عدم فعال بودن زیاد رهگیرهای عراقی به خصوص در شمال عراق خلبانان ایرانی باید از موشکهای SAM دوری می کردند. الولید حدود 700 کیلومتر از همدان فاصله داشت و فانتوم (F-4) های ایرانی ناگزیر باید از بغداد می گذشتند. برای افزایش شانس موفقیت عملیات فرماندهان تصمیم به انتقال عملیات از همدان به تبریز شدند. چون از تبریز برای رسیدن به الولید از کرکوک و موصول می گذشتند مه مسیری نسبتا امن بود. چون فانتوم های ایرانی بدون سوختگیری نمی توانستند به الولید برسند دو هواپیمای B-707 سوخترسان به ترکیه اعزام می شدند تا همدیگر را آسمان عراق ملاقات کرده و عمل سوخترسانی را انجام دهدند. عملیات در نخستین ساعات 4 آپریل 1981 آغاز شد. جنگنده های F-4E از تبریز به آسمان برخاستند و F-14 ها هم در مرز عراق در ارتفاع پایین به گشتزنی پرداختند و در انتظار آنها ماندند و B-707 ها هم از فرودگاه بین المللی استانبول به پرواز در آمدند.( با این عنوان که پروازشان به مقصد ایران است و اما به طور قاچاقی مسیر خود را در بین راه عوض کرده و وارد عراق شدند و برای مخفی ماندن از دید رادارها در ارتفاع کم بین کوهها در شمال غرب عراق به پرواز در آمدند و طبق قرار عمل سوخترسانی انجام شد و سوخترسانها به سلامت به ایران بازگشتند. فانتومها هم برای ادامه عملیات به مقصد خود رهسپار شدند. جالب اینجاست که هنوز هیچ رهگیر عراقی در مجموعه H3 نه در آسمان بود و نه آماده پرواز! فانتومها به دو دسته تقسیم شدندو از دو طرف پایگاه الولید را در هم کوبیدند. آنها ابتدا باند فرودگاه را بمباران کردند تا هیچ هواپیمایی از زمین بلند نشود. بمبها پناهگاهای متعدد هواپیماها را خراب کردند. در همان لحظه گروه بعدی با بمبهای خوشه ای سه آشیانه بزرگ هواپیما را، دو مرکز رادار و پنج بمب افکن عراقی خراب کرد. در آخر هواپیماهای پارک شده ی دیگر نیز به رگبار و توپ فانتومها بسته شدند. عراقی ها هنوز عکس العکلی نشان نداده بودند و پدافند آنها ضعیف بود. در این عملیات حداقل 48 هواپیما به کلی نابود شده یا آسیب فراوان دیدند.F-4 های ایرانی هم به سلامت به ایران بازگشتند با اینکه تعداد زیادی از رهگیرهای عراقی عجولانه فانتومها را تعقیب می کردند ولی هرگز به پای آنها نرسیدند

payman nismo
24 September 2006, 07:55 PM
این نوشته فوق یکی از بزرگترین افتخارات ما ایرانی هاست ومن هم اون رو برای شما در بالا قرار دادم
چون حیفم اومد که شما هم نخونیدش .( البته فیلمشو قبلانا از تلویزیون نشون دادند ):icon_cool

sinad2
25 September 2006, 09:40 AM
F-4 Phantom

چگونگی ورود فانتوم به ایران
پس از بریتانیا، ایران دومین کشوری بود که هواپیمای شکاری بمب افکن F-4 فانتوم را به خدمت نیروی هوایی خود در می آورد. نخستین فانتوم هایی که سفارش داده شدند، از نوع D بودند. بستن قرارداد ها با شرکت مکدانل داگلاس از سال 1967 شروع شد و خبر دریافت فانتوم ها توسط ایران برای نخستین بار در آبان سال 1346 در کشور منتشر گردید. سرانجام فرود نخستین شانزده فروند فانتوم F-4D در خاک ایران در 27 شهریور ماه سال 1347 صورت پذیرفت و هر شانزده فروند فانتوم تازه وارد به علاوه تعداد مشابهی که چندی بعد وارد ایران شدند بلافاصله به خدمت نیروی هوایی IIAF در آمدند. در سال 1351 ایران سفارش 177 فروند فانتوم F-4E جدید به همراه شانزده فروند فانتوم RF-4E که به مدل های شناسایی مشهور بودند و بیشتر آن ها را با عنوان «دم سفید» می شناختند را تسلیم آمریکا کرد. تا سال 1355 هجری شمسی، کلیه هواپیماهای سفارش داده شده به خدمت نیروی هوایی در آمده بودند.

چگونگی سریال دهی فانتوم های ایران پس از تحویل نخستین سری فانتوم ها که از مدل D بودند، سازمان دهی و سامان دهی فانتوم ها در پایگاه های مختلف شکاری شروع شد. فانتوم های مدل D با شماره سریال های 67-14869 - 3-601 تا 68-6919 - 3-632 مشخص شدند. تا سال 1353، فانتوم های مدل D که هنوز در خدمت بودند دوباره سریال دهی شدند. اینبار شماره سریال ها از 665-3 شروع و به 691-3 خاتمه می یافت. گفته می شود که یک فروند فانتوم D و یک فروند فانتوم مدل E وجود دارد که هر دو دارای شماره سریال 668-3 هستند. در سال 1347 و پس از آغاز تحویل فانتوم های مدل D ایران سفارش 32 فروند فانتوم E را به آمریکا تقدیم کرد. تحویل این فانتوم ها با شماره سریال های 69-7711 - 3-633 تا 69-7742 - 3-664 در بهار سال 1349 به نیروی هوایی آن زمان آغاز شد. اولین سری فانتوم های E تحویل شده به ایران با موشک های هوا به زمین AGM-65 ماوریک که موشک های بسیار مرگ بار و تاثیر گذار در جنگ تحمیلی بودند سازگاری داشتند. اما مشکل این جا بود که این سری از فانتوم ها فاقد بالچه های لبه حمله برای مانورپذیری بیشتر بودند. این مشکل در اولین اورهال کلی فانتوم های ایرانی رفع شد و این سری ابتدایی فانتوم های E نیز به Leading Edge Slats مجهز گردیدند. سومین گروه فانتوم های ایرانی در سال 1349 سفارش داده شد. این گروه شامل 73 فروند هواپیمای فانتوم مدل E بود که با شماره سریال های 71-1094 تا 71-1166 و 73-1519 تا 73-1554 رجیستر شدند. کلیه هواپیماهای این گروه دارای بالچه های لبه حمله و البته کاملاً سازگار با موشک های هوا به زمین AGM-65 ماوریک بودند. 49 فروند از این هواپیماها از قبل به سیستم تشخیص دوست از دشمن یا IFF APX-80 و یک سیستم جدید ناوبری دیجیتالی مجهز بودند. نهایتاً آخرین گروه بزرگ فانتوم های مدل E در سال 1350 سفارش داده شد و این سری از فانتوم ها با سریال های 75-0222 تا 75-0257 ثبت گردیدند. اگر چه تحویل این سری از فانتوم ها کمی بیش از حد معمول طول کشید، برای مثال آخرین فانتوم این دسته در سال 1356 تحویل گردید، اما این فانتوم ها به بهترین و پیشرفته ترین تجهیزات روز مجهز بودند. این فانتوم ها نه تنها مجهز به حسگر های الکترواپتیکالی و تشخیص دوست از دشمن APX-80 بودند، بلکه از طراحی دوباره کاکپیت با جایگذاری سوئیچ ها و نشان دهنده ها این بار به شیوه ای منطقی تر و ارگونومیک تر که بعد ها مقدمه ساخت سیستم HOTAS نیز شد برخوردار بودند. سیستم سریال دهی فانتوم های مدل E ایران از سال 1354 تا کنون نامعلوم باقی مانده است. برای مثال سیستم سریال گذاری خاصی نیز موجود است که از 3-6501 اغاز و به 3-6691 پایان می پذیرد. این در حالیست که ایران 191 فانتوم E را دریافت نکرده است، بلکه تعداد فانتوم های این مدل از 177 فروند متجاوز نبوده است. این مسئله نشان می دهد که در سریال دهی این سری فواصلی نیز وجود دارد که هنوز ناشناخته مانده است.

شبح های تاریکی، فانتوم های شناسایی ایران به قطع ماجرای فانتوم های RF-4E شناسایی ایران یکی از سری ترین و سر به مهر ترین رازهای تاریخ هواپیمای فانتوم است. در اوایل سال 1347 دو فروند فانتوم RF-4C از طرف آمریکا به ایران به امانت سپرده شد. این دو هواپیما با شماره سریال های 69-0369 و 69-0370 در حقیقت برای انجام یک سری ماموریت های فوق سری مشترک بین ایران و آمریکا در فراز مرزهای شوروی به ایران سپرده شده بودند. این دو هواپیما ظاهراً از پایگاه های آمریکا در اروپا به سمت ایران به پرواز در آمده بودند که بعد ها دوباره به همان پایگاه ها در آلمان و بریتانیا مراجعت کردند. جالب این جاست که درست یک ماه بعد از این جریانات، ایران شش فروند RF-4E را رسماً سفارش داد. بسیار جای تعجب دارد که در آن شرایط که شرکت مکدانل داگلاس که بازار بسیار گرمی داشت و مرتب از سوی کشورهای مختلف و البته نیروهای داخلی آمریکا به این شرکت سفارش می رسید، ساخت فانتوم های ایرانی را با سرعت هر چه تمام تر به پایان رساند. سه فروند فانتوم این گروه با شماره سریال های 72-0266 تا 72-0266 رجیستر شدند. باز هم عجیب بود که نخستین فانتوم ایرانی به آن سرعت در پاییز سال 1347 آماده شد و نخستین پرواز خود را نیز چندی بعد به انجام رساند. نخستین فروند از این فانتوم های شناسایی چند ماه بعد وارد ایران شد و این فرصت پیش آمد که آمریکا بتواند دو فروند فانتوم قرضی خود را دوباره به پایگاه های خود در اروپا بازگرداند. تعداد دقیق فانتوم های شناسایی ایران هنوز هم که هنوز است کاملاً فاش نشده است. در همان سال های نخست تحویل نمونه هایی شش تا دوازده فروندی از این فانتوم ها صورت پذیرفت که با تجهیزات بسیار پیشرفته شناسایی فوق سری تجهیز شده بودند و به دلیل پنهان بودن این موضوع حتی از دید برخی از خود غربی ها، این هواپیماها به Unknown Iranian Phantoms مشهور شده بودند. ظاهراً آمریکا برای پیشبرد اهداف شناسایی خود بر فراز خاک شوروی می بایست این فانتوم ها را به ایران تحویل می داد.

واحد های فانتوم های ایرانی در پایگاه های شکاری
در سال های دهه هفتاد میلادی ایران به شدت مشغول تجهیز ناوگان نیروی هوایی با هواپیماهای مختلف و پیشرفته آمریکایی بود و تنها انقلاب اسلامی بود که پایانی به وضعیت نامتعادل اسکادران های نیروی هوایی داد و آن هم به نوبه خود به دلیل قطع رابطه با آمریکا و ثبات نسبی هواپیماهای موجود در نیروی هوایی بود. در زمان آغاز جنگ، وضعیت واحد های فانتوم در خدمت در پایگاه های مختلف به صورت زیر بود:

یازدهمین وینگ شکاری های تاکتیکی: این گروه از فانتوم ها در پایگاه یکم شکاری مهرآباد مشغول به خدمت بودند. در این پایگاه، هواپیماهای فانتوم از مدل های F-4E و RF-4E به سر می بردند. یک زیر گروه کوچکتر از این فانتوم ها از سال 1359 در پایگاه چهارم شکاری خدمت می کردند. معمولاً هواپیماهای پایگاه یکم شکاری همیشه ثابت نیستند، برای مثال در حال حاضر بیشتر هواپیماهای خدمتی در پایگاه یکم از نوع MiG-29A هستند. تعداد محدودی فانتوم های مدل E برای اهداف آموزشی در این پایگاه موجود هستند که فعلاً دوران اورهال کلی خود را می گذرانند. F-4E 3-6558: این هواپیما از نخستین فانتوم های ایرانی مجهز به توپ نصب شده در دماغه بود. این هواپیما در آغاز جنگ تحمیلی در یازدهمین وینگ شکاری های تاکتیکی مهرآباد خدمت می کرد. در مهر ماه سال 1359، این هواپیما موفق شد یک فروند MiG-23 عراقی را در چهار کیلومتری تهران سرنگون سازد.

سی و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی: این گروه از فانتوم های مدل E و RF-4E در پایگاه سوم شکاری موسوم به نوژه همدان یا شاهرخی سابق خدمت می کردند.
F-4E 3-6529: این هواپیمای فانتوم در دوران جنگ تحمیلی در خدمت پایگاه سوم شکاری نوژه بود و تا پایان جنگ نیز در همان پایگاه مشغول خدمت بود. این فانتوم یکی از سه فانتومی بود که در آبان 1359 به همراه دو فانتوم دیگر استادیوم بدره در عراق را که محل نشست و برخاست برخی هلیکوپتر های عراقی بود بمباران کردند.
F-4E 3-6570: این فانتوم یکی از مشهورترین فانتوم های ایرانی موجود در پایگاه سوم شکاری است. این هواپیما همان جنگنده ای بود که در حمله به محل کنفرانس ملی بغداد در تیرماه 1362 به خلبانی شهید عباس دوران و کاپیتان منصور کاظمیان به کار رفت. پس از اصابت موشک زمین به هوای پایگاه ضد هوایی SAM Roland-2 به این هواپیما، کاپیتان کاظمیان از هواپیما خارج شده و پس از آن نیز به اصارت در آمد، اما با نزدیک شدن هواپیما به فرودگاه بین المللی بغداد، شهید دوران به همراه هواپیما به برج مراقبت فرودگاه برخورد کردند و بدین وسیله امنیت پدافند مشهور بغداد را زیر سوال بردند.
F-4E 3-6684: این هواپیما به نود و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی در پایگاه هوایی بندر عباس تعلق داشت اما در پاییز سال 1360 به عنوان نیروی تجدید قوا به سی و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی نوژه همدان پیوست. اکثر خلبانانی که با این هواپیما پرواز کرده اند از آن خاطرات خوشی به یاد دارند، این هواپیما موفق به شکار یک فروند MiG-21 عراقی نیز شده است.
RF-4E 2-6510: از جمله هواپیماهای فانتوم شناسایی بود که در جنگ تحمیلی و در آن هشت سال طولانی نبرد به آن آسیبی نرسید. در دوران جنگ، این هواپیما نیز در پایگاه سوم شکاری نوژه همدان مشغول به خدمت بود. در سال 1351 در ماموریتی شناسایی که به وسیله یکی از خلبانان نیروی هوایی شاهنشاهی ایران و یک وایزوی نیروی هوایی آمریکا بر فراز شوروی انجام می شد، چیزی نمانده بود که این هواپیما توسط یک فروند MiG-21SMT نیروی هوایی شوروی رهگیری شود. وایزوی آمریکایی با استفاده از قدرت جنگ الکترونیک فوق العاده فانتوم شناسایی، مانع رهگیری این هواپیما از فاصله دور شد و خلبان MiG-21 شوروی مجبور شد برای انجام رهگیری تا فاصله کوتاهتری به فانتوم ایرانی نزدیک شود، که البته باز هم خلبان روس نتوانست کاری از پیش ببرد.
سی و دومین وینگ شکاری های تاکتیکی: این وینگ شکاری نیز در سال های ابتدایی جنگ در پایگاه سوم شکاری نوژه همدان یا همان شاهرخی سابق به سر می برد. دو اسکادران از هواپیماهای F-4 فانتوم اما اینبار از مدل D در این وینگ شکاری در حال خدمت بودند. در همان ابتدای جنگ، دو اسکادران فانتوم های D به هفتاد و یکمین وینگ شکاری تحویل شده و در عوض این گروه شکاری مجهز به هواپیماهای پیشرفته تر F-4E گردید. همچنین، تعداد چهار فروند هواپیماهای شناسایی RF-4E نیز به این وینگ تحویل شد که تا امروز در موقعیت خود مشغول خدمت اند. هواپیماهای این وینگ شکاری به طور مرتب در زمان جنگ در پایگاه چهارم شکاری، پایگاه وحدتی نزدیک دزفول نیز انجام خدمت می کردند و گاه به پایگاه نهم شکاری نیز فرستاده می شدند. در حال حاضر پایگاه سوم شکاری نوژه پایگاه اصلی هواپیماهای F-4E و RF-4E می باشد.

هواپیمای فانتوم D که در تصویر بالا مشاهده می کنید، نخستین هواپیمای فانتوم تحویل شده به ایران است. این هواپیما در سال نخست ورود به خدمت تحویل سیصد و هشتمین اسکادران تاکتیکی نیروی هوایی IIAF گردید و با شماره سریال 601-3 رجیستر شد. در سال 1352 این فانتوم به یادماندنی به پایگاهی در نزدیکی شیراز فرستاده شد و به خدمت هفتاد و دومین اسکادران جنگنده های تاکتیکی در آمد. در سال 1354 این هواپیما دوباره به همان پایگاه سوم شکاری یا پایگاه هوایی شاهرخی رجعت کرد و اینبار با شماره سریال 6697-3 شماره گذاری شد. این هواپیما نیز مانند دیگر فانتوم های D مجهز به سیستم هدایتگر لیزری AVQ-9 و بمب های هدایت لیزری GBU-10 بود. این هواپیمای فانتوم در جنگ های داخلی عمان و جنگ کردستان ایران به سلامت ماموریت های خود را به انجام رساند و در جنگ تحمیلی نیز در پایگاه های نوژه، دزفول و تبریز خدمت کرد. F-4D -3-6712: تا به حال اطلاع دقیقی از نحوه سریال دهی این فانتوم در دست نبوده است. به این دلیل که تا زمان انقلاب اسلامی دوبار و از آن زمان تا کنون دوبار دیگر فانتومهای D سریال دهی شده اند، تشخیص سریال های اصلی که نیروی هوایی آمریکا در آن زمان برای این فانتوم ها در نظر گرفته بود تقریباً غیر ممکن است. این فانتوم یکی از فانتوم های مدل D ایران بود که در سال های پایانی حکومت پیشین به سیستم های پیشرفته RHAW مجهز شد. این سیستم به این فانتوم ها این قابلیت را می داد که به راحتی کار هدف گیری موشک های زمین به هوای عراقی را تحت نظر بگیرند و بدین صورت هواپیماهای دیگر آرایش پروازی را به مناطقی هدایت کنند که کمترین خطر ایشان را تهدید کند. به همین دلیل این فانتوم در بیشتر ماموریت های نفوذی عمیق در خاک عراق شرکت داشت و نقشی عمده را برای نیروی هوایی در زمان جنگ ایفا نمود. در زمان جنگ این هواپیما در اختیار هفتاد و یکمین و هفتاد و دومین اسکادران جنگنده های تاکتیکی بود و توانست در پاییز سال 1359 یک فروند MiG-21MF عراقی را سرنگون کند. این هواپیما نیز به سلامت از جنگ تحمیلی فارغ شد و هنوز هم در خدمت باقی است.

از سال 1379 تا کنون، نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران پس از اورهال کلی، جنگنده ها را با رنگ آمیزی جدیدی که ترکیبی از رنگ آبی آسمانی و خاکستری است تحویل می دهد. یکی از جنگنده هایی که به این رنگ در آمده است، یک فروند RF-4E با سریال نامعلوم است. این شیوه رنگ آمیزی قبلاً در F-14A ها و MiG-29A های اورهال شده نیز دیده شده است.

شصت و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی: این گروه جنگنده های تاکتیکی از شصت و یکمین و شصت و دومین اسکادران جنگنده های تاکتیکی در پایگاه ششم شکاری مستقر هستند و عمدتاً نیز مجهز به هواپیماهای F-4E می باشند. در این پایگاه هواپیماهای RF-4E نیز به انجام عملیات پرداخته اند. از سال 1352 تا سال 1369 شصت و یکمین اسکادران مجهز به چهار فروند RF-4E و شصت و دومین اسکادران مجهز به بیش از هشت فروند فانتوم شناسایی تا سال 1371 بوده است.
F-4E 3-6611: این فانتوم یکی از شش فانتوم متعلق به پایگاه شکاری بوشهر است که با استفاده از موشک های مرگبار ماوریک AGM-65A در پاییز 1359 نیروی دریایی عراق را در عملیات مروارید عملاً فلج ساختند و بخش بزرگی از این نیرو را از میان برداشتند.
F-4E 3-6645: این هواپیما نیز یکی از شش فروند فانتوم شرکت کننده در عملیات مروارید بود که به خلبانی سرهنگ یاسینی بسیاری از قایق های نیروی دریایی عراق را غراق نمود.
RF-4E 2-6507: این فانتوم شناسایی یکی از شناخته شده ترین «دم سفید» های ایران یا همان فانتوم های شناسایی فوق پیشرفته است که مستقیماً از انبار مهمات نیروی هوایی آمریکا به ایران آمده است. در سال های دهه 50 شمسی، این هواپیما بارها و بارها برای انجام ماموریت های شناسایی وارد خاک شوروی سابق گردید و در زمان جنگ نیز یکی از پرکارترین هواپیماهای شناسایی ایران بود که در ماموریت های زیادی بر فراز عراق شرکت جست. این هواپیما نیز متعلق به پایگاه شکاری بوشهر بود.
هفتاد و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی: این گروه جنگنده های شکاری با در اختیار داشتن هفتاد و یکمین اسکادران جنگنده های تاکتیکی مشتمل بر هواپیماهای F-4E در پایگاه حر در نزدیکی شیراز به خدمت مشغول بود.

نود و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی: این گروه از هواپیماها در پایگاه نهم شکاری بندرعباس با در اختیار داشتن نود و یکمین اسکادران جنگنده های تاکتیکی موسوم به «کوسه ها» و نود و دومین اسکادران جنگنده های تاکتیکی مجهز به هواپیماهای فانتوم F-4E مشغول خدمت بودند. این وینگ شکاری در سال 1367 که هواپیمای C-130 حامل خدمه پروازی در نزدیکی بندرعباس سقوط کرد و همه مسافران آن کشته شدند، منحل گردید. اگر چه این پایگاه در حال حاضر هیج واحد فانتومی را در خدمت ندارد، اما هنوز هم یکی از مهمترین پایگاه های هواپیمای فانتوم به شمار می رود. گاهی گروهایی از فانتوم های پایگاه سوم شکاری و پایگاه دهم شکاری برای انجام ماموریت هایی به این پایگاه ملحق می شوند.
صد و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی: این گروه جنگنده های نیروی هوایی در پایگاه دهم شکاری چابهار مستقر و مجهز به هواپیماهای F-4E بودند. پس از شروع جنگ، با توجه به این که در آن شرایط وجود جنگنده هایی در آن منطقه عملاً بدون استفاده به نظر می رسید، کلیه خدمه پروازی این پایگاه به همراه هواپیماهایشان به واحد های شکاری دیگر در مناطق استراتژیک تر فرستاده شدند. در سال 1369 این پایگاه دوباره سامان دهی شد و هواپیماهای F-4D سالم باقی مانده از جنگ تحمیلی به این پایگاه فرستاده شدند. یکی دیگر از تغییراتی که در سال آغاز جنگ تحمیلی صورت گرفت تحویل کلیه فانتوم های مدل D به هفتاد و یکمین وینگ شکاری های تاکتیکی در پایگاه حر در نزدیکی شیراز بود که بدینوسیله هفتاد و یکمین و هفتاد و دومین اسکادران جنگنده های تاکتیکی شکل گرفتند. البته بیشتر هواپیماهای این وینگ شکاری در زمان جنگ به پایگاه های نزدیک تر به میدان نبرد فرستاده شدند. 120 فروند هواپیماهای F-4E در زمان جنگ در سه پایگاه مهرآباد، نوژه و بوشهر تمرکز یافته بودند در حالی که پایگاه حر شیراز تنها مجهز به هواپیماهای فانتوم D در معیت هواپیماهای رهگیر F-14A بود. هواپیماهای شناسایی فانتوم در آن سال ها در همان سه پایگاه مهرآباد، نوژه و بوشهر به همراه هواپیماهای F-4E به عملیات می پرداختند اما در حال حاضر، تصور می شود که کلیه فانتوم های شناسایی به پایگاه سوم شکاری نوژه همدان تحویل شده باشند.

***اینرو هم اضافه کنم که فانتوم ها ستون فقرات نیروی هوایی ایران بودند و میتونیم بگیم هی الان هم هستند.****

((البته رسم امانتداری هم نباید فراموش کنیم من مطالب رو از دوستانم در ایر گرفتم چون حجمش برای تایپ خیلی زیاد بود))

http://i10.tinypic.com/2i1mnbc.jpg
http://i10.tinypic.com/4cmztj7.jpg
دوفروند F4 بر فراز سد مهاباد
http://i9.tinypic.com/2e37pr6.jpg
http://i10.tinypic.com/2mzik5h.jpg
دو فروند F4 در حال حما موشک های هوا به زمین ماوریک
:icon_cool
تا مقاله بعدی.

Romans
25 September 2006, 10:40 AM
سلام
با تشکر فراوان از سیناد عزیز و مطالب مفید ایشان.من امروز این تاپیک رو خوندم و خیلی لذت بردم چون من هم یکی از علاقمندان به پرواز و هواپیما هستم و در زمینه ساخت مدل هم زیاد فعالیت کردم و علاقه خاصی هم به شکاری بمب افکن f-4 دارم .یادمه سال 55 چون در خانه های سازمانی فرودگاه بندرعباس ساکن بودیم همیشه فانتومها رو از فاصله نزدیک و از پشت توریهای باند تماشا میکردم و از صدای خشن موتورهای ان لذت میبردم.اگر فرصت کنم عکسهایی از مدلهایی رو که خودم ساختم برای دوستان در این تالار قرار میدهم.موفق باشید.

sinad2
25 September 2006, 11:04 AM
اینم به خاطر دوست عزیزم mohseni

http://i10.tinypic.com/2wogkth.jpg
F-4 ایرانی در خاک عراق در حال پرواز در ارتفاع پایین جهت مصون ماندن از رادارهای عراقی
http://i10.tinypic.com/4dyemw0.jpg
16 فروند F-4D در حال رژه

payman nismo
25 September 2006, 03:53 PM
F14 تامکت جنگنده ای افسانه ای که فقط در خدمت نیروی هوایی ایران و امریکا بود
این هواپیما جنگنده ای بود که در زمانی که ساخته شد 30 سال از زمان جلوتر بود
حالا مطالبی رو درباره ی این جنگنده ی بی نظیر و افسانه ای بخوانید البته ذکر منبع
ان مهم است که به قول دوست عزیز رسم امنتداری رو باید بجا اورد ( منبع وبلاگ هوانوردی ایر)
جنگنده اف-14 تامکت هواپیمایی دو موتوره، بال متغیر و دو سرنشینه می باشد که به منظور حمله، رهگیری و نابودی جنگنده های دشمن به صورت بیست و چهار ساعته و در هر وضعیت جوی و اقلیمی طراحی گشته است و قادر به انجام عملیات از روی ناو هواپیمابر نیز می باشد
اف-14 قادر است به طور همزمان بیست و چهار هدف را به وسیله سیستم های راداری پیشرفته خود شناسایی کرده و به وسیله موشک فوق پیشرفته فینیکس- که بر روی هیچ جنگنده دیگری قابل نصب نمی باشد- شش فروند از آنان را نابود نماید. همچنین تسلیحات اف-14 شامل موشک های دیگری از جمله موشکهای هوا به هوای ساید ویندر AIM-9L، موشک اسپارو AIM-7 و موشک پیشرفته برد متوسط آمرام AIM-120 و ترکیبی از راکتها و بمب های دیگر نیز می شود. همانطوری که بیان شد، اف-14 جنگنده ای دارای دو خدمه و دو سکان عمودی و همچنین بال های متغیر می باشد. موتورهای اف-14 به طور موازی هم و در یک ساختار مرکزی شکل گرفته اند.
ترمز های بال پروانه ای اف-14 در بین دو سکان عمودی و در سطوح بالا و پایین بدنه واقع شده اند. باله ای این جنگنده به منظور جمع شدن اتوماتیک در هنگام پرواز البته همراه با یک کنترل دستی برای تغییر اندازه زاویه بالها در مواقع غیر پرواز برنامه ریزی شده اند. دو سکان عمودی، متمایل بر روی سطح بالایی موتور و منحرف به سمت خارج سوار شده اند. دامنه عادی جمع شدن بالها از 20 درجه تا 68 درجه و برای جاگیری کمتر روی عرشه ناوهای هواپیما بر تا 70 درجه می باشد. نا گفته نماند سرعت جمع شدن بالها 7/5 درجه بر ثانیه است. برای کنترل غلتش کمتر از 57 درجه اف-14، از بالچه هایی در نقطه ابتدایی بالها و نزدیک ورودی موتورها استفاده می نمایند که به صورت جداگانه عمل می نمایند. اگز از جلو به اف-14 نظری بیفکنیم، دو مدخل ورودی هوای بزرگ را مشاهده می نماییم که اندکی به سمت خارج متمایل شده اند. این اندک تمایل به منظور تقلیل مقاومت بین هوای موتور و لایه های جانبی ای موتور صورت گرفته است.گازهای اگزوز موتور ها از میان فلپ های مکانیکی متغیر، که در دور های مختلف موتور به اندازه معین و به طور منظم باز و بسته می شوند، خارج شده و فشار نیروی تولیدی موتور را ایجاد می نماید. اخیراً با استناد بر مطالعاتی که بر روی گازهای خروجی موتور های اف-14 انجام شد، نیروی دریایی محدودیت هایی را برای پرواز آن در ارتفاعات کم و سرعت های بالا در چنین فواصلی قرار داد و کاربرد سیستم پس سوز برای اف-14 های مدل D و B در هر ارتفاعی به جز موارد بحرانی و موقعیت های خطرناک نظامی و جنگی ممنوع گردید. اف-14 گرومن، اصلاً برای جایگزینی هواپیمای اف-4 فانتوم طراحی گردید و اولین اف-14 مدل A در اوسط دهه 1970 معرفی شد
اف-14 مدل +A، مدل ارتقا یافته اف-14 A، با موتور های جدید جنرال الکتریک F-110، که هم اکنون هم در تمام ناوگان های دریایی آمریکا معمول است، بیش از یک حریف معمولی برای هواپیماهای هم سطح به شمار می آید. سیستم پالس دوپلر AWG-9 یک رادار چند حالته است که قادر به شناسایی بیست و چهار هدف به طور همزمان و شلیک مستقیم به شش عدد از آنان می باشد. البته این سیستم که در دهه 1960 طراحی شده است، یکی از قدیمی ترین سیستم های رادار هوا به هوا می- باشد که هنوز هم بسیار پرقدرت می نماید و با استفاده از نرم افزار های کنترلی جدید توانایی های آن برای تبدیل به یک سیستم برای قرن بیست و یکم افزایش می یابد.
تامکت قابلیت حمل یک توپ 20 میلیمتری داخلی گتلینگ را که در سمت چپ بدنه واقع گشته است، دارا می باشد. این جنگنده می تواند انواع موشک های فونیکس، سایدویندر، اسپارو و موشک میان برد پیشرفته AIM-120 را حمل نماید. بیش شش موشک فونیکس در چهار مقر زیر بدنه و بین موتور ها و دو مقر در قسمت ثابت بالها، دو سایدویندر در مقر های ثابت بالها و بالای موشک فونیکس می تواند حمل شود. اف-14 تامکت اولین پروازش را در 20 دسامبر 1970 و اولین پرواز عملیاتی اش را در سال 1973 انجام داد. قبل از انقلاب سال 1979، 79 فروند اف-14 به ایران تحویل شد. البته تعدادی از جنگنده های ارزشمند در جنگ میان ایران و عراق از بین رفتند تعداد باقیمانده نیز به دلیل فقدان وسایل یدکی قابل به پرواز نبوده و زمینگیر هستند. در حال حاضر نیروی دریایی آمریکا 699 فروند از این پرنده ارزشمند را در خدمت خود دارد
در همان سال های آغازین تولید هواپیمای تامکت، جت فوق پیشرفته ای که به دلیل پیچیدگی آن به «کامپیوتر پرنده» مشهور شده بود، کشورهای زیادی از جمله اسرائیل، یعنی هم پیمان نزدیک آمریکا خواستار دریافت این عقاب تیز پرواز حتی در برابر پرداخت بهای گزاف شدند، اما ایالات متحده این هواپیما را به هیچ یک از کشورهای خواهان در آن زمان نفروخت. در آن سال ها، در طی سفر ریچارد نیکسون رییس جمهور وقت آمریکا به ایران، حکومت آن زمان ایران در خواست خرید هواپیمای پیشرفته ای را برای دفع خطر های احتمالی از سوی میگ های 25 شوروی که آزادانه بر فراز ایران پرواز می کردند، به وی تقدیم کرد. نیکسون، هواپیماهای اف-15 ایگل و اف-14 تامکت را پیشنهاد داد، که نهایتاً تامکت به عنوان هواپیمای خریداری شده انتخاب گردید. گفته می شود که در آن زمان، به دلیل پیچیدگی و هزینه زیاد طرح تامکت، شرکت گرومن با تولید هفت پیش نمونه تامکت برای نیروی دریایی ایالات متحده، در شرف ورشکستگی قرار گرفته بود. اما وام چند میلیون دلاری حکومت آن زمان ایران به این شرکت برای تولید 10 فروند تامکت برای نیروی هوایی ایران، گرومن را از ورطه نابودی اقتصادی بیرون کشانید. جالب است بدانید که هم زمان با سفارش ایران، کشور عربستان هم درخواست کرده بود به جای هواپیمای اف-15، هواپیماهای اف-14 در مقابل بهای بیشتر به آنان تحویل داده شود، اما ایالات متحده اظهار داشته بود که :«اف-14 تامکت هنوز برای خلبانان عرب زود است.» این گفته، نشان دهنده مهارت، تجربه و سابقه زیاد خلبانان ایرانی داشت که برای پرواز با پرنده 40 میلیون دلاری انتخاب شده بودند
از هشتاد فروند هواپیمای سفارشی اف-14 تامکت A، تا زمان وقوع انقلاب شکوهمند اسلامی، به دلیل قطع روابط سیاسی با آمریکا، تعداد 79 فروند آن ها به همراه 245 فروند موشک فینیکس تحویل ایران شد که نخستین فروند آن ها با رنگ آمیزی خاص بدنه، در تاریخ بیستم بهمن ماه سال 1354 در فرودگاه مهرآباد به زمین نشسته و طی مراسمی، تحویل ناوگان نیروی هوایی ایران شد. در طی سال های جنگ تحمیلی، هواپیماهای فوق پیشرفته تامکت به همراه فانتوم های ایران، خسارات جبران ناپذیری را به نیروی هوایی عراق وارد آوردند که اگر تقویت بعدی عراق بعثی توسط غرب صورت نمی گرفت، نیروی هوایی عراق در ابتدا به طور کلی نابود و تقریباً فلج گشته بود. در زمان جنگ، تبلیغات گسترده ای در مورد اینکه تامکت های ایرانی به دلیل کمبود قطعات یدکی قادر به پرواز نیستند و حتی اگر بتوانند پرواز هم بکنند، هیچ گاه قادر نیستند که جنگنده های عراق را نابود سازند.
مطالب یکم زیاد شدند عذر می خواهم ولی ارزش گفتن داشتند.:icon_cool

payman nismo
25 September 2006, 04:17 PM
http://www.army.lt/air/gallery/F14.jpgاین هم چند عکس از F14 http://www.mycloob.com/imgfolder/519526-p9226.jpghttp://www.mycloob.com/imgfolder/519526-p1745919.jpg[http://www.aerospaceweb.org/aircraft/fighter/f14/f14_16.jpghttp://passionavionsdechasse.ifrance.com/phtos/f14/f14_phenix.jpg

payman nismo
25 September 2006, 10:07 PM
دوستان اگر دوست داشتید که بدونید که ایران چه تعداد وچه نوع هواپیماهای جنگی بعد از جنگ خریداری کرده لطفا بگید تا براتون بنویسمشون :icon_cool.

Romans
25 September 2006, 10:09 PM
سلام
اینهم عکسهای مربوط به ماکت جنگده بمب افکن F-4 (فانتوم) که وقتی جوانتر و پر حوصله تر بودم انرا ساختم.

http://img8.picsplace.to/img8/21/f4_2_000.jpg

http://img8.picsplace.to/img8/21/f4_3.jpg

http://img8.picsplace.to/img8/21/f4_4_000.jpg

http://img8.picsplace.to/img8/21/f4_5.jpg

http://img8.picsplace.to/img8/21/f4_1.jpg

sinad2
26 September 2006, 08:23 AM
بمب افکن SU-24

هواپیمای بمب افکن سبک وزن سوخو 24 فنسر، از جمله هواپیماهای نظامی بسیار سری کشور روسیه بود که تا مدت زیادی پس از تولیدش ناشناس مانده و حتی تصاویر بسیار نا مفهوم و نا مشخصی نیز از آن منتشر می شد که همگی دلیل بر سری بودن این برنامه داشتند. خود بنده که در مجله ماشین حدود 15 سال پیش مقاله ای را در مورد این هواپیما مطالعه می کردم، به مخفی بودن برنامه این هواپیما اشاره شده و تصاویر نیز بسیار ناواضح و با کیفیت پایین بودند.
این هواپیما، بمب افکنی در کلاس بمب افکن آمریکایی F-111 و یا هواپیمای F-15 ایگل می باشد که توانایی انجام حمله به اهداف زمینی را به خوبی داراست و در اصل برای همین منظور نیز طراحی گشته است. فنسر که لقب برگزیده برای این بمب افکن می باشد، از نظر لغوی به معنای شمشیرباز می باشد. این هواپیما تا حدودی نیز می تواند در نبرد های هوا به هوا مداخله کند و در هر آب و هوایی و در تمام شبانه روز به عملیات بپردازد. در این هواپیما، دو خدمه وجود دارد که یکی سرخلبان و دیگری مسئول تسلیحات می باشد و شیوه قرارگیری صندلی های آنان نیز به جای پشت سرهم، در کنارهم قرار گرفته است. یکی از ویژگی های تا حدودی کم نظیر این هواپیما خاصیت بال های متغیر آن می باشد که بسته به شرایط پروازی و سرعت هواپیما، باز یا به سمت عقب جمع می شود. این بمب افکن از سیستم های راداری پیشرفته ای برای موقعیت یابی هدف بهره می برد و قادر است حدود 8 تن تسلیحات مختلف از جمله توپ، انواع موشک ها و بمب ها را حمل نماید.
فنسر با دارابودن سقف پروازی حدود 16 کیلومتر، حداکثر سرعتی معادل 2.300 کیلومتر بر ساعت و بردی معادل 3.500 کیلومتر، می تواند در زمره هواپیماهای بمب افکن دوربرد بسیار مؤثر قرار گیرد. این بمب افکن از موتورهای توربوفن AL-21F3 با قدرت 25.000 پوند با پس سوز بهره می برد که ورودی های هوای این موتورها در نزدیکی و در طرفین کاکپیت خلبان قرار گرفته اند. این ورودی ها شکلی مستطیلی داشته و تا انتهای بدنه امتداد یافته و به دو اگزوز خروجی موتور ختم می شوند. این هواپیما در مدل های مختلفی عرضه می شود. مدل A این هواپیما، طرح اولیه ای از آن بود که به منظور آزمایش و انجام تحقیقات و رفع کاستی های آن در تعداد محدود تولید گردید. مدل سوخو 24 فنسر B دارای بدنه لوله شکل است که تشخیص آن را آسان تر می سازد. در مدل C نیز بهبود های در جنگ افزارهای الکترونیکی صورت گرفته است. مدل D این هواپیما، قادر به انجام سوخت گیری هوا به هوا می باشد که برد آن را به طور قابل ملاحظه ای افزایش می دهد، و اما آخرین مدل فنسر، مدل E می باشد که نمونه ای شناسایی برای ناوگان های دریایی است و حتی قادر به حمل تسلیحات ضد کشتی نیز می باشد.
کلیه این مدل ها با طولی حدوداً 25 متر و طول دو سر بال حدود 17 متر در حالت بسته، در کلاس جنگنده بمب افکن های متوسط محسوب می شوند. همچنین ناگفته نماند که وزن خالی این هواپیما حدود 19 تن و حداکثر وزن برخاستی معادل 40 تن می باشد که تقریباً 11 تن آن را تسلیحات و سایر تجهیزات تشکیل می دهند. لازم به ذکر است پس از اینکه این هواپیما به صورت بسیار مؤثر و گسترده در جنگ تحمیلی علیه کشورمان به کار گرفته شد، جمهوری اسلامی ایران اقدام به خرید تعداد نامعلومی از این هواپیمای توانا نمود و خوشبختانه این بمب افکن هم اکنون در خدمت نیروی هوایی کشورمان می باشد.
http://i10.tinypic.com/3322nwx.jpg
http://i10.tinypic.com/2qx3v5i.jpg
http://i10.tinypic.com/2dhrx4l.jpg
http://i9.tinypic.com/2zgd83s.jpg
http://i10.tinypic.com/2s124c7.jpg
:icon_cool

sinad2
26 September 2006, 08:45 AM
سال ها از وارد خدمت شدن هواپیمای موفق بوئینگ 747 می گذرد، و در نتیجه پیشرفت صنعت و علم نیاز به ساخت هواپیمایی از آن جدیدتر و به روز تر از نظر فناوری نسبت به آن احساس می شد، و بالاتر از همه، دیگر به نظر می رسد که پس از یک دوره سی ساله، زمان خدمت هواپیمای بوئینگ 747 به سر آمده باشد، اگر چه این هواپیما در طول خدمت خود بسیار موفق نموده باشد.
در نتیجه شرکت های دیگر غیر از بوئینگ به فکر تولید رقیبی برای این هواپیما افتادند که در طول چند سال این تفکر نتیجه داده و طرح هواپیمایی مانند ایرباس A-380 به جود آمد. البته در دوره جدید صنعت هوانوردی، تفکر بر این است که ساخت هواپیماهای بسیار غول پیکر به پایان رسد و هواپیماهایی کوچک تر و اقتصادی تر تولید شود بیشتر مقرون به صرفه باشند. اما تولید نمونه اولیه هواپیمای ایرباس و سفارش های فراوان از طرف شرکت های هوایی، دوباره ثابت کرد که هواپیماهای بسیار بزرگ هنوز هم پرارزشند. هواپیمای ایرباس A-380 نخستین هواپیمای مسافربری کاملاً دو طبقه است. این هواپیما همچنین از مزایایی چون کاهش بنزین مصرف شده و کاهش هزینه های نگهداری نسبت به هر صندلی است.
هواپیمای 555 صندلی ایرباس، با برد هشت هزار ناتیکال مایلی بدون توقف، در دسامبر 2000 برای اولین بار به پرواز در آمد. این هواپیما در سال 2002 وارد مرحله تولید گشته و تولید اولین نمونه جدی این هواپیما از می 2004 آغاز شد. اولین پرواز این هواپیما نیز چندی قبل با موفقیت با موتورهای رولزرویس انجام پذیرفت و قرار است از اوایل سال 2006 وارد خدمت ناوگان هوایی کشور های سفارش دهنده شود. اولین پرواز با موتورهای آمریکایی ساخت مشترک جنرال الکتریک و پرات اند ویتنی GP7200 قرار است در نوامبر 2005 انجام شود. هواپیمای ایرباس A-380 به طور جداگانه قطعاتش در چند کشور از جمله آلمان، فرانسه، انگلیس و اسپانیا تولید شده سپس به قسمت مرکزی تولید و مونتاژ در تولوز فرانسه به وسیله تریلر های جاده ای و یا با هواپیمای های باربری حمل شود. خطوط هوایی مختلفی مانند خطوط هوایی امارت و یا لوفت هانزا هواپیماهای ایرباس A-380 را به تعداد مجموعاً 139 عدد سفارش داده اند که بیشترین تعداد سفارش متعلق به خطوط هوایی امارات به تعداد 45 عدد است.
به منظور کاهش وزن کلی این هواپیمای عظیم الجثه، از مصالح جدیدی در ساخت آن استفاده شده است که این مواد شامل فیبر کربن در بسیاری از نقاط مانند قمستهای مرکزی بال ها، سکان های افقی که البته تنها سکان های افقی این هواپیما به اندازه بال های هواپیمای ایرباس A-310 است!، و سکان عمودی و قسمت های انتهایی بدنه؛ لایه های آلومینیومی و فایبر گلاسی مقاوم در برابر فرسودگی در قسمت های بالایی سقف هواپیما می باشد. کلاً این مصالح بسیار سبک تر از مواد سنتی و عادی به کار رفته در سایر هواپیماها و همچنین مقاوم تر از آن ها هستند. یکی از مشخصه های جالب این هواپیما، دو طبقه بودن آن است که در همان نگاه اول نمایان می شود. این هواپیما کلاً از دو طبقه اصلی تشکیل می شود که این امر با افزایش 45% فضا و در نتیجه راحتی بیشتر همراه است. طبقه بالای این هواپیما 96 صندلی بیزینس کلاس و 103 صندلی اکونومی به معنای اقتصادی و مقرون به صرفه و طبقه پایین 22 صندلی بیزینس کلاس و 334 صندلی اکونومی کلاس را فراهم می نماید. همچنین دو راه پله و یک سیستم آسانسور ارتباط بین طبقات بالا و پایین را برقرار می سازند.
پیشرانه ها یا موتورهای ایرباس A-380:
این هواپیما به وسیله چهار موتور 70,000 پوندی در آخرین کشش و قدرت، ساخت شرکت های جنرال الکتریک و پرات اند ویتنی یا موتورهای رولزرویس تجهیز شده است. به وسیله این موتورها، عملیات برخاست می تواند در باندی تقریباً به طول 3 کیلومتر با حداکثر وزن و در سطح دریا و دمای 15 درجه بالای صفر انجام پذیرد. هر یک از این موتورها در مقاسیه با موتورهای هواپیمای 747 حدود 7,000 پند بیشتر قدرت دارند، که البته برای وزن بیشتر ایرباس که به مراتب از جامبوجت بالاتر است و هواپیمایی فوق سنگین است، چنین مسئله ای طبیعی جلوه می کند.
ارابه های فرود هوایپیمای ایرباس A-380:
ارابه های فرود 22 چرخه شرکت گودریچ شامل دو پایه زیر بال هر یک با چهار چرخ، دو پایه مرکزی زیر بدنه هر بک با 6 چرخ و دو چرخ دماغه هواپیما می باشد. این هواپیما می تواند دور 180 درجه ای را در فاصله ای به میزان 56.5 متر انجام دهد، که 3.5 متر از 60 متر استاندارد ابعاد فرودگاه کمتر است. آخرین سرعت عملیاتی هواپیمای ایرباس A-380 حدود 1062 کیلومتر بر ساعت و برد آن هشت هزار ناتیکال مایل یا پانزده هزار کیلومتر با بیشترین تعداد مسافر است. زمان بارگیری کامل در فرودگاه یا پایانه هوایی مرکزی، پیاده کردن مسافر ها، تمیز کردن محیط داخلی هواپیما، سرویس های دیگر و سوار کردن مسافران برای پرواز بعدی حداقل 90 دقیقه به طول می انجامد.
ضمناً هواپیمای ایرباس A-380 اولین هواپیمایی است که از ابتدا در دو مدل مسافربری و باربری طراحی گشته است که مدل باربری آن قادر است تا حدود 150 تن بار را جابجا نماید. در آینده ای نهچندان دور، حضور پر رنگ این هواپیمای پیشرفته، نوین و جادار را در ناوگان های هواپیمایی اکثر کشورها، البته به احتمال زیاد تا سال ها برای خطوط دور پرواز بین المللی دنیا شاهد خواهیم بود.
http://i10.tinypic.com/35k4jnr.jpg
http://i10.tinypic.com/4h9eidz.jpg
**به عرض باند و عرض این هواپیما یه توجهی بکنید.**
http://i9.tinypic.com/2a0i2yu.jpg
http://i10.tinypic.com/2j1908g.jpg

payman nismo
27 September 2006, 08:24 PM
MiG29 هواپیمایی در خدمت نیروی هوایی ایران
توضیحاتی در مورد MiG 29
هواپیماهای جنگنده از ستون و پایه های هر نیروی هوایی هستند و نقش بسزایی در پیروزی و یا شکست در یک نبرد را دارند . هواپیمای رهگیر و شکاری میگ۲۹ از بهترین هواپیماهای حال حاضر جهان است که در کشورهای مختلفی از جمله ایران در حال خدمت است .

هواپيماي ميگ 29 (نامگذاری ناتو: فالكرومFulcrum ) با هدف ايجاد برتري هوايی توسط اتحاد جماهیر شوروی طراحی و ساخته شد . طراحي و ساخت اين هواپيما توسط شركت ميكويان از سال1970 آغاز و اولين فروند از اين هواپيما در سال1983 وارد خدمت شد . هواپيماي ميگ 29 از بهترين محصولات صادراتي براي شوروي در زمان خود و براي روسيه در حال حاضر بوده و توانسته سود قابل توجهي را نصيب سازندگان خود كند .

تاریخچه ي هواپيماي ميگ29 : برنامه ي ساخت هواپيماي ميگ 29 به سال1969 بازمیگردد در آن زمان شوروی برنامه FX ایالات متحده را زیر نظر داشت و برنامه ي FX كه به ساخت هواپيماي اف15 ( F-15 EAGLE) منجر گرديد دليل تصميم شوروي براي طراحي و ساخت هواپيما ميگ 29 بود شوروی پس از ساخت هواپیمای اف۱۵ توسط ایالات متحده این موضوع را درك کرد كه هواپیماهای جديد ساخت آمريكا تا حد قابل توجهي داراي برتري نسبت به هواپيماهاي شوروي هستند و از تکنولوژی پيشرفته تري نسبت به اين كشور برخوردار میباشند . هواپيماي ميگ 21(MiG-21 Fish bed) با وجود چالاكي زياد و قدرت مانور خوب خود در طول روز در شب قادر به انجام ماموریت نبود و از كم بودن برد عملياتي و عدم توانايي استفاده از جنگ افزارهاي گوناگون در حد قابل ملاحظه اي رنج میبرد . هواپيماي ميگ23 (MiG-23 Flogger) نیز كه با هدف مقابله با هواپيماي اف4 فانتوم (F-4 Phantom II) طراحي و ساخته شده بود با وجود سرعت و برد عملياتي مناسب و داشتن فضاي كافي براي حمل سوخت و جنگ افزارهاي مختلف ولي از قدرت مانور كمي بهره میبرد و در نبردهاي داگفايت تا حد زيادي ناموفق نشان ميداد در اين شرايط شوروي به وجود يك هواپیما كه ضمن داشتن چالاكي و قدرت مانور خوب داراي برد عملياتي كافي و امكان استفاده از جنگ افزارهای گوناگون در حد خوبي را داشته باشد احساس ميكرد و در كنار اين موارد اين هواپيما بايد از سیستمهای پیشرفته اي براي رقابت با هواپیماهای ساخت امريكا هم استفاده ميكرد.در واكنش به اين نياز ستاد فرماندهي شوروي درخواست ساخت هواپيما پشرفته تاكتيكي را ارائه داد و اين درخواست را در طرح( PFI Perspektivnyi Frontovoi Istrebitel ) كه مخفف هواپيماي پيشرفته تاكتيكي به زبان روسي است اعلام شد . مشخصات خواسته شده براي اين طرح از سوي شوروي تا حد زيادي افراطي و جاه طلبانه نشان میداد. هواپيماي مورد درخواست آنان بايد برد عملياتي زياد / داراي قابليت خوب براي نبردهاي نزديك / چالاكي و مانور عالي / داراي حداقل سرعت2 ماخ / داراي قابليت حمل تسليحات سنگين / به همراه استفاده از آيروديناميك پيشرفته باشد كه اين مورد آخر توسط موسسه آيروديناميك روسيه به همراهي شركت سوخو در حال انجام مراحل تحيقياتي بود . (طرح آيروديناميك مورد نظر شوروي توسط موسسه آيروديناميك روسيه و شركت سوخو در حال انجام مراحل تحقيقاتي بود و شركت ميكويان از نتايج اين تحقيقات در ساخت هواپيماي ميگ29 استفاده كرد). در سال1971 شوروي اعلام كرد طرح هواپيماي PFI يا همان هواپيماي پيشرفته تاكتيكي پر هزينه است و قابليت برآورده نمودن نيازهاي شوروی را براي ساخت هواپيماي جنگنده سبك وزن به مانند اف16 (F-16 Fighting Falcon) و اف17(YF-17 Cobra)ندارد بعد از لغو این طرح شوروي دو طرح جديد با نامهاي LPFI و TPFI براي ساخت ارائه کرد طرحLPFIساخت يك هواپيماي تاكيكي پيشرفته سبك وزن و طرح TPFI ساخت يك هواپيماي تاكتيكي سنگين وزن بود و تفاوت طرح PFI ابتدايي شوروي و طرح دوم PFI در تخصصي تر شدن آن است . طرح كلي PFI هواپيماي پيشرفته تاكتيكي اوليه به دو طرح تخصصي تر تبديل شد كه در هر كدام به روي بعضي از مشخصات بيشتر از ساير مشخصات با توجه به هدف ساخت و نوع ماموريت تاكيد شده بود . طرح هواپيماي تاكتيكي پيشرفته سبك وزن يا همان LPFI به شركت ميكويان سپرده شد و سرانجام به ساخت هواپيماي ميگ29 منجر شد و طرح هواپيماي پيشرفته تاكتيكي سنگين وزن و يا همان TPFI براي مقابله با هواپيماي اف15 به شركت سوخو سپرده شد كه اين طرح نيز با ساختن هواپيماي سوخو 27 به پايان رسيد . طراحي هواپيماي LPFI با مشخصات جديد در سال1974 شروع و با ساخت هواپيماي ميگ29 اي (MiG-29A) به اتمام رسید. اولين پرواز اين هواپيما در 6 اكتبر 1977 صورت گرفت .هواپيماي ميگ29 تنها يك ماه بعد از اولين پرواز خود در نوامبر 1977 ازسوي ماهوارهاي جاسوسي آمريكا مورد شناسايي قرار گرفت . اين هواپيما هنگامي كه در مركز آزمايش پرواز ژوكوفسكي(Zhukovsky) در نزديكي شهرك رامنسكوي(Ramenskoye) حضور داشت مورد شناسايي قرار گرفت و ايالات متحده هواپيمايي با مشخصات شبيه به هواپيماي اف17(YF-17 Cobra) را مشاهده كرد .http://elektron.tmf.bg.ac.yu/bojan/airplanes/fighters/mig-29/mig-29_01.jpg
ميگ2۹بي(MiG-29B) با تاخيري كه به دليل حادثه در دو نمونه اوليه ميگ29 اي(MiG-29A) بدليل ايراد در موتورها بود در ژوئن سال1983 وارد خدمت شد و ناتو هواپيماي ميگ29 بي (MiG-29B) را فالكروم اي(Fulcrum-A) نامگذاری كرد. به طور منطقي بايد ميگ 29 A بايد فالكروم اي(Fulcrum-A) ناميده ميشد ولي بدليل آنكه تا قبل از آن ناتو ميگ29 ای (MiG-29A) را ندیده بود ميگ29بي را نمونه ابتدايي ميگ فرض كرد و فالكروم اي(Fulcrum-A) نامگذاری كرد هواپيماي ميگ29 يا همان (Fulcrum-A) در مجموع به تعداد 840 فروند توليد شد .اولين باري كه هواپيماي ميگ 29 به در غرب به نمايش عمومي درآمد در جولاي 1986 در فنلاند بود و برای بار دوم هم در سپتامبر 1988 در نمايشگاه هوايي فارنبورو (Farnborough Air Show) در بريتانيا به نمایش گذاشته شد و غربيها تحت تاثير قدرت زياد و چالاكي اين هواپيما قرار گرفتند . ميگ 29 در زمان شوروي مورد توجه اين شوروي قرار داشتند اما بعد از شوروي با وجود مجهز شدن به سيستمهاي آيونيكي پيشرفته و چند منظوره بودن و قابليت حمل مخازن سوخت خارجی و امکانات گسترده ديگر مورد توجه روسيه قرار نگرفت كه اين به دليل سياست نامناسب مسئولان شركت ميكويان نسبت به شركت سوخو در شناخت خواست و تمايل مسئولان روسيه بوده است با اين وجود مسئولان شركت ميكويان با گسترش اين هواپيما سعي در صادرات آن به خارج از كشور را دارند البته به نقل از منابع غير رسمي دستيابي غرب به اطلاعات هواپيماي ميگ29 از دلايل مهم اين تصميم از جانب مقامات روسيه است .
http://www.saunalahti.fi/fta/mig29_06.jpg
سوابق نبرد هواپيماي ميگ29:
اين هواپيما به وسيله خلبانان عراقي در جنگ1991 خليج فارس و پيش آن نيز در جنگ اين كشور با ايران حضور داشت و بعد از آن از سوي صربستان به عنوان بزرگترین دارنده اين هواپيما در بلوك شرق در برابر انبوهي از جنگندهاي غربی از نظر تعداد و نوع قرار گرفته است و در جنگ ميان دو كشور اريتره و اتيوپي از سوي اريتره در برابر هواپيماهاي سوخو27 اتيوپي مورد استفاده قرار گرفت و در همه آنان يك شكست خورده بزرگ بوده چه در برابر هواپيماهاي غربي و چه در برابر هواپيماي سوخو27 و كارنامه موفقي از خود به جاي نگذاشت اما اين امر نه به دليل ضعف اين هواپيما بلكه بيشتر به دلايل خارجي به مانند استفاده كنندگان اين هواپيما و كيفيت هاي پايين نمونه صادراتي نسبت به نمونه اصلي بوده است كه باعث شده اين هواپيما ناموفق و غير قابل اعتماد جلوه كند . هواپيماهاي تحت اختيار عراق در جنگ اول خليج فارس در برابر هواپيماهاي ايالات متحده و متحدانش كه با تعداد زياد و پشتيباني مناسب هوايي آسمان را در اختيار خود قرار داشتند نتواستند كاري از پيش برند و در حقيقت فرصتي براي اينكه خود را نشان دهند بدست نياوردند ودر جنگ دوم خليج فارس نيز هواپيماهاي ميگ29 عراق حتي از زمين نيز برنخواستند . فالكرومهاي عراق در جنگ با ايران نيز بيشتر با استفاده بمبهاي غير هدايت شونده و راكتها در نقش يك بمب افكن ظاهر شدند تا يك جنگنده براي انجام ماموریت تخصصي خود باشند. هواپيماهاي تحت اختيار صربستان نيز با تكنولوژي و سلاحهاي مربوط به 15 سال قبل و مربوط به زمان جنگ سرد و شوروي سابق در برابر كه هيچگونه بهينه سازي نشده بودند و از كمبود قطعات يدكي رنج ميبردند در برابر انبوه جنگدهاي متعلق به ناتو كه در بهترين شرايط به سر ميبردند كاري از پيش نبردند . اين هواپيما در جنگ افغانستان در مقابل هواپيماهاي سوخوي22 افغانستان و و در نبرد كارگيل كشمير از سوي هندوستان هم مورد استفاده قرار گرفته و در چند نبرد كوچك ديگر هم شركت داشته است .
http://lomac.strasoftware.com/pictures/mig29-07.jpg
ميگ29 اس ام تي MiG-29SMT :
اين نمونه در حقيقت همان نمونه بهينه سازي ميگ29 اس است كه در آن قطعات قديمي هواپيما با قطعات نرم افزاري و سخت پيشرفته تر ميگ 29 ام يا همان ميگ33 جايگزين شده اند . با افزودن به حجم مخازن داخلي اين هواپيما بدون استفاده از مخازن خارجي تا برد 2100 كيلومتر و شعاع 1050 كيلومتر ميتواند ماموريت انجام دهد . كابين اين هواپيما با افزوده شده دو نمايشگر بزرگ مسطح كرستال مايع((LCDتمام رنگي و دو نمايشگر مسطح تك رنگ كوچك بهينه سازي شده و رادار بهينه سازي شده N019MP را براي اين نمونه در نظر گرفته اند كه به برد و قابلیتهای هوا به زمين آن افزوده شده و اين تغييرات با استفاده از موتورهاي توربوفن كليموف (RD-43 turbofans ) كامل ميشود . در مجموع مقدار حمل سلاح در اين مدل 500 KG افزوده شده و به عدد4500 KG رسيده است . اين نمونه قادر نيز به مانند ميگ29 ام(ميگ33) داراي حداقل 8 جايگاه تسليحات است و ميتواند از تمامي تسليحاتي كه در ميگ29 ام استفاده ميشود استفاده كند . كشور روسيه و يمن از استفاده كنندگان اين نمونه از اين نمونه از اين هواپيما هستند .
مشخصات فني:
نوع كاربري: جنگنده چند منظوره
شركت سازنده: ميكويان - گروويچ
تعداد خدمه: 1 نفر
موتور:2 عدد كليموف مدل RD-43 توربوفن وداراي پس سوز باتراستي برابر 18298 پوند در هركدام
ابعاد: 17.37 متر طول، 11.4 متر عرض، 4.7 متر ارتفاع
مساحت بال: 38 متر مربع
وزن خالي: 10.9 تن
حداكثروزن: در فالكروم اي 18.5 تن
حداكثر سرعت: 2.3 ماخ
حداكثر ارتفاع پروازي: 56000 پا
حداكثر برد: 1500 كيلومتر

sinad2
28 September 2006, 11:27 AM
SU-27 Flanker

هواپیمای سوخو 27 فلانکر در اواسط دهه هفتاد میلادی به منظور مقابله با تهدید هواپیماهای نوین غربی مانند هواپیمای اف-15 و اف-16 طراحی شد. هواپیمای جنگنده فلانکر با دارا بودن سیستم پرواز با سیم، طراحی پیشرفته و توانایی حمل بیش از ده موشک هوا به هوا، یکی از پر ابهت ترین هواپیماهایی است که تا به حال ساخته شده است.اولین نمونه این هواپیما در سال 1977 اولین پرواز خود را انجام داده و سرانجام در سال 1984 با نام فلانکر بی وارد خدمت گردید.
این هواپیما، در حقیقت باعث تشکیل خانواده ای از هواپیماها با نام خانواده فلانکر گردیده و بسیاری از هواپیماهای ساخته شده بعد از این جنگنده، با نام های مختلفی اما با دارا بودن ویژگی های ظاهری و مشخصات دیگر تقریباً یکسانی، از خانواده فلانکر شناخته می شوند. به طور نمونه، از این هواپیما نمونه ای با توانایی انجام عملیات از روی ناو هواپیمابر و بال های تا شونده نیز با نام سوخو 33 تولید شد که تقریباً مشابه این هواپیما بود. فلانکر با وجود آنکه تقلید ناهمگونی از هواپیمای اف-14 تامکت است و حتی در ابتدای تولید دارای سیستم بال های متغیر نیز بوده، نمونه ی کاملی از یک هواپیمای نسبتاً سبک با قابلیت مانور بالا و با توانایی بالای انجام ماموریت های رهگیری و برتری هوایی است.
این هواپیما برای شکار اهداف هوایی قابلیت حمل موشکهای هوا به هوای آلامو و آرچر را داشته و از یک توپ سی میلیمتری نیز برای نبرد های هوایی بسیار نزدیک بهره می برد. شایان ذکر است که کل مقدار تسلیحاتی که به وسیله این هواپیما قابل حمل است، مقدار نسبتاً مناسب 6 تن می باشد. این هواپیما، قادر به انجام ماموریت در هر آب و هوا و در هر ساعت از شبانه روز بوده و برد آن نیز حتی بدون داشتن سیستم سوخت گیری هوا به هوا به میزان 1.500 کیلومتر و حداکثر برد با مخازن اضافی و سرعت کروز به میزان 4.000 کیلومتر نیز می رسد. فلانکر برای پیشرانش خود از دو موتور AL-31 توربوفن قدرتمند با کشش استاتیکی معادل 12.500 کیلوگرم بهره می برد و به همین جهت دارای حداکثر سرعت بالایی معادل 2.500 کیلومتر بر ساعت در ارتفاعات می باشد. این هواپیما، با طولی معادل 21 متر و فاصله دو سر بال 70/14 متر، از حیث اندازه در کلاس هواپیماهایی مانند اف-14 تامکت قرار می گیرد. بال های این هواپیما چه از نظر طولی چه از نظر عمودی در وسط بدنه قرار گرفته اند.
این هواپیما، دارای سکان عمودی دوگانه، مشابه با بیشتر هواپیماهای غربی نوین مانند اف-15 است که پرواز هواپیما را بالانس کرده و به آن ثبات بیشتری می دهد. این هواپیما برای کاهش مسافت نشستن خود از سیستم ترمز چتری استفاده می کند که پس از نشستن هواپیما بر روی باند، از ناحیه لوله ای شکلی که در بین انتهای دو موتور این هواپیما قرار گرفته است، دو چتر باز شده و بیرون می آیند و با به دام انداختن هوا، از سرعت هواپیما به طرز قابل ملاحظه ای می کاهند. لازم به ذکر است که چنین سیستم کاهش سرعتی در هواپیمای فانتوم نیز به کار رفته است. ترمز هوایی فلانکر نیز به صورت یک صفحه است که از ناحیه وسط و بالای بدنه هواپیما جدا شده و توسط یک جک هیدرولیکی بلند می شود و بدین ترتیب سرعت هوایی هواپیما را کاهش می دهد.
** البته قرارداد خرید این هواپیما خیلی وقت پیش با ایران بسته شده بوده ولی خوب فرایند تحویل اون طول کشیده.**

http://i10.tinypic.com/2vuk9ld.jpg
http://i9.tinypic.com/3yywdb9.jpg
http://i10.tinypic.com/2la7f4y.jpg
http://i10.tinypic.com/471tjci.jpg

sinad2
28 September 2006, 11:44 AM
دوستان امروز راجب به هواپیمای ایران 140 یا همون آنتونف 140 براتون مینویسم تا بیشتر باهاش آشنا بشید :

این هواپیما، به واقعیت با شرایط آب و هوایی ایران سازگار بوده و قادر به پرواز در مناطق گرمسیری حتی با شرایط اقلیمی بسیار نامساعد است. همچنین، این هواپیما که فراز نام گذاری شده است، می تواند از باند های نیمه آماده نیز نشست و برخاست را به نحو احسن انجام دهد. بدنه هواپیمای ایران-140، به نحو بسیار بهینه ای برای حمله مسافر یا بار به طور جداگانه یا همزمان طراحی شده است. بال های این هواپیما از نوع بال بالا بوده و به دلیل نصب بال ها در قسمت بالای بدنه، وسایل نقلیه و اپراتور های فرودگاه هیچ گونه مشکلی از نظر اشغال فضای اضافی بال ها نخواهند داشت. ساختار ارابه فرود این هواپیما، قادر به تحمل تا 20.000 فرود بوده و بسیار انعطاف پذیر است. دید خلبان در این هواپیما عالی و کنترل هواپیما در سرعت های کم نیز بسیار خوب گزارش شده است. گفتنی است این هواپیما حداکثر قادر به حمل 52 نفر مسافر است.
پیشرانه هواپیمای ایران-140 که از نوع کلیموف TV3-117 می باشد، با میلیون ها تعداد پرواز در سراسر جهان، به عنوان یکی از قابل اعتماد ترین موتورهای توربوپراپ شناخته شده است. این موتور، دارای یک پروانه شش تیغه ای از جنس فلز و مواد کامپوزیتی است که بهترین کارائی را به موتور خود عطا می نماید. در یکی از حوادث ناگوار هوایی، تعدادی از خلبانان و مهندسان با تجربه و مسئولان اجرایی هوایی ایران، سوار بر یک هواپیمای ایران 140، برای تست توانایی های این هواپیما، در ساعت 11:23 صبح روز 22 دسامبر 2002، شهر خارکوف را به مقصد ایران و شهر اصفهان ترک گفتند. این هواپیما، در ساعت یک و چهل و پنج دقیقه ی همان روز، در شهر ترابزون ترکیه توقف کوتاهی برای سوخت گیری و سرویس داشت. یک ساعت بعد، هواپیما از فرودگاه آن شهر برخاسته و پس از مدتی، با تقرب به شهر اصفهان، به دلیل شرایط بسیار نامساعد جوی و عدم توانایی خلبان برای استفاده بهینه از سیستم موقعیت یاب جهانی، هواپیما به یکی از کوه های اطراف اصفهان برخورد نموده و تمامی سرنشینان آن کشته شدند.
هواپیمای ایران-140 قرار است که به زودی با انجام تغییراتی اساسی، قادر به انجام نقش های مهم و استراتژیک نظامی از جمله تبدیل این هواپیما به یک هواپیمای آواکس کوچک شود که البته، بسیار هم دور از انتظار نیست. در مورد ابعاد این هواپیما باید گفت که طول خود هواپیما حدود 22 متر و طول دو سر بالهای آن حدود 24 متر است. حداکثر وزن برخاستی این هواپیما 21 تن می باشد که با توجه به قدرت ارابه های فرود، این هواپیما قادر به فرود یا همین وزن نیز است. حداکثر مسافت لازم برای برخاست هواپیمای فراز ایرانی حدود هزار و سیصد متر است که مسافتی قابل قبول برای چنین هواپیمایی به نظر می آید. همچنین حداکثر سرعت کروز اقتصادی این هواپیما 523 کیلومتر بر ساعت و حداکثر برد آن با تعداد کامل مسافر، دو هزار و صد کیلومتر است که بردی عالی برای هواپیمای ایران-140 که هواپیمایی کوتاه برد است، محسوب می شود.
http://i10.tinypic.com/4brqo9i.jpg
http://i10.tinypic.com/335dp38.jpg
http://i9.tinypic.com/2r5guns.jpg http://i10.tinypic.com/2ztkkyh.jpg

payman nismo
28 September 2006, 01:19 PM
هدف من نوشتن هواپیماهای جنگی ای است که ایران از روسیه خریداری کرده .
من از جنگنده MiG 29 شروع کردم و امدم بقیه رو هم بنویسم که دوست خوبم زحمت کشیدند درباره
ی SU 27 فلانکر مطالبی رو در اینجا گذاشتند که ایران تعداد 26 فروند از ان خریداری کرده. البته ( هواپیماهایی که من عرض کردم هواپیماهای برتری رزم هوایی هستند) در مورد بمب افکن ها هم مطالبی رو اگر خدا بخواهد می نویسم

MiG 31 فاکس هاوند :
کشور ایران اخیرا اقدام به خرید این هواپیما نموده که این خبر توسط هیچ کشوری یا رسانه ای اعلام نشده بود جز کشور اسراییل که پرده از خرید این هواپیما توسط ایران برداشت
حال توضیحاتی در مورد این هواپیما:
میگ-31 نوع ارتقا یافته و جایگزین میگ-25 میباشد که در زمان خود بی رقیب بود و اکنون جای خود را به پسرش داده است. بی شک میگ-31 پرقدرتمندترین رهگیر روسیه و در کل جهان میباشد که توانایی رهگیری همزمان چندین جنگنده مهاجم را دارا میباشد و نیز اولین جنگنده عملیاتی شوروی با توانایی نگاه به پایین و شلیک به پایین میباشد. این جنگنده از راداری بسیار قوی با نام Zaslon بهره میبرد که به فاکس هوند این امکان را میدهد تا همزمان به 4 (در مدلهای اولیه) هدف حمله کند و نیز دیگر جنگنده های دشمن را تحت کنترل داشته باشد! طبق نظر بعضی کارشناسان این رادار قویترین و بهترین رادار جهان میباشد که حتی میتواند استیلت را هم شناسایی کند! از نظر سیستم رانش نیز میگ-31 از دو موتور توربوجت با پس سوز D-30F6 بهره میبرد که هر کدام تراستی برابر 93KN تولید مینمایند و با آنها فاکس هوند سرعتی برابر با 3 برابر صوت پیدا میکند! طراحی و شکل ظاهری میگ-31 بسیار شبیه به میگ-25 میباشد و دقیقا مانند آن دارای 2 جایگاه تسلیحات در زیر هر بال و یکی در انتهای بال به اضافه 4 جایگاه در زیر بدنه هواپیما میباشد. در دهه 1990 با توجه به قدرتمندتر شدن جنگنده های غربی روسیه فاکس هوند های خود را ارتقا داد که تواناییهای میگ-31 بسیار بهتر و بیشتر از قبل شد که امروزه این مدل با نام MiG-31BM شناخته میشود. MiG-31BM دارای آیونیکی بسیار قویتر از نسلهای قبلی خود میباشد و میتواند به راحتی با اهداف هوایی یا زمینی درگیر شود. و نیز به واسطه رادار پرقدرت خود میتواند همزمان 24 جنگنده دشمن را شناسایی کرده و با 6 تا از آنها درگیر شود! این رادار جدید همچنین میتواند به نحو احسن اهداف زمینی را نیز شناسایی کند.
MiG-31A
کشور سازنده : شوروی سابق
هواپیماهای مشابه : MiG-25 , F-14 , F15
تعداد سرنشین : 2 نفر
ماموریت اصلی : رهگیر تمام آب و هوایی + ایجاد امنیت هوایی
طول : 21.5 متر
عرض : 14 متر
ارتفاع : 6.6 متر
حداکثر سرعت : 3 ماخ
وزن خالی : 22 تن
وزن استاندارد : 37 تن
حداکثر وزن : 47 تن
نوع و قدرت موتور : دو موتور توربوجت با پس سوز D-30F6 هر کدام با تراست 93 کیلو نیوتن
حداکثر تحمل G : در سرعتهای فراصوت +5 جی
حداکثر برد : 3300 کیلومتر
ارتفاع پرواز : 25 کیلومتر
مدت زمان برای رسیدن به ارتفاع 20 کیلومتری : 8 دقیقه و 54 ثانیه

قابلیت سوختگیری هوایی : ندارد

حسگرها : LD/SD TWS radar, possible IRST, RWR (رادار Zaslon S-800 با برد 200 کیلومتر)
نوع تسلیحات : یک قبضه توپ 23 میلی متری GSh-6-23 + موشکهای هوا به هوای R-33 , R-40 , R-60 , R-73
MiG-31B/BS
طول:22.68 متر
عرض:13.46 متر
ارتفاع: 6.15 متر
حد اكثر وزن با دو تانكر سوخت: 46.2 تن
وزن نرمال:41 تن
وزن خالي:21.825 تن
وزن تسليحات: 4000 كيلوگرم
حداكثر سرعت:2.83 ماخ
نوع موتور: 2 Turbofan D-30F6بدون پس سوز 9500پوند تراست و با پس سوز
برد پروازي: 3300 كيلومتر
ارتفاع پروازي: 75000 پا
مسافت دويدن براي پرواز:1200 متر
مسافت دويدن براي فرود: 800 متر
تسليحات: R-33,R-22S (4 فروند) R-40TD (2 فروند) R-73(4 فروند) R-60M(4 فروند)
توضیحاتی چند در مورد موشکهای هوا به هوای قابل حمل توسط میگ-31 :

R-27 با برد 70 الی 170 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : 3600 Km/h
R-33 با برد 160 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : 3700 Km/h
R-37 با برد 300 ،
R-40 با برد 50 کیلومتر
R-60 با برد 10 کیلومتر
R-73 با برد 40 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : 2500 Km/h
R-77 با برد 90 الی 160 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : 3700 Km/h
http://www.milavia.net/aircraft/mig-31/gallery/mig-31_14.jpg



http://www.milavia.net/aircraft/mig-31/gallery/mig-31_15.jpg



http://www.testpilot.ru/russia/mikoyan/mig/31/images/mig31-1.jpg
http://www.aeroflight.co.uk/types/russia/mig/mig-31/mig-31_2.jpg
http://www.suchoj.com/andere/MiG-31/images/MiG-31_13.jpg

sinad2
28 September 2006, 01:32 PM
سلام به شما.ممنون از اینکه کمک میکنید.اگر مایل به نوشتن مطالب در مورد هواپیماهای نظامی روسی ایران هستید من این بخش رو به شما میسپارم.موفق باشید.:icon_cool

payman nismo
28 September 2006, 02:48 PM
دوست عزیز شما استاد ما هستین و اگر در این زمینه شما هم کمک کنید مطالبی در مورد موشک های زمین به هوا و هوا به هوا و هلی کوپتر وحتی هواپیماهای روسی داشتید بنویسید :icon_cool.

sinad2
30 September 2006, 11:08 AM
در زمان جنگ جهانی دوم بود که آلمانی ها به این مسئله پی بردند که اگر هواپیمایی وجود داشت که می توانست به صورت بدون سرنشین بمب هایی را بر روی شهر های دشمن رها نماید، چه ایده شگفت انگیزی از آب در می آمد. این تفکر سرانجام به صورت بمب های پرنده وی 1 و وی 2 آلمانی باز بمب که به صورت بدون سرنشین به انجام عملیات می پرداختند و در زمان جنگ جهانی دوم، خسارات فراوانی را به کشور هایی چون انگلستان وارد آوردند، تحقق یافت.
در این بمب ها، از یک موتور پالس جت برای پیشرانش این بمب های غول پیکر استفاده می شد و این موتور قادر بود بمب را تا فاصله مورد نظر برساند. اما پس از جنگ جهانی دوم، این شیوه بمب افکنی به تدریج به فراموشی سپرده شد، تا اینکه در دهه هفتاد میلادی، این ایده دوباره توسط ایالات متحده جان دوباره گرفت و نتیجه، همان موشک های کروز امروزی بود. موشک های کروز، دقیقاً بر اساس طرح بمب های پرنده آلمانی توسعه داده شدند و بخصوص در زمان جنگ خلیج فارس، استفاده فراوانی از این بمب های توانا برای تخریب ساختمان ها یا پایگاه های عراقی به عمل آمد. یک موشک کروز، در حقیقت هواپیمایی حامل بمب است که منتها خود نیز در عملیات بمب افکنی از میان می رود. در موشک کروز، اجزایی چون بدنه لوله ای شکل، بال، پیشرانه یا موتور و سیستم های هدایتی و غیره وجود دارد که شباهت آن را به یک هواپیمای بمب افکن کوچک، بیش از پیش نمایان می سازد. .
این موشک، می تواند هم در کلاس موشک های هوا به زمین و هم در کلاس موشک های زمین به زمین قرار گیرد. طرز کارکرد این موشک بدین گونه است که ابتدا موشک باید از یک پرتاب کننده شلیک شود. در پرتاب کننده های زمینی، به دلیل این که سرعت اولیه ای برای موشک لازم است تا موتور آن توانایی پیشرانش آن را به جلو داشته باشد، از یک بوستر موشکی که به انتهای آن متصل است، برای بدست آوردن سرعت و ارتفاع مطلوب استفاده می شود. اما در شلیک یک موشک کروز برای مثال از یک هواپیمای بمب افکن، سرعت اولیه برای این موشک فراهم بوده و نیازی به بوستر کمکی نیست و موشک در فضا رها شده و موتور آن خود به خود روشن می گردد.
پس از پرتاب، موشک با سرعتی حدود 870 کیلومتر بر ساعت به سوی هدف خود می تازد و همانطوری که مشاهده می کنید، موشک های کروز، موشک هایی با سرعت زیر صوت هستند، در نتسجه طراحی آن ها بسیار آسان تر از موشک های مافوق صوت است و دلیل این امر نیز این است که هدف این موشک ها، شئیی ثابت می باشد و نیازی به سرعت بالا برای آن نیست. در این جا، سیستم های هدایت ماهواره ای یا جی پی اس فعال شده و مختصات هدف به کامپیوتر درونی موشک داده می شود. سپس کامپیوتر موشک، به طور اتوماتیک به سطوح کنترلی یا همان بالچه های موشک فرامین لازم را برای رهسپار شدن به سوی هدف داده و بدین گونه مسیر موشک به سمت هدف متوجه می گردد. پس از طی کردن مسیر پرواز، از فاصله معینی موشک شروع به شیرجه رفتن به سمت هدف کرده و سرانجام پس از برخود دقیق به آن، با محتوای کلاهک جنگی آن، هدف را نابود می سازد. این رویه، نمونه ساده ای از کار یک موشک کروز بود که البته، اگر به جزئیات کار و دقت مسائل نگاه کنیم، موضوع بسیار پیچیده تر از چیزیست که تصور می کنیم. در این جا، یکی از مشهور ترین موشک های کروز، یعنی موشک توماهاوک BGM-109 را بررسی می کنیم. توماهاوک یک موشک کروز مادون صوت تمام جوی است که قابل پرتاب از عرشه ناوچه ها یا پایگاه های زمینی است.
پس از پرتاب موشک، بوستر راکتی این موشک سرعت و ارتفاع لازم را برای وارد عمل شدن موتور آن فراهم می آورد. توماهاوک، موشکی بسیار بقاپذیر است. ردیابی این موشک به وسیله رادار، به این دلیل که کلاً پرنده کوچکی در ابعاد بوده و در ارتفاع معمولاً پایین پرواز می نماید، کاری بس مشکل است. از جهت ردیابی گرمایی نیز به این دلیل موتور این موشک از نوع توربوفن می باشد، گرمای بسیار کمی از خود ساطع نموده و مانع تشخیص به وسیله ردیاب های حرارتی می شود. این موشک، به وسیله سیستم های بسیار پیشرفته راداری و ناوبری خود، که نقشه های دقیقی حتی از عوارض زمین نیز برای هدایت موشک تهیه می نمایند، قادر است که دقتی در حد چند سانتمیتر تا یک متر برای برخورد به هدف داشته باشد. این موشک قادر به نابود کردن هدف هایی است که در صورت حمله یک هواپیمای سرنشین دار به این اهداف به دلیل حفاظت گسترده از آنان، هواپیما به طور یقین از بین خواهد رفت. این موشک فوق العاده پیش رفته، قادر به طی مسافتی برابر با 1.100 کیلومتر و دارای وزنی حدود یک تن بوده و طول این موشک مخرب، در حدود 5/5 متر می باشد. این موشک همچنین قادر به حمل کلاهک های هسته ای نیز بوده و توانایی تصویر برداری از محیط را برای افسر کنترل کننده آن به صورت زنده نیز به وسیله دوربین های خود دارد. ناگفته نماند که این موشک، ساخت شرکت جنرال داینامیکز آمریکایی است. شایان ذکر است، در طی سال های جنگ تحمیلی، موشک های کروز عراقی چند بار توسط جنگنده های ایرانی، بخصوص فانتوم، در آسمان رهگیری و نابود شدند.
**لازم به توضیحه که در جنگ دوم عراق و امریکا سه فروند از موشک تاماهوک در آبادان و خرمشهر فرود آمد که گفتند اتفاقی بوده ولی واقعیت اینکه عمدی بوده چون فیوز انفجاری و مواد منفجره داخلشون نبوده**
**دقت این موشک دایره ای به شعاع 2 متره یعنی میزان خطاش از هدف در حداکثر 2 متر قرار داره.**
http://i9.tinypic.com/4i45b2s.jpg
http://i9.tinypic.com/2z4gsj9.jpg
http://i9.tinypic.com/358aoeq.jpg
تاماهوک در پرواز
http://i9.tinypic.com/33en693.gif
نویسنده آرمان-جمعی از افراد نیروی هوایی در ایر

XELTEK
30 September 2006, 12:23 PM
اقا
این دست اندازای هوایی چیند ؟
ضمنا" هواپیماهای امارات امنیت دارند ؟

اینجانب
30 September 2006, 01:15 PM
اقا
این دست اندازای هوایی چیند ؟
اگر منظور شما چاه هوایی هست من یک توضیحی میدم.
وقتی هواپیما از محیطی که در آن جرم حجمی هوا بیشتر است (مثلا یک توده هوای سرد) بطور ناگهانی وارد توده ای هوایی میشود که جرم حجمی آن کمتر است (مثل هوای گرم) بیکباره با افت ارتفاع روبرو میشود که به آن چاه هوایی میگویند.

m_patriot
30 September 2006, 02:39 PM
درود به شما دوستای خوب
خیلی از مطالبتون لذت میبرم.تو رو خدا ادامه بدین.:icon_excl
یه سوال....من از بچگیم خیلی به خلبانی علاقه دارم ولی الان دانشجوی ترم 7 مهندسی صنایم.میشه راهنمایی کنید که چه جوری میتونم مراحل رسیدن به خلبانی رو طی کنم و یه روزی عضو نیروی هوایی بشم:icon_cool

sinad2
30 September 2006, 02:56 PM
سلام بهشما دوست عزیز.ممنون از دلگرمی که میدید.جهت خلبان شدن در نیروی هوایی ارتش میبایستی در کنکور سراسری هر سال شرکت کنید و بعد از آوردن رتبه مورد نیاز در کنکور انتخاب رشته خلبانی رو بکنید در دانشگاه شهید ستاری.بعد از پذیرفته شدن در دانشکده باید دوره های پزشکی رو بگذرونید که اون خودش هفت خوان رستمه.
ولی بعضی مواقع در روزنامه آگهی پذیرش رو میدن و دانشجو میخوان.ولی کلا" سن شما بدون خدمت سربازی 22 سال تمام وبااحتساب خدمت سربازی 24 سال تمام باید باشه.
http://i9.tinypic.com/2q8djjc.jpg
http://i10.tinypic.com/495v8f8.jpg
http://i9.tinypic.com/4c8d8ck.jpg
http://i10.tinypic.com/2i1yxbn.jpg
:icon_cool :icon_surp

sinad2
30 September 2006, 03:05 PM
اقا
ضمنا" هواپیماهای امارات امنیت دارند ؟
سلام دوست عزیز و گرامی.در مورد چاه هوایی که دوستمون توضیحات کامل رو دادن و ممنون و فقط برعکسشم که دیگ میدونید،معمولا" هنگام عبور از روی کوهستان این تلاطمات بیشتره.
در مورد هواپیمایی امارات باید بگم که خیلی هم مطمئنه.4 سال پیاپی در دنیا رتبه اول رو در بین شرکت های هوایی داشته.واقعا" قابل اعتماده و از هواپیماهای کاملا" به روز استفاده میکنه.

Al3l3@S@li
30 September 2006, 05:13 PM
سلام دوست عزیز و گرامی.در مورد چاه هوایی که دوستمون توضیحات کامل رو دادن و ممنون و فقط برعکسشم که دیگ میدونید،معمولا" هنگام عبور از روی کوهستان این تلاطمات بیشتره.
در مورد هواپیمایی امارات باید بگم که خیلی هم مطمئنه.4 سال پیاپی در دنیا رتبه اول رو در بین شرکت های هوایی داشته.واقعا" قابل اعتماده و از هواپیماهای کاملا" به روز استفاده میکنه.

تازه اگه بخواي تو هواپيما برات يه پاسور مخصوص هواپيمايي امارات هم ميده تا باهاش بازي بكني.بعدشم بزاري تو جيبت و ببري خونه...:icon_arro :icon_arro :icon_arro :icon_cool

XELTEK
30 September 2006, 05:26 PM
می دونین چیه ؟
می خوایم با امارات بریم یه گوشه از دنیا
خواستم ببینم نمی ریم یهو اینجا بی من بشه !!!!

sinad2
30 September 2006, 05:29 PM
می دونین چیه ؟
می خوایم با امارات بریم یه گوشه از دنیا
خواستم ببینم نمی ریم یهو اینجا بی من بشه !!!!
نه آقا پیام.برو خیالت تخت باشه:icon_excl :icon_cool

m_patriot
30 September 2006, 10:02 PM
میشه یه توضیحی در مورد مرحله پزشکی برای دندونها بدید که به چیه دندون گیر میدن؟

sinad2
1 October 2006, 08:01 AM
میشه یه توضیحی در مورد مرحله پزشکی برای دندونها بدید که به چیه دندون گیر میدن؟
سلام.دندونها از نظر پر کردگی مهم هستند.یعنی اگر پرکردگی عمیق داشته باشه در دندان خوب شخص مردود میشه.علتشم به این خاطر هست که هوای محبوس شده در دندان پر شده عمیق در ارتفاع بالا افزایش حجم پیدا میکنه و به عصب دندان فشار میاره و باعث درد شدید دندان میشه.

sinad2
1 October 2006, 02:14 PM
هواپیمای نایت هاوک یا قوش شب، اولین هواپیمای عملیاتی و تولید انبوه جهان است که قادر به استفاده از تکنولوژی پنهان کاری از دید رادار می باشد. طراحی بی نظیر این هواپیما، قدرت عملیاتی استثنایی به آن می دهد. این هواپیما برای تامین نیروی پیشرانش خود از دو موتور توربوفن جنرال الکتریک مشابه همان موتورهایی که در هواپیمای هورنت به کار رفته است و البته بدون پس سوز، بهره برده و برای کنترل پرواز خود نیز از سیستم پرواز با سیم استفاده می نماید.
هواپیمای نایت هاوک با کد F-117، در حقیقت یک بمب افکن سبک است که توانایی استفاده از بازه گسترده ای از تسلیحات داشته و با سیستم های فوق العاده پیشرفته و جدیدترین و تواناترین تکنولوژی های اویونیکی و دیجیتالی حمله و ناوبری تجهیز گشته است. برنامه ریزی برای حمله به اهداف شدیداً مراقبت شده، تماماً توسط سیستم های مدیریت عملیات این هواپیما صورت گرفته و البته بسیار دقیق و موفقیت آمیز نیز می باشد. مهمترین عملیات این هواپیما، در سال 1991 در عملیات طوفان صحرا در عراق صورت گرفت که در طی آن، این بمب افکن سبک حمله های سنگینی را علیه مواضع عراقی انجام داده و باعث تخریب بسیاری از ایستگاه های برق عراقی، شعبه های اصلی نظامی، مقرهای ارتباطات، فرودگاه های نظامی و مراکز دفاع ضد هوایی شد. این هواپیما در تمام طول این عملیات، آزادانه در آسمان عراق به گشت زنی می پرداخت که البته این توانایی فوق العاده را تا حد زیادی مدیون ویژگی پنهان بودن راداری آن بود. به همین دلیل، در آن زمان، نایت هاوک تنها هواپیمایی بود که از طرف آمریکا اجازه پرواز بر فراز دفاع ضد هوایی شدید شهر بغداد را داشت. بدنه این هواپیما، با یک پوشش جذب کننده امواج رادار پوشیده شده که مانع از انعکاس امواج می شود که این روش، شیوه ای معمولی برای جلوگیری از شناسایی هواپیما در طول نبرد های هوایی است. این بمب افکن سبک، ساخت شرکت لاکهید مارتین است که اولین پرواز خود را به سال 1981 به انجام رسانید. طول این هواپیما 20 متر و فاصله دو سر بال آن نیز به حدود 13 متر می رسد و از این لحاظ، در کلاس هواپیماهای اندازه متوسط قرار می گیرد.
حداکثر وزن پروازی یا برخاست این هواپیما، در حدود 24 تن بوده و قادر به حمل انواع بمب های مارک و جی بی یو می باشد. این هواپیما، بمب افکنی با قابیلت پرواز در سرعت های نسبتاً بالا، اما زیر سرعت صوت و تقریباً ترانسونیک است و محموله جنگ افزاری خود را نیز به طور کل در محفظه های داخلی نگه داری تسلیحات حمل می نماید. نایت هاوک قابلیت سوخت گیری هوایی را نیز دارا بوده و از این حیث، یک بمب افکن با برد نامحدود محسوب می شود. لازم به ذکر است که هدایت و انجام عملیات در این هواپیمای پیشرفته، تنها به عهده یک خلبان، یعنی در اصل سرخلبان آن است. تنها سقوط این هواپیما، مربوط به سال 1991 بر فراز بلگراد در یوگسلاوی است که هواپیما ساقط شده و خلبان آن به بیرون پرید و با چتر نجات فرود آمده و هواپیما نیز در نزدیکی این شهر به زمین برخورد نمود. خلبان این بمب افکن در آن حادثه جان سالم به در برد.
http://i9.tinypic.com/2vajqew.jpg
http://i9.tinypic.com/48efc7n.jpg
http://i10.tinypic.com/4h1wxo3.jpg

sinad2
1 October 2006, 02:41 PM
شرکت عظیم بوئینگ در دهه 1960 در حقیقت هواپیمای بوئینگ 747 برای نیروی هوایی آمریکا و برای ایفای نقش یک جت حمل و نقل بار عظیم الجثه به مرحله طراحی در آورد. پس از مدتی، بنا به دلايلی این برنامه به شرکت لاکهید مارتین و این نقش به هواپیمای C-5 گالاکسی واگذار گردید.
در نتیجه تصمیم بر آن شد که بازار هواپیماهای تجارتی با هواپیمای جدید «جامبوجت» ادامه یابد. برنامه تولید جامبوجت از آن زمان (1966) شروع شد که درخواستی مبنی بر سفارش 25 فروند بوئینگ 747 از شرکت مسافری پان آمریکن Pan American توسط شرکت بوئینگ دریافت گردید. البته از امکانات و هزینه های اضافه مازاد بر آن صرف نظر شد و این هواپیما به صورت یک هواپیمای اقتصادی کم مصرف سوختی و همچنین هواپیمایی میان قاره ای که قادر به حمل تعداد زیادی مسافر و قادر به کاستن ترافیک هوایی زیاد باشد، طراحی گردید. سرانجام، در 9 فوریه 1969، سرخلبان جک وادل و خدمه دیگر اولین هواپیمای بوئینگ 747 را به آسمان بردند.
اولین مدل هواپیمای بوئینگ 100-747 در سال 1970 وارد قسمت خدماتی و تجارتی شرکت پان آمریکن شده و در اولین پروازش نیویورک را به مقصد لندن ترک گفت. هواپیمای بوئینگ 747، در حقیقت می توان گفت که به آمیزه ای از اقتصادی بودن، کاهنده هزینه های مسافرت هوایی و سرعت و برد و گنجایش کافی دست یافته است. اولین سری 400-747 دارای پنج مدل می باشد. مدل مسافربری که بیشترین بردش برابر 13,570 کیلومتر بوده و در حالت پیکربندی کلاس 2، 416 صندلی و در پیکربندی کلاس 3، 524 صندلی وجود دارد. مدل باربری آن توانایی حمل 113 تن بار را به فاصله ی حدود 9,000 کیلومتر داشته و مدل کومبو قادر به حمل 266 نفر مسافر و هفت سکوی بار به فاصله ی 8,300 مایل است.
البته گونه ی دیگری نیز تحت عنوان 400-747 ER وجود دارد که اولین پروازش را در جولای 2002 انجام داد و سپس به قسمت خدمات شرکت کانتاس ایرویز تحویل داده شد. این گونه در دو مدل باری و مسافری طراحی شده و قادر به حمل وزن بیشتری بار یا مسافر به میزان بیشترین وزن برخاست معادل 412 تن است. شرکت بوئینگ اعلام کرده است که گونه جدیدی نیز قرار است که به بازار آید که این مدل QLR 747 نام داشته و ویژگی بارز این مدل حذف سر و صدای اضافی به میزان 20% در هنگام برخاست و حدود 40% هنگام نشست در مقایسه با انواع دیگر می باشد.
موتورها یا پیشرانه های به کار رفته:
هواپیمای بوئینگ 400-747 به وسیله چهار موتور زیر بال تجهیز شده است. در این هواپیما سه مدل موتور مختلف به کار گرفته می شود که عبارتند از: موتورهای توربوفن پرات اند ویتنی با حداکثر کششی معادل 63,300lb، موتورهای توربوفن رولزرویس با حداکثر کششی برابر 59,500lb، موتورهای توربوفن جنرال الکتریک CF6 با حداکثر کششی معادل 63,100lb. گنجایش سوخت داخلی برابر با 216,840 لیتر بوده که حداکثر بردی معادل 8,430 مایل با سرعت کروز 910 کیلومتر بر ساعت و ارتفاع 10 کیلومتری را ارائه می دهد.
اینجا باید این رو اضافه کنم که قدرت اعجاب انگیز موتورهای هواپیمای بوئینگ 400-747 به این صورت است که کشش و قدرتی که هر یک از موتورهای این هواپیما تولید می کند، بیشتر از نیروی تولیدی توسط هر چهار موتور هواپیمای بوئینگ 100-707 است! بی مورد نیست که سرعت کروز این هواپیما چیزی در حدود 910 تا 940 کیلومتر بر ساعت است؛ البته به تازگی همانطور که مطلع هستید پس از سال ها حاکمیت بوئینگ 747 بر پهنه آسمان ها، هواپیمای ایرباس A-380 با پا نهادن به عرصه وجود، این مقام را از بوئینگ 747 گرفته است. پس از سال ها، این هواپیما تنها هواپیمایی است که مجموع قدرت موتورهای عظيم آن از هواپیمای بوئینگ 747 بیشتر مي باشد.
http://i9.tinypic.com/301hqhy.jpg
http://i10.tinypic.com/35lg19h.jpg
http://i9.tinypic.com/2zgcl8h.jpg
:icon_cool

asdadras
1 October 2006, 04:20 PM
در ۲۵ فوريه ۱۹۲۵ (5 اسفند ۱۳۰۴) اولين خلبان ايراني كه كلنل احمدخان نخجوان نام داشت يك هواپيماي برژت - ۱۹ را با پرچم و نشان ايران از فرانسه به پايگاه قلعه مرغي تهران پرواز داد. كلنل نخجوان در فرانسه دوره ديده بود و فقط ۲۰۰ ساعت پرواز داشت. بدين ترتيب در اين تاريخ اولين هواپيماي نيروي هوايي ايران با خلباني يك ايراني مرزهاي بين المللي را درنورديد و به فضاي پروازي ايران رسيد. در اين زمان ديگر خلبانان ايراني تحت نظارت يك استاد خلبان آلماني به نام «شفر» در ايران دوره مي ديدند.
خريد هواپيما قسمت آسان كار بود. آموزش خلبانان براي پرواز كردن با آنها، نفرات پشتيباني زميني براي نگهداري و تعمير آنها و ساختن فرودگاه ها قسمت سخت كار بود كه زمان هم مي برد. در همين دوره زماني نيروي هوايي ايران از قالب يك اداره كوچك در ستاد فرماندهي ارتش خارج شده و به يك نيروي جداگانه تبديل شده بود كه «نيروي هوايي ارتش شاهنشاهي ايران» نام گرفته بود؛ اولين فرمانده نيروي هوايي ايران هم كسي نبود به جز كلنل احمدخان نخجوان.
در سال ۱۹۲۴ (۱۳۰۳) اولين گروه از دانشجويان دوره خلباني و تكنسين پرواز به روسيه و فرانسه فرستاده شدند. بعدها در سال ۱۹۲۹ (۱۳۰۸) ايران ۱۵ خلبان داشت كه شش نفر از آنها در مدرسه پرواز ايستر فرانسه و ۹ نفر ديگر در مدرسه پرواز سباستوپول روسيه آموزش خلباني ديده بودند. در اين سال IIAF مخفف Imprial Iranian Air Force داراي ۳۳ فروند هواپيما از ۹ مدل مختلف بود. طي ۱۵ سال بعد يعني تا آغاز جنگ جهاني دوم بيش از ۳۰۰ هواپيما از ۱۸ مدل مختلف در اختيارنيروي هوايي ايران بود. در همان زمان هشت پايگاه هوايي كه مدارس آموزش خلباني و يك مركز آموزش تعميرات و نگهداري را شامل مي شدند ساخته شده بود. يك كارخانه مونتاژ هواپيما به نام «شهباز» هم ساخته شده بود كه قادر بود سه مدل مختلف هواپيما را مونتاژ كند. در سال ۱۹۴۱ (سوم شهريور ۱۳۲۰) بي طرفي ايران در جنگ جهاني دوم نقض شد و نيروهاي هوايي و دريايي انگليس و روسيه از شمال و جنوب به ايران حمله كردند. نيروي هوايي جوان ايران كه به تازگي به ساختن ساختارهاي اساسي خود مشغول شده بود، تحت هيچ شرايطي توانايي رويارويي با اين نيروي عظيم و توانمند را نداشت. با اين وجود تعدادي از پرسنل جوان اين نيرو تصميم به مقابله با بيگانه گرفتند و با كنترل پادگان قلعه مرغي دو هواپيما از اين پادگان به خلباني سروان وثيق و استوار شوشتري كه با شليك ضدهوايي مواجه شده و به ناچار آسمان تهران را ترك كردند. نيروهاي ائتلاف انگليس و روسيه كنترل دو پايگاه هوايي ايران را در دست گرفتند. آنها به ترتيب در مهرآباد و قلعه مرغي مستقر شدند. از نيروي هوايي جوان ايران تقريباً هيچ چيز باقي نماند.
پس از پايان جنگ ارتش بريتانيا ايران را ترك گفت اما ارتش روسيه از ترك ايران سر باز مي زد و كنترل شمال ايران را در اختيار داشت. سه ماه پس از اين اتفاق نيروهاي سرخ روسيه ايران را ترك گفتند. پس از اين نيروي هوايي ايران هميشه به عنوان نيروي برتر در خاورميانه شناخته مي شود. موقعيت استراتژيك ايران توسط آمريكا ناديده گرفته نشد و آمريكا از اوايل دهه ۱۹۶۰ شروع به فروش تعداد زيادي از هواپيماهاي پيشرفته خود به ايران كرد. در سال ۱۹۶۵ ميلادي ايران اولين هواپيماي جت خود با نام اف - ۸۴جي جت ثاندر را دريافت كرد. در سال ۱۹۶۵ هواپيماهاي اف-۵ فريدم توسط ايران خريداري شدند و به دنبال آن در سال ۱۹۶۸ اف-۴ فانتوم هم به ايران فروخته شد.


http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/f51.jpg
يك فرورند اف 5 ايي

در سال ۱۹۷۰ ايران داراي قوي ترين نيروي نظامي در منطقه بود. قبول فروش هواپيماهاي فوق پيشرفته اف-۱۴ اي تام كت به همراه موشك هاي پيشرفته اي آي ام - ۵۴ فينيكس از سوي آمريكا به ايران نشان دهنده روابط بسيار گرم بين ايران و آمريكا بود. در پي وقوع انقلاب اسلامي در سال ۱۹۷۹ دكترين و استراتژي نظامي ايران تغيير يافت و ايران ديگر به خريد تسليحات پيشرفته و گرانقيمت علاقه نشان نداد و همين باعث ايجاد نوعي تغيير قدرت در منطقه شد. ايران ديگر نه تنها دوست صميمي آمريكا نبود، كه به خاطر سياست هاي امپرياليستي و ضد انساني آمريكا به دشمن اصلي آن تبديل شد. آمريكا و ديگر كشورهاي غربي تحريمي نظامي عليه ايران اتخاذ كردند. كمكهاي آمريكا قطع شده بود و نيروي هوايي ايران از فرار و بركناري افسران زمان شاه رنج مي برد كه همين امر به پايين آمدن سطح سرويس دهي در نيروي هوايي منجر شده بود. به دليل تحريم تسليحاتي ايران و نرسيدن قطعات مورد نياز، آمار عملياتي نيروي هوايي ايران سريعاً رو به كاهش بود. پس از انقلاب نيروي هوايي به «نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي ايران» كه خود ارتشيان به آن «نهاجا» مي گويند تغيير نام داد. نام انگليسي آن هم Islamic RepubLic of Iran Air Force است كه به اختصار IRIAF خوانده مي شود. در همين اوضاع و احوال عراق با مناسب يافتن فرصت درصدد برآمد تا با حمله به ايران قسمت هاي وسيعي از خاك ايران را ضميمه قلمرو خود كند؛ به همين خاطر در ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۰ (۳۱ شهريور ۱۳۵۹) با يورشي عظيم به خاك ايران از طريق هوا، زمين و دريا جنگ تحميلي هشت ساله را عليه ايران آغاز كرد. جنگ با حمله هوايي نيروهاي عراقي به شش پايگاه نيروي هوايي ايران و چهار پادگان آغاز شد و همزمان چند لشكر و تيپ مستقل عراق در چهار محور از طول ۷۰۰ كيلومتر مرز مشترك با ايران به عمق خاك ايران يورش بردند. اولين حمله هوايي عراق چندان موفقيت آميز نبود. دلايل آن را مي توان به برنامه ريزي ناكافي و نادرست عمليات، نداشتن اطلاعات كافي از اهداف و استفاده نامناسب از بمب هاي جي پي(بمب هايي كه هدف خاصي ندارند و براي انهدام كلي به كار مي روند) برشمرد. در مهرآباد يك هواپيماي اف-۴ اي در هنگام جابه جايي براي در امان ماندن از حملات دشمن دچار سانحه شد و از همدان هم گزارش هايي در مورد خسارت يك فروند اف-۴ رسيد.


http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/f42.jpg
اف 4 ايرانی در حال سوختگيري هوايي

اولين عمليات هوايي ايران در پاسخ اين حمله و بلافاصله پس از آن در خاك عراق موفقيت آميز بود. در اين عمليات چهار فروند هواپيماي اف-۴ به پايگاه دريايي الشعيبيه در نزديكي بندر ام القصر حمله بردند. اين چهار فروند هواپيما كه ۴۵۰ كيلوگرم بمب بر سر اين پايگاه ريختند عمليات خود را از پايگاه بوشهر شروع كردند. در ميان اهداف چند باطري موشك ضد كشتي وجود داشت. اين عمليات تلافي جويانه نيروي هوايي ايران به قدري سريع بود كه خط پدافند عراق در طول مسير پرواز دچار غافلگيري شده بود. روز بعد در عملياتي غيرقابل باور ۱۴۰ فروند از جنگنده ها و جنگنده بمب افكن هاي ايران به ويژه اف-۴ و اف-۵هاي پايگاه هاي بوشهر، همدان و تبريز توانستند با نفوذ خود به خاك عراق تلفات سنگيني به پايگاه ها و تاسيسات نظامي عراق وارد كنند. در اولين روزهاي جنگ چندين حمله هوايي ديگر به تاسيسات نظامي عراق از قبيل ام القصر انجام شد. در يكي از اين حملات دو فروند اف-۴ كه هر كدام شش بمب جي پي ۳۴۰ كيلوگرمي حمل مي كردند به تاسيسات نظامي دريايي و كشتي هاي موشك انداز عراق حمله بردند. در حدود ۲۰ دقيقه بعد يك فروند هواپيماي آر اف-۴ اي عكس هاي شناسايي از منطقه گرفت كه نشان مي داد كشتي ها و تاسيسات بندري دچار صدمات و خسارات سنگيني شده اند.
تاكتيك كلي در طول انجام چنين عمليات هايي رسيدن به هدف از راههاي مختلف، انجام يك پاپ -آپ پيش از رسيدن به هدف و شيرجه زدن روي هدف براي انهدام آن است. در هنگام بازگشت دو اف-۴ يكي از آنها توسط يك موشك سام مورد اصابت قرار گرفت كه باعث آسيب ديدن برخي از سيستم هاي آن شد اما همچنان مي توانست پرواز كند. اما آتش خاموش كن ها كار نكردند و بال راست (محل اصابت موشك) آتش گرفت. باند فرود نزديك ترين پايگاه هوايي هم به دليل هجوم اوليه ارتش عراق براي فرود مناسب نبود و به همين خاطر مجبور به فرود در يك باند ناآماده با سرعت بالا شد. چرخ ها تركيدند و هواپيما در حالي كه سرنشينان آن اجكت كرده بودند از انتهاي باند خارج شد. بعدها اين هواپيما با تعويض بال و ديگر تعميرات دوباره به جنگنده هاي مورد استفاده در جنگ پيوست. اين تعويض بال كه اولين بار در ايران انجام مي شد را مي توان نقطه آغاز انجام كارهاي غيرممكن در نيروي هوايي دانست. در اولين ماههاي جنگ «نهاجا» تلاش هاي خود را به جلوگيري پيشرفت نيروي زميني ارتش عراق معطوف كرده بود. جنگنده هاي ايراني براي اين كار با استفاده از راكت هاي ضد زره دانه به دانه تانك ها و زره پوش هاي عراق را شكار مي كردند و حتي گاهي اوقات تا ارتفاع سه تا چهار متر زمين هم پايين مي آمدند. در مقابل عراق هم از هواپيماهاي ميگ-۲۱ و ميگ-۲۳ براي پوشش نيروي زميني خود استفاده مي كرد كه اين پوشش به ناچار منجر به درگيري هوايي بين ايران و عراق مي شد كه مي توان پيروزي هاي ايران در اين زمينه را بيشتر از عراق دانست. مخصوصاً در اوايل جنگ كه آنها در مقابل هواپيماهاي اف-۱۴ ايران توانايي انجام هيچ عملي را نداشتند كه در اواسط جنگ با خريد ميراژ اف-۱ از فرانسه توانستند كمي جنگ هاي هوايي را متعادل كنند.


http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/f142.jpg
دو فروند اف 14 حامل موشكهاي ماوريك و فونيكس(هواپيماي عقبي)

جنگ تحميلي عليه ايران علاوه بر خسارات و تلفات جانبي بسيار، دستاوردهاي ارزنده اي براي نيروي هوايي ايران داشت. نيروي هوايي در اين هشت سال توانست به تكنولوژي ساخت بسياري از قطعات مورد نياز خود دست يابد و در برخي موارد به خودكفايي برسد. پس از انقلاب اسلامي در سال ۱۹۷۹ (۱۳۵۷) تنها خريدهاي ايران از غرب ۳۵ فروند پيلاتوس پي سي-7 ، ۱۵ فروند پي سي-6 و ۱۵ توكانوي آموزشي اي ام بي۳۱۲ ساخت برزيل بوده است. اين خريدها بين ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۰ انجام شده اند. مهم ترين خريدهاي غيرغربي ايران پس از انقلاب از چين اف- ۶ (ميگ - ۱۹)، اف۷ - ام (ميگ - ۲۱) و هواپيماي ترابري و اي -۱۲ و از روسيه ميگ- ۲۹ ، آنتونوف-۷۴ ، چند فروند سوخو -۲۴ ام كي واي ال -7۶ تي دي بوده است.


http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/su241.jpg
سوخو 24 ايران در حال گشتزني هوايي

منبع: سايت نيروي هوايي

crimsondevil50
1 October 2006, 08:09 PM
با اجازه اساتید گرامی نکته ای در خصوص ایمنی هواپیما ها اضافه کنم. علاوه بر سن هواپیما نکته قابل اعتنا چگونگی انجام سرویس و چک های A,B,C,D هست الان با وجود کارشناسان خوب در ایران بعلت کمبود هواپیما و قطعه یدکی اصلی سرویس ها بطور کامل انجام نمیشود و اغلب دیرتر از موعد و ناقص انجام میشود اما در شرکتی مانند امارات با توجه توان مالی مناسب و ارتباط کامل با منابع تامین کننده سرویس ها بطور منظم و کامل انجام میشود بدین خاطر ایمنی مطلوب حاصل میگردد.

در مورد میگ های 29 ایرانی بایستی گفت که اکنون با توجه به کمبود قطعات هواپیمای اف 14 در اغلب ماموریت ها جایگزین این هواپیما شده است که گشت هر روزه تهران از آن جمله است که چند سالی است که توسط میگ ها انجام میشود اگر در ساعات حوالی 10 صبح نزدیک مهراباد باشید شاهد پرواز دو فروند میگ 29 خواهید بود علاوه بر شکل ظاهری دودی خروجی از اگزوز انها را از هواپیما های آمریکایی متمایز میکنه

sinad2
2 October 2006, 03:04 PM
سلام به شما.بله دقیقا" همینطور هست که میفرمایید.فقط من یک اشاره کوچک بکنم که در دنیا به طور متوسط فاصله گشت هوایی 10 دقیقه یک بار میباشه.ولی در ایران این زمان به دلیل کمبود قطعات یدکی به 3 ساعت در هر سیکل میرسه.

payman nismo
5 October 2006, 11:59 AM
پنهان کاری در هواپیماهای جنگی به امری ضروری تبدیل شده است که در این زمینه کشور امریکا و روسیه (شوروی پیشین) پیش قدم بودند .
در پایین درباره ی پنهان کاری به روش امریکایی و روسی به ترتیب توضیح می دهم

پنهان کاری به روش امریکایی:

پنهان کاری در هواپیماهای امریکایی به زمان های خیلی قبل بر می گردد که به کار بردن این فناوری در هواپیماها در سال 1980 به اوج خود رسید که به متولد شدن هواپیمای F 117 نایت هاوک شد.
رویکرد امریکایی ها در زمینه ی پنهان کاری یا یا کم پیدایی در هواپیماهای B_2 و F117 و جنگنده نسل پنجم F22 رپتور بر پایه و اصول زیر است
سازه ی هواپیما به گونه ای طراحی شده تا سطح مقطع راداری در ان به کمترین میزان کاهش یافته
ودر ان از عناصری که امواج الکترومغناطیس را مورد توجه خود قرار می دهند اجتناب شده است یعنی
از موادی که امواج الکترومغناطیس را دفع می کند دوری شده است و در این نمونه پنهان کاری از لبه های تیز و شکسته در هواپیماها به خصوص در بخش ورودی هوا و کاکپیت استفاده شده تا از بازتابش امواج تا حد زیادی جلوگیری شود ( همان گونه که در هواپیمای F117 مشاهده می کنید).
امریکایی ها برای جلوگیری از بازتابش امواج توسط سازه ی هواپیما سازه های هواپیما را با مواد جاذب
به نام RAM می پوشانند
معایب این روش پنهان کاری تاثیر های منفی بر کارایی ها از نظر ویژگی های پروازی و چابکی در هواپیماهای پنهان کار می باشد.

پنهان کاری به روش روسی:

پنهان کاری در هواپیماهای روسی به زمان جنگ سرد برمی گردد ( زمانی که امریکایی ها هم در ان زمان دست به کار شده بودند ) اما پنهان کاری روسی به اندازه ی امریکایی ها فعال نبود ولی در یکی دو دهه ی اخیر روسیها هم برای تکمیل هواپیمای نسل پنجم خود از روش پنهان کاری استفاده میکنند که این روش فقط مختص روسی ها بوده و مشابه غربی ندارد البته این روش در زمان های خیلی قبل مطرح شد و روسی ها برای تکمیل این فناوری تا حالا تلاش کردند تا ان را کامل کنند و دلیل نداشتن
یک هواپیمای روسی پنهان کار در حد پنهان کارهای امریکا همین بوده است.
اصول پنهان کاری روسی
روسی ها در پنهان کاری فقط با جزئی از روش امریکایی موافق بودند و ان ها به روش خود یعنی استفاده از یک ابر پلاسمایی محاصره کننده ی هواپیما بدون کوچکترین تاثیر منفی روی هواپیما معتقد
می باشند . نحوه ی کار این ابر پلاسمایی به این گونه است که امواج الکترومغناطیس منتشر شده توسط رادار دشمن در هنگام بر خورد با این ابر پلاسمایی اطراف هواپیما دارای فعل وانفعالاتی می شود که این فعل وانفعالات چند پدیده را به وجود می اورد 1- انرژی الکترومغناطیس در ابر جذب می شود دلیل ان هم این است که امواج وقتی به درون پلاسما وارد می شوند ان موجها با ذرات باردار شده به وسیله ی پلاسما دچار فعل وانفعال می شود و بخشی از انرژی خود را به انها منتقل می کنند و سرانجام محو می شوند 2-برخی فرایند های خاص فیزیکی امواج الکترو مغناطیسی را به عبور از اطراف پلاسما وادار می کند. این دو دلیل کاهش بسیار زیادی در بازتاب امواج الکترومغناطیس منتشر شده توسط رادر دشمنبه وجود می اورد
این روش پنهان کاری رو تا صد برابر تضمین می کند
روسی ها علاوه بر این روش از روشهای استفاده از مواد جاذب امواج و استفاده از گسترده ازمواد مرکب در سازه هواپیما را در پنهان کاری بیشتر مد نظر دارند

هواپیما نسل پنجم روسیه (MiG1.44 ) از این روش پنهان کاری سود می برد ولی هنوز به مرحله عملیاتی نرسیده است و هواپیمای F22 ( جنگنده نسل پنجم امریکا) از روش پنهان کاری امریکایی سود می برد که این هواپیما به طور رسمی در سال 2012 وارد خدمت نیروی هوایی امریکا می شود
الته این هواپیما هر روز پرواز هایی انجام میدهد. هواپیمای MiG 1.44 به دلیل پنهان کاری روسی بسیار چابک تر و پنهان کار تر وپر کاربرد تر از هواپیمای F22 امریکا می باشد با این که از این هواپیما (F22)بزرگتر هم می باشد. (این هم چند عکس از F22 و MiG 1.44 ):icon_cool .
http://angela.ctrl-c.liu.se/misc/ram/mfi-i42-1.jpg
F22http://www.mis.mit.edu.tw/~mis0238/atoair_F-22_8.jpghttp://www.milavia.net/aircraft/f-22/gallery/f-22_04.jpg
MiG 1.44http://home.gwu.edu/~adit/mig/mig142l.jpg

m_patriot
5 October 2006, 10:00 PM
یه خبر خوب برای صنعت هوانوردی ایران عزیز(البته من از رادیو امریکا شنیدم و امروز 13/7 خبرش تو روزنامه جام جم هم چاپ شد)
3 روز پیش کنگره ی امریکا فروش لوازم و قطعات انواع هواپیماها رو به ایران مجاز اعلام کرد.این به معنی جون دوباره گرفتن انواع هواپیماها غیر شکاری و شکاری ایران از جمله f-14های ایرانه.من که واقعا خوشحال شدم.
ضمنا به این علت از دوست خوبم در مورد مرحله پزشکی دندون سوال کردم چون من 3 ماه پیش از پشتبو پرت شدم و فکم و دوتا از دندونای جلوم شکست البته الان ترمیم کردم .حالا میخواستم ببینم با این وضع باید دور خلبانی رو خط بکشم یا نه؟:icon_redf

payman nismo
5 October 2006, 11:50 PM
با سلام به دوست عزیز این خبری که عرض کردید فقط شامل تعدادی هواپیمای ایرباس خطوط هوایی ایران ایر می باشد که ان قطعات یدکی به کشور ایران وارد نمی شود و تعویض قطعات در کشوری ثالث انجام می گیرد ( البته این هم خوشحال کننده است ):icon_cool .

ali_tech
6 October 2006, 11:50 AM
سلام
من مهندس مکانیک هستم و مایلم توی بخش فنی ایر لاین ها کار کنم ، کسی می دونه برای کسب اطلاعات و اقدام برای این کار به کجا باید مراجعه کنم یا از کجا شروع کنم؟

sinad2
7 October 2006, 03:51 PM
یه خبر خوب برای صنعت هوانوردی ایران عزیز(البته من از رادیو امریکا شنیدم و امروز 13/7 خبرش تو روزنامه جام جم هم چاپ شد)
3 روز پیش کنگره ی امریکا فروش لوازم و قطعات انواع هواپیماها رو به ایران مجاز اعلام کرد.این به معنی جون دوباره گرفتن انواع هواپیماها غیر شکاری و شکاری ایران از جمله f-14های ایرانه.من که واقعا خوشحال شدم.
ضمنا به این علت از دوست خوبم در مورد مرحله پزشکی دندون سوال کردم چون من 3 ماه پیش از پشتبو پرت شدم و فکم و دوتا از دندونای جلوم شکست البته الان ترمیم کردم .حالا میخواستم ببینم با این وضع باید دور خلبانی رو خط بکشم یا نه؟:icon_redf

سلام به شما.من نمیتونم راجب به این مورد چیزی بگم.این فقط منوط میشه به نظر پزشک معتمد هواپیمایی کشوری.

sinad2
7 October 2006, 03:55 PM
سلام


من مهندس مکانیک هستم و مایلم توی بخش فنی ایر لاین ها کار کنم ، کسی می دونه برای کسب اطلاعات و اقدام برای این کار به کجا باید مراجعه کنم یا از کجا شروع کنم؟

سبلام به شما.تا اونجا که من میدونم فکر میکنم شما بتونید تو بخش تعمیرات و نگهداری هواپیما مشغول به کار بشید.البته برای بخش دولتی منوط به قبولی در کنکوره ولی برای بخش خصوصی باید به دفاتر اصلیشون مراجعه کنید.

sinad2
7 October 2006, 04:14 PM
هواپیما های رادیو کنترل
این بخش فکر کنم جذابیت خاصی برای دوستان داشته باشه.
هواپیماهای رادیوکنترل از چوب بالسا در ساختشون بهره میبرن.اجزائشم کلا" به صورت زیره :
1- اجزا بدنه : فورمر - پلایوود - تیرک های داخلی
2- موتور : شاسی - اسپینر - ملخ
3- کنترلی : سرووها - رادیو - گیرنده - لینک ها
سوخت هواپیمای مدل از متانول و روغن کرچک صنعتی هستش.که ترکیبش با توجه به فصل سال به صورت 5 قسمت متانول و 2 قسمت روغن در تابستان و 4قسمت متانول و 1 قسمت روغن در زمستانه.روغن جهت خنک کردن موتور به کار میره.موتورشون هم دو زمانست.
سرووها در داخل بدنه نصب میشن به همراه گیرندشون که وظیفه انتقال فرامین از رادیو به سرووها و به سکانهارو داره.

sinad2
8 October 2006, 05:02 PM
http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/f142.jpg
دو فروند اف 14 حامل موشكهاي ماوريك و فونيكس(هواپيماي عقبي)



با سلام به شما و ممنون از مقالتون.البته در این عکس یک اشتباهی وجود داره واون اینه که اون موشک قرمز رنگ که در زیر بال هواپیمای F-14 عقبی است به اشتباه فینیکس نام برده شده.اون موشک هاوک(HAWK) نام داره که یک موشک زمین به هواست و در واقع در ایران برای حمل بر روی F-14 ها یکپارچه سازی شده.فینیکس های ایران عملا" دیگر آن قابلیت واقعی خود را ندارند به همین علت از این ایده جهت کارایی بیشتر در نبردهای دورتر وقدرت انهدام بیشتر استفاده شده.فینیکس موشکیست که در هواپیمای جلویی در بین دو موتور نصب شده.در هواپیمای عقب دو تیر موشک سایدواندر و 4 تیر موشک فینیکس و یک تیر موشک هاوک و یک تیر فینیکس میباشه.هواپیمای جلویی 2تیر اسپارو و 2 تیر سایدواندر و 4 تیر فینیکس حمل میکند.F-14 های ایران قابلیت حمل موشک های هوابه زمین(ماوریک)رو ندارند وکلا" برای این ماموریت تعریف نشدند.F-14 بعدها در امریکا در مدلهای
CوD این قابلیت رو پیدا کرد.

:icon_cool

m_patriot
9 October 2006, 01:07 AM
با پیشرفت صنایع نظامی مخصوصا در کشور های صاحب این صنایع مدتهاست که بحث حفاظت راداری مطرح شده و بسیاری از کشورها برای مراقبت از فضای هوایی کشورشان از رادار استفاده میکنند و در این میان با پیشرفت تکنولوژی خود این کشور های صاحب صنعت برای عبور از همین وسیله دفاعی ساخته دست خودشان به هواپیماهای رادار گریز روی آورده اند !


نمونه اینگونه هواپیما ها بسیار است اما یک نمونه خوب ، موفق و بسیار معروف از تیره اینگونه هواپیماها بمب افکن معروف و شناخته شده B-2 معروف به شبح است . این بمب افکن نه تنها به خاطر رادار گریز بودنش بلکه به خاطر بسیاری از فاکتور ها و ویژگی های حائز اهمیت و منحصر به فردش به عنوان یکی از طرح های بسیار موفق قرن بیستم به شمار میرود .

در زیر توضیحی کوتاه و اجمالی در مورد این پرنده میخوانیم .
http://www.gonad.org/upload/images/untitled_copy22_copy1.jpg
هواپيماي بمب افكن چندمنظوره سنگين B-2 ملقب به شبح ( Spirit ) توانايي حمل تسليحات اتمي و غيراتمي را دارد وهمچون بمب افكن هايي چون B-52 وB1-B با فناوري رادارگريزي ( Stealth ) بدون دیده شدن توانايي حمله به تمامي نقاط حساس و استراتژيك دشمن را داراست.
http://www.gonad.org/upload/images/b2_line_copy1.jpg
برنامه ساخت آن از سال ۱۹۸۱ ميلادي در آمریکا آغاز شد و نيروي هوايي ایالات متحده سرانجام اين طرح را در ۱۹۸۷ مورد تاييد قرار داد و دستور ساخت ۱۳۲ فروند هواپيماي عملياتي را صادر كرد. اما بعد از فروپاشی شوروی سابق نیاز به ساخت این تعداد ، از هواپیمایی چنین گران قیمت بیهوده دیده شد و قرار بر ساخت تنها ۲۰ فروند هواپيماي عملياتي به علاوه يك هواپيماي آزمايشي گذاشته شد. اولين بمب افكن B- 2 در ۲۲ نوامبر سال ۱۹۸۸ در پایگاه چهل و دوم نيروي هوايي آمريكا واقع در پالمديل ساخته شد. اولين پروازش نيز در ۱۷ جولاي سال ۱۹۸۹ با همكاري مركز تست پروازي ادواردز (پايگاه نيروي هوايي ادواردز آمريكا (EAFB)) انجام شد.

برای اولین بار این هواپیمای اسرار آمیز در ۲۲ نوامبر ۱۹۸۸ ميلادي در آشيانه پالمدیل كاليفرنیا ( Palmedale California ) به نمایش عمومی گذاشته شد.

پايگاه نيروي هوايي وايت من ( Whiteman ) اولين پايگاهي بود كه در ۱۷ دسامبر ۱۹۹۳ ميزبان يك B-2 عملياتي بود .

براي ساخت این غول آهنی بسياري از شركت هاي توانمند و معتبر هواپيماسازي با يكديگر همكاري داشتند، از قبيل شركت نورثروپ گرومن ( Grumman )، بوئينگ ( Boeing )، گروه سيستم هاي راداري هاگز ( Hughes ) و شركت موتورسازي جنرال الكتريك . (GE)

البته در بين تمامي اين شركت ها نورثروپ گرومن نقش اصلي را به عهده داشت و به عنوان پیمانکار اصلی ساخت این هواپیما شناخته میشد و بقیه شرکتها در طراحی و یا ساخت قسمتهایی از این پرنده با نورثروپ گرومن همکاری داشتند .

بخش آموزشي هاگز هم وظيفه آموزش و تعليم خلبانان B-2 را به عهده داشت.

نيروي هوايي آمريكا ساخت هواپيماهاي B-2 را در سه گروه جدا درخواست كرد كه به گروه هاي ۱۰،۲۰ و ۳۰ معروف شدند.

ابتدا ۶ هواپيما تست و ۱۰ فروند هواپيما در گروه ۱۰، 3 فروند در گروه ۲۰ و ۲ فروند در گروه ۳۰ ساخته شد. طراحي هواپيماهاي هر گروه با ديگري نسبتاً فرق داشت زيرا قرار بود هر كدام وظيفه خاصي را انجام دهند.



گروه Block 10) ۱۰) : هواپيماي موجود در اين گروه آماده براي نبردهاي محدود و بدون هيچ لانچري براي پرتاب موشك هاي هدايت شونده بودند و تنها قادر به حمل بمب هاي ۲۰۰۰ پوندي MK-84 و بمب هاي اتمي گرانشي بودند. تمامي هواپيماهاي B-2 كه در گروه ۱۰ هستند در پايگاه هوايي وايت من جاي دارند.



گروه ۲۰ : (Block 20) هواپيماهايي بودند كه توانايي حمل هر دو نوع تسليحات اتمي و غيراتمي را به علاوه موشك هاي هدايت شونده GAM را داشتند. بعدها اين پرندگان به بمب هاي خوشه اي CBU/87/B نيز تجهيز شدند.



گروه ۳۰ : (Block 30) اين هواپيماها از كامل ترين بمب افكن هاي نيروي هوايي به حساب مي آيند. اولين فروند از گروهان ۳۰ در 7 آگوست سال ۱۹۹۷ تحويل داده شد. اين بمب افكن ها نسبت به گروه هاي ۱۰ و ۲۰ بسيار پيشرفته تر بودند و توانايي حمل انواع تسليحات را داشتند و همچنين فناوري رادارگريزي ( Stealth ) در آنها در نهايت دقت و به صورت بهینه انجام شده بود.



اين هواپيما كه بيشتر شبيه یک بال پرنده است توانايي پرواز تا ارتفاع پنجاه هزار پايي و قابليت سوختگيري در آسمان را نيز دارد. با يك بار سوختگيري مي تواند شش هزار مايل دريايي(يك مايل دريايي برابر با ۱۸۵۲ متر است) يعني حدود ۹۶۰۰ كيلومتر را طي كند و اين امر قدرت رسيدن به هر نقطه اي از اين كره خاكي را به او تنها در چندساعت اهدا مي كند. این هواپیما از بالا حالت W شكلي دارد.



اين هواپيما توسط چهار موتور قدرتمند توربوفن شركت جنرال الكتريك با مدل F118-GE-100 تجهيز شده كه تمامي موتورها به صورت دو به دو در داخل بدنه جاي داده شده اند. هركدام از موتورهايش ۱۷۳۰۰ نيوتن نيرو فراهم مي كنند و با چنين نیروی بالاییست که سرعتي نزديك سرعت صوت به دست مي آید. اين موتورها مجهز به سيستم كنترل حرارت هستند تا كمترين حرارت را از خود نشان دهند و رادارهاي حساس حرارتي دشمن نتوانند آنها را به آساني ببينند.



يك رادار بسيار قوي به نام ريثون Ratheon An/APQ-181 بر روی B-2 نصب شده است كه يك رادار چندمنظوره است. اين رادار تمامي تست هاي خود را در پايگاه هوايي ادواردز به خوبي گذرانده است و کاملا مطمئن و قابل اطمینان است. سيستم هاي ناوبري را شركت راكول كالينز ( Rockwell Collins ) طراحي كرده است. سامانه تاكتيكي با مشخصه TCN-250 را ساخته و سيستم كنترل فرود نيز که VIR-130A نام دارد توسط این شرکت طراحی و ساخته شده است كه بسيار دقيق و هوشمند است. تجهيزات ارتباطي را نيز شركت راكول پشتيباني كرده است و حتي يك ماهواره مخصوص ، که مسئوليت کنترل ، هدايت و ارتباط بین تمام بی دو های در حال پرواز در ماموریت های گروهي را به عهده دارد ، توسط این شرکت ( راکول ) برای پشتیبانی بهتر در مدار قرار داده شده است .



این پرنده دو سرنشينه است. خلبان در صندلي سمت چپ مي نشيند و فرمانده عمليات در صندلي راست مستقر مي شود. به همين لحاظ B-2 به نسبت B-1b كه نيازمند فرماندهي چهار خدمه و يا B-52 كه بايد پنج خدمه داشته باشد، پيشرفته تر است. محل سوخت گيري هوايي درست در پشت كابين خلبان قرار دارد و به دليل ديد بسيار كم خلبان ، سوخت گيري در آسمان با B-2 بسيار مشكل است. و از این خصوصیت به عنوان یکی از معایب این پرنده زیبا یاد میکنند .



تمامي مشخصات رادارگريزي ( Stealth ) به صورت پيشرفته در آن به چشم مي خورد. فناوري كم كردن سطح مقطع راداري ( Radar Cross Section ) به گونه اي كاملاً جديد و با همراهی طراحي آيروديناميكي بي نظير B-2 توسط مهندسان نورثروپ گرومن انجام گرفته است. همچنین تمركز خاصي بر مواد جاذب امواج ( Radar Absorbent Material ) در بدنه B-2 ديده مي شود. اطلاعات خاصي از فرمول و چگونگي اين مواد نداريم و فرمولش به صورت سري در بايگاني نيروي هوايي آمريكا نگهداري مي شود و تا کنون نیز فاش نشده است . اين مواد تقريباً تمامي انرژي امواج راداري كه با بدنه برخورد مي كنند را جذب مي كنند و اجازه برگشت به آنها را نمي دهند.

به احتمال خیلی قوی هرچه هست استفاده از نوعي آلياژ خاص در بدنه باعث رنگ سياه اين شبح شده است . چون آنگونه که میدانیم سطح این هواپیما فاقد هر گونه رنگ است .

با چنين وضعيت (حالت هاي خاص رادارگريزي) و ارتفاع پرواز بسيار بالاي آن، كمتر راداري است كه بتواند به راحتي به وجود اين شبح در آسمان پي ببرد و به راستي كه لقب بسيار شايسته اي براي او انتخاب كردند.



هزينه نگهداري اين هواپيماها بسيار بالاست . مواد به كار رفته ، هزينه طراحي ها و سيستمهاي آن به اندازه اي است كه هر فروند از آنها بالاتر از ۲ ميليارد دلار قيمت گذاري شده اند. و این قیمت حدودا معادل قیمت مقداری طلا هم وزن یک هواپیمای بی دو است .

در سال ، ۱۹۹۹ قيمت یک فروند از این هواپیما 2.1 ميليارد دلار اعلام شد.

نکته قابل توجه دیگر اینکه تنها هزینه تحقیقات برای ساخت این هواپیمای قول پیکر چیزی در حدود يك ميليارد و ۵7۶ ميليون دلار بوده است .

درآمد نفتي ايران سالانه حدود ۲۰ ميليارد دلار است كه در اين صورت ، ايران بدون هيچ خرجي در سال تنها قادر به خريد ۱۰ فروند از اين هواپيماي بمب افكن غول پيكر نامرئي است .( البته این هزینه بدون محاسبه هزینه های نگه داری و به پرواز در آوردن این هواپیماست )



نخستین عملیات اجرایی نظامی بی دو عملیاتی در خاک صربستان بود . این شبه فولادین ( یا بهتر بگوییم آلیاژین ) عمليات پروازي ای را كه با هدف تخريب یک سوم خاك صربستان انجام شد با موفقيت کامل به اتمام رساند و سالم به خاك آمريكا بازگشت.این عملیات عملیاتی بدون توقف از پایگاه میسوری آمریکا ( Missouri usaf ) به کزوو و دوباره بازگشت به پایگاه میسوری بود که با موفقیت کامل به انجام رسید .

پس از عمليات كوزوو ، نوبت به پرواز بر فراز آسمان افغانستان رسید و اين ماموريت نيز با رفت و برگشتي بدون توقف و بی هیچ مشکلی به انجام رسید و به اين ترتيب طولاني ترين عمليات B-2از پايگاه وايت من ( White Man ) در ميسوري تا افغانستان به ثبت رسید.

در سال1999 B-2 براي انجام عملياتي ديگر به سوي يوگسلاوي به پرواز درآمد. تنها اشتباه B-2 در اين عمليات منهدم ساختن سفارت چين در بلگراد بود كه که بار دیگر موجب افزایش خصومت چین با آمریکا شد . هر چند فرماندهان عمليات در پاسخگويي درخصوص اين اشتباه «نقشه هاي قديمي شهر» را توجيهي براي انهدام سفارت چين اعلام كردند و با اطمينان به رئيس جمهور آمريكا اعلام كردند كه مشكل اصلاً مربوط به سيستم هاي B-2 نبوده بلكه نقشه هايي كه در اختيار خلبان قرار گرفته، قديمي بود.

اما در مورد جنگ عراق (2003) پیش از آغاز نبرد مسئولان پروازهای بی دو گفته بودند که : فرماندهان نظامي آمريكا مي توانند نهايتاً پس از ۵ ساعت بعد از صدور فرمان خود، پرواز پر رعب و وحشت اشباح را برفراز بغداد مشاهده كنند.

اما در طول این جنگ خبر قابل توجهی از بکار گیری و پرواز این شبه رعب آور بر فراز بغداد از طرف مسعولان آمریکایی منتشر نشد و این بار هم هواپیماهای بی دو برای بار دیگر جای خود را به پدران خود ( b-52 ) دادند .

تنها خبر رسمی مخابره شده محدود به یک مورد میگردد که در آن آمده است :

يک مورد، يک هواپيمای بی-2 آمريکا که از پايگاه خود در ميسوری برخاسته بود تا سفر رفت و برگشت بدون وقفه 34 ساعته به عراق را طی کند، حدود 80 بمب حدودا 250 کيلوگرمی بر يک پايگاه نظامی عراق تخليه کرد



B-2 تمامي تسليحات خود را به صورت داخلي حمل مي كند تا سطح مقطع راداري ( Radar Cross Section ) اش بسيار كم شود. همچنين دو محفظه جداي تسليحاتي هم در وسط بدنه دارد . و توانایی حمل ، بالاي چهل هزار پوند تسلیحات را دارد.

B-2 در آزمايشاتي كه اخيراً انجام داده موفق به پرتاب موشك هاي اتمي B-61 و B-83 شده است. همچنين موشك نفوذي اتمي B61-11 را نيز با موفقيت رها ساخته و بعدها حتي موشك پيشرفته هدايت شونده AGM-129 را نيز با خود حمل كرده است.
http://www.gonad.org/upload/images/77_copy2.jpg
در کل در مورد تسلیحات قابل حمل توسط این هواپیما میتوان گفت که این بمب افکن غول پیکر توانایی حمل و بکارگیری :

۱۶ موشك اتمي B61 (موشك اتمي نفوذكننده به عمق زمين ) *

۱۶ موشك اتمي B83 (موشك اتمي سقوط آزاد)

۱6موشك اتمي AGM-129 ACM (موشك اتمي پيشرفته كروز با برد تخميني ۱۵۰۰ مايل) **

۱۶ موشك اتمي AGM-131 SRAM2

80 موشك غيراتمي MK82

16 موشك غيراتمي MK82

36 موشك غيراتمي CBU87

36موشك غيراتمي CBU89

36موشك غيراتمي CBU97

۸ موشك موقعيت ياب GBU27

12 موشك موقعيت ياب JDAM ***

۸ موشك موقعيت ياب - _JSOW 154 AGM

8 موشك موقعيت ياب AGM-137TSSAM

را در خود دارد .

تمامی خلبانانB-2 آموزش دیده موسسه هاگز هستند . مدتی پیش مگ ملوين ديل ( mag Melvin deaile) بهترين خلبان این هواپیما شناخته شد و موفق به دریافت نشان خلبان خارق العاده ( Exceptional Pilot ) گردید .

اين خلبان در جريان حمله به افغانستان توانست به طور متوالی و یک سره و بدون توقف به مدت 44 ساعت با این هواپیما پرواز کند. در این مدت او سوخت مورد نیاز خود را از طریق هوا دریافت میکرد .

او قبلا خلبان B-52 بوده و از سال ۱۹۹۸ شروع به پرواز با B-2 کرده است .







جدول مشخصات :

نام : B_2 spirit

نوع : بمب افکن سنگین چند منظوره استراتژیک

موتور : چهار موتور توربوفن مدل F-118, GE-100 ساخت کارخانه جنرال الكتريك

نیروی پیشران: 17300 نیوتن برای هر موتور

وزن در هنگام برخاست ( ماکزیمم ) : ۳۳۶۵۰۰ پوند (۱۵۲۶۳۵ كيلوگرم)

وزن بار مفيد : ۴۰ هزار پوند (۱۸1۴۴ كيلوگرم)

سقف پروازی : 50000 پا ( 15152 متر )

برد : 6000 مایل دریایی ( 9600 کیلومتر ) با یک بار سوختگیری روی زمین

و 10000 مایل دریایی ( 18500 کیلومتر ) با یک بار سوخگیری مجدد در هوا

سرعت :

1 - در سطح دريا ۵۶۰ مايل بر ساعت يا ۹۱۵ كيلومتر بر ساعت

2 - در ارتفاع ۴۰ هزار پایی (۱۲۱۹۵متری) ۶۳۰ مايل برساعت يا ۱۰۱۰ كيلومتر



ابعاد :

طول: ۶۹ فوت (20.9 متر)
ارتفاع: ۱۶ فوت (5.1 متر)
فاصله بين دو سربال: ۱۶۲ فوت (52.12 متر)
مساحت سطح بال: 5.‎۴۶۴ متر مربع

محصول :

شرکت نورثروپ گرومن ایالات متحده امریکا

با همکاری شرکتهای بوئينگ، گروه سيستم هاي راداري هاگز ، موسسه آموزشی هاگز ، شركت موتورسازي جنرال الكتريك ، شركت راكول كالينز با همکاری نیروی هوایی ایالات متحده و ...





-----------------------------------------------------------------------------------------------------------



* این موشک ها موشک هایی با وزن حدود 900 کیلو گرم است که اين نوع موشک در گذشته هرگز به کار گرفته نشده بود و توسط ليزر، ماهواره و سيستم های داخلی هدايت می شود



** هر فروند موشک کروز ، يک ميليون دلار برای ارتش آمريکا هزينه دارد که علاوه بر

هواپیماهای B-2 ازروی ناوهای جنگی آمریکا هم پرتاب می شد. به عنوان مثال در جنگ عراق (2003) بيش از 750 عدد از اين موشک ها از روی ناوهای مستقر در خلیج فارس پرتاب شده است .



) Jdam يا Joint Direct Attack Munition *** موشک های جی دم (

"جی دم" يک موشک معمولی پانصد يا هزار کيلويی است که با تعبيه تجهيزاتی در انتهای آن، به موشکی هوشمند بدل می شود.اين تجهيزات شامل ملخ هايی است که توسط ماهواره و سيستم های داخلی کنترل می شود و به موشک امکان مانور می دهد.اين وسيله ، موشک را به يک سلاح دقيق با ضريب خطای 12 متر يا کمتر (نسبت به هدف)، تبديل می کند.
.به گفته يک فرمانده آمريکايی، در مواردی که از اهداف بمباران شده عکس برداری شد 99 درصد موشک ها به هدف خورد.يک امتياز ديگر اين موشک ها، هزينه نسبتا پايين آنها در مقايسه با ساير سلاح هاست. اين موشک حدود 20 هزار دلار هزينه دارد.

m_patriot
9 October 2006, 01:08 AM
پرندگان آهنين آسمان مقدس ايران





جنگنده پيشرفته شفق تحت نظارت وزارت دفاع ايران و در مجموعه دانشگاه هوانوردي كه جزيي از دانشگاه صنعتي مالك اشتر ـ يكي از بزرگترين مراكز طراحي ايران ـ ساخته شده است. شفق يك هواپيماي مافوق صوت است كه از مواد جاذب امواج راداري ساخته شده است و وزني معادل پنج هزار كيلوگرم دارد


آذرخش
آذرخش هواپيمايي است كه بر پايه ساختار و طراحي اف- ۵ ساخته شده است اين جنگنده از نوع جنگنده هاي سبك و مخصوص حمله به اهداف زميني است.
وزن آن در حدود هشت هزار كيلوگرم است و مي تواند چهار هزار كيلوگرم بارگيري كند (منظور از بار تسليحات است) اين جنگنده داراي يك رادار ايراني كه بر پايه رادارهاي روسيه ساخته شده، است.

اف ـ ۶ فارمر

ايران اين هواپيما كه اف ـ ۶ سي نام دارد (ورژن پيشرفته جي ـ ۶سي) را در دهه ۱۹۸۰ از چين (جمهوري خلق چين) خريداري كرد اما از آن جا كه به عملكرد و قابليت آن در جنگ چندان نمي شد اعتماد كرد، در جنگ از آنها استفاده نشد بعدها اين هواپيماها به نيروي هوايي سپاه پاسداران انقلاب اسلامي منتقل شدند.


سوخو ـ ۲۷ فلنكر

در جريان بازديد مقام معظم رهبري از دانشگاه شهيد ستاري در سال ۲۰۰۳ (۸۲ـ۸۱) فرمانده نيروي هوايي ايران اعلام كرد كه ايران در اوايل سال ۲۰۰۰ تعداد ۲۵ عدد از اين هواپيما را سفارش داده است.


اف ـ۱۴ تام كت

اولين و تنها كشوري كه اف - ۱۴ دريافت كرد ايران بود. ميگ ـ۲۵ هاي شوروي كه فاكس بت ناميده مي شدند به كرات حريم هوايي ايران را نقض مي كردند و ايران هيچ راهي براي مقابله با اين هواپيماي مافوق صوت و سريع نداشت. با اين وجود خلبانان ايراني تمامي هواپيماهاي موجود را آزمايش مي كردند تا ببينند كه آيا با آنها مي توانند با ميگ ـ ۲۵ هاي شوروي مقابله كنند يا نه. در نهايت همه آنها هواپيماهاي اف - ۱۴ تام كت و اف ۱۵ ايگل را پيشنهاد دادند تنها هواپيماهايي كه مي توانستند با ميگ ـ ۲۵ به مقابله بپردازند. در آگوست ۱۹۷۳ ارتش ايران تصميم به خريد هواپيماي اف ـ ۱۴ گرفت. اما دليل ديگر اصرار خريد اين هواپيما نيروي هوايي عراق بود. آنها از سال ۱۹۷۰ با رايزني با مسئولان فرانسه درصدد خريد ميراژ اف ـ ۱ بودند و همين نياز ايران به يك هواپيما كه برتري آنها را حفظ كند بيشتر مي كرد. قرارداد اوليه در ژانويه شامل ۳۰ فروند مي شد اما در ژوئن سفارش خريد ۵۰ فروند ديگر هم داده شد. اما در آن زمان شركت گرومن كه سازنده اين هواپيما بود يك وام ۲۰۰ ميليون دلاري از سوي ارتش آمريكا را از دست داده بود و ادامه ساخت اف ـ۱۴ براي آنان غيرممكن بود اما بانك ملي ايران براي جبران اين خسارت ۱۷۵ ميليون دلار به گرومن وام داد تا اين پروژه ادامه يابد و گرومن بتواند به ساخت اف ـ ۱۴ ادامه دهد.
http://www.gonad.org/upload/images/prb7wf_copy1.jpg
اف ـ۱۴ هاي ايران همانند تام كت هاي نيروي دريايي آمريكا بودند و فقط چند سيستم آيونيك از آنها حذف شده بود. پايگاه هاي ما در اين هواپيماها يكي در اصفهان و ديگري در شيراز (پايگاه جنگنده هاي تاكتيكال شيراز) انتخاب شدند. در ماه مي ۱۹۷۴ اولين گروه از نيروي هوايي ارتش شاهنشاهي سابق ايران براي آموزش خلباني اف ـ۱۴ به آمريكا رسيدند اين افراد همگي از خلبانان پيشكسوت اف ـ۱۴ بودند. در ژانويه سال ۱۹۷۶ دو فروند از اين هواپيماها تحويل ايران شدند. در آن زمان هنوز ميگ -۲۵ هاي شوروي حريم هوايي ايران را نقض مي كردند، در آگوست ۱۹۷۷ خلبانان نيروي هوايي ايران يك هواپيماي بي كيوام ـ۳۴ اي را در ارتفاع ۵۰ هزار پايي توسط يك موشك فينيكس سرنگون كردند و همين يك آزمايش مسئولان شوروي را مجبور به قطع پروازهاي ميگ ۲۵ بر روي ايران كرد. همچنين از ۷۱۴ موشك اي آي ام ـ ۵۴ اي فينيكس كه سفارش داده شده بود ۲۸۴ فروند تحويل گرفته شد. با پايان يافتن دهه ۱۹۷۰ تمام سفارش ها از قبيل ۴۰۰ اي آي ام ـ۵۴ اي فينيكس از سوي دولت ايران لغو شد. نحوه عملكرد اف ـ۱۴ هاي ايران در طول جنگ بسيار افسانه اي است. برخي از آمار چهار در برابر يك (يعني به ازاي سقوط هر اف ـ ،۱۴ چهار فروند توسط اين هواپيما سرنگون شده است) اين هواپيما سخن مي گويند. برخي مي گويند به دليل عدم وجود پشتيباني قوي، از اين هواپيماها چندان استفاده نمي شده است. برخي مي گويند به دليل وجود رادار بسيار پيشرفته از اين هواپيما در نقش چيزي مانند آواكس استفاده مي شده است. به هرحال هرچه كه بوده همه مي دانند كه فرماندهان ارشد نيروي هوايي عراق به خلبانان خود دستور داده بودند كه در صورت شناسايي يك اف ـ۱۴ در منطقه پروازي بايد سريعاً از آن جا دور مي شدند. در طول جنگ هميشه حضور اف ـ۱۴ در منطقه باعث دوركردن هواپيماهاي مهاجم عراقي مي شده است. در طول جنگ تنها دو گزارش از تلفات اف ـ۱۴ مخابره شده است. بيشترين روش از بين بردن هواپيماهاي مهاجم توسط اف ـ۱۴ هم استفاده از موشك فينيكس بوده است. در طول جنگ اف ـ ۱۴ انواع هواپيماهاي عراقي نظير ميراژ اف ـ ،۱ سوخو ـ ،۲۲ ميگ ـ ،۲۱ ميگ ـ ۲۳ و ميگ ـ ۲۵ را شكار كرده است. ايران در سال ۱۹۸۵ توانست بسياري از نظريات غربي ها را كه ايران قادر به استفاده از چند اف ـ۱۴ به صورت همزمان نبود را باطل كند. در ۱۱ فوريه ۱۹۸۵ طي يك رژه هوايي ۲۵ فروند اف ـ۱۴ به صورت همزمان از آسمان تهران گذشتند كه اين واقعه تمام دنيا را شوكه كرد و آن جا بود كه جهانيان به توانايي ها و قابليت هاي ايران پي بردند. در حال حاضر گفته مي شود تعداد ۶۰ فروند اف ـ ۱۴ مورد استفاده ايران قرار مي گيرد كه قطعات اين هواپيماها به طرق مختلف تامين مي شود. به هرحال رادار اي/ ان اي دبليوجي۹ اين هواپيما فعال است و اف - ۱۴ هاي ايران مي توانند موشك هاي ام آي ـ۹ سايدوايندر و اي اي ام ـ۷ اسپاروو را شليك كنند. بيشتر اف ـ ۱۴ هاي ايران با دو موشك سايدوايندر و چهار اسپاروو پرواز مي كنند. پس از پايان جنگ تحميلي، ايران پروژه هاي موفقيت آميزي را انجام داده است كه از آنها مي توان افزايش برد رادار اي دبليوجي ـ۹ و استفاده از آرـ۷۳ اي اي ام و چندين موشك هوا به زمين ديگر در هواپيما نام برد. همچنين ايران به سختي بر روي پروژه ساخت موشك فينيكس در داخل كشور كار مي كند.


اف ـ۴ فانتوم

پيش از انقلاب اسلامي، ايران در ميان كشورهاي خارجي (خارج از آمريكا) داراي بيشترين تعداد اف ـ۴ فانتوم بود. ايران اولين بار در سال ۱۹۶۷ خواستار خريد اف ـ۴ دي شد. از اين هواپيماها در چندين عمليات ناموفق عليه هواپيماهاي ميگ ـ۲۵ شوروي كه در قلمرو هوايي ايران جاسوسي مي كردند، استفاده شد. (بعدها با خريد هواپيماهاي اف ـ۱۴ و آزمايش موفقيت آميز آنها در ارتفاعات بالا اين پروازهاي دست اندازانه شوروي قطع شد.) اولين عمليات موفقيت آميز اين هواپيماها در سال ۱۹۷۵ انجام شد؛ عملياتي كه بنا به درخواست سلطان نشين عمان و برضد شورشيان اين كشور انجام شد.
پس از انقلاب و تحريم تسليحاتي ايران از سوي آمريكا، اين كشور از تحويل ۱۶ آراف ـ۱۴اي و ۳۱ اف ـ ۱۴اي به ايران سرباز زد و اين هواپيماها هرگز به ايران تحويل داده نشدند.
ايران با وجود تحريم گسترده غرب توانست در جنگ اين هواپيماها را با اتكا به توان داخلي و تهيه قطعات موردنياز از كانال هايي به جز آمريكا در بهترين توان رزمي نگه دارد.
http://www.gonad.org/upload/images/iiaff4eontanker_copy1.jpg
در آغاز جنگ تحميلي بر ضد كشورمان در ۳۱ شهريور ۱۳۵۱ (۲۲ سپتامبر ۱۹۸۰) نيروي هوايي ايران بيشترين نقش دفاعي و همزمان تهاجمي را عليه عراق داشت و بازوي پرتوان اين نيرو هواپيماهاي اف ـ۴ فانتوم بودند كه پيروزي هاي نيروي هوايي و نقش موثر آن تا حد زيادي به اين هواپيماها بستگي داشت. اين جنگنده بمب افكن كاركشته افسانه اي بدون شك ستاره جنگ تحميلي بوده است. فانتوم تمام عمليات هاي محوله اعم از تك هاي سبك و بمباران هاي عمقي در خاك دشمن را به بهترين نحو انجام مي داد.
http://www.gonad.org/upload/images/f4.jpg
http://www.gonad.org/upload/images/001613.jpg
http://www.gonad.org/upload/images/phantom_2.jpg
اين هواپيماها از سوي متخصصان داخلي به اين قابليت دست يافته اند كه موشك هاي ضد راديويي كي اچ ـ۵۸ را به همراه سيستم كمكي هدف يابي حمل و شليك كنند، از ديگر موشك هايي كه به لطف اقدامات متخصصان داخلي توسط اف ـ۴ حمل و شليك مي شوند مي توان به آرـ۷۳ و پي ال ـ۷ كه موشك هاي كوتاه برد هوا به هوا هستند، اشاره كرد. از ديگر اقدامات متخصصان داخلي مي توان دوبرابر كردن برد رادار
http://www.gonad.org/upload/images/normal_f4phantomsun_jpg.jpg
اي پي كيو ـ۱۲۰ و اضافه كردن سيستم خودكار هدف ياب به اين جنگنده بمب افكن اشاره كرد.


اف ـ۵ تايگر

اولين نيروي هوايي دنيا كه اف ـ۵اي را دريافت كرد نيروي هوايي ايران بود. در بين سال هاي دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ نيروي هوايي ايران به بزرگترين و مجهزترين نيروي هوايي منطقه (نيروي هوايي) اولين اسكادران از اين هواپيما به تعداد ۱۳ فروند را اوايل فوريه ۱۹۶۵ به خدمت گرفت. در آن تاريخ ۱۱ فروند اف ـ۵اي و دو فروند اف ـ۵بي در پايگاه يكم شكاري در مهرآباد جايگزين اف ـ۸۴ تاندرجت شدند تا نقش تهاجمي نيروي هوايي را برعهده بگيرند.
http://www.gonad.org/upload/images/1iriafair_force__f5.jpg
اف ـ۵اي هاي ارتش ايران به استانداردهاي بالا تجهيز شده بودند، اين تجهيزات پيشرفته سيستم ناوبري آنبرد ليتون و كامپيوتر مركزي تسليحات بود. در آن زمان ايران مدل هاي قبلي اف ـ۵ (اف ـ۵اي و بي)را به كشورهاي يونان، تركيه، اتيوپي، ويتنام جنوبي و اردن فروخت، اما چند فروند براي انجام پروازهاي تمريني در ايران نگه داشته شدند.
با شروع جنگ و متعاقب آن تحريم تسليحاتي غرب عليه ايران، ايران به دليل عدم توانايي خريد قطعات و لوازم يدكي به سرعت در حال از دست دادن تعداد هواپيماهاي عملياتي خود بود. اما بعدها كه ايرانيان به پيشرفت هاي زيادي در صنايع هوايي دست يافتند، خود به ساخت و تهيه قطعات موردنياز براي تعمير و عملياتي نگه داشتن اين هواپيماها زدند ايران در پروژه اي به نام »افق« اين هواپيماها را به روز كرده است از جمله مي توان به دوبرابر كردن برد رادار اي پي كيو ـ۱۵۹ و سواركردن سيستم پرتاب موشكي پي ال ـ،۷ اي اي ام ـ۹ پي سايدوايندر و آرـ۶۰ آميدز اشاره كرد. به هرحال عمر عملياتي اين جنگنده ها كه در كنار اف ـ۴ به افسانه هاي فراموش نشدني جنگ تبديل شدند رو به پايان است و ايران به دنبال جايگزيني براي آنهاست.

اف۸۶/ سي ال ـ۱۳

كمي پس از اين كه نيروي هوايي ايران هم به دنياي «عصر جت» پيوست (اولين جت هاي ايران تي ـ۳۳ و اف ـ۸۴ بودند) نيروي هوايي آماده مي شد كه جت هاي پيشرفته تر اف ـ۸۶ اف را خريداري كند در ۱۴ آوريل ۱۹۶۰ ايران اولين اسكادران اف ـ۸۶ اف خود را دريافت كرد. خلبانان اين هواپيما از خلبانان پيشكسوت اف ـ۸۴ انتخاب شده بودند و اين اسكادران در پايگاه يكم شكاري در مهرآباد مستقر شد. از اف - ۸۶ براي كمك به سازمان ملل متحد براي مقابله با شورشيان كنگو در سال ۱۹۶۳ استفاده شد.
سي ال - ۱۳ ورژن كانادايي هواپيمايي اف-۸۶ است. تفاوت اين دو در موتورهاي آنان است. در دهه ۱۹۶۰ در حدود ۹۰ فروند سي ال ـ۱۳ به ايران فروخته شد.


اف - ۸۴

اف - ۸۴ اولين هواپيماي جت نيروي هواپيمايي ايران بود. اولين تاندر جت در ماه مي ۱۹۵۷ به ايران تحويل داده شد و كلاً حدود ۱۴۰ فروند از اين هواپيما خريداري شد. هيچ كدام از آن هواپيماها ديگر مورد استفاده قرار نمي گيرند.

ميگ - ۲۹ فالكروم

در اوايل دهه ۱۹۹۰ ميلادي ايران ۲۴ فروند ميگ ـ ۲۹ اي/ يوبي از روسيه تحويل گرفت. اين هواپيماها كه در دو دسته به ايران تحويل داده شدند براي تجهيز دو اسكادران در نظر گرفته شدند. در سال ۱۹۹۱ چهار ميگ ۲۹ سابق عراقي هم به اين هواپيماها اضافه شدند. ايران دوباره از روسيه درخواست خريد ميگ ۲۱ كرد اما به دليل انجام توافقاتي بين روسيه و آمريكا روسيه ديگر حاضر به فروش تسليحاتي در اين سطح به ايران نبود. اين هواپيماها با تغييراتي ناشناخته در سيستم هاي آيونيك در تبريز اورهال شدند. همانند ديگر ميگ ۲۹ هايي كه روسيه به ديگر كشورها مي فروخت اين هواپيماها هم فاقد توانايي حمل تانك سوخت زيربال بودند.
http://www.gonad.org/upload/images/mig_29_copy1.jpg
اما چند سال قبل نيروي هوايي ارتش جمهوري اسلامي ايران طي پروژه اي به نام «خورشيد» توانست ميگ ۲۹ هاي خود را با يك تانك سوخت خارجي ۴۵۰ ليتري مجهز كند. ميگ۲۹ يوبي براي انجام تمرينات و مانورهاي بسيار پيشرفته مورد استفاده قرار مي گيرد. پايگاه هاي دارنده اين هواپيماها تهران و تبريز هستند.
http://www.gonad.org/upload/images/iranmig29.jpg
در سال ۲۰۰۳ ، ۲۴ مدل پيشرفته ميگ ـ۲۹ سفارش داده شده اند كه چند فروند از آنها دريافت شده اند و مابقي در پروسه اداري تحويل قرار دارند. تايپ اين هواپيما معلوم نيست اما احتمال داده مي شود ميگ ـ۲۹ اس ام تي يا ميگ ـ۲۹ ام يك باشند و يا حتي ميگ ـ۲۹ سري دو.

صاعقه۸۰

صاعقه ۸۰ يك جنگنده دوپره پيشرفته دو نفره است كه بر پايه كلاس واي اف ـ۱۷/ اف ـ۱۴ ساخته شده است. اين هواپيما تقريباً به صورت كامل توسط صنايع هواپيماسازي ايران (هسا) ساخته شده است.

شفق

جنگنده پيشرفته شفق تحت نظارت وزارت دفاع ايران و در مجموعه دانشگاه هوانوردي كه جزيي از دانشگاه صنعتي مالك اشتر ـ يكي از بزرگترين مراكز طراحي ايران ـ ساخته شده است. شفق يك هواپيماي مافوق صوت است كه از مواد جاذب امواج راداري ساخته شده است و وزني معادل پنج هزار كيلوگرم دارد.
طراحي شفق يكي از پيچيده ترين طراحي هاي موجود است كه حالتي منحصربه فرد به آن داده است. موتور كليوف آردي ۳۳ اوليه براي شفق انتخاب شده است و صندلي اجكت آن هم توسط روسيه تهيه شده است. اين هواپيما چند تايپ مختلف دارد كه مدل دو نفره آموزشي، دو نفره هجومي و يك نفره هجومي را شامل مي شود. شفق را مي توان مهم ترين دستاورد ارتش جمهوري اسلامي ايران در ساخت هواپيما دانست.

اف ـ ۷ ايرگارد

در اواخر دهه ۸۰ قراردادي بين ايران و آلمان شرقي منعقد شد كه طي آن ايران از اين كشور چند فروند ميگ ـ ۲۱ پي اف و ميگ ـ ۲۱ يو دريافت مي كرد. با اتحاد دو آلمان اين قرارداد هم منتفي شد. گفته مي شود كه دو فروند هواپيماي دو نفره از اين هواپيماها به ايران رسيده اند ولي اين كه آيا پس از آن به پرواز درآمده اند يا نه مشخص نيست، بقيه هواپيماها اوراق شدند. به جاي اين قرارداد در اواخر دهه ۸۰ و اوايل دهه ۹۰ ايران چند فروند هواپيماي اف ـ ۷ ام و اف تي ـ ۷ از چين خريداري كرد. دليل اصلي خريد چنين هواپيماهايي قيمت پايين و تكنولوژي ساده آنها بود. اين هواپيماها بعدها در چند نمايشگاه هم به نمايش درآمدند و از آنها در كارهاي مختلفي نظير هدف استفاده مي شود.

Abolfazl2006_p
9 October 2006, 01:28 AM
اطلاعاتی از هواپیمای جنگنده ای که ایران جدیدا طراحی و ساخته دارید؟؟

mmoeimifar
9 October 2006, 02:21 AM
patrino عزیز از مطالبی که گذاشتی خیلی ممنونم اگه در مورد ازمایشات تونل باد و طراحی ایرودینامیکی b2 مطلب بزاری ممنون میشم

mmoeimifar
9 October 2006, 03:01 AM
بچه ها فکر می کنم طراحی 2 از روی طراحی نایت هاوک بوده فکرم نکنم f22 که بیاد رقیبی برای b2 باشه از نظر طراحی اگه از اصطکاک هوا تو مدلهای مختاف مخصوصا b2 f14 , f22 دارین بزارین اگه عکسای نیم رخ هواپیما ها رو هم بذارید ممنون میشم

sinad2
9 October 2006, 09:18 AM
اطلاعاتی از هواپیمای جنگنده ای که ایران جدیدا طراحی و ساخته دارید؟؟
سلام به شما.کلا" ایران 3 هواپیما رو به نوعی طراحی و ساخته که به ترتیب زیر هستند:
1- آذرخش : چند سال قبل ایران به فکر ساخت بال برای هواپیمای F-5 میوفته.برای همین از یک دستگاه تراش مخصوص که اسمش رو الان به خاطر ندارم استفاده میکنه ولی در انتها بالی که ساخته میشه بزرگتر از بال F-5 و با یکم تغییرات جزئی اسمش رو آذرخش میگذارند که همونF-5 هستش و هیچ فرقی با اون نداره فقط بزرگتره.
http://i12.tinypic.com/2zdtzsn.jpgآذرخش
2- صاعقه : پدرش F-5 ,مادرش F-18 .درواقع ترکیبی از این دو هست.با موتور های RD-33 روسی و رادار N019-ME که جهت حمله به اهداف زمینی بهسازی شده.سرعتش 1.5 تا 1.8 ماخ هست و حداکثر وزنی معادل حدودا" 15000 تا 18000 کیلوگرم داره.میگن قابلیت حمل انواع بمب و موشک رو داره ولی من فقط راکتش رو دیدم که حمل میکنه.بردشم حدود 600 کیلومتره.
http://i12.tinypic.com/2m3r33m.jpg
http://i12.tinypic.com/2rhr684.jpgصاعقه
3- شفق : در مورد این جنگنده نظرتون رو به گردآوری مقالات منتشر شده در مورد این جنگنده در رسانه های خارجی جلب میکنم :
جنگنده پنهانکار و مافوق صوت شفق که طراحی آن از چندین سال پیش شروع شد و در سال 2004 نیز تکمیل نمونه اولیه آن گزارش شد، در سه نوع آموزشی دو نفره، جنگنده دو نفره و جنگنده یک نفره طراحی شده است. پروژه طراحی شفق توسّط وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح سرمایه گزاری شده و بوسیله مجتمع دانشگاهی هوایی (Aviation University Complex) که زیر مجموعه ای از دانشگاه صنعتی مالک اشتر می باشد طراحی شده است و لازم به ذکر است که دانشگاه بزرگ صنعتی مالک اشتر که یکی از بزرگترین مراکز علمی و طراحی ایران می باشد وابسته و زیر نظر کامل وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح جموری اسلامی ایران است .
بسیاری از کارشناسان شفق را از حیث توانایی و نوع طراحی با طرح هواپیمای MiG-I-2000 روسیه مقایسه کرده اند. البته لازم به ذکر است در طراحی شفق به ویژگی پنهانکاری (رادارگریزی) آن توجه زیادی شده، بویژه که طرح بدنه آن به جنگنده اف/ای-22 رپتور ساخت آمریکا که یک جنگنده پنهانکار است نیز تا اندازه ای شباهت دارد و بدنه آن از مواد جاذب امواج رادار (Radar Absorbing Materials) ساخته شده است، در واقع می توان شفق را اولین جنگنده پنهانکار ایرانی دانست. بنا به اظهارات بعضی رسانه ها طراحی نمونه نهایی شفق که شامل بسیاری اصلاحات و بهبود ها می باشد تا سال 2008 بطول خواهد انجامید.
شفق دارای هفت جایگاه برای حمل تسلیحات مختلف می باشد. نوع سازه به کار رفته به شکل مناسبی اجازه حمل انواع بمب و موشکهای هوابه هوا و هوابه زمین و همچنین انواع بمب با هدایت لیزری را به این هواپیمای توانمند می دهد. که در زیر هر بال سه جایگاه و یک جایگاه نیز در زیر بدنه قرار دارد. همچنین استفاده از نمایشگرهای چند کاره رنگی در کاکپیت آن موجب شده تا در جنگنده از نمایشگرهای آنالوگ کمتر استفاده شود. ضمنا در کاکپیت این هواپیما به راحتی خلبان توجه زیادی شده است، همچنین در شفق از صندلی های پرتاب شونده K-36D نیز استفاده شده است. وزن این جنگنده حدود 5 تن می باشد که از این لحاظ یک جنگنده سبک بحساب می آید. پیشرانه این جنگنده یک دستگاه موتور توربوجت RD-33 کلیموف یعنی همان موتور بکار رفته در جنگنده MiG-29 است. بنا به گفته بعضی رسانه ها ایران برنامه هایی نیز برای تولید موتور کلیموف RD-33 و نمایشگر های تحت امتیاز روسیه در ایران دارد.
از دیگر ویژگی های بارز شفق می توان به طراحی آیرودینامیکی و سرعت فراصوتی آن که دو تا دو ونیم برابر سرعت صوت است اشاره کرد، در طراحی شفق مساحت ریشه بالها بسیار بیشتر از نوک بال است و این امر موجب می شود تا جنگنده شفق در نبرد های هوایی تن به تن (داگ فایت) بتواند به سرعت زاویه حمله را بسوی هدف تغییر دهد، همچنین بواسطه طراحی ویژه بدنه آن توانایی پیچش، غلتش و قابلیت مانور پذیری شفق تا حد زیادی افزایش یافته و آن را به جنگنده ای برای استفاده در موقعیت های خاص تبدیل کرده است. کارشناسان در مورد شفق به گمانه زنی هایی پرداخته اند از جمله اینکه جنگنده شفق از توانایی پرواز در ارتفاع پایین نیز بخوبی برخوردار است و از لحاظ اویونیک یا سیستم های الکترونیک پروازی نیز بسیار پیشرفته می باشد. حتی بسیاری از کارشناسان ویژگی پنهانکاری شفق را حاصل ترکیب طراحی ویژه و استفاده از مواد جاذب امواج رادار دانسته و توانایی پنهانکاری شفق را با جنگنده آمریکایی F-117 Nighthawk که جنگنده ای بسیار پیشرفته می باشد مقایسه می کنند.
http://i12.tinypic.com/2rr536s.jpg
http://i12.tinypic.com/2cr3d5z.jpg
به امید توتنمندی هرچه بیشتر کشورمون.:icon_cool :icon_excl

sinad2
9 October 2006, 09:47 AM
با سلام به همگی.حتما" اسم موشک شهاب 3 رو زیاد شنیدید امروز میخوام اطلاعاتش رو براتون بگم:

شهاب 3 ایرانی یا موشک نودونگ کره شمالی

کلاس ----------------- MRBM
برد -------------------۱۳۰۰ کيلومتر
وزن کلاهک قابل حمل ---------------- تقريبا ۱ تن
وزن موشک --------------- ۱۶ تن
طول ----------------------------- ۱۶ متر
قطر موشک -------------------------۵/۱ متر
سوخت --------------- جامد (با کمک مهندسان اکراينی و روسی به جامد تبديل شده)
موشک مشابه:------------- نودونگ (ساخت کره شمالی)

البته اینم اضافه کنم MRBM مخفف Medium Rang Balestic Missile یعنی موشک بالستیک میانبرد.
http://i12.tinypic.com/2cnb5at.jpg
محدوده برد و هدف موشک شهاب 3
http://i12.tinypic.com/2v96o76.png
نقشه داخلی شهاب 3
http://i12.tinypic.com/2iuclya.jpg
اینم یه فیلم کوتاه از لحظه پرتاب شهاب 3
http://i12.tinypic.com/2u4q6vm.gif
:icon_cool :icon_excl

m_patriot
9 October 2006, 08:51 PM
مراحل شکل گیری نهایی جنگنده ی اف-35



[/URL]
[URL="http://airwar.ru/image/idop/fighter/f35/f35-6.jpg"]http://airwar.ru/image/idop/fighter/f35/f35-6.jpg (http://www.aerospaceweb.org/question/planes/f35/f16-f35-f22.jpg) اولین مونتاژ یک جنگنده ، سخت ترین بخش از مراحل طراحی وساخت آن است .در واقع مشکلاتی که در مرحله ی طراحی شناخته شده نیستنددر مرحله ی مونتاژ پیش نمونه ها نمایان می شوند که مهمترین آنها مشکلات مربوط به وزن اضافی است .
«باب الراد»مسئول پروژه ی ساخت وتوسعه ی "اف-35"صراحتاً اعلام می کند که چند روزی از برنامه ی تعیین شده عقب هستند.فقط چند صد متر دورتر از دفتر وی در سالن عظیم تولید ، اولین قطعات بزرگ زیر مجموعه ی نمونه ی اولیّه ی "اف-35 ای-1"را می توان دید.در حالی که اصلاحات جدید برای ساده تر کردن پروسه ی نگهداری ماکت هواپیما در حال بررسی است ؛تکنسین ها در حوزه های مختلف مشغول کار بر رویقسمت جلویی بدنه هستند که روی نگهدارنده ی قابل چرخش قرار دارد.کفی کاکپیت قبلاً نصب شده است و اکنون نوبت اولین دسته از سیم کشی هاست که باید انجام شود.
در گوشه ی دیگری از سالن ، سازه ی اسپار(تیرهای طولی بال که بیشترین بار ناشی از پرواز را حمل می کنند)و
رایب(قطعات عرضی بالدر طول وتر بال به شکل ایر فویل که قسمتی از بار پرواز را تحمل می کند)بال قرار داردکه با دوازده متر پهنا بر پهلوی خود روی قید "جیگ"بسته شده است
http://www.lockheedmartin.com/data/assets/6826.jpg
این سازه در نوامبر سال2004تکمیل شده است و اکنون باید پوسته ای از کامپوزیت فیبر کربن بر روی آن کشیده شود
پیش از همه پوسته ی تحتانی که توسط شرکت" وفت"در جورجیا ساخته شده است؛بوسیله ی دستگاه جدید نصب فیبر کشیده شده و سوراخ کاری پرچ ها انجام می شود.این عمل کاملاً خودکار است.
در حالی که پوسته ی تحتانی از دو قسمت تشکیل شده ، پوسته ی فوقانی به صورت یکپارچه از نوک یک بال تا نوک بال دیگر کشیده می شود.پوسته ی فوقانی توسط (ای تی کا کامپوزیت) در یوتا ساخته شده است.برای ساخت این قطعه از یک قالب اینوار(فولاد با نسبت زیادی از نیکل)با طول 13 متر ،عرض2/4متر و ارتفاع 4/2متر استفاده شده است.لاکهید مارتین قبل از مونتاژ ،قطعه ی تمام شده را با یک اسکنر لیزری ثبت شده ی "یو تی"برای یافتن عیوب احتمالی آزمایش می کند.جهت نصب دقیق ، پوشش هایی از قاب چند لا با کاربرد ویژه نیز به اندازه فرز زده می شوند.
در این بین فقط پیمانکار اصلی پروژه ،لاکهید مارتین نیست که با آهنگی سریع بر روی نمونه ی اولیه کار می کند؛ کمپانی نورث روپ گرومن نیز درحال مونتاژ نیمه های بالایی وپایینی بخش مرکزی بدنه در کارخانه ای واقع در کالیفرنیا
بوده و کار نصب سیستم های هیدرولیکی ، الکتریکی و سوخت را آغاز کرده است.
کار بر روی تیرک چپ دم در کارخانه ی "بی ای ایی-سیستم"واقع در ساملز بوری نیز در حال پایان است.مانند بقیه ی قسمت ها دقّت فوق العاده ای روی سازه در طول فرز کاری نیاز است.باید شکل اف-35 دقیقاً با ابعاد طراحی شده متناسب باشد تا قابلیت پنهانکاری مورد نظر بدست آید.مایکل کریستی مدیر برنامه ی "بی ای ایی-سیستم"می گوید:«تلرانس کلی این قطعات در حدود 2/0میلیمتر است که کمتر از ضخامت موی انسان است».علاوه برتیرک دم ،"بی ای ایی"در حال ساخت دم عمودی و سکان افقی ثابت نیز می باشدhttp://www.fas.org/man/dod-101/sys/ac/jsf200c.jpg (http://www.fas.org/man/dod-101/sys/ac/jsf200c.jpg).
سپس تمام این اجزاء برای مونتاژ نهایی به فورت ورث ارسال می شوند.مونتاژ نهایی به کمک یک اسکنر لیزر فوق پیشرفته
لایکا "ال آر 200"انجام می شود که دقتی برابر با دوصدم میلیمتر در مسافت48متری دارد و این یعنی سرعت نمونه گیری برابر
با1000نقطه در ثانیه.
اولین پرواز این هولاپیما در آگوست سال2006برای انجام آزمایشات آیرودینامیکی برنامه ریزی شده است.ناگفته نماند در سازه و روش مونتاژ این نمونه از برنامه ی تولید استاندارد پیروی نمی شود.
تام بورباگ یکی از مدیران پروژه ی اف-35 وهمکار باب الراد می گوید:«در ابتدا ما تمرکز زیادی روی تولید کارآمد داشتیم که همین موجب مشکلات ناشی از وزن شده است».در سالی که گذشت همین مشکلات در مورد مدل برخاست کوتاه ونشست عمودی (اس تی اُ وی اِل)نیز وجود داشت که تیم مهندسی شتابزده به دنبال راهی برای کاهش وزن بود
مشکلات وسازماندهی دوباره ی برنامه ، شامل مشکلات اولین پرواز نمایش فن آوری و همچنین اصلاحات در تولید موجب شده که لاکهید مارتین هزینه ی زیادی را متحمل گردد.درحالی که در اولین سال قرارداد توسعه و نمایش سیستم (اس دی دی)، شرکت تقریباً نود و پنج درصد از کمک هزینه ی ممکن پرداختی را به جیب زد.باشروع سال2004این مبلغ به حدود هفتاد درصد کاهش یافت.
علیرغم چنین موانعی تام بورباگ مطمئن است و می گوید:«ما اکنون طرحی داریم که دوباره پارامترهای مهم عملکرد را شامل می شود».طراحی مدل نیروی هوایی و گونه ی ( اس تی اُ وی اِل)به پایان رسیده و مدل نیروی دریایی نیز در حال پایان است.بورباگ خاطرنشان می سازد که به قیمت هر واحد اضافه نشده و اضافه می کند:«ما اکنون اشتراک کمتری بین قطعات سازهداریم.اکنون مهمتر از همه اشتراک در فرآیندتولید است.به طور مثال در ساخت رایب هایی با ضخامت متفاوت.امّا سیستم ها هنوز ذاتاً یکسان هستندhttp://www.aerospaceweb.org/question/planes/f35/f16-f35-f22.jpg (http://www.aerospaceweb.org/question/planes/f35/f16-f35-f22.jpg)».
حدود 400مورد تغییر در طراحی لازم است تا 1225 کیلوگرم از وزن مدل(اف-35 بی-اس تی اُ وی اِل)کاسته شودکه نزدیک به ده درصد اضافه وزن است.تعدادی از این تغییرات شامل موارد زیر است:
سازه متفاوت در منطقه ی بدنه ی مرکزی.بال هواپیما اکنون دیگر روی سازه ی زیری قرار نمی گیردبلکه به صورت یک واحد یکپارچه با دیواره ی جداکننده ی سوخت نصب می شود که این تغییر در طراحی حدود 75کیلوگرم از وزن می کاهد.
کاهش در محفظه ی داخلی جنگ افزار(شامل 46 سانتیمتر کاهش طول ) که دیگر توانایی حمل بمب های بزرگ را ندارد .هرچند که هنوز هم قابلیت حمل هشت بمب با قطر کوچک، 113کیلوگرمی،(جِی دی اِی اِم)های 450کیلوگرمی و موشک های آمرام را دارد.
بازبینی در کل سیستم الکتریکی که در نتیجه تعدادی از دستگاه های خاص حذف می شود .یک باطری یون لیتیم حدود 4/11کیلوگرم وزن داشته واستفاده ازاستارتر/ژنراتور کم قدرت تر حدود 53کیلوگرم از وزن می کاهد.در این ناحیه کلاً حدود 100کیلوگرم از وزن را می توان کاهش داد.
مهندسان کاهش وزنی معادل 270کیلوگرم را با افزایش عملکرد سیستم پیشرانش در پرواز عمودی امکانپذیر ساختند ، بدین نحو که شیپوره های رانشی گرداننده حدود چند سانتیمتر کوتاه تر شده و ورودی هوای کمکی روی بخش بالایی بدنه ار لحاظ آیرودینامیکی بهینه سازی شده است.جریان هوای متراکم خروجی از موتور به شیپوره های کنترل غلت نیز از موارد اصلاح شده است.
اینکه اصلاحات انجام شده نتایج مورد نظر را به همراه خواهد داشت یا نه ، در اواسط سال 2007 مشخص خواهد شد که اولین پرواز مدل (اف -35 بی)انجام خواهد گرفت .در مرحله ی توسعه و پیشرفت 15 فروند نمونه ی اولیه ی قابل پرواز و هفت بدنه برای آزمایشات زمینی ساخته خواهند شد.
بودجه ی اولیه برای خرید قطعات با تحویل بلند مدت برای تولید کامل در سال جاری مورد لزوم است و پنج نمونه ی اولیه ی
اف-35-اِی)نیروی هوایی برای سال مالی 2007 سفارش داده شده اندhttp://www.airtoaircombat.com/images/gallery/f35_002.jpg (http://www.airtoaircombat.com/images/gallery/f35_002.jpg).)
برای برنامه ی تولید با تمام ظرفیت با توجه به تعداد واحد و تاریخ تحویل، نیاز به تعهد شرکای بین المللی برنامه است .
مشارکت صنعتی در کشورهای شریک پروژه نقش مهمی را ایفاء می کند.بیشتر سغارشات برای مرحله ی (اس دی دی)
قبلاً انجام شده و شرکای درگیر پروژه می توانند سود خوبی را از بزرکترین پروژه ی هواپیمای جنگنده ی تاریخ انتظار داشته باشند. البته در صورتی که بتوانند در بازار رقابتی هزینه ها را کاهش دهند.
در پایان بورباگ خاطر نشان می سازد ؛مهمترین هدف داشتن یک هواپیمای بی نظیر با کمترین هزینه است و برای این منظور هیچ سازشی انجام نخواهد گرفت

m_patriot
9 October 2006, 08:53 PM
ميگ 25و31 سريع السيرترين جنگنده هاي عمليّاتي جهان



http://www.aeronautics.ru/mikoyan/mig25_31/mig-25-diagram-003.jpg (http://www.aeronautics.ru/mikoyan/mig25_31/mig-25-diagram-003.jpg)

ميگ25 در واقع نمونه ي ساده ي طرح جديد«ميكويان گوريچ»بود كه بعدها«اواسط دهه ي 1960»ميگ 31 جاي آنرا گرفت.مسئولين پرونده ي ميگ 31 طرح اوليّه ي اين هواپيما را از ميگ 25 برداشته وآنرا توسعه دادند؛زيرا اگرتمام سيكل كاري و طراحي ميگ 25 دوباره انجام مي شد نه از نظرهزينه ونه به خصوص ازنظر وقت مقرون به صرفه نبود؛لذا بسياري اين دو جنكنده را در يك سطح تلقّي مي كنند.توليد ميگ 25 در چند سري ادامه يافت و مدل هاي گوناگوني از اين جنگنده توليد گشت و در سال 1969 مدل آر اين هواپيما كه به فاكس بت بي نيز موسوم است وارد عرصه ي خدمت گشت.در حاليكه توليد مدل پي اين هواپيما كه به فاكس بت اِي مشهور است كمي به تاخير افتاد و در سال 1972سرانجام وارد عرصه ي خدمت گشت.
همزمان با توسعه ي جنكنده ي بي-70 توسط نيروي هوايي ايالات متحده وتحويل سلاح حاي هسته اي به شوروي سابق توسط اين بمب افكن و با پرواز مورد نياز در ارتفاعي معادل 70000پايي و سرعتي برابر 3ماخ ،شوروي شروع به برنامه ريزي براي طراحي طراحي وساخت يك جنگنده ي رهگير باسرعت بسياربالا وتوانايي پرواز در ارتفاعات بالا و در عين حال جديد كرد واين در حالي بود كه طرح ساخت بي-70 نيز متوقف شده بود.امّا طرح ساخت ميگ-25 ادامه پيدا كرد وبه توليد سريع السّيرترين جنگنده در جهان انجاميد.
جنگنده ي ميگ -25صرفاً براي نبردهاي هوايي در ارتفاعات بلند ساخته بود امّاّ نقايصي نيزداشت كه ازجمله ي آن عدم توانايي بالا در زمينه ي داگ فايت و در كل عدم اجراي وظايف واگذاري شده به نحو احسن بود.اين جنگنده اگر چه در دفاع و جلوگيري از شناسايي دشمن توسعه يافته بود؛ امّا برد هواپيما هميشه محدود بود و در نتيجه شركت «ميكويان گورويچ» طرح توسعه ميگ25 به ميگ 31 را عملي ساخته واين كار را با پيشرفت سطح قطعات براي انجام حملات و مانورهاي بيشتري در جنگ هاي گوناگون انجام داد.
جنگنده رهگير ميگ-25 ملقب به فاكس بات به معناي روباه شكاري سريعترين جنگنده ي عمليّاتي جهان لقب گرفت .اين هواپيما توانايي ويژه اي در پرواز مستقيم دارد و اين كار را با قدرت و سرعت زياد به انجام مي رساندبه طوري كه براي توليد نيروي تراست خود از كششي معادل 11200كيلوگرم يا به عبارتي 24691پوند بهره مي برد.البتّه همانطور كه پيشتر گفته شد اين هواپيما در مدل هاي متعددي ساخته شد كه تا فاكس بت اِف مي انجاميد و اين مدل ها در وافع انواع انشقاق يافته از دو مدل اصلي آن بودند؛ شايان ذكر است مدل پي يو به فاكس بت سي ملقّب شد.
مدل هاي (آر بي سي اِچ-آر بي اِس –آر يو)و همچنين مدل هاي (آر بي اِف-آر بي اِس)به مدل دي معروف شدند و سرانجام گونه (بي اِم)را مدل اِف ناميدند.اين جنكنده ي http://www.aeronautics.ru/mikoyan/mig25_31/mig-31-015.jpg (http://www.aeronautics.ru/mikoyan/mig25_31/mig-31-015.jpg)استثنايي سرعتي معادل 3 ماخ داشت وتا
سقف 90000پايي(27000متر)نيز توانايي پرواز داشت؛هر چند قابليّت مانور ،برد و داگ فايت به شدّت محدودي داشت امّا سرعت شگرف آن حيرت آور بود.دو موتور توربو جت رويايي اين جنگنده به نام تومانسكي آر بي 300 اين سرعت سرسام آور را به وجود مي آورند.ميگ-25 كه براي رهگيري هواپيماي اِس آر-71 خفاش سياه آمريكاييطراحي وتوليد شده بود ؛ هيچ گاه نتوانست به اين ارزوي خود جامه ي عمل بپوشاند.هم اكنون بزرگترين پرواز دهنده ي ميگ-25 كشور هندوستان است.جالب اينكه عمليّات جوشكاري در هنگام ساخت اين هواپيما با دست انجام مي گرفت ودر سيستم هاي الكترونيكي آن ، هنوز از لامپ هاي خلاء استفاده مي شد.امّا با اين اوصاف ، هواپيماي ميگ-25 با نمونه ي بزرگتري به نام ميگ-31 فاكس هاوند جايگزين شد كه در حقيقت نمونه ي اارتقا يافته از آن بوده و حقيقتاًتوانايي هاي بيشتري نسبت به آنرا دارا بود.اين هواپيما،يعني ميگ-31 را مي توان هواپيمايي كاملاً جديد ناميد ؛ اگر چه شكل ظاهري آن بسيار شبيه ميگ-25 است .اين هواپيما برعكس نسل قبلي خود ، از موتورهاي توربوفن «دي-30اِف6»بهره مي جويد كه اين موتورها ،براي تامين هواي ورودي خود به ورودي هاي بزرگتر از فاكس بت و همچنين خروجي هاي بزرگتر احتياج دارند.ميگ-31 فاكس هاوند داراي رادار قدرتمندي با توانايي تعقيب 10 هدف همزمان و برد 120 كيلومتر دارد

m_patriot
9 October 2006, 09:03 PM
سلام به دوستای خوبم
اینم یه اطلاعات در مورد میگ31
میگ-31 نوع ارتقا یافته و جایگزین میگ-25 میباشد که در زمان خود بی رقیب بود و اکنون جای خود را به پسرش داده است. بی شک میگ-31 پرقدرتمندترین رهگیر روسیه و در کل جهان میباشد که توانایی رهگیری همزمان چندین جنگنده مهاجم را دارا میباشد و نیز اولین جنگنده عملیاتی شوروی با توانایی نگاه به پایین و شلیک به پایین میباشد. این جنگنده از راداری بسیار قوی با نام Zaslon بهره میبرد که به فاکس هوند این امکان را میدهد تا همزمان به 4 (در مدلهای اولیه) هدف حمله کند و نیز دیگر جنگنده های دشمن را تحت کنترل داشته باشد! طبق نظر بعضی کارشناسان این رادار قویترین و بهترین رادار جهان میباشد که حتی میتواند استیلت را هم شناسایی کند! از نظر سیستم رانش نیز میگ-31 از دو موتور توربوجت با پس سوز D-30F6 بهره میبرد که هر کدام تراستی برابر 93KN تولید مینمایند و با آنها فاکس هوند سرعتی برابر با 3 برابر صوت پیدا میکند! طراحی و شکل ظاهری میگ-31 بسیار شبیه به میگ-25 میباشد و دقیقا مانند آن دارای 2 جایگاه تسلیحات در زیر هر بال و یکی در انتهای بال به اضافه 4 جایگاه در زیر بدنه هواپیما میباشد. در دهه 1990 با توجه به قدرتمندتر شدن جنگنده های غربی روسیه فاکس هوند های خود را ارتقا داد که تواناییهای میگ-31 بسیار بهتر و بیشتر از قبل شد که امروزه این مدل با نام MiG-31BM شناخته میشود. MiG-31BM دارای آیونیکی بسیار قویتر از نسلهای قبلی خود میباشد و میتواند به راحتی با اهداف هوایی یا زمینی درگیر شود. و نیز به واسطه رادار پرقدرت خود میتواند همزمان 24 جنگنده دشمن را شناسایی کرده و با 6 تا از آنها درگیر شود! این رادار جدید همچنین میتواند به نحو احسن اهداف زمینی را نیز شناسایی کند.


MiG-31A
کشور سازنده : شوروی سابق
هواپیماهای مشابه : MiG-25 , F-14 , F15
تعداد سرنشین : 2 نفر
ماموریت اصلی : رهگیر تمام آب و هوایی + ایجاد امنیت هوایی
طول : 21.5 متر
عرض : 14 متر
ارتفاع : 6.6 متر
حداکثر سرعت : 3 ماخ
وزن خالی : 22 تن
وزن استاندارد : 37 تن
حداکثر وزن : 47 تن
نوع و قدرت موتور : دو موتور توربوجت با پس سوز D-30F6 هر کدام با تراست 93 کیلو نیوتن
حداکثر تحمل G : در سرعتهای فراصوت +5 جی
حداکثر برد : 3300 کیلومتر
ارتفاع پرواز : 25 کیلومتر
مدت زمان برای رسیدن به ارتفاع 20 کیلومتری : 8 دقیقه و 54 ثانیه

قابلیت سوختگیری هوایی : ندارد

حسگرها : LD/SD TWS radar, possible IRST, RWR (رادار Zaslon S-800 با برد 200 کیلومتر)
نوع تسلیحات : یک قبضه توپ 23 میلی متری GSh-6-23 + موشکهای هوا به هوای R-33 , R-40 , R-60 , R-73
http://www.milavia.net/aircraft/mig-31/gallery/mig-31_02.jpg (http://www.milavia.net/aircraft/mig-31/mig-31_pics.htm)


MiG-31B/BS
طول:22.68 متر
عرض:13.46 متر
ارتفاع: 6.15 متر
حد اكثر وزن با دو تانكر سوخت: 46.2 تن
وزن نرمال:41 تن
وزن خالي:21.825 تن
وزن تسليحات: 4000 كيلوگرم
حداكثر سرعت:2.83 ماخ
نوع موتور: 2 Turbofan D-30F6بدون پس سوز 9500پوند تراست و با پس سوز
برد پروازي: 3300 كيلومتر
ارتفاع پروازي: 75000 پا
مسافت دويدن براي پرواز:1200 متر
مسافت دويدن براي فرود: 800 متر
تسليحات: R-33,R-22S (4 فروند) R-40TD (2 فروند) R-73(4 فروند) R-60M(4 فروند)
http://rds.yahoo.com/_ylt=A9G_Rtl1XLREDjMAWtijzbkF;_ylu=X3oDMTA4NDgyNWN 0BHNlYwNwcm9m/SIG=12nd4u1fp/EXP=1152757237/**http%3a//www.testpilot.ru/russia/mikoyan/mig/31/b/images/mig31b-4.jpg


توضیحاتی چند در مورد موشکهای هوا به هوای قابل حمل توسط میگ-31 :

R-27 با برد 70 الی 170 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : 3600 Km/h
http://rds.yahoo.com/_ylt=A9G_RtvKYbREYhwBXbqjzbkF;_ylu=X3oDMTA4NDgyNWN 0BHNlYwNwcm9m/SIG=1205vnfvm/EXP=1152758602/**http%3a//www.enemyforces.com/missiles/r_27.jpg
R-33 با برد 160 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : 3700 Km/h

http://www.aviation.ru/contrib/jno/MACS99/images/MiG-31_gear_and_R-33.jpg
R-37 با برد 300 ، حداکثر سرعت هدف : ؟
http://rds.yahoo.com/_ylt=A9G_Rti4Y7RElAoBubujzbkF;_ylu=X3oDMTA4NDgyNWN 0BHNlYwNwcm9m/SIG=12pfk1100/EXP=1152759096/**http%3a//www.military.cz/russia/air/weapons/rockets/aam/r-37/R-37_2.JPG
R-40 با برد 50 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : ؟

http://www.aviation.ru/contrib/jno/MACS99/images/MiG-31_R-40.jpg
R-60 با برد 10 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : ؟

http://www.aviation.ru/contrib/jno/MACS99/images/MiG-29K_R-60.jpg
R-73 با برد 40 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : 2500 Km/h
http://rds.yahoo.com/_ylt=A9G_RtkoZLRE.TYAU56jzbkF;_ylu=X3oDMTA4NDgyNWN 0BHNlYwNwcm9m/SIG=12i7pr4a5/EXP=1152759208/**http%3a//www.aviation.ru/contrib/jno/MACS99/images/R-73_R-77.jpg
R-77 با برد 90 الی 160 کیلومتر ، حداکثر سرعت هدف : 3700 Km/h
http://rds.yahoo.com/_ylt=A9G_RtmLZLREFzsA37SjzbkF;_ylu=X3oDMTA4NDgyNWN 0BHNlYwNwcm9m/SIG=1262k02bb/EXP=1152759307/**http%3a//www.milavia.net/aircraft/su-35/r-77_pic.jpg

m_patriot
9 October 2006, 09:05 PM
كايوت - پرنده ي جاسوسي جديد




پاييز 2005 نيروي درياي آمريكا جديدترين پرنده ي جاسوسي خود رامورد آزمايش قرار داد؛ "كايوت"در زمان آزمايش ماموريّتي 90 دقيقه اي در ارتفاع بالا به انجام رساندوبالاخره در اقيانوس سقوط كرد.البتّه شايان ذكر بوده كه عمر اين پرنده ي ساخت دست بشرحتّي از عمر يك پشه ي خانگي كمتر است!امّا در همين دوره ي كوتاه كايوت كه طول آن فقط 82 سانتي متر استتوانست با نزديك شدن به كشتي ها آن هم به گونه اي كه كمتر متوجّه آن شوند و خطر كمتري براي سربازان داشته باشد؛ اطّلاعات ارزنده اي را جمع آوري كرده و به مركز فرماندهي ارسال كند.
سادگي بيش از حد اين پرنده را بايد بزرگترين نوآوري دانست كه همين امر تفاوت عمده ي آنرا با ساير انواعي كه تا كنون ساخته شده و انبوهي از حسگرها را در خود جمع آوري كرده اند؛مشخّص مي سازد.
اين پرنده در بسته اي به قطر 11.5سانتي متر جاي داده شده آن هم به صورت يك استوانه اي كه در ارتفاع 30هزار پايي از زير شكم يك فروند پي تري پرتاب مي شود.شتاب ناشي از پرتاب معادل 100 جي بوده وبستگي به اين كه ماموريّت تا چه حد حساس باشد تا 50كايوت را مي توان توسط يك هواپيما حمل كرد.
بعد از پرتاب استوانه از هواپيما يك چتر نجات ار آن خارج شده كه با برافراشته شدن آن سرعت حركت استوانه
از 370 كيلومتر در ساعت به 94 كيلومتر در ساعت به 94 كيلومتر در ساعت كاهش پيدا مي كندكه اين عمل ظرف چند ثانيه صورت مي گيردو خود چترباعث مي شودذ كه هواپيماي درون استوانه از آن خارج شود.
بعد از رسيدن به ارتفاع سه هزار پايي بالهاي قيچي مانند كه حالت ارتجاعي دارنداز دو سر بدنه اصلي پرنده جدا شده و يك تثبيت كننده عمودي از قسمت دم هواپيما به حالت عمودي خارج مي شود.پس ازاين مرحله 1رنده مجدداً 500 پاي ديگر از ارتفاع خود را از دست مي دهد.
مركز فرماندهي كه مجهّز به كامپيوتر بوده ، اين پرنده را در شعاع 125 هزار پايي از طريق سيستم هدايت ماهواره اي به پرواز درآورده و تصوير آنها راكه با بزرگنمايي ده برابر برداشته شده، دريافت مي كند.ارتفاع پروازي
بين 300 الي 1500 پابرآورده شده است.
در زمان آزمايش اين پرنده از زير شكم يك هواپيما از نوع اوريون پرتاب شد و 5 كايوت پرتاب شده كه به وسيله ي سيستم موقعيّت يابي جهاني(جي پي اِس)راهنمايي مي گرديد به طور خودكار بالهايش باز شده ودر ارتفاع 30هزار پايي پرواز كرد.سپس ارتفاع خود را كاهش داده و به سطح دريا رساند ؛ جايي كه دوربين نصب شده در دماغه ي آن قادر بود تصاوير ويديويي را از مسير حركت آن برداشته و به كشتي مخابره كند.از زماني كه باطريهاي آن به مرحله ي انتها ي شار‍ژ مي رسند به صورت يك شيرجه وارد آب شده و اصطلاحاً به سبك كاميكازي يا خودكشي ‍هواپيماهاي ژاپني به عمر خود خاتمه ميدهد.در حال حاضر برنامه ي قطعي براي توليد انبوه ابن پرنده هاي جاسوسي جديد مورد تاييد قرار نگرفته است.
گستردگي بال............................................... .1525 ميليمتر
طول بدنه.............................................. ...... 80سانتي متر
وزن............................................... .......... 5.5 كيلوگرم
حداكثر سرعت..................................... 84 كيلومتر در ساعت

payman nismo
11 October 2006, 11:19 AM
با سلام

دوستان لطفااز نوشتن مطالب تکراری خودداری کنید .مثلا بحث MIG 31 فاکس هاوند رو خودم در صفحات قبل نوشته بودم :icon_cool .

asdadras
11 October 2006, 01:16 PM
http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/f842.jpg
اف- 84 تاندرجت

http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/f841Thunderjet.jpg
اف-84

http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/f843.jpg
اف-84

http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/iiaf_f-86f_un.jpg
اف-86 با آرم نيروي هوايي ايران و UN (در ماموريت كنگو)

http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/f86_saber.jpg
اف-86 سابر

http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/iiaf_T33a.jpg
تي -33

m_patriot
11 October 2006, 02:09 PM
در مورد میگ 31 به نظرم مطلب کاملتر بود:icon_cool

m_patriot
11 October 2006, 02:09 PM
هواپیمای هورنت، جنگنده ای مافوق صوت ساخت شرکت مشترک شرکتهای بوئینگ، جنرال الکتریک در ساخت موتور، نورث روپ در طراحی و ساخت بدنه و هیوز در تولید رادار است که در مدل های مختلف تک یا دو نفره عرضه می شود. مهم ترین ویژگی این هواپیما، توانایی ناونشینی آن است که در حقیقت، به منظور ایفای نقش یک جنگنده محافظ ناو طراحی گشت.

حفاظت از ناوگان های دریایی، همواره در طول تاریخ از اهمیت فوق العاده ای برخوردار بوده و است و به همین دلیل، هم اکنون نیز می بینیم که چندین و چند هواپیما، تنها برای انجام وظیفه حفاظت از کشتی های عظیم الجثه و حفاظت از ناوهای هواپیمابر طراحی شده اند و سرمایه گذاری های فراوانی بر روی آنان شده است. از معروفترین هواپیماهای ناونشین نیز می توان هواپیماهای فانتوم و F-14 تامکت را نام برد که کارنامه درخشانی داشته اند. اما، در حال حاضر، بیشترین تمرکز ناوهای هواپیما برای حفاظت اصولی، بر روی هواپیمای اف-18 هورنت است که ستون فقرات نیروی هوایی-دریایی آمریکا را تشکیل می دهد. علاوه بر این، این هواپیما قادر به انجام عملیات و برخاست و نشست در فرودگاه های عادی نیز هست. ویژگی های قابلیت مانور فراوان، نسبت قدرت به وزن بالا و سیستم های الکترونیکی پیشرفته از این هواپیما جنگنده ای بی همتا ساخته است.

نکته بسیار جالب توجه این است که این هواپیما با تمام مزایایش، اولین هواپیمایی بود که در جنگ خلیج فارس توسط یک فروند میگ 25 ساقط شده و سقوط کرد. این هواپیما، در حقیقت دارای کم ترین هزینه های نگهداری است و همچنین، خلبانان آن از عملکرد خوب آن، همیشه اظهار رضایت کرده اند. این هواپیما هم اکنون، در اختیار نیروی دریایی آمریکا، نیروهای هوایی کانادا، مالزی، کویت، فنلاند و سویس است. قابلیت شگفت انگیز این هواپیما این است که به ندرت توسط رادارهای دشمن تشخیص داده می شود و حتی در صورت شناسایی نیز می تواند از معرکه جان سالم بدر برد و اگر احتمالاً توسط موشکی از طرف دشمن مورد اصابت قرار گرفت، قادر است که خدمه خود به سلامت به زمین برساند. در ماموریت های هوایی، این جنگنده می تواند بازه گسترده ای از موشک های هوا به هوای مشهور را مانند AIM-9، AIM-7 و AIM-120 را حمل کرده و از آنها در نبرد های هوایی نزدیک و متوسط بهره برد. این هواپیما علاوه بر اینکه ماموریت های هوایی را با شایستگی تمام به انجام می رساند، دارای توانایی های فوق العاده ای نیز در حمله به اهداف زمینی است و قادر به حمل بمب ها و موشک های گوناگونی از جمله بمب های JDAM و یا موشک های خانواده AGM یا موشک های ماوریک و هارپون می باشد و مسئله سری در اینجا، این است که در موقعیت های مخصوص، این هواپیما می تواند به بمب های هسته ای B-57 یا B-61 نیز مجهز شده و از آن ها برای منهدم ساختن اهداف زمینی سود برد. رادارهای این هواپیما، از مرغوبترین و با کیفیت ترین رادارهای به کار رفته در هواپیماهای جنگنده جهان هستند که قابلیت هایی چون نگاه به بالا و پایین، دوربرد بودن و کارا بودن در هر شرایط اب و هوایی و پروازی را برای این هواپیما فراهم می کند. همین ویژگی های منحصر به فرد این هواپیماست که از آن جنگنده ای ساخته است که بیش از دو دهه خدمت درخشان در نیروهای هوایی متعدد را در کارنامه خود دارد و همچنین، معمول ترین عضو یک ناو هواپیمابری آمریکایی، همین هواپیمای ارزشمند است.

ناگفته نماند که نمونه بزرگتری از این هواپیما نیز موجود است که عموماً با نام سوپر هورنت شناخته می شود و دارای دهنه بال وسیع تر و ورودی های موتور مستطیلی شکل است و اغلب با کد ئی یا اف شناخته می شود. همچنین این جنگنده، از سیستم پرواز با سیم بهره می جوید که عملیات غلتش، پیچ و عمدتاً مانورهای هوایی را به خوبی بهبود بخشیده است. این هواپیما، با بهره گیری از موتورهای جدید توربوفن ساخت شرکت معظم جنرال الکتریک، می تواند به کششی برابر با 36,000 پوند دست یافته و به حداکثر سرعتی نزدیک به دو برابر صوت دست یابد. برادر بزرگتری این هواپیما، یعنی سوپر هورنت، از موتورهای جدیدتری با کشش بالاتر، البته به دلیل وزن سنگینترش، استفاده می نماید و همچنین، در هواپیمای سوپر هورنت، دو پایلون یا مقر تسلیحات اضافی نیز نسبت به هواپیمای هورنت تعبیه شده است. در این جا، باید این نکته نیز ذکر شود که بالاترین سرعت یک هواپیما، عامل موثری برای سنجیدن توانایی های یک هواپیما محسوب نمی شود و این قابلیت انجام مانورهای سنگین و بدون صدمه دیدن از عهده دشمن بر آمدن است که اقتدار یک هواپیما را نمایان می سازد که هورنت دارای چنین ویژگی است



file:///D:/Documents%20and%20Settings/m2c/Desktop/New%20Folder%20(6)/jadida/هواپيماي%20جنگنده%20-%20F-18%20hornet_files/f18-2.jpg

هواپيماي سوپر هورنت نمونه بزرگتر هورنت


file:///D:/Documents%20and%20Settings/m2c/Desktop/New%20Folder%20(6)/jadida/هواپيماي%20جنگنده%20-%20F-18%20hornet_files/Kaiserflightdeck-f-18-72dpi.jpg
اتاقك خلبان هورنت

m_patriot
11 October 2006, 02:11 PM
اینم 2تا عکس از f18



file:///D:/Documents%20and%20Settings/m2c/Desktop/New%20Folder%20(6)/jadida/هواپيماي%20جنگنده%20-%20F-18%20hornet_files/f18-2.jpg

هواپيماي سوپر هورنت نمونه بزرگتر هورنت


file:///D:/Documents%20and%20Settings/m2c/Desktop/New%20Folder%20(6)/jadida/هواپيماي%20جنگنده%20-%20F-18%20hornet_files/Kaiserflightdeck-f-18-72dpi.jpg

m_patriot
11 October 2006, 02:18 PM
اقا مشکل چیه ؟چرا عکسا آدرساش میاد فقط؟
تو کامپیوتر من کامل هستش!!!
لطفا راهنمایی کنید:icon_neut

m_patriot
11 October 2006, 02:41 PM
اگه دوستان در مورد هواپیمای موستانگ مطلب دارن لطفا بذارید:icon_excl

payman nismo
11 October 2006, 07:55 PM
دوست عزیز ایاشما ادرس هارو در این قسمت
http://www.phalls.com/vbulletin/images/editor/insertimage.gif
قرار می دهید

payman nismo
11 October 2006, 07:56 PM
دوست عزیز ایاشما ادرس هارو در این قسمتhttp://www.phalls.com/vbulletin/images/editor/insertimage.gif
قرار می دهید:icon_cool ؟

m_patriot
12 October 2006, 12:01 AM
یه متنه که چند تا عکس داره .خودتون میدونید.
چه جوری آدرسشو تو
http://www.phalls.com/vbulletin/images/editor/insertimage.gif
بدم

m_patriot
12 October 2006, 12:08 AM
FB-22 دوقلوهای افسانه ای

http://i7.tinypic.com/211tbtf.gif
تبديل يك هواپيماي جنگنده به يك هواپيماي بمب افكن مانند اين است كه ماشين روداستـر road star S2000 شركت هوندا را به ماشين سنگين باربري تبديل كنيد. هواپيماهاي جنگنده كه براي جنگ ها و نزاع هاي هوايي طراحي شده اند اكثراً كوتاه هستند و بسيار سريع، با قدرت مانور بالا در صورتيكه هواپيماهاي بمب افكن به گونه اي طراحي شده اند كه توانايي حمل تسليحات زياد، برد بالا و سقف ارتفاع بالايي دارند.
با تمامي اين مشكلات شركت قديمي لاكهيد مارتين (Lockheed Martin) كه يكي از درخشان ترين شركت هاي هواپيما سازي دنيا است اين بار تصميم به ساخت يك هواپيماي دوزيست كرده است.
يك جنگنده - بمب افكن كه تمامي پايه هاي طراحي از روي هواپيماي جنگنده F-22 كه يك جنگنده تمام عيار است صورت گرفته است. اين بار با تغيير نامي كوچك با هواپيماي بسيار پيشرفته اي روبه رو هستيم به نام FB-22 كه علامت F نشانه جنگنده (Fighter) و B نشانه بمب افكن (Bomber) بودن آن است. قرار است تمامي تست هاي پروازهاي FB-22 در پايگاه ادواردز در ايالت كاليفرنيا انجام گيرد. تاكيد بر ساخت FB-22 را در واقع مي توان از سانحه ۱۱ سپتامبر به بعد دانست. تا قبل از حمله آمريكا به افغانستان نيروي هوايي آمريكا برآورد كرده بود كه با وجود بهينه سازي بمب افكن هاي B-2 وB B1-B-52 ديگر آمريكا تا سال ۲۰۳۰ ميلادي احتياجي به ساخت هواپيماي بمب افكن ندارد.
در سال ۱۹۹۱ بمب افكن هاي B-52 بسيار عالي عمل كردند و هر كدام توانايي حمل ۳۰۰۰۰ پوند تسليحات را داشتند ولي دو مشكل بزرگ وجود داشت. سرعتشان پايين بود و رادار گريز (Stealth) نبودند. در عمليات مقابل طالبان و گروه القاعده نيروي هوايي آمريكا به اين نتيجه رسيد كه كمبودي در يگان بمب افكن هايش دارد. در جنگ خليج اكثر بمب افكن ها از نزديكي محدوده كشورهايي چون عربستان به پرواز در مي آمدند. اما اين بار بمب افكن هاي B-1 وB-52 از پايگاه هوايي ديگوگارسيا (Diego Garcia) در انگلستان به پرواز در آمدند و تا افغانستان بدون سوختگيري رفتند و اين امر «پيمودن مسافت زياد» باعث مي شود كارايي كه هواپيماها مي توانند در چندين ماموريت كوتاه برد داشته باشند را تنها در يك ماموريت بلندبرد صرف كنند.
file:///D:/Documents%20and%20Settings/m2c/Desktop/New%20Folder%20(6)/انجمنهاي%20هوافضا%20%20مشاهده%20موضوع%20-%20FB-22%20دوقولوي%20افسانه%20اي_files/211tbba.jpg

افسران آمريكايي در پي تفكراتي كه براي خاورميانه دارند احساس كردند كه اگر اين فشارها بر خاورميانه بيشتر شود، چنين بمب افكن هايي نمي توانند تمامي نيازهاي نيروي هوايي را ارضا كنند زيرا B-52ها ديگر ۴۰ ساله شده اند و مابقي بمب افكن ها نيز «به جز B-2» استطاعت انجام تمامي اين ماموريت ها را ندارند. پس سال ۲۰۰۳ را سالي براي قدرت و زندگي تازه دادن به هواپيماهاي بمب افكن دانسته اند.
اين طرح جديد با نام FB-22، بمب افكني است كه از خانواده
F-22 محسوب مي شود و از نظر اندازه ابعاد بزرگي چون B-2 و B-22 ندارد. ميان اندازه است و مي تواند سريعتر و بالاتر از هر بمب افكن ديگري پرواز كند با سقف پرواز ۶۰۰۰۰ پا و سرعت ۱۲۰۰ مايل در ساعت.يكي از مهمترين مسايل در
FB-22 استفاده از تمامي تجهيزات مدرن است تا قدرت حمل همه نوع بمب و موشك را داشته باشد. به عنوان مثال جديدترين بمب هاي آمريكا به نام بمب هاي كم ضخامت (Small Diameter Bomb) كه توسط ماهواره ها هدايت مي شوند و به كمك سيستم موقعيت ياب جهاني (GPS) هدف خود را پيدا مي كنند. FB-22 مي تواند در يك پرواز ۲۴ عدد از اين نوع بمب ها را با خود حمل كند كه آمار بسيار جالبي است و مي تواند جايگزيني عالي براي بمب افكن هاي قديمي باشد.
يكي از مهمترين مسايلي كه در ساخت F-22 پيش گرفته شده بود ساخت آن با هزينه كم بود. چنين ايده اي در ساخت FB-22 نيز ديده مي شود و قرار است نيروي هوايي آمريكا يكي از ارزان ترين و باارزش ترين بمب افكن ها را به جهانيان معرفي كند. رييس نيروي هوايي آمريكا آقاي جان پي جامپر (John P.Jumper) نسبت به طرحي كه قبلاً ارائه شده بود و مبني بر قرار دادن بمب هاي مدرن در خود
F-22علاقه مندي نشان داده بود و مي گفت براي نفوذ به خط هاي دفاعي دشمن احتياج به سرعتي حدود ۵/۱ يا ۷/۱ ماخ است كه F-22 توانايي اش را دارد، او مي گويد F-22 جنگنده اي است كه دست هيچ موشكي به آن نمي رسد.
از همان زمان مباحثه هايي بر سر تغيير شكل F-22 از يك جنگنده به بمب افكن آغاز شد. در مورد تغيير طراحي F-22 رييس امنيت نيروي هوايي، آقاي جيمز راش(Jemes Roche) بسيار تاكيد مي كرد ولي از طرف ديگر جامپر علاقه اي نشان نمي داد. ادله اي براي اين طرح وجود داشت. اول اينكه تعداد بسيار كمي بمب هاي كم ضخامت در F-22 جا مي گرفت، دوم اينكه F-22 برد نسبتاً كمي داشت با وجود اينكه قابل سوختگيري در آسمان بود و اين امر راش را آزرده مي كرد. زيرا بايد همواره يك هواپيماي سوخت رسان، F-22 را پشتيباني كند و سرانجام راش موفق به گرفتن راي اكثريت آرا شد و قرار شد طرحي جديد برپايه F-22بسازند.
file:///D:/Documents%20and%20Settings/m2c/Desktop/New%20Folder%20(6)/انجمنهاي%20هوافضا%20%20مشاهده%20موضوع%20-%20FB-22%20دوقولوي%20افسانه%20اي_files/211tbiv.jpg
اين امر به شركت لاكهيد مارتين سپرده شد كه بسياري از مسايل طراحي هنوز به صورت محرمانه در آنجا نگهداري مي شود و ما اطلاعات دقيقي درباره آن در دست نداريم با وجود اين هم اكنون تمامي طراحي ها به پايان رسيده و قرار است چندين نمونه آزمايشي از FB-22 ساخته شود.
اطـلاعات كمـي كه در دست است مبني بر تغييرات درF-22 حاكي از آن است كه بال هـاي FB-22 دلتاشكل است و هيچ بالچه عقب (دم=Tail) ندارد. بال هايش بزرگتر از F-22 است تا برد بيشتري داشته باشد زيرا بال ها يكي از مهمترين منابع ذخيره سوخت هستند و هرچه بزرگتر باشند، سوخت بيشتري در آنها جا مي گيرد. به گونه اي بر سوخت FB-22 تاكيد شده است كه ۸۰ درصد توانايي حمل سوخت بيشتري نسبت به F-22 دارد. از طرف ديگر بدنه FB-22 ۱۰ فوت طويل تر از F-22 است تا بتوان فضايي مناسب را براي قرار گرفتن بمب ها در نظر گرفت.
چنين فضايي مي تواند جاي ۲۴ بمب كم ضخامت را فراهم آورد. در مورد موتورهايش هنوز اطلاعات دقيقي نداريم اما احتمالاً قراراست به جــاي دو موتور توربوفن مدل F119شركت پرت و ويتني (Partt and Whitney) ، FB-22به موتورهاي با مدل F135 تجهيز شود. F135ها موتورهايي هستند كه در هواپيماي مدرن F-35 به كار گرفته شده اند. نامزد ديگر در موتورها، موتور F-136 شركت جنرال الكتريك است. F-136 ها قدرتمندتر و بازدهي بالايي دارند و از همه مهمتر ارزان تر از انواع ديگر موتورها هستند.
مدير پروژه FB-22 آقاي باب ريردن (Bob Rearden) مي گويد با اين موتورها ( F-136) مي توان ۲۰۰۰ مايل به برد FB-22 بيفزاييم. سقف پرواز FB-22 ، ۶۰۰۰۰ پا است كه در اين صورت مي تواند ۲ مايل بالاتر از بسياري از محدوده موشك هاي زمين به هوا قرار بگيرد. از مسايل مهم در FB-22وجود رادارهاي بسيار پيشرفته است كه مي تواند از فاصله ۱۰۰ مايلي تمامي اهداف را به خوبي تشخيص دهد و با وجود سامانه اي به نام ALR-94 كه در دماغه اش قرار دارد، حساسيت رادارها چندين برابر شده است.
نظير چنين كاري (طراحي يك بمب افكن از يك جنگنده) در سال ۱۹۸۲ ميلادي بر روي جنگنده F-16 انجام شد كه پروژه اي با مديريت هري هيلاكر (Harry Hillaker) بود براي ساخت يك بمب افكن از روي F-16 با نام F-16xl. بعد از به وجود آمدن پروژه ساخت جنگنده پيشرفته تاكتيكي كه حاصل آن هواپيماي F-22 بود ديگرF-16xl از يادها محو شد و هرگز ساخته نشد.
file:///D:/Documents%20and%20Settings/m2c/Desktop/New%20Folder%20(6)/انجمنهاي%20هوافضا%20%20مشاهده%20موضوع%20-%20FB-22%20دوقولوي%20افسانه%20اي_files/211tbtf.gif

اما اين بار قضيه متفاوت است. FB-22 هم يك نياز است هم يك هواپيماي بسيار پيشرفته و با وجود جنگنده ها و بمب افكن هاي رادار گريز و پيشرفته چون F-35 و B-2شركت لاكهيد مارتين هنوز بر ساخت FB-22 پافشاري مي كند.
بمب هاي كم ضخامت كه هم اكنون در نيروي هوايي آمريكا مورد استفاده قرار مي گيرد، تقريباً نصف كوچكترين بمب هاي ماقبل است.
در ارزيابي كه توسط شركت بوئينگ (Boeing) با كمك نيروي هوايي انجام شد، بمب هاي كم ضخامت (Small Diameter) توانستند ۸۵ درصد از اهداف را در آزمايشات منهدم سازند. قدرت انهدام اين بمب ها برابر بمب ۱۰۰۰ پوندي GBU-32 است كه نسبت به وزنش يك پديده محسوب مي شود.
براي ساخت بمب هاي كم ضخامت رقابت سختي ميان بوئينگ و لاكهيد مارتين وجود دارد و قرار است نيروي هوايي آمريكا تا آخر سال ۲۰۰۳ برنده اين رقابت را مشخص سازد.
اولين هواپيمايي كه بمب هاي كم ضخامت را حمل خواهد كرد، جنگنده F-15E خواهد بود و بعد از آن F-22 . شايد تا آن زمان
FB-22 نيز ساخته شود و بتوان آن را هم به بمب هاي كم ضخامت تجهيز كرد. با وجود اينكه طبق قرارداد شركت لاكهيد بايد تا سال ۲۰۱۳ تمامي F-22 ها را به نيروي هوايي تحويل بدهد در كنارش اميدوار است كه طرح FB-22 نيز به او واگذار شود.با وجود ارزيابي هاي مختلف و صرفه جويي هايي كه در ساخت
FB-22 شده است، قيمت تخميني آن هر فروند ۱۰۰ ميليون دلار برآورد شده است.
پنتاگون هنوز در حال ارزيابي طرح FB-22 است ولي از طرفي ديگر راش موكداً مي گويد با وجود نياز به يك بمب افكن سريع و بلندپرواز ما طرح FB-22 را با جديت تمام دنبال خواهيم كرد. در هر صورت
FB-22هنوز يك هواپيماي مفهومي (Concept) است و طرح هايش همه بر روي كاغذ است و بايد منتظر باشيم تا اولين نمونه آزمايشي آن ساخته شود و نتايج آن مشخص شود.

با این وجود در سالهای گذشته این طرح با چالشهای فرواوانی روبرو گشته این طرح با مخالفت شدید سنا مواجه شد چرا که سناتور ها معتقدند نیروی هوایی با وجود رپتور دیگر نیازی به جنگنده ی پرخرجتر ندارد این دحالیست که نیروی هوایی همچنان تشنه ی بدست آوردن این دوقولیه افسانه ایست

sinad2
16 October 2006, 11:36 AM
سلام به همگی دوستان.امروز میخوام راجب به انواع موتورهای هواپیما براتون بنویسم .نظرتون رو نسبت به این مطلب جلب میکنم :

انواع موتور :
البته از میان موتورهای طبقه بندی شده , فقط موتورهای توربوجت , توربوپراپ , توربوشفت و پیستونی ملخی رایج است . در این میان موتور توربوجت و توربوفن از نوع موتور جت و بقیه از نوع موتور ملخی است . موتورهای جت نیروی محرکه و موتورهای ملخی توان تولید می کننند . در موتورهای ملخی , ملخ است که توان خروجی موتور ملخی را به نیروی محرکه تبدیل می کند.موتور توربوشفت در هلیکوپترها کاربرد دارد ؛ ولی درباره ی چهار موتور دیگر می توان گفت : -موتور های پیستونی بیش تر در هواپیماهای سبک با سرعت و سقف پرواز کم کاربرد دارد.
-موتور توربوپراپ بیش تر در هواپیماهای باریو مسافربری کوچک کاربرد دارد .
-موتورهای توربوفن بیش تر در هواپیماهای مسافر بری بزرگ و هواپیماهای نظامی کاربرد دارد .
-موتور توربوجت در برخی هواپیماهای جنگی کاربرد دارد.
موتورهای پیستونی:
موتورهای پیستونی در ابتدا با آب خنک می شدند به همین خاطر سنگین بودند و مبدل های حرارتی آن ها نیروی مقاوم زیادی تولید می کرد . در سال 1908م موتورهایی ساخته شد که با هوا خنک می شد . در این موتورها پیستون ها به طور دوار در اطراف محور مرکزی قرار داشتند .موتورهای پیستونی را می توان از نظر چگونگی قرار گرفتن به سه دسته تقسیم کرد :
1.موتورهای خطی 2.موتورهای متقابل 3.موتورهای شعاعی
موتور توربوجت :
ساده ترین نوع موتور توربینی , موتور توربوجت است . اجزای تشکیل دهنده موتور توربوجت شامل است بر:
1.کمپرسور 2.محفظه ی احتراق 3.توربین 4.نازل
در کمپرسور , فشار هوا بالا می رود و سرعت آن پایین می آید . هوای پر فشار وارد محفظه ی احتراق می شود و پس از پاشش سوخت , عمل احتراق صورت می گیرد و دما و فشار افزایش می یابد . سپس بخشی از انرژی صرف چرخاندن توربین و بخش عمدهی آن وارد شیپوره میشود . در شیپوره گاز پر فشار , منبسط , و به انرژی جنبشی تبدیل می شود . نتیجه ی این فرایند همان نیروی جلوبر است . به طور کلی مصرف سوخت در این نوع موتور از دیگر انواع موتور بیش تر است .
موتور توربوفن :
فن اساسآ همان ملخ با تعداد بسیار بیش تر پره , اما در ابعاد کوچکتر است . نحوه ی تولید قدرت در مونور توربوفن نیز مانند دیگر موتورهای توربینی است ؛ ولی فرق اساسی در چگونگی تبدیل قدرت موتور به نیروی محرکه است. در موتور توربوفن بخشی از نیروی جلوبرنده ی حاصل از فن جلو وبخشی از آن ناشی از شیپوره ی خروجی موتور است . موتورهای توربوفن نسبت به موتورهای توربوپراپ در سرعت های زیاد دارای راندمان بهتری هستند.موتورهای توربوفن در محدوده ی سرعت هواپیماهای مسافربری راندمان خوبی دارند و از نظر تولید سر و صدا نیز قابلیت بهتری دارند . به همین علت در بیش تر هواپیماهای مسافربری از این نوع موتور استفاده می شود .معمولأ برای افزایش راندمان موتور توربوفن بخشی از هوای عبور کننده از فن وارد موتور نمی شود و کانالی در اطراف موتور , آن را به بیرون هدایت می کند . به این عمل اصطلاحأ جریان سرد می گویند و مزایایی از قبیل تولید نیروی جلو برنده ی جداگانه , خنک کاری موتور و….. دارد.
موتور توربوپراپ:
موتور توربوپراپ بسیار شبیه موتور توربوفن است ؛ با این تفاوت که در آن به جای فن چند ملخ قرار دارد . موتور توربوپراپ بخش اعظم گاز خروجی از محفظه ی احتراق را صرف چرخاندن توربین و از طریق نوربین ، صرف چرخاندن ملخ می کند . عمده ی نیروی جلوبرنده در موتور توربوپراپ حاصل از چرخاندن ملخ است ؛ ولیبخشی از این نیرو نیز ناشی از شیپوره ی خروجی موتور است . از اشکالات عمده ی این نوع موتور سر وصدای زیاد آن است . این نوع موتور بیش تر در هواپیماهای باری و هواپیماهای کوچک کاربرد دارد.
موتور توربوشفت:
موتور توربوشفت ، نوعی موتور توربینی و از نظر نحوه ی کار بسیار شبیه به موتور توربوپراپ است ، ولی سرعت چرخش ملخ موتور توربوشفت از سرعت چرخش ملخ موتور توربوپراپ بسیار کم تر است . در موتور توربوشفت ، هدف ، تولید قدرت زیاد در دور کم است . از این موتور معمولأ در هلیکوپتر و کشتی استفاده می شود . ملخ هلیکوپتر و کشتی مانند ملخ موتور توربوپراپ وظیفه ی تولید نیروی جلوبرنده را به عهده دارد ؛ ولی با سرعت چرخش بسیار کم تر . گاز خروجی از موتور توربوشفت هیچ نقشی در تولید نیرو ندارد.
:icon_cool:icon_surp

asdadras
22 October 2006, 02:05 PM
زیردریایی های اتمی و حتی دیزلی از توانایی های مرگباری برخوردارند و در صورت میل به قدرت نمایی، مهار آتش آنها بسیار مشکل است. این جنگ افزارها در طول جنگ جهانی دوم، به دلیل پنهان بودن از دید دشمن، نیروی دریایی انگلیس رابه زانو در آورده بودند. در ژاپن و شمال افریقا نیروهای آلمان نازی با در اختیار داشتن این سلاح ها سلطه خویش را بر دریاها اعمال می کردند.
شوروی با در اختیار داشتن زیر دریایی های اتمی قادر بود در صورت بروز جنگ، ارتباط اروپای غربی را با آمریکا قطع کند. در جنگ فالکلند پس از انهدام رزم ناو بل گرانوی آرژانتين توسط اژدر یک زیر دریایی انگلیسی، کشتی های جنگی آرژانتين دیگر تا پایان جنگ نقش مهمی را ایفا نکردند. به منظور مقابله با این جنگ افزارها در صحنه جنگهای گذشته و آینده تدابیری اندیشده شده است. پی-3 اوریون از جمله سلاحهایی است که می تواند تا حدود زیادی در مقابل زیردریایی ها، هر قدر هم که پیشرفته باشند عرض اندام کند.


http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/p3f.jpg

هواپیما چند منظوره پی-3 بیش از 30 سال است که به طور پیوسته توليد می شود و تا کنون بیش از 700 فروند آن به خدمت ارتشها، آتش نشانی ها، نیروهای حافظ صلح سازمان ملل و هواشناسی های کشورهای مختلف در آمده اند. از این لحاظ اوریون خود را تا مدت زیادی بی رقیب می دانست. طراحی اولیه بدنه و نحوه اتصال موتورها به هواپیما تا امروز تقریباً بدون هیچ تغییر عمده ای حفظ شده است. همین عدم نیاز به تغییرات گواهی بر بی نقص بودن طراحی اوریون است. اما تجهیزات الکترونیکی این هواپیما همواره در حال تغییر و تکامل بوده اند. از این رو سازنده پی-3 در به کار گیری آنها به درخواست و سلیقه مشتری عمل می کند. انواع پیشرفته تجهیزات، این هواپیما را به سلاحی خطرناک در مقابل زیردریایی ها تبدیل می کند.


http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/kabinp3f.jpg

اوریون با چهار موتور توربو پراپ از نوع T56-A-10 کمی شبیه هرکولس محصول دیگر لاکهید است. با توجه به سابقه طولانی لاکهید در به کار گیری این نوع موتورها می توان به این نکته پی برد که این شرکت به خوبی با مشکلات این موتورها که سایرین را متواری کرده، کنار آمده است. پس از روی کار آمدن موتورهای توربوجت شرکهای هوایی سریعا به استفاده گسترده از آنها روی آوردند ولی لاکهید و نیروی دریایی ایالات متحده به علت ويژگيهای منحصر به فرد این موتورها همچنان در طیف گسترده ایی آنها را به کار می برند. خوشبختانه شرکت توربین الکترا بزودی توانست معایب عمده این موتورها را رفع کند و تا به امروز تامین کننده موتورهای پی-3 باقی مانده است. طراحی اوریون به حدود 40 سال پیش و سال 1957 باز می گردد. نخستین پرواز این هواپیما در 19 آگوست سال 1958 انجام شد پس از چند پرواز آزمایشی، تغییراتی صورت گرفت که عمده ترین آنها کوتاه شدن بدنه به میزان 2/13 متر بود. سپس این هواپیما به تجهیزات متداول آن روزها مجهز شد و به عنوان گشت دریایی، خدمت خود را رسما در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد. در آن زمان تغییرات دیگری برای فروندهای بعدی در نظر گرفته شد. در سال 1962 چند تغییر دیگر به منظور کارآمدتر کردن این سلاح اعمال شده و پی-3 اوریون که پس از گذشت سالها هنوز هم در خدمت ناسا است، متولد شد. نخستین سفارش قطعی برای خرید 7 فروند از این هواپیما مربوط به سال 1960 می باشد. نیروی دریایی آمریکا متقاضی خرید 7 فروند وای پی-3وی-1 با موتور آلیسون-توربین الکترا شد که می توانست انواع بمب های عمق روی معمولی و هسته ای، اژدرهای ضد زیر دریایی و مین و راکت را حمل کند.
ظرفیت سوخت این 7 فروند اولیه از 20631 لیتر در اولین سفارش تا 34826 لیتر در آخرین متفاوت بود، اما همگی 4 مخزن در بالها، هر بال 2 مخزن جداگانه، و یک مخزن بزرگ در امتداد بدنه داشتند که این الگو تاکنون حفظ شده است. استفاده همزمان از دو رادار جداگانه در جلو و عقب هواپیما و ترکیب هر دو رادار برای ارایه تصویری 360 درجه ایی، پی-3 را به مجهزترین سلاح ضد زیر دریایی آن روز تبدیل کرد، اگرچه این طرح به زودی لو رفت و شرکتهای دیگر نیز به استفاده از آن روی آوردند. نخستین پرواز این سفارش هفتگانه در 15 آوریل 1961 انجام شد و تا آوریل سال بعد در مجموع 2521 ساعت در 585 سورتی پرواز با این هواپیماها به صورت آزمایشی و آموزشی انجام شد. بلافاصله پس از ورود این هواپیما به خدمت از آنها در جنگ علیه کوبا استفاده شد. در جنگ ویتنام نیز آمریکاییها از این هواپیما به میزان زیادی استفاده کردند. ماموریت اصلی این هواپیما در آن زمان پوشش راداری شبانه بر فراز خلیج تونکین بود گشتهای متداول روزانه و حمایت از کشتیهای لجستیکی در برابر هجوم احتمالی زیردریاییهای شوروی نیز از ماموریتهای بود که این هواپیما بر عهده داشت. نکته جالب توجه این است که این هواپیماها از پایگاهای داخل خاک فیلیپین به پرواز در می آمدند. از آن هنگام پی-3 به طور منظم در عملیات مشابه برون مرزی مورد استفاده نیروی دریایی آمریکا قرار گرفته و می گیرد و همواره به عنوان کشت ضد زیر دریایی، مین گذار دریایی، راهنمای زیر دریایی های خودی و هدف قرار دهنده اهداف دور به کار گرفته شده است.


http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/p3forion.jpg

این هواپیماها گاهی برای ایجاد تغییرات آب و هوا و باران زا کردن ابرهای منطقه ای به کار گرفته می شوند. برای این کار پودر یدید نقره را در مقیاسهای زیاد توسط تجهیزات خاصی که در این هواپیما تعبیه شده است در میان ابرها می پاشند. قابلیت شرکت در عملیات جستجو و نجات، عکس برداری و نقشه برداری هوایی و حتی توانایی انجام ماموریتهای ترابری، اوریون را به هواپیمایی چند منظوره بدل نموده است. هم اکنون این هواپیماها در بیش از 30 پایگاه برون مرزی و درون مرزی آمریکا نشست و برخاست می کنند و حتی بارها توسط نیروهای چند ملیتی در مانورهای مشترک به کار گرفته شده اند. آمریکا تنها استفاده کننده از این هواپیماها نیست. اکثر کشورهایی که مرزهای آبی دارند از پی-3 به خوبی استقبال کردند و به میزان رفع نیاز دفاعی از این هواپیما خریده اند. نیوزلند اولین مشتری اوریون با سفارش 5 فروند پی-3 بی مجهز به مولد امواج صوتی کوتاه بود. کانادا 18 فروند و ژاپن که سرانجام در سال 1978 تصمیم به جایگزین کردن این هواپیما به جای نپتون گرفت مشتریان بعدی بودند.
ژاپن خط تولید این هواپیما را خریداری کرده و تا کنون بیش از 100 فروند از آن را تولید کرده است. پرتقال اسپانیا و تایلند خریداران دست دوم این هواپیما هستند. هلند، نروژ، ایران و پاکستان نیز هر کدام چند فروند پی-3 در اختیار دارند. انواع مختلف پی-3 اگر چه با قرار گرفتن حروف بزرگ و کوچک و شماره های متفاوت دسته بندی می شوند ولی عمدتاً تفاوت چشمگیری میان مدلهای مختلف مجود ندارد و می توان با تغییرات پیش بینی شده از سوی کارخانه سازنده هر نوع تغییر کاربردی را در انواع آن ایجاد کرد.


http://asdadras.persiangig.com/image/Air%20Force/p3forion1.jpg

پی-3 با حوصله ای که در خور هواپیمای توربو پراپ است، وجب به وجب منطقه را بازرسی و شناسایی و به محظ اطلاع از موقعیت زیردریایی مهاجم اقدام به شکار آن می کند. در طول عملکرد سی وچند ساله این سلاح موارد منفی از لحاظ فنی در مورد آن به چشم نمی خورد و همواره در انجام ماموریتهای محوله موفق بوده است. همین امر سبب شده است تا پرسنل زیر دریایی ها از هواپیمای پی-3 اوریون به عنوان کابوسی هولناک یاد کنند.

احسان خان
30 October 2006, 06:46 PM
از همگی دوستان بابت ارائه اطلاعات گوناگون در ارتباط با این تاپیک تشکر میکنم.

لطفاً در مورد تعمیرات و نگهداری هواپیما که در 4 درجه (Grade) انجام میشه توضیح بفرمایید.

sinad2
31 October 2006, 07:57 AM
سلام به شما.
در تعمیرات و نگهداری هواپیما 4 گروه چک کردن وجود دارد:
1-A: بعد از هر نشست و برخاست انجام میشود.نگاه کردن قطعات متحرک بال و موتور و چرخ و ... که با دید ظاهری مشکلی نداشته باشند.
2-B: بر حسب نوع هواپیما در یک بازه زمانی بیشتر و اجزاء جزئی تر
3-C: باز هم بسته به نوع هواپیما و خیلی از قطعات هواپیما را شامل میشود.
4-D: که یک Overhall به صورت کلی میباشد.یعنی مثلا" این هواپیما بعد از هر 5000 ساعت پرواز یا 1000 نشست و برخاست باید تمام قطعاتش کنترل شود از بزرگترین تا ریزترین.این چک خیلی وقت گیر است و تا یک سال هم ادامه پیدا خواهد کرد.

احسان خان
31 October 2006, 05:04 PM
در حال حاظر هواپیماهای ایرباسی که Iran Air موجود داره تا چند گروه چک داخل ایران و توسط متخصصان ایرانی انجام میشه؟

برای یه هواپیمای A 300 زمان انجام هر کدوم از این چک کردنها چقدر هست؟

sinad2
2 November 2006, 08:39 AM
در مورد سوال اولتون میتونم بگم که ایران یکجورایی در این زمینه به خودکفایی رسیده.البته نه بطور کامل ولی خیلی زیاد.الان بیشتر چک ها رو در خود ایران انجام میدن.در بعضی موترد خیلی حساس هست که قطعه به خارج فرستاده میشه.دیگه هواپیما نمیره خارج.
سوال دومتون رو من دقیقا" نمیدونم ولی چک نوع اول رو حدودا" میدونم که 20 تا 30 دقیقه هست.
ولی باقیش رو خیر چون هر هواپیمایی یک کتابچه مخصوص خودش داره.

XELTEK
2 November 2006, 12:02 PM
اقا
حداكثر سرعت هواپيما ايرباس A300 چند كيلومتر در ساعته ؟
مال بوئينگ 777 چطور ؟
مي تونن 1100 كيلومتر سرعت بگيرند ؟

احسان خان
2 November 2006, 02:56 PM
Airbus A300-600R
(Max cruising speed 897km/h (484kt
(long range cruising speed 875km/h (472kt

Airbus A300B2-200
(Typical high speed cruising speed 917km/h (495kt
(typical long range cruising speed 847km/h (457kt

توجه داشته باشید بیشتر ایرباس هایی که تو ایران دیدم از نوع Airbus A300B2/B4 (http://www.airliners.net/info/stats.main?id=17) بوده.


Boeing 777-200
(Typical cruising speed 905km/h (490kt

Boeing 777-300
(Typical cruising speed 893km/h (482kt

XELTEK
2 November 2006, 03:42 PM
ممنون احسان خان
اما توي مسافرتمون به چين رفتش ايرباس آ 300 بود كه براي يك ربع سرعتش به 1211 كيلومتر هم رسيد
و برگشتني با بوئينگ 777 ماكسيمم سرعتش شد 1100 كيلومتر واسه يه ساعت !!!
هواپيمايي امارات

sinad2
24 December 2006, 10:31 AM
نقل از وبلاگ military :

بمب اتمی و انرژی اتمی

بمب اتمی چگونه ساخته می‌شود؟ این سوالی است که امروز برای بیشتر ایرانی ها پرسشی شده است. در ابتدا به این پرسش پاسخی داده و سپس نگاهی به طرز کار رآکتور هسته‌ای می اندازیم. تمامی اشیاء و موجودات پیرامون ما از ذرات ریزی بنام اتم ویا ترکیبی از اتمها یعنی مولکول ها تشکیل شده است. اتمها ساختمانی شبیه به منظومهٔ شمسی دارند که در آنها خورشید هستهٔ اتم و الکترونها سیارات آن می باشند. هستهٔ اتم شامل چندین ذره است که از آن میان دو تایش در این بحث مهم هستند. این دو تا پروتن ها و نوترون ها می باشند. پروتن ها دارای بار الکتریکی مثبت و نوترون ها دارای بار الکتریکی خنثی هستند. بار الکتریکی الکترونها منفی است. از میان تمامی اتمها تنها هیدروژن است که نوترون ندارد. هستهٔ هیدروژن تنها یک پروتن دارد. در اتمهای خنثی تعداد پروتن ها و الکترونها برابر است ولی تعداد نوترون ها می تواند متفاوت باشد. برخی از اتمها دارای تعداد پروتن و الکترون یکسان ولی دارای نوترون های متفاوت اند. این نوع اتمها را ایزوتوپ همدیگر میگویند. طول عمر برخی از این ایزوتوپ ها بسیار کوتاه است. چنانکه پس از بوجود آمدن بزودی نابود می شوند. ولی برخی دیگر عمری طولانی دارند.
در ساختن بمب و رآکتور اتمی از دو ایزوتوپ استفاده میکنند. یکی ایزوتوپ هیدروژن بنام دوتریم که هسته اش شامل یک پروتن و یک الکترون است و دیگری ایزوتوپ های اورانیم می باشند. ایزوتوپ های اورانیم شامل U235 و U238 که اولی دارای 143 و دومی دارای 146 نوترون می باشد در حالی که هردو به اندازهٔ یکسان یعنی 92 پروتن دارند. ایزوتوپ U235 در ساختن بمب و رآکتور اتمی بسیار مهم است. در طبیعت از هر 100% اتم اورانیم تنها 0.7% آن اتم U235 است که مقدار زیادی نیست. برای بدست آوردن یک کیلو گرم اورانیم U235 چندین تن سنگ معدن اورانیم لازم است. لازم به یادآوریست که برای کاراندازی یک رآکتور اتمی برای انرژی گیری از آن نیاز به اورانیم 1 تا 5 درصد غنی است. منظور از غنی کردن اورانیم اینست که مقدار اورانیم 235 آنرا بیشتر کنند. برای اینکار بایستی چندین عملیات انجام شود. در شروع کار سنگ معدن را در اسید حل می‌کنند (کیک زرد همان اکسید اورانیم است)و سپس آنرا از صافی می گذرانند و پس از آن با گاز فلور ترکیب می‌کنند تا گازی به اسم هگزافلورید اورانیم UF6 بدست آورند. این گاز را از صفحه‌های فلزی متخلخل که قطر سوراخ هایش 25 میلیاردم سانتیمتر است عبور می دهند، این عمل را دیفوزیون میگویند. در اثر این عمل گازهایی که سبکترند سریع تر از گازهایی که سنگین تر هستند از روزنه ها عبور می کنند. از این خاصیت گاز ها جهت غنی کردن، یعنی بالا بردن مقدار اورانیم 235 استفاده می کنند. پس از این عمل با سانتریفوژهایی که ویژهٔ این کار ساخته شده‌اند تصفیهٔ مواد شروع می‌شود.
حال چگونه از این ماده انرژی می گیرند؟ برای انرژی گیری باز سلسله مراتبی فیزیکی صورت میگیرد. در ابتدا یک نوترون که باری خنثی دارد وارد هستهٔ اورانیم 235 می‌شود. این عمل به این سادگی صورت نمی‌پذیرد بلکه برای اینکه نوترون وارد هسته شود بایستی بر خلاف تصور سرعت آن کم باشد. برای کم کردن سرعت نوترونها آنها را از آب سنگین عبور می دهند. چنانکه پیشتر اشاره شد. آب سنگین یا دوتریم از ایزوتوپ های آب سبک و یا به قول متعارف آب معمولی است. آب معمولی نمی‌تواند بدان مقداری که لازم است جلو سرعت نوترون را بگیرد. گیر آوردن این آب بود که آلمانی ها را به سوی نروژ کشاند و همین نیز باعث لو رفتن آلمانی ها به وسیلهٔ انگلیسی ها شد. انگلیسی ها در یافتند که آلمانی ها از نروژ آب سنگین می برند. بنابراین فهمیدند که آلمانی ها در صدد تولید بمب اتمی هستند. لذا با عملیاتی متهورانه مرکز تولید آب سنگین را در نروژ ویران کردند. در برخورد نوترون به هستهٔ اورانیم 235، هسته برانگیخته شده و سپس به دو و یا چند هستهٔ سبکتر تجزیه میشود. به این عمل شکافت هسته‌ای می گویند. در یکی از این پروسه ها پس از برخورد نوترون به هستهٔ اورانیم 235 دو عنصر باریم 138 و کریپون 95 و 3 تا نوترون ( در حقیقت برای هر 100 اتم اورانیم 235، تعداد 247 نوترون بوجود میآید) و حدود 200 میلیون الکترون ولت انرژی انتشار می یابد.
هر نوترون جدید تولید شده به اورانیم 235 برخورد کرده سه نوترون بهمراه انرژی و همچنین موجب سه شکافت جدید می‌شود. انرژیی که از این شکافت ها برای یک کیلو گرم اورانیم انتشار مییابد برابر صد ها میلیون مگاوات است. این مقدار انرژی نبایستی بیک باره آزاد شود. چرا که موجب انفجاری شدید می‌شود. در انفجار بمب اتمی آمریکا روی هیروشیما بمبی از همین جنس اورانیم 235 استفاده شد که قدرت تخریبی 13 کیلوتن داشت. با در نظر گرفتن اینکه هر کیلوتن برابر 1000،000 کیلو انفجار دینامیت (TNT) است. در حقیقت انفجاری معادل 13 میلیون کیلو دینامیت رخ داد. فاجعه بزرگی است، نه؟ اگر بخواهید از این فاجعه و ننگ بشریت تصویری بهتر بدست آورید. جریان بدین شرح است: زمانیکه بمب اتمی آمریکا به هیروشیما افتاد، جمعیت آنجا 350000 نفر بود. 200000 نفر از این جمعیت بطور مستقیم و یا غیر مستقیم جان باختند. 90% هیروشیما به ویرانه مبدل شد. ترومن رئیس جمهور وقت آمریکا خواسته بود که عکسی از این انفجار تهیه شود تا نتیجهٔ این آزمایش را که تلی از آتش و کباب انسان است به چشم ببینند. هیروشیما تنها جائی بود که آنجا باران کم می بارد. صخره‌ای بودن ژاپن نیز مهم بود که بمب سریع به آب ننشیند. پس قرعه به اسم هیروشیمای فلک زده افتاد. عکس یادگاری این جنایت لابد یکی از اسناد افتخارآمیز آمریکاست!
برگردیم روی بخش فنی جریان ، چنانکه پیشتر گفتیم اورانیم 238 با انفجار کاری ندارد ولی آنقدر ها هم بی خاصیت نیست. اورانیم 238 بر عکس اورانیم 235 در زیر بمباران نوترونهای سریع تر آنها را جذب کرده و نخست با گسیل یک ذرهٔ بتا (الکترون) به نپتونیم Np239 (23.5 دقیقه) و سپس با گسیل یک ذرهٔ بتای دیگر به پلوتونیم Pu239 که به ترتیب پلوتونیم یک نوترون از نپتونیم و نپتونیم یک نوترون از اورانیم 238 بیشتر دارند. این ایزوتوپ پلوتونیم چون هم با نوترونهای کند و هم با نوترونهای تند شکافت‌پذیر است. نقش بسزائی در ساختن بمب اتمی دارد. از همین نوع بمب بود که سه روز پس از بمب اتمی هیروشیما به تاریخ 9 اگوست روی سر ناکازاکی فرو ریخته شد. قدرت تخریبی آن برابر 22 کیلوتن بود. قدری کمتر از دو برابر بمب اتمی هیروشیما. در این فاجعه 122000 نفر از مردم بی گناه به زغال تبدیل شده و یا پودر گشتند. تقریبا تمامی بمب های اتمی کنونی از پلوتونیم ساخته شده است. مقدار بمب پلوتونیمی در سال 1994 در جهان بود 250000 برابر بمب اتمی هیروشیماست. هر 19.84 کیلو گرم پلوتونیم یک لیتر حجم دارد و از هر 1 تا 8 کیلوگرم پلوتونیم میتوان یک بمب ساخت ولی این رقم برای اورانیم 3 تا 25 کیلوگرم است.

حال بمب اتمی چگونه منفجر می‌شود؟

در بخشی از کپسولی که بمب تویش است لوله‌ای که «لوله توپی» نامگذاری شده وجود دارد. از این لوله اولین نوترونها بیرون می آیند. در بر خورد این نوترونها به هسته ها چنانکه پیشتر رفت شکافت هسته‌ای و سه عدد نوترون و مقدار متنابهی انرژی خارج می‌شود. این را رآکسیون هسته‌ای نیز می گویند. این رآکسیون ها در داخل بمب در مدت تقریبا یک میلیونیم ثانیه رخ می دهند. دلیلش روشن است. اگر فرض کنید که در درون حوض آبی جلبکی روئیده باشد و با فرض اینکه یک ماه طول بکشد که حوض پر شود و هر روز این جلبک ها دو برابر خودشان را تولید کنند. یک روز پیش از اینکه حوض پر شود، یعنی روز 29 ام تنها نصف حوض پر است. فردای آن روز یعنی روز 30 ام تمامی حوض پر می‌شود. این عمل در رآکسیونهای هسته‌ای نیز صادق است. نوترون اول سه نوترون و سه نوترون جدید 9 نوترون و سپس 27 و 81 و ... و سرعت این عمل آنقدر زیاد است که انفجار اجتناب ناپذیر می‌شود. دما از 27 درجهٔ هوای هیروشیما به 100 درجه و سپس 1000، 5000، 6000 (دمای سطح خورشید) و بالاخره به چندین میلیون درجه می رسد که گرمائی معادل گرمای درون خورشید است. این انرژی گرمائی بایستی هر چه زودتر خارج شود که در ابتدا به صورت اشعهٔ X و پس از یک لحظه آرامش تبدیل به کوهی از آتش و گرما می‌شود. این حالتی است که ما تازه قادر به مشاهدهٔ انفجار می شویم. نیم ثانیه بعد دما به بالاترین حد خود میرسد که سه ثانیه پس از آن خاموش می‌شود. این حرارت باعث حرکت سریع هوا شده و یک خلاء تقریبا مطلق در مرکز انفجار بوجود میآورد. بازگشت مجدد هوا آنقدر سریع است که از هر توفانی قوی تر است و باعث ویرانی تمامی بنا ها، جاده ها، اتوموبیلها، پارکها و بویژه نابودی آدمیان می‌شود. در رآکتورهای هسته‌ای این راکسیونها را مهار می کنند. بطوری که با فرو کردن صفحه هایی که بتواند نوترونها را جذب کند (مثلا کادمیم) در داخل محلول اورانیم و آب قرار می دهند تا اینکه انرژی به سرعت آزاد نشود و انفجار صورت نگیرد. در حقیقت رآکتور را کنترل می کنند. ولی انرژی آزاد شدهٔ لازم آب موجود در رآکتور را به جوش می آورد و بخار حاصل از آن از طریق لوله‌ای به توربین منتقل می‌شود و باعث چرخش توربین شده و الکتریسیته تولید می‌شود. بخار موجود در این پروسه و همچنین با عبور لوله‌های سرد از درون آن سرد شده و مجددا وارد رآکتور می‌شود.

sinad2
24 December 2006, 10:36 AM
وبلاگ military :

موشک زمین به هوای MIM-23 موسوم به HAWK

تعداد لانچرها : 150
تعداد موشكها : بيش از هزار فروند

ستون فقرات پدافند موشکی ضدهوائی ایران را سیستمهای پیشرفته HAWK تشکیل می دهند که تقریبا قادر به رهگیری و انهدام هر نوع هواپیمائی می باشد. طراحی و ساخت این موشک در دهه ۱۹۵۰ میلادی آغاز شد و در سال ۱۹۶۲ آزمایش شد و بعدا به تولید انبوه رسید و چندین بار در آن تغییراتی ایجاد شد تا آنجا که در سالهای کنونی تبدیل به یک سیستم ضد موشکی شده است. این سیستم در جنگ ۱۹۶۷ میان اعراب و اسرائیل و در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران به خوبی عمل کرد و تعداد زیادی هواپیمای عراقی توسط این موشک سرنگون شد. ایران دارای تعداد زیادی موشک هاوک است که با چنین پدافندی در کنار توپهای قدرتمند ضدهوائی تقریبا هر نوع هواپیمای مهاجم محکوم به نابودی هست.
لازم به ذکر است که این موشکها در ردیف موشکهای برد متوسط ضدهوائی قرار داشته و در صورت ارتقا و نصب سیستمهای پیشرفته قابلیت رهگیری و انهدام موشکهای كروز و بالستیک را نیز دارد.

مشخصات این موشک عبارتند از :
كشور سازنده : ايالات متحده آمريكا
نوع ماموریت : انهدام انواع هواپیما در ارتفاع متوسط + انهدام موشكهاي كروز
طول : ۳.۸۱m قطر : ۳۸.۴cm
وزن : 635kg
حداكثر برد : ۲۴ الی ۴۰ کیلومتر
حداكثر ارتفاع اثر : ۹.۱۴km
سرعت : ۲۶۵۰ کیلومتر در ساعت
نوع سیستم هدایتی : Radar directed semi-active homing
نوع سیستم هدایتی درون موشک : Semi-active homing
وزن کلاهک : ۱۳۶.۲ کیلوگرم
بازه زمانی شلیک : ۳ ثانیه
حسگرها : High power continuous wave radar (HIPIR)
Continuous wave acquisition radar (CWAR)
Pulse Acquisition Radar (PAR) and passive optical scan
قیمت هر موشک : ۲۵۰۰۰۰ دلار
هزینه ایجاد یک سایت موشکی هاوک با توجه به منابع اطلاعاتي آمريكا( هزینه موشکها در نظر گرفته نشده است) : ۴۵۰۰۰۰۰۰ دلار

http://www.fas.org/spp/starwars/program/h4.jpg


موشك زمين به هواي سام-6 موسوم به گينفول

تعداد لانچرها : 50؟
تعداد موشك : ؟؟؟

موشك سام-6 را مي توان رقيب روسي هاوك دانست كه يك سر و گردن از آن قويتر است. پروژه ساخت اين موشك در دهه 1950 آغاز شد. اولين تست آن در سال 1961 انجام گرفت كه مشكلاتي از جمله نقص موتور آن آزمايش را ناموفق كرد. ولي سرانجام پس از رفع نواقص در سال 1966 با موفقيت آزمايش شده و سپس به توليد انبوه رسيد. در سال 1977 هم نوع ارتقا يافته اين موشك با موفقيت آزمايش شد كه تواناييهاي بيشتري نسبت به نوع قبلي دارا بود. در ضمن نوع مخصوص نيروي دريايي اين موشك با كد سام-ان-3 شناخته مي شود. به هر حال اين موشك هم اكنون نيز جزو خطرناكترين سيستمهاي پدافند ضد هوايي محسوب مي شود كه در صورت استفاده صحيح دقت آن تقريبا 80 - 95 ٪ است. لازم به ذكر است كه در جنگ 1973 بين اعراب و اسراييل ، مصر با استفاده تقريبا حرفه اي از اين موشك 64 فروند جنگنده اسراييل را تنها با شليك 95 موشك سرنگون ساخت!

مشخصات اين سام-6 عبارتند از :
كشور سازنده : شوروي سابق
نوع ماموريت : انهدام انواع هواپيما در ارتفاع متوسط + انهدام موشكهاي كروز
طول : 5.8 متر قطر : 33.5 سانتيمتر
وزن : 599 كيلو گرم
حداكثر برد : 24 الي 28 كيلومتر
حداكثر ارتفاع اثر : 12 الي 14 كيلومتر
سرعت : 2.8 ماخ
وزن كلاهك : 59 كيلوگرم
بازه زماني شليك : 20 ثانيه
نوع سيستم هدايتي : semi-active radar homing
(on recently upgraded complexes TV/optical seeker introduced)
For protection aganst anti-radar missiles seeker of SAM can lock on target mid-air, after launch

http://www.fas.org/man/dod-101/sys/missile/row/sa-6-DFSN8301193_JPG.jpg



موشك پيشرفته اس-200

تعداد لانچرها : 15
تعداد موشك : ؟؟

طراحی و ساخت این موشک به دهه 1960 مربوط میشود (سام- 5 نوع پیشرفته تر سام- 2 میباشد) که بعد از گذشت 4 دهه هنوز هم جزو خطرناکترین سلاحهای جهان میباشد. در ابتدا سام- 5 یک پدافند ضد بالستیک بود که بعدا برای رهگیری هواپیماهای پرسرعت نیز از آن استفاده شد. برد این موشک در مدلهای پیشرفته 300 کیلومتر میباشد ولی نوع فروخته شده به ایران دارای بردی 200 کیلومتری است که باز هم فوق العاده هست! ایران از این سیستم میتواند برای انهدام بمب افکنها و موشکهای بالستیک استفاده کند.

مشخصات این موشک عبارتند از :
کشور سازنده : شوروی سابق
نوع ماموریت : انهدام تمام هواپیماها در تمام ارتفاعات + انهدام موشکهای بالستیک
طول : 10.72 متر قطر : 85 سانتیمتر
حداکثر برد : 300 کیلومتر
حداقل برد : 17 الی 60 کیلومتر
حداکثر ارتفاع اثر : 41 کیلومتر
سرعت : 4 ماخ
نوع كلاهك : متعارف در مدلهاي دفاع هوايي و هسته اي در نوع ضد بالستيك
وزن کلاهک : 215 کیلوگرم
زمان لازم براي شارژ مجدد لانچر : 50 دقيقه
نوع سیستم هدایتی :
Each missile battalion has one 320 km range P-35M BARLOCK-B E/F-band target search and acquisition radar with an integral D-band IFF system, one 270 km range SQUARE PAIR H-band missile guidance radar, and six trainable semi-fixed single rail launchers.
رادارهای مورد استفاده هم عبارتند از :
http://www.fas.org/nuke/guide/russia/airdef/s-200.htm

http://www.eurus.dti.ne.jp/%7Efreedom3/SA-5-2.jpg


موشك زمين به هواي سام-2 موسوم به گايدلاين

تعداد لانچرها : 50
تعداد موشك : ؟؟؟

اين موشك كابوس خلبانان آمريكايي در جنگ ويتنام بود كه هواپيماهاي زيادي را سرنگون ساخت. طراحي و ساخت اين موشك به دهه 1950 باز ميگردد (نوع ارتقا يافته سام-2) و هدف از آن ايجاد يك پدافند چندگانه دفاع هوايي و هم ضد بالستيك بود كه در آن زمان حريفي نداشت. اولين آزمايش موفقيت آميز اين موشك در سال 1959 صورت گرفت كه بعدا تغييراتي در آن ايجاد شد. در سال 1964 كه آمريكا به ويتنام حمله كرد روسها كه مايل به جنگ رو در رو با آمريكا نبودند تصميم جالبي گرفتند و آن آموزش و تجهيز نيروهاي ويتنامي عليه آمريكا بود يا به عبارتي ديگر ميدان جنگ مبدل به يك مكان براي آزمايش سلاحهاي روسي و آمريكايي شده بود و در اين ميان ويتناميها از همه بيشتر آسيب مي ديدند. روسها با اين تصميم بجا و درست توانستند به مدت 10 سال اصليترين رقيب خود را آنچنان زمينگير كنند كه در صورت ادامه جنگ احتمال فروپاشي اقتصادي آمريكا قابل پيش بيني بود (هزينه جنگ ويتنام براي آمريكا بيش از 530 ميليارد دلار بود كه با توجه به اقتصاد آن زمان غير قابل تحمل ميباشد). اين موشك هم مانند ديگر موشكهاي قديمي روسي هنوز هم با گذشت 4 دهه جزو خطرناكترين موشكها برای بمب افکنها محسوب ميشود و در صورت استفاده صحيح مي تواند خیلی موثر باشد.


مشخصات سام-2 عبارتند از :
كشور سازنده : شوروي سابق
نوع ماموريت : رهگيري هواپيما در تمام ارتفاعات + رهگيري موشكهاي بالستيك
طول : 10.6 متر قطر‌ : 70 سانتيمتر
وزن‌: 2300 كيلوگرم
حداكثر برد : 50 كيلومتر
حداقل برد‌ : 7 كيلومتر
حداكثر ارتفاع اثر : 40 كيلومتر
سرعت : 4.5 ماخ
شعاع تخريب پس از انفجار : 65 متر در نوع متعارف
نوع كلاهك : متعارف در نوع دفاع هوايي و هسته اي در نوع ضد بالستيك
وزن كلاهك : حداكثر 300 كيلوگرم
زمان لازم براي شارژ مجدد لانچر : 10 دقيقه
نوع سيستمهاي هدايتي :
Command
FAN SONG radar
KNIFE REST radar
SIDE NET radar
SPOON REST radar
براي آشنايي با رادارهاي ذكر شده در بالا به آدرس http://www.globalsecurity.org/military/world/russia/v-75.htm مراجعه كنيد.

http://www.globalsecurity.org/military/world/china/images/hq-2_4.jpg


موشك زمين به هواي RAPIER

تعداد لانچرها : 30
تعداد موشك : ؟؟؟

موشك RAPIER براي دفاع هوايي در ارتفاع پايين بكار ميرود و ساخت انگليس ميباشد. با وجود اينكه اين موشك تقريبا قديمي شده و در مقابل هواپيماهاي مدرن امروزي كارايي زيادي ندارد ولي باز هم با استفاده اصولي ميتواند حداقل تا سال 2010 در خدمت باشد. هر يك واحد موشكي RAPIER ميتواند محدوده اي با 100 كيلومتر مربع وسعت را پوشش دهد و وسيله خوبي براي مقابله با بمب افكنها و هواپيماهاي شناسايي و كند پرواز ميباشد.

مشخصات RAPIER عبارتند از :
كشور سازنده : انگليس
نوع ماموريت : انهدام هواپيما در ارتفاع پايين
طول : 2.35 متر قطر : 13.3 سانتيمتر
وزن : 42 كيلوگرم
حداكثر ارتفاع اثر : 3 كيلومتر
حداكثر برد : 8 كيلومتر
سرعت : +2 ماخ
نوع سيستم هدايتي : Semi Automatic to line Sight

http://clinton-legacy.org/war10/1001494516.jpg


موشك زمين به هواي Tigercat

تعداد لانچرها : 25
تعداد موشك : ؟؟؟

براي دفاع سبك هوايي در ارتفاع پايين بكار ميرود. در ضمن اين موشك قديمي شده و در جنگهاي مدرن امروزي بدرد نميخورد.

مشخصات Tigercat :
كشور سازنده : انگليس
نوع ماموريت : انهدام هواپيما در ارتفاع پايين
طول : 1.48 متر قطر : 19 سانتيمتر
وزن : 65 كيلوگرم
حداكثر برد : 6.5 كيلومتر
سرعت : 0.8 ماخ


موشك زمين به هواي شهاب ثاقب (HQ-7 / FM-80)


تعداد لانچرها : +10
تعداد موشك : ؟؟؟

اين سيستم دفاعي اصولا براي انهدام هواپيما در ارتفاع پايين طراحي شده و وسيله دفاعي خوبي ميباشد. در كل يك موشك مناسب و قدرتمند مخصوصا براي نيروي دريايي ميباشد. طراحي و ساخت اين موشك مربوط به دهه 1980 و 1990 ميلادي است و نوع پيشرفته تر آن FM-90 ميباشد كه در سال 1998 با موفقيت آزمايش شد. اين موشك ميتواند در هر موقعيت و در هر شرايط آب و هوايي اهداف خود را منهدم كند و رقيب سرسختي براي سيستمهاي Chaparrel آمريكا - Rapier انگليس - Roland آلمان و فرانسه ميباشد. ايران از روي نسخه FM-80 موشك پيشرفته شهاب ثاقب را طراحي و توليد كرد كه از آن قويتر و بهتر ميباشد و دقت آن 96 ٪ ميباشد.

مشخصات موشك FM-80 عبارتند از :
كشور سازنده : جمهوري خلق چين
نوع ماموريت : انهدام هواپيما در ارتفاع پايين
طول : 3 متر قطر : 15 سانتيمتر
وزن : 85 كيلوگرم
حداقل و حداكثر برد مفيد : 8-12 كيلومتر
حداكثر ارتفاع اثر : 5.5 كيلومتر
سرعت : 2.3 ماخ
وزن كلاهك : 14 كيلوگرم
نوع سيستم هدايتي : Radar, IR & optical

http://www.fas.org/man/dod-101/sys/missile/row/hq-7_1.jpg

sinad2
24 December 2006, 10:42 AM
وبلاگ military :

كارشناسان وزارت دفاع ايالات متحده، از عقب ماندن آمريكا در مسابقهء تسليحات ضدموشكي چين و روسيه اظهار نگراني كرده‏اند. اين نگراني نيز بي‏دليل نبوده است زيرا هنگامي كه تسليحات جديد ايالات متحده در دههء 1990 (نظير جنگندهء F/A-22) در حال تكامل و پيشرفت بودند، هم روسيه و هم چين در حال توليد و توسعهء‌ نسل جديدي از موشكهاي ضدهوايي بودند كه در غرب، هيچ هم‏آوردي براي آن وجود نداشت.
مطبوعات نظامي غرب، به تازگي گزارش‏هايي را منتشر كرده‏اند كه در آنها به خطر جدي توليد موشك بالستيك بين قاره‏اي روسيه موسوم به TOPOL-M اشاره شده است. پيش از اين، دو نوع از تسليحات هسته‏اي در كلاهك موشكهاي قاره‏پيما به كار گرفته مي‏شد. TOPOL-M از تمام انواع مشابه موجود در زرادخانهء ايالات متحده، پيچيده‏تر و پيشرفته‏‎تر است و بنابر گزارشاتي، داراي كلاهك 50 مگاتني مي‏باشد. اين موشك، قبل از اصابت به هدف و در طول مسير، وارد ارتفاعات بالاي جو زمين مي‏شود و از اين رو هدفگيري آن با تسليحات ضدموشكي، غيرممكن است.
TOPOL-M
http://www.tribulation.com/images/SS27_M.jpg

موشک مرگبار S-300
http://www.gonad.org/upload/images/s300pmus.gif
روسيه، امروزه رقابت جديدي در توليد تسليحات آغاز كرده و در حال انتقال تكنولوژي آن به ديگر كشورهاست. از جملهء جديدترين اين تهديدات، انتقال تكنولوژي و تعدادي لانچر موشكهاي ضدهوايي بسيار پيشرفتهء S-300PMU به چين است. اين موشك در سازمان ناتو با كد رمزSA-10C Grumble (سام10) شناخته مي‏شود.
گزارشات مسجل شدهء جاسوسان نظامي ايالات متحده حاكي از آن است كه چين، حداقل 12 سيستم لانچر از اين نوع موشكهاي مرگبار را در نزديكي سواحل تايوان نصب كرده است.
S-300PMU در واقع يكي از سريع‏ترين و مؤثرترين موشكهاي زمين به هواي (SAM) ساخت روسيه به شمار مي‏رود كه منحرف كردن يا از كار انداختنش توسط سيستم‏هاي اغتشاش‏گر، تقريبن غيرممكن است.
SAM مخفف surface-to-air missile
اكنون، ارتش چين، در سرتاسر سواحل منتهي به تايوان، پايگاههاي S-300 خود را مستقر و آمادهء شليك كرده است. تايوان، توانايي بسيار اندكي براي خنثاسازي اين موشكهاي سام در اختيار دارد و اين نيز به دليل در اختيار نداشتن موشكهاي ضدراداري نظير هارم (HARM) مي‏باشد
HARM مخفف High Speed Anti-Radiation Missiles
بدين طريق، در سال 2001، دولت تايوان براي پرواز جنگنده‏هايش در نيمه‏اي از كشورش دچار مشكل شده و تعداد قابل توجهي از هواپيماهايش را در صورت استفادهء چيني‏ها از اين موشكهاي سام از دست مي‏داد، از اين رو تايوان تصميم گرفت از پرواز جنگنده‏هايش در آن قسمت، صرفنظر كند.
انتقال S-300 به ايران
بدترين موضوع براي پنتاگون، خبر انتقال بي سر و صداي موشكهاي S-300 از سوي روسيه به ايران بوده است.
جهت ايجاد يك دفاع هوايي هوشمند، مقامات روسي با همكاري ايران، دو سيستم S-300PMU را در حومهء تهران مستقر كرده‏اند و نظاميان ايراني هم اكنون در مسكو، مشغول گذراندن دورهء پيشرفته آموزشي اين موشكها مي‏باشند.
بر طبق نظر پنتاگون، فروش اين موشكهاي پيشرفتهء روسي به ايران، معادلات دفاعي منطقهء نفت‏خيز خليج‏فارس را برهم زده است، زيرا هيچ مشابهي براي موشكهاي S-300 در بين متحدين ايالات متحده در منطقه‏ نظير عربستان‏سعودي، كويت، امارات متحده عربي، ژاپن و تايوان موجود نمي‏باشد. ضمنن هيچ جنگنده‏‎اي در جهان وجود ندارد كه بتواند مجهز به سيستمي شود كه اين موشك جديد روسي را از كار بيندازد. بنابراين كاخ سفيد تا زمان پاك شدن ايران از انبار موشكهاي مختلف، (برخلاف دولت كلينتون) بودجهء نظامي خود را كاهش نخواهد داد.
موشك S-300PMU امروزه يكي از بهترين موشكهاي دفاع هوايي روسي به شمار مي‏رود كه مشابه موشك پاتريوت آمريكايي ارزيابي مي‎‏شود هرچند كه قابليتهاي و دقت عمل بسيار بهتري نسبت به آن (پاتريوت) دارد و مي‏تواند بر عليه همهء جنگنده‏هاي موجود ايالات متحده به كار گرفته شده و آنها را ساقط كند. رادار اين موشك، از فاصلهء 250 كيلومتري، جسم پرنده‏اي به ابعاد 25 سانتي‏مترمربع را به راحتي تشخيص مي‏دهد. مقامات عاليرتبهء پنتاگون بارها اذعان كرده‏اند كه آمريكا، امروزه، هيچ وسيله‏اي جهت از كار انداختن موشك مرگبار S-300 در اختيار ندارد.
تحليل‏گران ارشد دفاعي پنتاگون (جيمزتاون و ريچارد فيشر) در جلسهء مقامات عاليرتبهء دفاعي ايالات متحده (به تاريخ 1999) هراس خود را از در اختيار گرفته شدن اين موشكها توسط صربستان و استفادهء آنها بر عليه جنگنده‏هاي ناتو ابراز كرده‏اند:
* «اگر صربها S-300 در اختيارشان قرار گيرد، آنها ديوار دفاعي بسيار متفاوتي خواهند داشت.»
* «استفاده از S-300 بر روي خليج‏فارس، هزينهء نبرد را براي نيروي هوايي كشورهاي عربي، بسيار بالا خواهد برد و عمليات هوايي ايالات متحده را بسيار مشكل‏ساز خواهد كرد.»
واكنش مورد نياز آمريكا
در اين باره، تحليل‏گر ارشد نظامي پنتاگون – جك اسپنسر – مي‏گويد:
«ازدياد اين گونه سلاح‏‎هاي دفاع هوايي پيشرفته، يكي از دلائل توسعهء جنگنده‏هاي پنهان‏كار نظير F-22 مي‏باشد.»
وي اضافه‏ مي‏كند: «اين يكي از دلائلي است كه به ما مي‏گويد چرا به تعداد بيشتري B-2 و موشكهاي كروز بردبلند (جهت انهدام پدافندهاي دوربرد) نياز داريم، زيرا كه با وجود اينها، بمب‏افكن‏هاي قديمي B-52 و B-1 مي‏توانند به سمت اهدافي كه پدافند هوايي قوي دارند پرواز كنند، بدون آنكه مورد هدف واقع شوند.»

sinad2
24 December 2006, 10:50 AM
مدل سازي هواپيما :

صنعت مدلسازي از پيشينه بسيار طولاني برخوردار بوده و پيدايش اولين اسباب بازي ها را مي توان به تاريخ آن نسبت داد. امروزه مدلسازي ديگر فقط به موارد تفريحي و سرگرمي ختم نشده و بنوعي جنبه علمي بخود گرفته است.
ساختمان سازها مدتها است كه قبل از ساختن پروژه هاي خود ماكتي كوچكي از آن را ترسيم كرده و مي سازند و پس از تجزيه و تحليل هاي مختلف بروي آن اقدامات حقيقي خود را انجام مي دهند. صنايع بزرگي همچون هواپيما سازي و خودروسازي نيز از اين حيث بهره هاي بسيار برده و بطور كلي مدلسازي محصولات پيش از توليد جزء انكار ناپذير فعاليت آنها مي باشد.
نكته حائز اهميت آن است كه در مدلسازي هواپيما بنوعي يك محصول با قابليت هاي متنوع و كاربردي خلق مي شود. بزرگترين طراحان هواپيما مدلسازاني ماهر بوده اند و نمونه هاي بسياري را ساخته و به پرواز در اورده اند و يا در گوشه اي از گنجينه خود آنها را نگه داري مي نمايند. برجسته ترين خلبانان ممكن است از اين حيث محروم باشند چرا كه تخصصي همراه با علاقه وافر و تحمل و صبر بسيار است.
اگر بخواهيم يك تعريف كلي از مدلسازي هواپيما داشته باشيم مي توانيم اين گرايش را به دو دسته كلي تقسيم بندي نماييم. دسته اول مدلهاي تزئيني . دسته دوم مدلهاي پروازي.
مدلهاي تزئيني مدلهايي هستند كه تنها به جهت زيبايي خلق شده و قابليت پرواز را ندارند. اين مدلها در ابعاد و مقياس هاي گوناگون ساخته شده و بعنوان اسباب بازي و نيز ابزار تبليغاتي از آنها استفاده مي شود.
مدلهاي پروازي به آن دسته از هواپيما هاي مدل اطلاق مي شود كه به يكي از روش هاي تعريف شده قابليت پرواز و صعود و سقوط را داشته باشند.
طراحي مدل هاي پروازي از اهميت بالايي برخوردار است. انواع طراحي و ترسيم مدل را مي توانيد در زير ملاحضه فرمائيد.
1- طرحهاي اسكيل : اين طرح ها كاملاً با نمونه هاي واقعي برابري كرده و از دقت بالايي در ساخت برخوردار هستند. معمولاً مدلهاي اسكيل جنبه تزئيني و تبليغاتي داشته و كمتر به پرواز در مي آيند چرا كه ملاحضات خاصي لازم است.
2- طرحهاي نيمه اسكيل : اين دسته از طراحي چيزي در حد نمونه واقعي و خلاقيت مدلساز است. در صورتي كه بخواهيم اين مدلها را به پرواز در بياوريم ابتدا بايد دقت لازم را در طراحي آنها داشته باشيم.
3- طرحهاي ابتكاري : خلاقيت و درك درست يك مدلساز به اين نوع از طراحي ختم مي شود. در طرحهاي ابتكاري قاعده خاصي وجود ندارد و مدلسازان مي توانند با بهره جستن از فكر خود دست به ايكار بزنند. اختلافات بسياري در اين خصوص وجود دارد. اما پرواز اين دسته از مدلها اميدوار كننده است.
4- طرحهاي اسپرت : تركيبي از تمامي اتدها مي تواند به اين نوع از طراحي ختم شود . طرحهاي اسپرت بيشتر جنبه نمايشي و حضور در مسابقات را داشته و مدلسازان براي كسب شهرت و امتياز اين نوع از مدلها را مي سازند. توجه به اصول آئروديناميكي و توان موتور از اهميت بسياري برخوردار است.
انواع مدل هاي پروازي:
1- مدلهاي پرواز آزاد يا گلايدر : در اين نوع از مدل هيچگونه موتور بعنوان تامين كننده نيروي رانش وجود نداشته و تنها از طريق كشش ( با وينچ ) و پرتاب ( با دست ) پرواز كرده و با قرار گرفتن بروي جريان هاي هوايي بپرواز در مي آيند. اينگونه مدلها مي بايست از لحاظ وزني تحت كنترل باشند. معمولاًً وزن خالص اين نوع از مدل ها از چند اونس ( گرم ) تجاوز نمي كند.
2- مدلهاي موتور كشي : اين قبيل از مدلها در اصول طراحي و ساخت شباهت هاي بسياري با نوع پرواز آزاد دارد و تنها ويژگي بارز آنها استفاده از نيروي كش تابيده شده براي چرخش ملخ و پرواز است. در اين دسته از مدل ها استارت اوليه پس از تابيده شدن كش بوسيله دست زده شده و سپس نيروي كش كه توامان با گردش ملخ همراه است هواپيما را روبه جلو به پرواز در مي آورد. اين مدلها بصورت تك ملخه ساخته شده كه البته ابتكاراتي د ر خصوص افزايش تعداد ملخ تا 2 عدد به انجام است.
3- مدلهاي كنترل لاين : اين نوع از مدلها سطح پيشرفته در دانش مدلسازي هواپيما بحساب مي آيد. مدلهاي كنترل لاين از موتور هاي احتراق داخلي و ملخ به پرواز در آمده كه البته از طريق اتصال يك رشته سيم فولادي كنترل مي شود. مسير پرواز هواپيماهاي مدل كنترل لاين گردشي بوده و تنها حول محور خود و كابل كنترل كه در دست خلبان وجود دارد به پرواز در مي آيد. اين شيوه از طرفداران محدودي برخوردار است.
4- مدلهاي راديو كنترل : حد اعلاي صنعت مدلسازي هواپيما را بايد در مدلهاي راديو كنترل جستجو كرد. اين دسته از مدلها با استفاده از يك موتور احتراق داخلي ، ملخ و دستگاه راديو كنترل دوطرفه (‌فرستنده و گيرنده ) پرواز كرده ، اوج گرفته و حركات نمايشي را انجام مي دهد. در اين مدل مسئله وزن و طراحي در اولويت دوم قرار داشته و نيروي رانشي موتور از اهميت بالايي برخوردار است. براي رسيدن به اين سطح از مدلسازي مي بايست مراحل مقدماتي و ساده تر ابتدا به انجام رسيده باشند كه در غير اين صورت موفقيتي حاصل نخواهد شد.

sepehrne
26 February 2007, 12:33 AM
سلام
اطلاعاتی (در صورتی که به صورت pdf باشه بهتره)در مورد ناوبری موشک بالستیک می خواستم(در مورد هدایت و کنترلش مطلب زیاد هست اما متاسفانه خیلی موفق به بدست آوردن اطلاعات جامعی راجع به ناوبریش هنوز نشدم.

sinad2
6 March 2007, 08:44 AM
سلام
اطلاعاتی (در صورتی که به صورت pdf باشه بهتره)در مورد ناوبری موشک بالستیک می خواستم(در مورد هدایت و کنترلش مطلب زیاد هست اما متاسفانه خیلی موفق به بدست آوردن اطلاعات جامعی راجع به ناوبریش هنوز نشدم.
سلام به شما.
والا من دقيقا" منظورتون رو نفهميدم ولي ناوبري موشكهاي بالستيك بر مبناي مكان يابي جهاني استواره(GPS) يعني نقاط رو از طريق ماهواره مشخص ميكنن و موشك بر مبناي اطلاعات دريافتي از ماهواره مسيرش رو طي ميكنه.

sepehrne
4 April 2007, 10:34 AM
با سلام و تبريك سال نو

در مورد سوالي كه راجع به موشك بالستيك (ناوبري) ازتون پرسيدم و جوابي كه دادين بايد بگم:

منظورم موشكهاي بالستيك قاره پيما نبود كه احتمالا بخش خارج از جوشون توسط GPS رديابي موقعيت لحظه اي ميشن! ميخواستم اطلاعات جامعتري راجع به ناوبري موشك بالستيك ( بر اساس جاذبه گرانش) بگيرم البته نه در حد چند جمله بصورت ساده و اجمالي بلكه تخصصي تر! اگر براتون امكانش هست و دسترسي به فايل يا فايلهايي در اين مورد به صورت pdf دارين يا حتي آدرس سايت يا سايتهاي مفيدي كه بتونم ازشون اطلاعات مفيدي بگيرم ممنون ميشم.
من در حال حاضر تازه در پژوهشگاه هوافضا به صورت پاره وقت مشغول به كار شدم و اگر بتونم و معلوماتم ياري بده خوشحال ميشم در زمينه اصلاعات علمي براي اعضاي اين مجموعه مفيد باشم.

z_qz54
4 April 2007, 12:01 PM
یک سوال در مورد Cqq موتور جت دارم ، چجوری رو دور میانگذر فشار سوخت کم و یا تداوم پیدا میکنه؟با اینکه ژیگلور ها بیشتر از 2 ده است که حذف شده اند
ممنونم

اینجانب
4 April 2007, 03:18 PM
با سلام و تبريك سال نو

در مورد سوالي كه راجع به موشك بالستيك (ناوبري) ازتون پرسيدم و جوابي كه دادين بايد بگم:

منظورم موشكهاي بالستيك قاره پيما نبود كه احتمالا بخش خارج از جوشون توسط GPS رديابي موقعيت لحظه اي ميشن! ميخواستم اطلاعات جامعتري راجع به ناوبري موشك بالستيك ( بر اساس جاذبه گرانش) بگيرم البته نه در حد چند جمله بصورت ساده و اجمالي بلكه تخصصي تر! اگر براتون امكانش هست و دسترسي به فايل يا فايلهايي در اين مورد به صورت pdf دارين يا حتي آدرس سايت يا سايتهاي مفيدي كه بتونم ازشون اطلاعات مفيدي بگيرم ممنون ميشم.
من در حال حاضر تازه در پژوهشگاه هوافضا به صورت پاره وقت مشغول به كار شدم و اگر بتونم و معلوماتم ياري بده خوشحال ميشم در زمينه اصلاعات علمي براي اعضاي اين مجموعه مفيد باشم.

من خیلی نمیتونم کمک کنم ولی بهرحال:
ساخت موشکهای بالستیک قاره پیما بسیار قدیمیتر از بهره برداری از سیستم GPS است. این موشکها با استفاده از سیستم ناوبری اینرشیال (Inertial Navigation) هدایت میشوند که تا حدی که من میدانم استفاده از ژیروسکوپ (gyroscope) است بنحوی که یک مسیر اولیه داده میشود و ژیروسکوپها انحراف از آنرا حس کرده و با دادن فرمان باعث بازگشت به مسیر اولیه میگردند. البته با ورود سیستم GPS قطعا دقت هدایت این موشکها به میزان قابل توجهی افزایش یافته است. حالا اینکه در حال حاضر این موشکها در کل مسیر از GPS استفاده میکنند یا نه اطلاع کافی ندارم.
فکر کنم اگر همین عبارت Inertial Navigation را در اینترنت جستجو کنید به نتایج مورد نظر دست یابید.

اصغر
4 May 2007, 01:46 PM
سلام

تقديم به همه ي علاقمندان هوانوردي:

Russian Air Show 2007

حجم حدود 5 مگابايت

http://gilmour.persiangig.com/other/ZHUKOVSKY.pps (http://gilmour.persiangig.com/other/ZHUKOVSKY.pps)

asdadras
30 June 2007, 06:12 PM
شرکت "هواپيمايي ايران" در ارديبهشت ماه سال 1323 تاسيس گرديد و اولين خدمات مسافرت هوايي خود را در مسير تهران به مشهد مقدس و پس از جنگ جهاني دوم اغاز نمود. درطول 17 سال (از سال1324 تا 1341) و به تدريج با دارا بودن تنها چند پرواز بين المللي به مهمترين خط هوايي داخلي تبديل شد. در سال 1333 خط هوايي خصوصي ديگري تحت عنوان " پرشين اير ويز" تا سيس گرديد. در ابتدا، خط هوايي " پرشين ا يرويز" فقط وظيفه ي حمل باربه اروپا را به عهده داشت.
وضعيت جغرافيايي کشور ايران و گسترش وسيع آن، دور بودن مراکز نسبتاً پرجمعيت از يکد يگر، کمبود وسيله ي نقليه اعم از جاده اي و ريلي، لزوم ارتباط سريع و مطمئن سازمان هاي علمي و دولتي و از همه مهمتر نبود يک شبکه منظم با قابليت هاي بالا در راستاي احياي حقوق متقابل هوايي با ساير کشورها و همچنين تامين رفاه و آسايش بيشتر ملت ايران، همه و همه شرايطي را فراهم سا خت تا هيات وزيران در تاريخ بيست و يکم بهمن سال 1340 ، پيشنهاد وزير راه را مبني ير تاسيس يک شرکت هواپيمايي متعلق به ملت، به تصويب برساند. در پي اتخاذ اين تصميم شرکت هواپيمايي ملي ايران در تاريخ پنجم اسفند ماه سال 1340 با ادغام دو شرکت هواپيمايي "ايرانين اير ويز" و " پرشين اير ويز" وا يجاد خط هوايي جديدي بانام "هواپيمايي ملي ايران" با علامت اختصاري و سمبل " هما" تاسيس شد و از فروردين ماه سال 1341 فعاليت هاي خود را اغاز نمود.
آز جمله اهداف اوليه ي تاسيس "هما" ، پوشش احتياجات حمل و نقل هوايي داخل کشور همراه با رعايت بيشتر اصول ايمني پروازي و بر قراري سرويس هاي حمل و نقل هوايي با کشورهاي هم جوار و دور دست ، ضمن مراعات همزمان قرارداد هاي متقابل مباني تجاري و مصالح کشوربود.


http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/iranianairways-1940.jpg
1325 تاسيس شركت هواپيمايي ايران Iranian Airways ( با سرمايه بخش خصوصي و
حمل بيش از 11 هزار مسافر در اولين سال)

http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/Persian%20Air%20Services%20-1950.jpg
1333 تاسيس شركت هواپيمايي پارسPersian Air Services ) ( توسط بخش خصوصي)

http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/iranairways1957dc6dc3viscount.jpg
1340 تاسيس هواپيمايي ملي ايران « هما » با ادغام شركتهاي هواپيمائي ايران و پارس
با بهره گيري از هواپيماهاي DC - 3 ، DC - 6 و Viscount

http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/history2.jpg
1343 عضويت در انجمن بين المللي حمل و نقل هوايي « ياتا »

http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/history-727-100.jpg
بوئینگ 100-727
1344 نخستين پرواز جت « هما » با 82 مسافر از فرودگاه مهر آباد تهران به بيروت ، رم ، ژنو و فرانكفورت و كنار گذاشتن پرواز با هواپيماهاي ملخ دار با موتورهاي پيستوني

http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/history-1970-747.jpg
بوئینگ 747
1355 تداوم گسترش شبكه پروازهاي داخلي و بين المللي « هما » با استفاده از 23 فروند هواپيماي جت ، همراه با 2 فروند جت اجاره اي

http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/history-airbus300-.jpg
1359 ورود اولين فروند از 6 فروند هواپيماي ايرباس ( A-300-B2K ) به ناوگان « هما »

1360 تغيير نام هواپيمايي ملي ايران « هما » به هواپيمايي جمهوري اسلامي ايران « هما »
و حمل بيش از 1/2 ميليون مسافر در اين سال


http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/history1-foker-100.jpg
1369 ورود اولين فروند از 6 فروند هواپيماي فوكر( F-100 ) به ناوگان « هما »

1371 آغاز فعاليت ايران ايرتور بعنوان يك شركت هواپيمايي وابسته به « هما » با استفاده از هواپيماهاي اجاره اي


http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/history-airbusA300-600.jpg
1373 اضافه شدن هواپيماهاي ايرباس ( A-300-600 ) به ناوگان « هما »

http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/history-airbusA310-221.jpg
1379 ورود يك فروند هواپيماي ايرباس ( A-310-300 ) از امارات به ناوگان « هما »

http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/history-airbus310-200.jpg
1380 اضافه شدن 6 فروند هواپيماي ايرباس (A310-200) ازتركيه به ناوگان ً هما

http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/history-airbus310-300.jpg
1382 ورود يك فروند هواپيماي ايرباس (A310-300) ازدي ماه 82 به ناوگان ً هما

http://asdadras.persiangig.com/image/Old%20pic/Homa/history-foker100.jpg
1383 ورود يك فروند هواپيماي فوكر 100 به ناوگان هما

ناوگان هما:

1- Foker - 100 (http://www.iranair.com/s.do?p=/abtIrnAir/fleet/foker100.jsp)
2- Boeing 727-200 (http://www.iranair.com/s.do?p=/abtIrnAir/fleet/boeing727-200.jsp)
3- Airbus 300-B2k (http://www.iranair.com/s.do?p=/abtIrnAir/fleet/airbus300b2k.jsp)
4- A-300-600 R (http://www.iranair.com/s.do?p=/abtIrnAir/fleet/airbus300-600.jsp)
5- Airbus 310-300 (http://www.iranair.com/s.do?p=/abtIrnAir/fleet/airbus310-300.jsp)
6- Airbus 310-200 (http://www.iranair.com/s.do?p=/abtIrnAir/fleet/airbus310-200.jsp)
7- Boeing 747-SP (http://www.iranair.com/s.do?p=/abtIrnAir/fleet/boeing747-sp.jsp)
8- Boeing 747-200 (http://www.iranair.com/s.do?p=/abtIrnAir/fleet/boeing747-200.jsp)
9- Boeing 747-100 (http://www.iranair.com/s.do?p=/abtIrnAir/fleet/boeing747-100.jsp)

TOROB
30 June 2007, 07:40 PM
سلام اقایون مهندسی هوافضا با مهندسی پرواز یا خلبانی چه فرقی میکنه؟

z_qz54
2 July 2007, 12:46 AM
سلام اقایون مهندسی هوافضا با مهندسی پرواز یا خلبانی چه فرقی میکنه؟

سلام
ببخشید که کمی بیربط به تاپیک است
برای روشن شدن مسئله توجه شما رو به لینک زیر جلب میکنم
http://www.maghaleh.net/content-400.html