A.M.I.R.T
5 August 2005, 01:20 AM
شرق: بازار فروش كارتهاي اينترنتي چندسالي است كه براي بسياري از صاحبان سرمايه به محلي جذاب براي سرمايهگذاري بدل شده است. اما در بازاري كه تنوع محصولاتش به ۶۵۰ نوع ميرسد، هرج و مرج نيز حاكم است كه همين ناهمگوني هم در كنار كيفيت نامطلوب كالاها عده كثيري از خريداران را كلافه كرده است. مسعود رياضيات به عنوان رئيس انجمن صنفي كارفرمايان شبكههاي اينترنتي در گفت وگويي پيرامون اوضاع جاري اين بازار عصر جديد توضيحاتي را ارائه مي دهد تا شايد بتواند قدري از احوالات ناسازگار اين بازار را تفسير كند.
•قيمت كارتهاي اينترنتي بر چه اساسي تعيين ميشوند؟
هر شركت (ISP) در تعيين قيمت ها به طور مستقل عمل مي كند. در اين بخش نظام مشخصي حاكم نيست، در اصل شركت ها براساس ميزان هزينههاي جاري خود قيمتي را بر روي كارت ها مي گذارند.
•دليل نوسان قيمت ها به اين موضوع بازمي گردد؟
بله، علت اصلي بالا و پايين شدن قيمت هر ساعت استفاده از اينترنت در بازار كشور همين مسئله است، در حال حاضر متقاضيان براي ۱۰ ساعت استفاده از اينترنت مبلغي در حدود ۳ هزار تومان را هزينه مي كنند ولي در بازار با كارت هايي هم برخورد مي كنيد كه براي همين ميزان بهايي در حدود يك هزار و ۵۰۰ تومان را از خريداران طلب مي كنند.
•چگونه است كه شركتي براي ۱۰ ساعت ۳ هزار تومان پول مي گيرد و ديگري نصف اين مبلغ را دريافت مي كند؟
دو دليل وجود دارد. يكي اينكه بعضي از آي اس پي ها وابسته به دولت يا نيمه دولتي اند كه در اين صورت هزينه سرمايه گذاري اوليه براي آنان وجود ندارد. در نتيجه اين شركت ها در قيمت گذاري فقط به كسب كمي سود مي انديشند و برگشت سرمايه براي آنها معنا ندارد. علت ديگر هم به ترفندهاي بازاريابي بازمي گردد. تعدادي از شركت ها بر روي كارتهاي خود ساعات زياد و مبلغ پايين را درج مي كنند در صورتي كه ساعت واقعي و مفيد حتي در بعضي موارد به نصف آنچه نوشته شده، تقليل مي يابد.
•با اين حساب قيمت تمام شده هر ساعت اينترنت در بين شركتهاي گوناگون نرخ ثابتي بايد باشد.
بله، اما تعدادي از آي اس پي ها طوري وانمود مي كنند كه خدمات خود را ارزان تر ارائه مي دهند در صورتي كه اين اصلاً صحت ندارد.
•هزينههايي كه شركتهاي اينترنتي براي توليد كارت متحمل ميشوند در چه حد و حدودي است؟
دو نوع هزينه براي شركت ها وجود دارد كه يكي مربوط به پول تجهيزات و به طور كلي سرمايه گذاري ميشود و ديگري به پهناي باندها مربوط است. اين دو بخش تعيين كننده قيمت ها هستند. در بخش ديگر براي چاپ و توزيع كارت نيز بايد مبلغي را كنار گذاشت.
•در استفاده از كارتهاي ارزان قيمت معمولاً مشكلاتي مانند پشت خط ماندن و اشغال بودن خطوط براي كاربران به وجود مي آيد. پس اگر خدمات تمام موسسات طبق گفته شما يكي باشد، اين مشكل از كجا ناشي ميشود؟
شركت ها بايد براساس پهناي باندي كه از طرف مخابرات در اختيار آنان قرار مي گيرد، كارت چاپ و توزيع كنند به طور مثال يك موسسه با پهناي باند يك مگ نبايد بيش از ۲۰۰ كارت چاپ كند ولي متاسفانه بسياري از شركت ها بيش از توان واقعي خود كاربر مي پذيرند.
•پس اين موضوع نيز در كاهش قيمت ها موثر است؟
دقيقاً همين طور است، يعني با هزينه كمتر تعداد مشترك بيشتر را مي گيرند. در نهايت قيمت ها را كاهش مي دهند تا كالايشان بفروش برسد.
•هر روز در بازار با تعدادي موسسات جديد مواجه ميشويم. بازارفروش كارت اينترنت چگونه مي تواند اين تعداد سرمايه گذار را جلب كند؟
گسترش هر روزه اينترنت در ايران بازار بسيار مناسبي را فراهم آورده است. نحوه ورود به حيطه كاري شركتهاي (ISP) نيز بسيار ساده است. متقاضيان مجوز كاري خود را از وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات دريافت مي كنند. پس از مشخص كردن نحوه كار خود پهناي باند مورد نظر را مي گيرند. خطوط اتصال را نيز مخابرات در اختيار موسسات قرار مي دهد تا كاربران بتوانند از طريق آن وارد شبكه شوند.
•چند شركت اينترنتي در بازار كشور حضور فعال دارند؟
آمار دقيقي از تعداد موسسات ISP در دست نيست. علت آن نيز به فعاليت زيرزميني تعدادي از اين شركت ها بازمي گردد. اما به طور تقريبي رقم آنها را مي توان تا حدود ۶۵۰ شركت در نظر گرفت.
•مگر وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات نظارت ندارد پس چگونه شركتهاي زير پله اي قدم به كارزار ميگذارند؟
بعضي از موسسات بدون مجوز و از طريق ديشهاي ماهواره اي وارد بازار ميشوند يعني از مبادي رسمي براي كسب مجوز استفاده نمي كنند.
•چه ارتباطي بين سرعت و قيمت كارت هاي اينترنتي وجود دارد؟
سرعت اينترنت بستگي به اين دارد كه كاربران از كدام نقطه مخابراتي در كشور به شبكه متصل ميشوند. نحوه شماره گيري نيز بسيار موثر است. بسياري از كاربران از طريق شماره گيري عادي به شبكه متصل ميشوند.
•مگر راه ديگري به جز شماره گيري عادي نيز وجود دارد؟
بله، اما تاكنون امكان دسترسي كاربران ايراني به آن مهيا نشده است. روش شماره گيري معمولي سرعت را تا حدود بسياري پايين مي آورد. در حال حاضر در فراسوي مرزها اتصال به سبك ايراني كاملاً منسوخ شده است. در كشورهاي پيشرفته نحوه كار تا حدود بسيار زيادي با ما تفاوت دارد.
•پهناي باند چه؟ آيا آن نيز تاثيري بر سرعت دارد؟
پهناي باند مهمترين فاكتور است. هر چه پهناي باند وسيع تر باشد تعداد كاربران بيشتري را مي پذيرد و از تعداد بوقهاي اشغال كاسته ميشود. سرعت اتصال نيز در اين حال افزايش مي يابد.
•پهناي باند استانداردي كه يك شركت اينترنتي بايد در اختيار داشته باشد چه ميزان است؟
شركت ها براساس تعداد خطوط تلفن و كاربران خود پهناي باند را انتخاب مي كنند. در واقع آنچه حد و حدود پهناي باند را تعيين مي كند خود شركت ها هستند و نمي توان استاندارد مشخصي را براي آن در نظر گرفت. آنان هستند كه از وزارت ارتباطات پهناي باند مورد نظرشان را طلب مي كنند.
•بر روي تمام كارت هاي موجود در بازار سرعت ۵۶K و ۶۴K درج شده در صورتي كه هيچكدام از اين موسسات چنين سرعتي را براي كاربران مهيا نمي كنند و حتي گاهي سرعت اتصال به ارقامي نصف آنچه كه نوشته شده مي رسد. به اعتقاد شما علت اين امر چيست؟
شركت ها در تلاشند تا به هر نحو ممكن محصولات خود را به فروش برسانند، استفاده از اين نوع شگردهاي تبليغاتي نيز در بين آنان مرسوم است.
•يعني سرعت ۵۶K و ۶۴K به طور كلي غيرواقعي است؟
اگر تعداد كاربراني كه در يك لحظه به شبكه متصل ميشوند زياد نباشد يا اينكه پهناي باند رقم معقولي باشد چنين سرعت هايي ممكن ميشود. ولي اينكه در تمام شبانه روز بتوان با سرعت ۵۶K يا ۶۴K به شبكه متصل شد، كاملاً دور از دسترس است.
•سرعت اتصال به شبكه اينترنت در كشورهاي ديگر چگونه است؟
در اروپا كاربران از طريق خطوط پرسرعت ADSL با شبكه ارتباط برقرار مي كنند. نوع مودمهاي آنان نيز توان اتصال با سرعت بالاتر از ۵۶K را دارد. شبكههاي اروپايي اطلاعات را با سرعتي در حدود ۲ مگابايت انتقال مي دهند.
•شما در جايي اشاره كرديد كه كاربران وطني با استفاده از شماره گيري معمولي به شبكه متصل ميشوند، نحوه اتصال خارجي ها چگونه است؟
خطوط ADSL امكاني را فراهم مي آورد تا شماره گيري سريع و بدون اشغالي براي كاربران فراهم شود. در اين شكل كار تلفن ها نيز ديگر بوق اشغال را براي افرادي كه در هنگام اتصال به اينترنت با آن تماس مي گيرند را نمي زنند.
•سيستم توزيع كارت اينترنت در كشور بسيار ابتدايي است. آيا در كشورهاي ديگر نيز اين روش مرسوم است؟
به طور معمول در كشورهاي پرچم دار تكنولوژي اين گونه توزيع منسوخ شده است. در اروپا اتصال براي خانواده ها به صورت آبونمان انجام ميشود يعني كاربران از يك موسسه اشتراك يك ماه دريافت مي كنند. از كارت هم براي سفر استفاده ميشود. يعني اگر كاربر از شهري به شهري ديگر برود و قصد توقف چند روز و نه بيشتر در آن ديار را داشته باشد، به استفاده از كارت روي مي آورد.
•شركتهاي PAP در بازار كشور هر روز در حال گسترش اند ولي هنوز خيلي از كاربران با اين مفهوم آشنايي ندارند.
PAPها خدمات ADSL را به صورت ماهيانه در اختيار متقاضيان قرار مي دهند. شايد مدت زمان بيشتري نياز باشد تا آنان بتوانند جايگاهي در بازار كشور براي خود دست و پا كنند ولي زمينههاي حضورشان هر روز در حال گسترش است.
•مقايسه قيمت ها در ايران با كشورهاي اروپايي نشان مي دهد كه كاربران وطني براي اتصال به اينترنت هزينه بسيار بيشتري از همتايان فرنگي خود مي پردازند. به اعتقاد شما علت آن چيست؟
در اروپا براي اتصال به اينترنت با استفاده از خطوط معمولي بايد در حدود ۱۵ دلار هزينه كرد كه اين قيمت براي استفاده از ADFL به ۴۰ دلار افزايش مي يابد. در حال حاضر فاصله ما با قيمتهاي بين المللي در قياس با چند سال گذشته كمتر شده. با افتتاح شبكه فيبرنوري اين اميدواري نيز به وجود آمده كه قيمت ها پايين تر هم بيايند.
•مهمترين بحثي كه كاربران در استفاده از كارت هاي گوناگون با آن مواجه ميشوند به بحث فيلترينگ شركتهاي گوناگون بازمي گردد. اگر قوانين فيلتر در تمام كشور واحد است پس چرا تعد ادي از اين موسسات بعضي سايت ها را ممنوع مي كنند ولي ديگر شركت ها چنين عملي را انجام نمي دهند؟
دسته اي از ISPها ارتباط ماهواره اي آنها از طريق مخابرات صورت مي گيرد و فيلتر نيز از سوي سازمان اعمال ميشود و در واقع كاربر از طريق فيلتر مخابرات وارد شبكه ميشود. تعداد ديگري نيز به كمك ICP ارتباط بينالمللي را برقرار مي كنند. اين نوع اتصال تقريباً تا حدودي مستقل تر از انواع ديگر است البته به اين شركت ها نيز تكليف شده تا قوانين فيلترينگ را اعمال كنند. عده اي از موسسات هم در شهرستان ها فعاليت دارند كه به واسطه ديشهاي ماهواره كاربران را به شبكه متصل مي كنند. به طور معمول فعاليت اين دسته از موسسات تحت تاثير فيلتر قرار نمي گيرد.
•اصول فيلترينگ در جوامع بين المللي با كشور ما چه تفاوت ها دارد و اصلاً آيا در فراسوي مرزها اين فيلترها اعمال ميشود؟
آنجا چون اشتراك به صورت ماهيانه است خانواده ها خود مي توانند از موسسه اي كه از آن خدمات مي گيرند بخواهند كه تعدادي از سايت ها را براي آنان فيلتر كنند. در واقع اين خود كاربران هستند كه مقرراتي را با توجه به محيط خانوادگي يا نياز خود اعمال مي كنند به طور مثال تعدادي از شركتهاي بازرگاني اشتراك اينترنت مي گيرند از آي اس پي ها مي خواهند تا تعدادي از سايت ها را براي كارمندان خود فيلتر كنند.
•آيا اين درست است كه مي گويند تعدادي از شركت ها براي امتياز گرفتن بيشتر از مسئولين سايتهاي بيشتري را فيلتر مي كنند؟
به هر تقدير اين نكته قابل تاملي است...
•احتمال افزايش بهاي استفاده از خدمات شركت هاي اينترنتي وجود دارد؟
فكر نمي كنم.
•قيمت كارتهاي اينترنتي بر چه اساسي تعيين ميشوند؟
هر شركت (ISP) در تعيين قيمت ها به طور مستقل عمل مي كند. در اين بخش نظام مشخصي حاكم نيست، در اصل شركت ها براساس ميزان هزينههاي جاري خود قيمتي را بر روي كارت ها مي گذارند.
•دليل نوسان قيمت ها به اين موضوع بازمي گردد؟
بله، علت اصلي بالا و پايين شدن قيمت هر ساعت استفاده از اينترنت در بازار كشور همين مسئله است، در حال حاضر متقاضيان براي ۱۰ ساعت استفاده از اينترنت مبلغي در حدود ۳ هزار تومان را هزينه مي كنند ولي در بازار با كارت هايي هم برخورد مي كنيد كه براي همين ميزان بهايي در حدود يك هزار و ۵۰۰ تومان را از خريداران طلب مي كنند.
•چگونه است كه شركتي براي ۱۰ ساعت ۳ هزار تومان پول مي گيرد و ديگري نصف اين مبلغ را دريافت مي كند؟
دو دليل وجود دارد. يكي اينكه بعضي از آي اس پي ها وابسته به دولت يا نيمه دولتي اند كه در اين صورت هزينه سرمايه گذاري اوليه براي آنان وجود ندارد. در نتيجه اين شركت ها در قيمت گذاري فقط به كسب كمي سود مي انديشند و برگشت سرمايه براي آنها معنا ندارد. علت ديگر هم به ترفندهاي بازاريابي بازمي گردد. تعدادي از شركت ها بر روي كارتهاي خود ساعات زياد و مبلغ پايين را درج مي كنند در صورتي كه ساعت واقعي و مفيد حتي در بعضي موارد به نصف آنچه نوشته شده، تقليل مي يابد.
•با اين حساب قيمت تمام شده هر ساعت اينترنت در بين شركتهاي گوناگون نرخ ثابتي بايد باشد.
بله، اما تعدادي از آي اس پي ها طوري وانمود مي كنند كه خدمات خود را ارزان تر ارائه مي دهند در صورتي كه اين اصلاً صحت ندارد.
•هزينههايي كه شركتهاي اينترنتي براي توليد كارت متحمل ميشوند در چه حد و حدودي است؟
دو نوع هزينه براي شركت ها وجود دارد كه يكي مربوط به پول تجهيزات و به طور كلي سرمايه گذاري ميشود و ديگري به پهناي باندها مربوط است. اين دو بخش تعيين كننده قيمت ها هستند. در بخش ديگر براي چاپ و توزيع كارت نيز بايد مبلغي را كنار گذاشت.
•در استفاده از كارتهاي ارزان قيمت معمولاً مشكلاتي مانند پشت خط ماندن و اشغال بودن خطوط براي كاربران به وجود مي آيد. پس اگر خدمات تمام موسسات طبق گفته شما يكي باشد، اين مشكل از كجا ناشي ميشود؟
شركت ها بايد براساس پهناي باندي كه از طرف مخابرات در اختيار آنان قرار مي گيرد، كارت چاپ و توزيع كنند به طور مثال يك موسسه با پهناي باند يك مگ نبايد بيش از ۲۰۰ كارت چاپ كند ولي متاسفانه بسياري از شركت ها بيش از توان واقعي خود كاربر مي پذيرند.
•پس اين موضوع نيز در كاهش قيمت ها موثر است؟
دقيقاً همين طور است، يعني با هزينه كمتر تعداد مشترك بيشتر را مي گيرند. در نهايت قيمت ها را كاهش مي دهند تا كالايشان بفروش برسد.
•هر روز در بازار با تعدادي موسسات جديد مواجه ميشويم. بازارفروش كارت اينترنت چگونه مي تواند اين تعداد سرمايه گذار را جلب كند؟
گسترش هر روزه اينترنت در ايران بازار بسيار مناسبي را فراهم آورده است. نحوه ورود به حيطه كاري شركتهاي (ISP) نيز بسيار ساده است. متقاضيان مجوز كاري خود را از وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات دريافت مي كنند. پس از مشخص كردن نحوه كار خود پهناي باند مورد نظر را مي گيرند. خطوط اتصال را نيز مخابرات در اختيار موسسات قرار مي دهد تا كاربران بتوانند از طريق آن وارد شبكه شوند.
•چند شركت اينترنتي در بازار كشور حضور فعال دارند؟
آمار دقيقي از تعداد موسسات ISP در دست نيست. علت آن نيز به فعاليت زيرزميني تعدادي از اين شركت ها بازمي گردد. اما به طور تقريبي رقم آنها را مي توان تا حدود ۶۵۰ شركت در نظر گرفت.
•مگر وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات نظارت ندارد پس چگونه شركتهاي زير پله اي قدم به كارزار ميگذارند؟
بعضي از موسسات بدون مجوز و از طريق ديشهاي ماهواره اي وارد بازار ميشوند يعني از مبادي رسمي براي كسب مجوز استفاده نمي كنند.
•چه ارتباطي بين سرعت و قيمت كارت هاي اينترنتي وجود دارد؟
سرعت اينترنت بستگي به اين دارد كه كاربران از كدام نقطه مخابراتي در كشور به شبكه متصل ميشوند. نحوه شماره گيري نيز بسيار موثر است. بسياري از كاربران از طريق شماره گيري عادي به شبكه متصل ميشوند.
•مگر راه ديگري به جز شماره گيري عادي نيز وجود دارد؟
بله، اما تاكنون امكان دسترسي كاربران ايراني به آن مهيا نشده است. روش شماره گيري معمولي سرعت را تا حدود بسياري پايين مي آورد. در حال حاضر در فراسوي مرزها اتصال به سبك ايراني كاملاً منسوخ شده است. در كشورهاي پيشرفته نحوه كار تا حدود بسيار زيادي با ما تفاوت دارد.
•پهناي باند چه؟ آيا آن نيز تاثيري بر سرعت دارد؟
پهناي باند مهمترين فاكتور است. هر چه پهناي باند وسيع تر باشد تعداد كاربران بيشتري را مي پذيرد و از تعداد بوقهاي اشغال كاسته ميشود. سرعت اتصال نيز در اين حال افزايش مي يابد.
•پهناي باند استانداردي كه يك شركت اينترنتي بايد در اختيار داشته باشد چه ميزان است؟
شركت ها براساس تعداد خطوط تلفن و كاربران خود پهناي باند را انتخاب مي كنند. در واقع آنچه حد و حدود پهناي باند را تعيين مي كند خود شركت ها هستند و نمي توان استاندارد مشخصي را براي آن در نظر گرفت. آنان هستند كه از وزارت ارتباطات پهناي باند مورد نظرشان را طلب مي كنند.
•بر روي تمام كارت هاي موجود در بازار سرعت ۵۶K و ۶۴K درج شده در صورتي كه هيچكدام از اين موسسات چنين سرعتي را براي كاربران مهيا نمي كنند و حتي گاهي سرعت اتصال به ارقامي نصف آنچه كه نوشته شده مي رسد. به اعتقاد شما علت اين امر چيست؟
شركت ها در تلاشند تا به هر نحو ممكن محصولات خود را به فروش برسانند، استفاده از اين نوع شگردهاي تبليغاتي نيز در بين آنان مرسوم است.
•يعني سرعت ۵۶K و ۶۴K به طور كلي غيرواقعي است؟
اگر تعداد كاربراني كه در يك لحظه به شبكه متصل ميشوند زياد نباشد يا اينكه پهناي باند رقم معقولي باشد چنين سرعت هايي ممكن ميشود. ولي اينكه در تمام شبانه روز بتوان با سرعت ۵۶K يا ۶۴K به شبكه متصل شد، كاملاً دور از دسترس است.
•سرعت اتصال به شبكه اينترنت در كشورهاي ديگر چگونه است؟
در اروپا كاربران از طريق خطوط پرسرعت ADSL با شبكه ارتباط برقرار مي كنند. نوع مودمهاي آنان نيز توان اتصال با سرعت بالاتر از ۵۶K را دارد. شبكههاي اروپايي اطلاعات را با سرعتي در حدود ۲ مگابايت انتقال مي دهند.
•شما در جايي اشاره كرديد كه كاربران وطني با استفاده از شماره گيري معمولي به شبكه متصل ميشوند، نحوه اتصال خارجي ها چگونه است؟
خطوط ADSL امكاني را فراهم مي آورد تا شماره گيري سريع و بدون اشغالي براي كاربران فراهم شود. در اين شكل كار تلفن ها نيز ديگر بوق اشغال را براي افرادي كه در هنگام اتصال به اينترنت با آن تماس مي گيرند را نمي زنند.
•سيستم توزيع كارت اينترنت در كشور بسيار ابتدايي است. آيا در كشورهاي ديگر نيز اين روش مرسوم است؟
به طور معمول در كشورهاي پرچم دار تكنولوژي اين گونه توزيع منسوخ شده است. در اروپا اتصال براي خانواده ها به صورت آبونمان انجام ميشود يعني كاربران از يك موسسه اشتراك يك ماه دريافت مي كنند. از كارت هم براي سفر استفاده ميشود. يعني اگر كاربر از شهري به شهري ديگر برود و قصد توقف چند روز و نه بيشتر در آن ديار را داشته باشد، به استفاده از كارت روي مي آورد.
•شركتهاي PAP در بازار كشور هر روز در حال گسترش اند ولي هنوز خيلي از كاربران با اين مفهوم آشنايي ندارند.
PAPها خدمات ADSL را به صورت ماهيانه در اختيار متقاضيان قرار مي دهند. شايد مدت زمان بيشتري نياز باشد تا آنان بتوانند جايگاهي در بازار كشور براي خود دست و پا كنند ولي زمينههاي حضورشان هر روز در حال گسترش است.
•مقايسه قيمت ها در ايران با كشورهاي اروپايي نشان مي دهد كه كاربران وطني براي اتصال به اينترنت هزينه بسيار بيشتري از همتايان فرنگي خود مي پردازند. به اعتقاد شما علت آن چيست؟
در اروپا براي اتصال به اينترنت با استفاده از خطوط معمولي بايد در حدود ۱۵ دلار هزينه كرد كه اين قيمت براي استفاده از ADFL به ۴۰ دلار افزايش مي يابد. در حال حاضر فاصله ما با قيمتهاي بين المللي در قياس با چند سال گذشته كمتر شده. با افتتاح شبكه فيبرنوري اين اميدواري نيز به وجود آمده كه قيمت ها پايين تر هم بيايند.
•مهمترين بحثي كه كاربران در استفاده از كارت هاي گوناگون با آن مواجه ميشوند به بحث فيلترينگ شركتهاي گوناگون بازمي گردد. اگر قوانين فيلتر در تمام كشور واحد است پس چرا تعد ادي از اين موسسات بعضي سايت ها را ممنوع مي كنند ولي ديگر شركت ها چنين عملي را انجام نمي دهند؟
دسته اي از ISPها ارتباط ماهواره اي آنها از طريق مخابرات صورت مي گيرد و فيلتر نيز از سوي سازمان اعمال ميشود و در واقع كاربر از طريق فيلتر مخابرات وارد شبكه ميشود. تعداد ديگري نيز به كمك ICP ارتباط بينالمللي را برقرار مي كنند. اين نوع اتصال تقريباً تا حدودي مستقل تر از انواع ديگر است البته به اين شركت ها نيز تكليف شده تا قوانين فيلترينگ را اعمال كنند. عده اي از موسسات هم در شهرستان ها فعاليت دارند كه به واسطه ديشهاي ماهواره كاربران را به شبكه متصل مي كنند. به طور معمول فعاليت اين دسته از موسسات تحت تاثير فيلتر قرار نمي گيرد.
•اصول فيلترينگ در جوامع بين المللي با كشور ما چه تفاوت ها دارد و اصلاً آيا در فراسوي مرزها اين فيلترها اعمال ميشود؟
آنجا چون اشتراك به صورت ماهيانه است خانواده ها خود مي توانند از موسسه اي كه از آن خدمات مي گيرند بخواهند كه تعدادي از سايت ها را براي آنان فيلتر كنند. در واقع اين خود كاربران هستند كه مقرراتي را با توجه به محيط خانوادگي يا نياز خود اعمال مي كنند به طور مثال تعدادي از شركتهاي بازرگاني اشتراك اينترنت مي گيرند از آي اس پي ها مي خواهند تا تعدادي از سايت ها را براي كارمندان خود فيلتر كنند.
•آيا اين درست است كه مي گويند تعدادي از شركت ها براي امتياز گرفتن بيشتر از مسئولين سايتهاي بيشتري را فيلتر مي كنند؟
به هر تقدير اين نكته قابل تاملي است...
•احتمال افزايش بهاي استفاده از خدمات شركت هاي اينترنتي وجود دارد؟
فكر نمي كنم.